facebook-icon

ป่าราบ ลูกพ่อปืน แม่มะลิ "เถื่อนไม่เถื่อน ต้องพิสูจน์กันเอาเองนะครับ"

​ รักต้องร้าย 11 [พลาด] 100%

ชื่อตอน : ​ รักต้องร้าย 11 [พลาด] 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.4k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 12 เม.ย. 2562 19:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​ รักต้องร้าย 11 [พลาด] 100%
แบบอักษร

รักต้องร้าย 11 

[พลาด]



ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ผมก็ยังใช้เวลาอยู่กับพริกหวานมากกว่าคนอื่น แต่จะเป็นช่วงเย็นหลังเลิกงานมากกว่า จนมหาวิทยาลัยของเธอเปิดภาคเรียน ผมอาสาไปส่งเธอทุกเช้าเพราะมันเป็นทางผ่านไปบริษัทอยู่แล้ว ระหว่างทางก็มีเรื่องคุยกันตลอด

"ยังคบเพื่อนกลุ่มเดิมอยู่หรือเปล่า"

"ค่ะ"

"ทำไมยังไม่เลิกคบไปอีก" ผมเริ่มขึ้นเสียงใส่ ตอนแรกคิดว่าเลิกคบไปแล้วด้วยซ้ำ

"ทำไมต้องเลิกคบล่ะคะ"

"ถามจริงเถอะ วันที่แอบหนีเที่ยว ตื่นขึ้นมาจำอะไรได้บ้าง" ผมหันไปมองหน้าพริกหวานนิ่งๆ แค่แว๊บเดียวก่อนจะหันกลับมามองทางอย่างเดิม

"หนูไม่ได้หนี หนูแค่ไม่ได้บอก และหนูก็จำไม่ได้ด้วย"

"หึ!" 

ดีจริงๆ เลยครับ บางทีพริกหวานควรได้รับบทเรียนซะบ้าง

"มีอะไรหรือเปล่าคะ" ผมเหนื่อยที่จะพูดกับยัยนี่จริงๆ เลย

"ไม่มี!"

หลังจากนั้นความเงียบก็เกิดขึ้นระหว่างเรา จนผมขับรถมาถึงหน้ามหาวิทยาลัยที่เธอเรียน พริกหวานยิ้มพลางยกมือไหว้ผมก่อนจะลงจากรถไป

พริกหวานเป็นคนที่มองโลกในแง่ดีเสมอ... เธอไม่รู้เลยว่าโลกที่ยืนอยู่มันไม่ได้สวยงามเสมอไป


ผมเข้าบริษัทปกติ งานช่วงนี้ไม่มีอะไรมากเพราะงานหนักๆ พี่แทนเป็นคนรับไปเองเหมือนเขากำลังเอางานมาอ้างเพื่อหนีอะไรบางอย่าง

ระหว่างวันผมติดต่อกับพริกหวานผ่านไลน์เท่านั้น พอว่างก็นั่งอ่านเอกสารไปเรื่อย ผมไม่มีเลขา พี่แทนจะหามาให้นั่นแหละแต่ผมไม่เอา ไม่อยากยุ่งยาก

ติ้ง!

นั่งอ่านเอกสารไปเรื่อย จนโทรศัพท์มีการเคลื่อนไหวจากไลน์ ผมหยิบขึ้นมาดูตอนแรกคิดว่าพริกหวาน แต่มันกลับไม่ใช่ เป็นข้อความจากเม เธอส่งรูปที่ถ่ายกับผมมาให้ดู แอบถ่ายตอนผมหลับ

เม : เมชอบรูปนี้จังเลยค่ะ 

ผม : ต้องการอะไร 

เม : เมต้องการป่าค่ะ วันนี้มาหาเมด้วยนะคะ 

ผม : มึงคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้าเอารูปแค่นี้มาขู่คนอย่างกูน่ะ 

เม : เมไม่ได้มีแค่รูปนะคะ ถ้าคนอื่นๆ รู้จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าพ่อเมรู้ท่านไม่ยอมแน่นอน 

ผม : ไร้ยางอาย!

ประโยคนั้นจบผมก็ปิดเครื่องเลยครับ อยากทำอะไรก็เชิญ ผมอยากจะรู้เหมือนกันว่าคนอย่างเมจะทำอะไรได้บ้าง

ทุกคนที่ก้าวเข้ามาในโลกของผมก็เปรียบเสมือนหมากตัวหนึ่งเท่านั้น มันอยู่ที่ว่าผมจะเลือกรักษาหมากตัวไหนเอาไว้ก็เท่านั้นเอง

เรื่องของเมมันไม่จบง่ายๆ แน่นอนและคนเดียวที่จะช่วยผมจัดการได้คงมีแค่พี่แทน ก่อนที่เรื่องทุกอย่างจะถึงหูพ่อ ผมควรให้พี่แทนจัดการซะก่อน คิดได้แบบนั้นก็รีบลุกไปหาพี่แทนที่ห้องทำงานเขาทันที

"เอ่อ... คุณป่าคะ คุณแทนมีแขกค่ะ" เลขาหน้าห้องพี่แทนมีสีหน้าลุกลี้ลุกลนทันทีที่เห็นหน้าผม ทำอย่างกับผมมาจับผิดแนะครับ

"ใคร?"

"คุณรุจิราค่ะ" ได้ยินแค่ชื่อผมก็ยิ้มแล้วครับ ก่อนจะรีบผลักประตูเข้าไปแบบไม่รอฟังอะไรอีก พอเข้ามาถึงกับผละเพราะพี่แทนกำลังถูกจู่โจมอยู่

"อ้าว! ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ"

"ว้าย! คุณป่า" เธอทำท่าทางตกใจก่อนจะรีบขยับตัวลงจากตักพี่แทนทันที สีหน้าพี่ชายผมโคตรโล่งเลยทีเดียว

"ครับ จะเป็นอะไรไหมถ้าผมจะขอคุยธุระกับพี่ชายสักหน่อย"

"ได้ค่ะ จีกำลังจะกลับแล้ว" เธอว่าก่อนจะหันไปจุ๊บแก้มพี่แทนเบาๆ "ไว้เจอกันนะคะแทน"

พี่แทนแค่พยักหน้าให้เธอเท่านั้น รุจิราจึงเดินออกไปจากห้องด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

"เฮ้อ! ดีนะมึงเข้ามาทัน" พอปลอดคน พี่แทนถึงกับถอนหายใจออกมาเลยครับ "แล้วมีอะไรหรือเปล่า ถึงมาหากูได้"

"มีเรื่องให้ช่วยครับ"

"เมวดี?" ชื่อที่ถูกเอ่ยออกมาทำให้ผมนิ่งไปเลยครับ พอมีสติผมก็พยักหน้าแทนคำตอบ "ไม่ทันแล้วว่ะ"

"หืม? อะไรคือไม่ทัน" ผมถาม แต่พี่แทนไม่ตอบ เขาหันหน้าจอโน้ตบุ๊กที่วางอยู่ตรงหน้ามาให้ผมแทนคำตอบ "เชี่ย!"

"มึงพลาดแล้วป่าราบ"

"อย่าเรียกชื่อผมแบบนี้ รู้สึกว่าต้องเจ็บตัวอีกแล้ว" ผมว่ายิ้มๆ หน้าพ่อลอยมาแต่ไกลเลยครับ

"รูปนี้ว่อนอินเทอร์เน็ตแล้ว มันไม่ใช่เรื่องยากที่จะเคลียร์ออก แต่มันไม่รอดพ้นสายตาของพ่อแน่นอน"

"ช่วยผมเคลียร์ก่อนละกัน ส่วนพ่อก็คงแล้วแต่บุญ แต่กรรมครับ" ผมว่า ฝืนยิ้มออกมา ทั้งๆ ที่ในใจกำลังร้อนรน ผมไม่ได้กลัวพ่อ แต่ผมกลับรู้สึกห่วงใครอีกคนมากกว่า

"แล้วพริกหวานล่ะ?"

"นี่แหละที่ผมห่วง"

"กูไม่รู้ว่าระหว่างมึงกับพริกหวานคืออะไรกันแน่ แต่น้องรักมึงจริงๆ อย่าทำอะไรไม่คิด เพราะคนที่จะเสียใจที่สุดคือมึง"

"พี่บอกตัวเองด้วยใช่มั้ย ถึงพี่จะเป็นพี่ แต่ถ้าทำให้น้องผมเสียใจ ผมก็ไม่ไว้หน้าเหมือนกัน"

"หึ!"

"เก่งให้ได้ตลอดนะครับ ผู้หญิงแบบชบา เวลาจนมุมจริงๆ มักน่ากลัวเสมอ"

"เออ! ออกไปได้แล้ว" 

นี่แหละพี่แทน เวลาถูกต้อนให้จนมุม เขาก็จะพยายามหาทางเลี่ยงเพื่อหนีเสมอ... เรื่องของตัวเองผมยังเอาแทบไม่รอดเลยครับ แต่ยังไปยุ่งเรื่องของคนอื่นได้


วันนี้ผมไม่มีสมาธิทำงานเลนครับ แถมยังออกจากบริษัทก่อนเวลาอีก ผมตั้งใจกลับมาเคลียร์กับพริกหวานก่อน พอกลับมาถึงห้องเจ้าตัวก็นั่งอยู่แล้ว

"กลับมานานแล้วเหรอ"

"ค่ะ!" น้ำเสียงแข็งๆ น่ากลัวจังเลยครับ "ช่างจะมาซ่อมห้องน้ำให้พริกเมื่อไหร่คะ"

พริกก็มาครับ จากปกติจะแทนตัวเองว่าหนู อารมณ์พริกหวานมองออกง่ายมากเลยครับ ผมยิ้มสองขาสาวเท้าก้าวยาวๆ ไปนั่งที่โซฟาข้างๆ กับพริกหวาน

"มีอะไรจะถามไหม?"

"ไม่มีค่ะ"

"แน่ใจ?"

"พี่ป่ามีอะไรก็พูดมาเถอะค่ะ" พริกหวานหันมามองหน้าสบตาผมแว๊บนึงก่อนจะหันไปสนใจโทรศัพท์ในมือของตัวเองเหมือนเธอกำลังคุยอะไรกับใครอยู่

"คุยอยู่กับใคร?"

"ผู้หญิงที่บอกว่าเป็นเมียพี่มาก่อนพริกนะคะ" เธอตอบเสียงนิ่งๆ ได้ยินแบบนั้นผมแย่งโทรศัพท์มาเลยครับ "เอาโทรศัพท์พริกคืนมา"

"ไม่!" ผมว่าเสียงนิ่งๆ "อยู่เฉยๆ ถ้าขยับพี่จับปล้ำนะ!"

พริกหวานถึงกับนิ่งเมื่อเจอคำขู่ของผมไป เธอนั่งกอดอกทำหน้าไม่พอใจใส่ผม แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเงียบ

เมทักมาก่อกวนพริกหวาน ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไปสรรหาไลน์เด็กนี่มาจากไหน ข้อความที่คุยก็แสดงความเป็นเจ้าของผมแบบสุดๆ พริกหวานแค่อ่านแต่ไม่ได้ตอบอะไร ผมเลยถือวิสาสะตอบแทน

'อย่ามายุ่งกับเมียกูอีก!'

แค่นี้แหละครับ พอเห็นว่าเมกดอ่านผมก็กดบล็อคเธอทันที ก่อนจะส่งโทรศัพท์คืนพริกหวาน

"พริกขอย้ายห้องนะคะ ไหนๆ พี่แพงก็จะกลับมาแล้ว"

ผมรู้สึกว่าปัญหาอีกมากมายกำลังจะตามมา ผมไม่ได้กลัวปัญหาหรอก แต่กลัวคนตรงหน้าจะไม่เข้าใจผมมากกว่า ถึงผมจะไม่ค่อยแสดงออกมากมาย แต่คนของผม ผมก็หวงอยู่ดี...

"ไว้พะแพงกลับมาค่อยย้าย"

"แต่พริกจะย้ายเลย"

"พี่ไม่ให้ย้าย จบนะ!"

"คนใจร้าย!" พริกหวานว่าก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าห้องนอนเธอไปเลยครับ เจอแค่นี้พริกหวานยังว่าผมใจร้ายเลย ถ้าเธอรู้เรื่องราวทั้งหมดไม่เกลียดผมไปเลยเหรอ

เฮ้อ!

เรียนผูก ก็ต้องเรียนแก้... แต่จะแก้ยังไงให้มันดีที่สุด

ผมหยิบโทรศัพท์เครื่องของตัวเองขึ้นมากดเปิดเครื่อง สิ่งแรกที่เด้งเข้ามาคือไลน์ของเมพร้อมข้อความอีกมากมายและที่น่ากลัวไปกว่านั้นก็คือ สายเรียกเข้าที่ดังอยู่ในตอนนี้จากพ่อ!


ครืด ~~

ผมนั่งมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองนิ่งๆ คิดผิดมากที่กดเปิดเครื่องตอนนี้ ถ้าผมไม่รับสาย มีหวังยุ่งยากไปมากกว่าเดิมแน่นอน

ผม : สวัสดีครับ 

สุดท้ายผมก็ตัดสินใจรับสายของพ่อ

พ่อ : คงรู้สินะว่ากูโทรหามึงทำไม? 

ผม : ครับ 

พ่อ : พรุ่งนี้เข้ามาที่บ้านด้วยนะและคำตอบมันต้องดีพอสำหรับเรื่องยุ่งๆ ที่เกิดขึ้นในตอนนี้ ถ้าไม่! กูจะทำตามข้อเสนอที่ทางนั้นยื่นเข้ามา 

ผม : ขอเสนออะไรครับ 

พ่อ : แต่งงานกับลูกของเขา

ผมนิ่งไปเลยครับ นี่เมกะเล่นให้ผมดิ้นไม่หลุดเลยงั้นเหรอ? ผมคิดน้อยไปสินะ คิดว่าเธอจะไม่กล้าแลก แต่ไม่ใช่เลย... ผู้หญิงจนตรอกที่อยากได้ทุกอย่าง อย่างเมวดีย่อมทำได้เสมอ

ผม : ครับ 

พ่อ : อย่าคิดว่ากูไม่รู้ กูแค่ไม่อยากพูด เพราะมึงโตพอที่จะเรียนรู้ด้วยตัวเองได้แล้ว

ผมเงียบไป ไม่มีอะไรรอดพ้นสายตาของพ่ออย่างที่พี่แทนว่าไว้จริงๆ นั่นแหละครับ มันก็อยู่ที่ว่าพ่อจะพูดออกมาตอนไหน

พ่อ : ถ้ายังทำอะไรไม่คิดอีก ต่อให้เป็นลูก มึงก็จะได้กินลูกปืนกูแทนข้าว เพราะกูไม่เคยสอนให้พวกมึงทำร้ายผู้หญิงที่ตัวเองรัก

คำพูดของพ่อทำให้ผมเป็นใบ้ไปชั่วขณะเลยครับ

พ่อ : พรุ่งนี้กูขอเหตุผลของเรื่องยุ่งๆ ในตอนนี้ก่อนละกัน ส่วนเรื่องอื่นกูจะรอจนกว่ามึงจะกล้ายอมรับความจริง 

ผม : ครับ

พ่อกดตัดสายไปแล้ว ผมถึงกับนิ่งไปเลยครับ ประโยคก่อนหน้าพ่อคงหมายถึงผม รวมไปถึงพี่แทนด้วย ฉลาดสุดก็พ่อผมนี่แหละครับ น่ากลัวสุดก็พ่อของผมอีกเหมือนกัน

"รักเหรอ? มันจะเป็นไปได้ยังไงวะ เฮ้อ!"





.

__________________________ 

ปากมีอะไรติดอยู่อ่ะพี่ป่า แค่ยอมรับว่ารัก พี่ก็จะกลายเป็นผู้ชายในแบบพ่อปืนทันที 5555

ตอนนี้อ่านฟรีนะคะ ต้อนรับเทศกาล จุ๊บๆ

พ่อออกจะเนื้อหอม ลูกจะน้อยหน้าได้ยังไง? 

ความคิดเห็น