Twitter-icon Instagram-icon

เอาความสุขมาให้ >.<

13 ไม่ๆ น้องหลับอยู่

ชื่อตอน : 13 ไม่ๆ น้องหลับอยู่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.6k

ความคิดเห็น : 76

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2562 08:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
13 ไม่ๆ น้องหลับอยู่
แบบอักษร

“ไม่ๆ น้องยังหลับอยู่” เกือบไปแล้วเกียร์ กว่าจะเช็ดตัวให้เสร็จเกือบจะจับน้องกินแล้ว ดีนะที่ยังใจตัวเองอยู่ แต่ก็บีบบางลูบบางนิดหน่อน!

“นี้ก็หลับลึกเกินไปแล้ว ถ้าไปหลับที่อื่นมันจะไม่ดีเอานะ” ผมนั่งพูดกับคนที่หลับอย่างเป็นเรื่องเป็นราวนานพอสมควร มือก็ลูบผมน้องไป

กริ๊งงงงงงๆ

“ครับ” มีคนโทรเข้ามาโทรศัพท์คอนโด ก็ไม่ต้องเดาให้ยากว่าใครถ้าไม่ใช่พนักงาน

(ดิฉันโทรมาแจ้งว่ามีคนเอากระเป๋ามาฝากไว้ให้คุณเฟย์ค่ะ จะให้ทางเราเอาขี้นไปให้หรือลงมารับเองคะ) อืม คงเป็นกระเป๋าเสื้อผ้าผมแน่เลย นี้ผมก็ลืมไปเลยนะ แล้วใครเอามาให้ ทำไมถึงรู้

“เดียวผมลงไปเองครับ”

(ค่ะ สวัสดีค่ะ) แล้วผมก็วางสายไป


ที่ผมจะลงไปเองเพราะผมจะไปซื้อของด้วย ตอนขับรถเข้ามาเห็นเซเว่นอยู่ปากซอย แล้วผมก็เดินไปหยิบมือถือที่วางอยู่โต๊ะข้างเตียงกับกุญแจรถ แล้วหันไปมองน้องที่หลับอยู่ ขี้เกียจหาอะไรมาเขียนบอกว่าไปไหน “คงไม่ตื่นมาละมั้ง”

ผมจะบอกว่า ทั้งชั้นคือห้องของน้องห้องเดียวเลยครับ แถมในห้องก็มีชั้นสองอีก บางทีผมก็คิดอยู่ว่ากระกูลป๊าจะรวยไปถึงไหน

พอลิฟท์บอกถึงขั้นหนึ่ง ผมก็เดินออกจากลิฟท์แต่ระหว่างทางเดินออกไปข้างนอกก็จะมีพวกนักศึกษาหรือคนวัยทำงานต่างก็พากันมองตามผม บางคนก็โดนแฟนตัวเองด่า ไม่เว้นแม้แต่พนักงาน

‘อื้อหือออ ฉันอยู่ที่นี้มาจะปีทำไมเพิ่งเคยเห็น’

‘เขาพึ่งมาอยู่ปะแกรรรรร เราควรไปทำความรู้จักนะ แกว่าปะ ฉันสนใจคนนี้’

‘โอ๊ะ!! กรี๊ดด นั้นมันคนที่มามหาลัยเรานิ ที่พวกเรากรี๊ดวันนี้อ่ะ’

‘เห้ยยย!! จริงด้วย ยิ่งเห็นชัดๆยิ่งหน้าเหมือนผัวฉันเลย แต่ว่าเขาอยู่คอนโดนี้ด้วยหรอมึง’

‘โหหหห! ฉันพึ่งรู้ว่าผู้ชายใส่ชุดนักศึกษาแล้วหล่อขนาดนี้’

เสียงมากมายดังขึ้นตลอดทางที่ผมเดินออกมาที่รถ อาจจะเป็นเพราะตอนนี้เป็นช่วงหัวค่ำด้วยมั้ง คนเลยเยอะกว่าตอนที่ผมเข้ามา

มาถึงเซเว่นกำลังจะจอดรถผมก็เจอพี่ฟร้อนกับพี่เกลกำลังลงจากรถแล้วจะพากันเข้าไปในเซเว่น ผู้หญิงหรือผู้ชายที่อยู่แถวนั้นมองตามกันจนผมคิดว่าสองคนนั้นไปเป็นดาราตอนไหน

แต่ว่าช่วงนี้ผมก็โดนมองแบบนี้เหมือนกันนี้หว่า พอลงจากรถก็โดนมองเหมือนสองคนนั้นเลยครับ ก็ตั้งแต่เฟย์พาผมทาครีมดูแลผิวกินยาบำรุง สอนผมแต่งตัว หลังจากนั้นเวลาผมไปไหนมาไหนก็มีแต่คนมองมีแต่คนเข้าหา

“พี่เกลพี่ฟร้อนท์ สวัสดีครับ” ผมเดินไปทักทั้งสองที่มองมาที่ผมอยู่แล้ว ก่อนจะหันไปกอดพี่เกล พี่เกลก็กอดตอบเหมือนกัน แล้วเสียงกรี๊ดก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงคนซุบซิบกัน

“ปล่อยเมียพี่ได้แล้วเกียร์” กอดได้ไม่นานพี่ฟร้อนพูดขึ้นแต่ไม่ได้จริงจังอะไร

“กอดแปปเดี่ยวเอง” ผมพูดขึ้น แล้วปล่อยพี่เกลออกจากอ้อมกอด แต่พี่เกลก็กอดแขนผมแทน พี่ฟร้อนได้แต่สายหัว ฮ่าาาา

“แล้วเกียร์มาซื้ออะไร คืนนี้นอนห้องน้องเฟย์หรอ” พี่เกลถามผม

“มาซื้อของใช้แล้วก็ซื้อพวกขนมกับนมไปไว้ให้น้อง” ผมสำรวจดูแล้ว ห้องเฟย์ไม่มีอะไรที่กินได้เลย มีน้ำเปล่า แล้วก็มาม่า

“ดี ดึกๆมายัยหนูจะได้ไม่ต้องมาขโมยของเกลกิน จะซื้ออะไรก็ไปซื้อ เดียวรายนั้นจะงอแง” พี่ฟร้อนพูดขึ้น

“น้องหลับครับ ผมไปเลือกของก่อนนะ” พี่เกลปล่อยแขนผม ผมก็เดินไปเลือกซื้อของจนเต็มไปหมด ค่อยเดินไปต่อแถวจ่ายเงินที่มีพนักงานยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ตั้งแต่พวกผมเดินเข้ามา หันไปดูสองคนนั้นที่เดินมาต่อผม มองของในมือก็ไม่ต่างกันกับผมเท่าไหร่

“อ๋อเกียร์ ฝากซื้อผ้าอนามัยไปไว้ให้ยัยเฟย์ด้วยนะ ก่อนหน้านี้ขึ้นมาเอาของเกล น้องเฟย์มันชอบลืมซื้อปกติแม่จะซื้อเก็บไว้ให้” โว้ยยยย พี่ฟร้อนท์ พี่จะบรรยายทำไม คนยิ่งเยอะอยู่ แต่ดูหน้าคนพูดก็ยังนิ่งไม่มีอายอะไรทั้งสิน แตกต่างจากคนรอบข้างทีพวกเขาได้ยิน แล้วพี่ฟร้อนเขาเป็นอะไรกับการเรียกน้องตัวเองผมก็ไม่รู้ คำนำหน้าซื้อจะเปลี่ยนไปเรื่อย ในประโยคเดียวเรียกสามแบบก็มี

“ครับ” ผมได้แต่ถอนหายใจ พอถึงคิวผมก็วางของให้พนักงานคิดเงิน หันไปบอกพี่เกลดูให้ก่อน แล้วเดินไปหยิบผ้าอนามัยมาห้าหกอัน คนก็มองผมกันใหญ่เลยครับ ผมเอาไปวางรวมกับของก่อนหน้านี้

Rrrrrrrrrrrr พอเห็นชื่อผมก็กดรับทันที่

(เกียร์อยู่ไหน) เสียงสั่นๆนี้คือจะร้องหรอ

“ออกมาซื้อของไปไว้ให้กิน กลัวตื่นมาจะหิว”

“ทั้งหมด....ค่ะ” ผมกำลังจะจ่ายแต่พี่ฟร้อนจ่ายตัดหน้าผมไปเลย

(อยู่เซเว่นหรอ)

“ครับ เอาอะไรหรือป่าว” ถามไปมื้อก็หยิบเอาถุง

(ไม่รู้จะเอาอะไร แต่ตอนนี้หิว) หึหึ

“น้องเฟย์โทรมาหรอ” พี่ฟร้อนท์ถามผม ผมก็พยักหน้าบอกว่าใช่ “เดียวอันนี้พี่ถือไปให้เอง” ด้วยการที่ผมถือได้มือเดียวมันเลยถือไม่หมอ พอพี่ฟร้อนบอกเดียวถือที่เหลือมาให้ผมก็เดินออกมาทันที ไม่นานพี่ฟร้อนก็เอาของมาให้ ตอนนี้ก็วางสายไแล้ว

“ลุงครับ ช่วยผมถือของไปที่ห้องหน่อย” ผมเรียกลุงยามมาช่วยถือ ถือคนเดียวถือไม่หมดแน่ไหนจะกระเป๋าอีก

“ได้ครับ” ลุงกำลังถือเอาของ รถพี่ฟร้อนก็วิ่งมาจอดข้างๆผม

“เดียวผมถือเองครับลุง ขอบคุณครับ” พี่ฟร้อนเดินมาเอาถุงจากลุงไปถือไว้เอง แล้วเราก็เดินเข้าไปข้างใน ที่ตอนนี้ตกเป็นเป้าสายตาของทุกคน

“เดียวผมเอากระเป๋าแปปนึงพี่”

“มารับกระเป๋าครับ”

“นะ..นี้ค่ะ"

“ขอบคุณครับ”


พอมาถึงห้องผมเปิดประตูเข้ามาก็เจอน้องนั่งหน้างออยู่หน้าทีวีจอใหญ่ที่ตอนนี้ไม่ได้เปิดอะไร แถมไม่สนใจผมด้วย พี่ฟร้อนถึงกับงงเลย แค่หันมามองแปปเดียวก็หันหนี ผมเลยเอาของไปวางไว้ที่ครัวแล้วออกมาหาน้อง พี่ฟร้อนก็กลับออกไปทันที

“เป็นอะไรครับ” ตอนนี้ผมยืนอยู่หน้าน้อง มื่อสองข้างของผมก็กุมแก้มทั้งสองข้างของน้องให้เงยหน้ามามองผม

มับ!! น้องไม่ตอบแต่ยกมือขึ้นมากอดเอวแล้วเอาหน้าซุกท้องผมแทน

“จะกินอะไรไหม” สายหน้า? ไหนบอกผมว่าก่อนหน้านี้หิวไง ถ้าไม่กินผมก็ไม่บังคับ

ผมเบี่ยงตัวนั่งลงข้างๆแล้วยกน้องขึ้นมานั่งควบบนตักโดยที่หันหน้าเข้าหาผม น้องก็ยกมือกอดคอผมแล้วเอาหน้าซบลงที่อกอย่างรู้งาน

มือผมที่กอดเอวน้องอยู่ก็ใช้นิวโป้งลูบวนเล่นสลับกับบีบเบาๆพอให้มือตัวเองไม่ว่างเกินไป

“อ๊ะ!..บีบทำไม” ถามทั้งๆที่ตัวเองยังซบอยู่ที่อกผม

“บีบไม่ได้?” ผมถามขึ้น แล้วมองคนที่นั่งบนตัก น้องยืดตัวขึ้นจากที่เอาหน้าซบอกตอนนี้เปลี่ยนมาที่ไหล่แล้วหายใจลดต้นคอผมแทน

———-

ฝึกงานเสร็จแล้ว เริ่มว่างแล้ว

กลับมาหาก่อน อย่าพึ่งทิ้งกัน

ความคิดเห็น