ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Ep30 : ทิ้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 04 เม.ย. 2562 12:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep30 : ทิ้ง
แบบอักษร

Ep30


“ถ้าบอกว่ารับไม่ได้พี่จะเลิกสูบเหรอ”


“ไม่เลิกอ่ะ ติดแล้วเลิกยาก”


“แล้วจะถามทำไม”

.

.

.

หลายวันต่อมา...


จากที่พอใจได้ฝึกหัดขับรถเมื่อครั้งนั้นเธอก็ได้ฝึกขับมาเรื่อยๆจนเกิดความชำนาญขันเงินจึงไว้ใจเธอโดยการให้รถเธอขับไปเรียนเองเพราะเขาจะได้ไม่ต้องตื่นเช้าไปส่งเธอที่มหาวิทยาลัยทุกวันหรือเรียกง่ายๆว่าเขากำลังขี้เกียจไปส่งเธอที่มหาวิทยาลัยนั่นเอง


พอใจTalk...


เช้าวันนี้ฉันต้องขับรถไปเรียนเองเพราะหลังจากที่ฉันขับรถเป็นพี่ขันก็ไม่ตื่นไปส่งฉันที่มหาวิทยาลัยอีกเลยเขาบอกฉันว่าเขาอยากให้ฉันพึ่งพาตัวเองได้แต่ฉันว่าเขาน่าจะขี้เกียจมากกว่านะ เขาให้ฉันขับรถคันหรูของเขาไปมหาวิทยาลัยฉันคิดว่าเขาคงไว้ใจสามารถในการขับรถของฉันมากเขาถึงยอมให้ฉันขับรถคันละสิบล้านต้นๆของเขา เมื่อฉันขับรถไปถึงมหาวิทยาลัยผู้คนก็ต่างหันมามองเพราะวันนี้คนที่ขับรถไม่ใช่พี่ขันเงินเจ้าของรถแต่กลับเป็นแฟนสาวคนสวยของเจ้าของรถอย่างฉัน


“ยังไงวะทำไมขับรถมาเอง” ทิพย์เอ่ยทักตั้งแต่ฉันยังเดินไปไม่ถึงโต๊ะ


“พี่ขันยังไม่ตื่นกูเลยหยิบกุญแจรถขับออกมาเองเลย” ฉันพูดติดตลก


“บุญจริงๆมีผัวรวยเนี่ย” ทิพย์ว่าแล้วก็เบะปากมองบนใส่ฉันเหมือนกำลังหมั่นไส้ฉันยังไงไม่รู้


“บุญบ้าอะไร” ฉันพูดขึ้นเพราะมันไม่ได้มีบุญหรืออะไรเลย


“มึงมีแฟนแบบนี้แสดงว่ามึงจะไม่ทำงานแล้วใช่ไหม”


“กูยังอยากทำอยู่นะเพราะกูยังต้องเรียนต้องจ่ายแต่กูก็กลัวพี่ขันจะโกรธอยู่เหมือนกัน” ฉันทำหน้าพึงคิด


“มึงไม่ขอเงินผัววะ” ทิพย์เสนอไอเดียดีๆ


“ถ้าเขาไม่เอ่ยปากให้กูก็ไม่กล้าขอหรอก”


“อีคนดี ดีเหลือเกิน แม่พระจริงๆ” ทิพย์ว่าฉัน เมื่อมันว่าฉันเสร็จเราสองคนก็ขึ้นไปเรียนกัน เลิกเรียนตอนเที่ยงฉันกำลังจะเดินไปที่รถกำลังเดินอยู่พี่ขันเงินก็โทรมา


พี่ขันเงิน :: เลิกเรียนแล้วใช่ไหม

ฉัน :: ใช่ค่ะ หนูกำลังจะกลับแล้ว

พี่ขันเงิน :: ขับรถมารับพี่ที่หน้าคณะด้วย

ฉัน :: พี่มาเรียนด้วยเหรอ

พี่ขันเงิน :: รีบๆมาเลยนะพี่ขี้เกียจรอนาน

ฉัน :: ค่ะ


ทำไมเขาไม่บอกฉันว่าเขาจะมาเรียน? ฉันขึ้นรถและขับไปทางคณะอักษรศาสตร์เมื่อฉันขับรถไปถึงฉันก็เห็นพี่ขันเงินนั่งอยู่กับกลุ่มผู้ชายกลุ่มใหญ่แต่ไม่มีพี่กวีพี่เปรมหรือพี่มาวินเพราะพี่ทั้งสามคนที่กล่าวมาเรียนคณะสถาปัตย์บางคนอาจจะสงสัยทำไมพี่ขันเงินเรียนปี4 ซึ่งเป็นชั้นปีเดียวกับพี่กวีพี่เปรมพี่มาวินทั้งๆที่พี่ขันเงินเป็นเด็กซิ่วเหตุผลก็เพราะว่าพี่มาวินพี่กวีพี่เปรมดรอปเรียน1ปีเพื่อรอจบพร้อมพี่ขันเงิน พวกเขาดูรักกันมากแต่รักกันแบบแปลกๆ


ฉันจอดรอเขาอยู่ไม่นานเมื่อเขาเห็นรถเขาก็เดินมาขึ้นรถโดยยังคงให้ฉันเป็นคนขับอยู่เช่นเดิม


“พี่มาเรียนยังไงเหรอ” ฉันถามเขาเมื่อเขาเข้ามานั่งในรถ


“เพื่อน” เขาตอบฉันหน้านิ่ง


“ทำไมพี่ไม่บอกหนูว่าพี่มีเรียนหนูจะได้รอ”


“ไม่ได้มีเรียนพี่แค่มาส่งงาน” เขาพูดกับฉันพร้อมกดเล่นเกมในโทรศัพท์ไปด้วย


“พี่จะไปไหนต่อไหมหรือจะกลับบ้านเลย”


“แวะห้างก่อน”


“จะซื้ออะไรเหรอ” ฉันถาม


“กินข้าว” เขาตอบโดยไม่มองหน้าฉันอีกแล้ว


ฉันขับรถไปยังห้างสรรพสินค้าตามความต้องการของเขาเมื่อจอดรถเสร็จทั้งฉันและเขาก็เดินเข้าไปด้านใน เขากอดคอฉันเดินตรงไปยังร้านอาหารร้านประจำของเขา เมื่อถึงร้านเขาก็หยิบใบเมนูขึ้นมาสั่งอาหารที่เขาอยากกินโดยไม่ถามฉันสักคำว่าอยากกินของพวกนั้นด้วยไหมแต่ไม่เป็นไรหรอกฉันเป็นคนกินง่าย


“พี่มีบัตรกินฟรีด้วยนะ” เขาหยิบบัตรที่เขาพูดถึงขึ้นมาให้ฉันดู


ฉันหยิบบัตรมาดู“กินฟรีแค่คนเดียวเอง” ฉันว่าก่อนจะยื่นบัตรคืนเขา

image

“พี่จะเลี้ยงพอใจด้วยบัตรใบนี้แหละ” เขาพูดยิ้มๆ


“ประหยัดมากเลยค่ะ” ฉันว่าแล้วก็หยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม


“พอใจพี่มีอะไรจะบอก” อยู่ๆเขาก็ทำเสียงจริงจัง


“อะไรเหรอ”


“อาทิตย์หน้าพี่ต้องไปเรียนฝรั่งเศสแล้วนะ”


“ตลกแล้วพี่ คิดว่าหนูจะเชื่อเหรอ” ฉันคิดว่าเขาต้องโกหกฉันแน่ๆ เพราะเรื่องสำคัญแบบนี้เขาคงไม่มาบอกฉันบนโต๊ะอาหารแบบนี้หรอก ฉันยิ้มหัวเราะไม่เชื่อสิ่งที่เขาพูดจนเขามองหน้าฉันจริงจัง


“พี่พูดจริง”


“ไม่เชื่ออ่ะ” ฉันพยายามยิ้มสู้


“พี่ไปเรียนแค่ 2ปี พอใจรอพี่ได้ไหม”


“หนูปวดฉี่อ่ะ หนูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” ฉันทำท่าจะลุกออกจากโต๊ะแต่พี่ขันรีบลุงมานั่งข้างฉันเสียก่อนเท่านั้นแหละน้ำตาฉันก็ค่อยๆไหลออกมา ฉันไม่รู้หรอกว่าเขากำลังพูดจริงหรือพูดเล่นแต่ฉันไม่อยากให้สิ่งที่เขาพูดเป็นจริงเลย ฉันมองหน้าเขาทั้งที่น้ำตาไหลออกมาไม่ขาดสาย


“ร้องไห้ทำไมวะ รู้งี้พี่ไม่บอกดีกว่า” มือหนาเช็ดน้ำตาให้ฉัน


“...” ฉันร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆ “พี่ไม่คิดจะบอกหนูให้เร็วกว่านี้หน่อยเหรอ” ฉันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น


“บอกเร็วบอกช้าพี่ก็ต้องไปอยู่ดี” เขาดึงตัวฉันเขาไปกอดมือหนาแกร่งของเขาลูบแผ่นหลังฉันเบาๆ “รถของพี่พอใจเอาไปใช้ได้เลยนะพี่ให้”


“หนูไม่ได้อยากรถได้สักหน่อย” ฉันงอแงกอดเขาแน่น


“พี่รักพอใจนะ” ครั้งแรกที่เขาบอกรักฉัน เขาบอกฉันท่ามกลางโต๊ะอาหารเขาบอกฉันตอนที่เขาจะทิ้งฉันไปเขาคิดอะไรอยู่เหรอ


image







ความคิดเห็น