Twitter-icon Instagram-icon

เอาความสุขมาให้ >.<

10 พรุ่งนี้ก็จะได้เจอ!

ชื่อตอน : 10 พรุ่งนี้ก็จะได้เจอ!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.6k

ความคิดเห็น : 133

ปรับปรุงล่าสุด : 31 มี.ค. 2562 20:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
10 พรุ่งนี้ก็จะได้เจอ!
แบบอักษร

Rrrrrrrrrrr

"อืมมมมมมม” นี้วันอาทิตย์นะ ใครโทรมาเช้าแบบนี้

(ไอ้เฟย์ โว้ยยยยย!!) โอ้ย ฉันเอาโทรศัพท์ออกจากหูแทบไม่ทัน

“มีไร” ตัวเองโทรมายังจะตะโกนใส่อีก

“มึงลืมหรอ วันนี้เราต้องเข้ามอมาเตรียมงานกีฬาพรุ่งนี้ไง ตอนนีี้คนก็มารวมตัวกันจนจะครบแล้ว มีอาจารย์เช็คชื่อด้วยว่าใครไม่มา มึงรีบๆเลย” กรีนพูดครั้งเดียวจบเลย ไม่ให้ฉันได้ถามเลยอะไรนางก็วาง ฉันก็วิ่งไปไปเข้าห้องน้ำทันที


‘โหหหหห นี้มันหลอดไฟชัดๆ’

‘อื๊อหืออออ แบบนี้แหละนี้แหละที่กูอยากได้’

‘เมื่อวานน้องเขาโหดดี กูชอบ’

‘น่ารักมากเลยว่ะมึง ตัวเล็กๆผิวขาวๆ’

‘ฉันอิจฉานาง คือดูดีอ่ะ’

ฉันเดินลงจากรถทุกคนก็มองมาจนฉันกลายเป็นจุดเด่น แต่ฉันทำเป็นไม่สนใจแล้วเดินไปที่ใต้ตึกคณะทันที

“นั้นไง มันมาพอดีเลย เฟย์พรุ่งนี้รุ่นพี่ให้เราอยู่ประจำสนามฟุตบอลนะ คอยดูแลนักฟุตบอล” พอฉันมาถึงยัยเบลก็รายงานทันทีว่าต้องทำอ่ะไร

“ส่วนวันนี้เขาให้เราไปวาดรูปแล้วเขียนข้อความลงป้ายตรงนั้น” ยัยกรีนพูดเสร็จฉันก็มองไปตามมื่อที่มันชี้ โห..ใหญ่จัง

“มีแบบไหม” ที่ถามเพื่อพวกรุ่นพี่เขาออกแบบมาแล้วไง

“ไม่มีว่ะ ให้งานยากชิบหาย แล้วทำไม่ให้ทำตั้งนานก็ไม่รู้ มาให้ทำก่อนวันใช้จริงวันเดียว รุ่นพี่แม่งเอาอะไรคิดวะ” ฉันเห็นด้วยกับยัยเบลนะ มันก็ไม่ใช่เล็กๆเลย

“ทำกี่คน” คงไม่ได้ให้ทำสามคนหรอกนะ

“ห้าคน อีกสองคนนั้นขอไปเข้าห้องน้ำอยู่” เฮ้อ ห้าก็ห้า ยังดีกว่าสามละกัน

“นั้นไง สองคนนั้นมาละ” ฉันหันไปก็เจอกับผู้หญิงสองคน คนแรกดูเฉิ่มๆ ตัวเล็กๆ น่ารักดีนะ ส่วนอีกคน ดูดี สวย สูง ดูมั่นใจในตัวเอง

“พวกเธอ นี้เฟย์”

“เราชื่อ วาเรน ส่วนนี้ชื่อ มีนา” คนสูงตัวสูงแนะนำ พวกเราก็ทักทายพูดคุยกันเสร็จก็เริ่มออกแบบว่าจะทำยังไง

“ตอนไปเข้าห้องน้ำเราได้ยินพวกรุ่นพี่ผู้หญิงพูดว่า สมน้ำหน้า อยากมาเล่นกับฉันเอง ฉันเลยบอกให้แฟนฉันสั่งให้พวกมันทำป้ายใหญ่ให้เสร็จก่อนใช้งานวันพรุ่งนี้ ป้ายใหญ่ก็พวกเราทำนิ เลยคิดว่าต้องหมายถึงพวกเธอแน่เลย เพราะเราไม่รู้จักรุ่นพี่พวกนั้น” ระหว่างนั้งรอวาเรนไปเอากระดาษกับพวกนิสอมาให้ออกแบบพวกฉันก็ชวนมีนาคุย แล้วมีนาก็เล่าสิ่งที่ตัวเองได้ยินตอนไปเข้าห้องน้ำให้ฟัง

“..อ่าาาา คงเป็นยัยป้าที่แกว่าไปเมื่อวานแน่เลยยัยเฟย์” ฉันก็คิดแบบเดียวกับยัยกรีนนั้นแหละ

พอกระดาษดินสอสีมาถึงยัยสองตัวเพื่อนฉันก็เอามาวางตรงหน้าฉันเลย

“ไม่ต้องมอง มึงนั้นแหละออกแบบดีสุดแล้ว ทำเริ่ดๆเอางานไปตบหน้ายัยรุ่นพี่นั้นไปเลย” เฮ้อ ฉันก็คงต้องทำสินะ

ฉันนั่งคิดแล้วก็ลงมือวาดรูปทั้นที หึหึ เดียวฉันจะเอาคืนให้ไม่กล้าหือเลย งานนี้ไม่เรียกเราคืนหรอก เอาคืนมันต้องนอกรอบถึงจะมัน

“สุดยอดดดดด พี่เราเรียนศิลป์ยังวาดไม่สวยเท่านี้เลย” วาเรนพูดขึ้น เมื่อฉันออกแบบเสร็จ

“ไม่เสียใจจริงๆที่ฉันคบแกเป็นเพื่อน” ดูยัยกรีนมันพูด

“แล้วสีล่ะ” ฉันถามขึ้น ก็ไม่เห็นมีใครพูดถึงเรื่องสีเลย

“เราจะใช้สีอ่ะไรบ้างก็ไปซื้อแล้วเอาใบเสร็จไปเบิกเอาเงินทีหลัง” เบลบอก ขี้เกียจออกไปอ่ะ ฉันยกมือถือขึ้นมากดหารายชื่อที่ต้องการแล้วโทรออก

(ว่าไงเรา)ไม่นานปลายสายก็รับ

“ซื้อสีมาให้หนูหน่อยที่คณะ”

(ทำไมหนูไม่ไปซื้อเอง มาใช้พี่ทำไมเนี้ย)

“หนูขี้เกียจ หิวข้าวด้วย ซื้อข้าวมาให้ด้วยนะ เอาห้ากล่องรีบๆนะพี่ฟร้อนท์ หนูต้องทำงานให้เสร็จก่อนพรุ่งนี้ โดนรุ่นพี่แกล้ง”

(ใคร!)

“เดียวหนูจัดการเอง พี่รีบซื้อสีมาให้ก็พอ ส่งรายระเอียดไปทางไลน์แล้วค่ะ”

(ครับๆ)


“ดีว่ะ ไม่ต้องออกไปซื้อเองให้เสียเวลา แถมยังจะได้เจอพี่ฟร้อนท์อีกด้วย เขินนนน” พอฉันวางสายยัยกรีนก็พูดขึ้น

“ใช่ งื้อออ ที่รักของเบล” ยัยนี้ก็พอๆกัน

“ของพี่เกล พวกแกไม่เกี่ยว อย่าไปสนใจพวกนี้เลย” ฉันว่าพวกมันเสร็จก็หันไปคุยกับสองคนนั้น


‘กรี๊ดดดดดดดด พี่ฟร้อน’

‘ทำไมเขามาคณะเราวะมึง’

‘หล่อมาก เขามากับใครวะ พวกชุดดำอ่ะ’

‘โหหหห อย่าบอกนะว่าการ์ด’ ผ่านไปไม่นานก็มีเสียงนักศึกษากรี๊ดขี้นมา ได้ยินพี่ฟร้อนๆ ส่งสัยมาแล้วถึงละมั้ง

“อยู่นี้ค่ะ” ฉันเห็นพี่ฟร้อนมองหาก็เลยส่งเสียงเรียก

“สวัสดีค่ะ 4” นักศึกษาแถวนั้นก็มองมาด้วยความสนใจกันใหญ่เลย

“ครับ แล้วเราจะให้พี่เอาไว้ไหน” พี่ฟร้อนเดินเข้ามาพร้อมกับการ์ดที่คอยรักษาความปลอดภัย แต่ตอนนี้การ์ดเปลี่ยนไปยกของแทนแล้ว

“วางไว้ตรงป้ายนั้นเลยค่ะ” ฉันชี้ไปที่ป้ายใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลเรามากนัก

“เขาให้ทำกี่คน” ถามฉันพร้อมกับยกมือขึ้นมาจัดผมให้

“ห้าค่ะ”

“อย่าคิดว่าพี่ไม่รู้นะว่าเมื่อวานมีเรื่องอะไร” แหะๆ ก็มันเรื่องไม่ใหญ่นิ

“หนูไม่ได้จะปิดบัง แค่ไม่ได้บอกเท่านั้นเอง”

“ร้ายนะเรา จะให้พี่ช่วยไหม ทำกันแค่ห้าคนก็จริงแต่ตอนลงเส้นหนูก็ไม่ให้ใครลงช่วยอยู่แล้ว” รู้ดี มันก็จริงนั้นแหละค่ะ

“พี่ว่างหรอวันนี้ ไม่ต้องไปเตรียมของที่คณะตัวเองหรอ” ทำไมคณะฉันดูวุ่นวายจัง

“พี่สั่งงานคนอื่นทำหมดแล้ว” ดีจริงๆ

“ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าพี่เลิกแล้วค่อยมาช่วยหนู เพราะดูแล้วหน้าจะดึก” หรือไม่ก็เช้าวันใหม่ แต่ตอนนี้ฉันต้องรีบไปทำก่อน

“พี่ไปละนะ ถ้าใครมันว่าอะไรจัดไปเลย อย่าไปยอม” พี่ฟร้อนหันไปบอกเพื่อนฉันแล้วค่อยหันมาบอกปกติเขามีแต่ห้ามน้องไม่ใช้หรอ

“ค่ะ” 4 ตอบพร้อมกันเสียงดัง จากที่คนมองอยู่แล้วยิ่งจ้องกันใหญ่

“จะทำหน้าแบบนั้นอีกนานไหม รีบไปทำงานเดียวไม่เสร็จ” เฮ้อ

ฉันเดินไปที่ป้ายใหญ่ แล้วหันไปหยิบผู้กับมาเลือกดูว่าจะใช้อะไร ฉันก็เริ่มลงเส้นด้วยสีเลยจะได้ไม่เสียเวลา โดยมีเพื่อนๆนั้นมอง ส่วนข้าวค่อยกันเที่ยวทีเดียวละกัน เดียวงานจะไม่เสร็จ

ผ่านไปนานพอสมควรฉันก็ลงเส้นเสร็จ หันไปดูเพื่อนที่นั้งรอข้างก็หลับกันหมดเลย แล้วไปเอาเสื่อที่ไหนมานอนกัน ฉันเลือกที่จะไม่ปลุกเพื่อน เพราะเพื่อนฉันสองคนนั้นอ่ะ เรื่องระบายสีนี้ไม่ผ่านเลย ขี้เกียจกลับมาแก้งาน

ฉันส่งข้อความไปบอกเกียร์ว่าไม่ว่างโทรหา ต้องทำป้าย แล้วก็ไม่ได้สนใจโทรศัพท์อีกเลย ถ้าฉันโทรหาเดียวฉันไม่อยากวาง เลือกแชทนี้แหละดีสุดแล้ว

ฉันลงสีไปเรื่อยๆ ไม่รู้นานขนาดไหนจนได้ยินเสียงยัยกรีนเรียก

“ทำไมไม่ปลุก” ปลุกได้ก็มากวน ไม่ปลุกอ่ะดีสุดละ

“พวกมึงนอนไปนั้นแหละ ดีสุดละ” ถ้าเรื่องทำงานแบบนี้ฉันไว้ใจพี่ฟร้อนคนเดียว พูดเลย

“แล้วทำไมมึงไม่พักกินข้าวเที่ยง” ยัยเบลพูดต่อดุอย่างกับแม่

“ไม่ได้ดูเวลา ไม่รู้ว่าเที่ยงตอนไหน”

“เฮ้อ เออๆ มึงรีบมากินข้าว” ฉันก็เลยได้นั่งกับพวกมันแล้วกินข้าว พวกมันก็กินตาม ฉันหยิบมือถือออกมาก็เห็นแชทของเกียร์ แต่เลือกที่จะไม่ตอบ ทำงานเสร็จค่อยตอบทีเดียว แล้วก็เลื่อนไปที่แชทของพี่ฟร้อน ส่งไปบอกว่าให้มาช่วยลงสีหน่อย ได้ข้อความตอบกลับมาว่า เดี่ยวไป

ตรงที่พวกเรานั่งอยู่มันคือมุมสุดของคณะ มันไม่มีใครเดินผ่านมาหรอก แต่ถ้ามองมาอ่ะ เยอะอยู่

“ไม่ให้เราช่วยจริงดิ” พอกินข้าวเสร็จมีนาถามขึ้น

“ยัยนี้ไม่ให้ช่วยหรอก มันกลัวงานพัง” เบลพูดขี้น

“แต่มันเยอะนะ จะเสร็จหรอ” วาเรนถามต่อ

“เสร็จ เดียวพี่เรามาช่วย”

“จริงดิ 4” เดี่ยวๆ ยัยมีนาก็เอากับเขาด้วยหรอ

“อืม บอกว่าเดี่ยวมา”

“เราไม่เข้าใจเฟย์เลย บางทีก็ดูร่าเริง บ้างทีก็นิ่งๆจนรู้สึกว่า เป็นคนละคน” ยัยมีนาพูดขึ้น

“ที่มันดูนิ่งๆ ตอนนี้มันคิดถึงผู้ชายอยู่นะสิ” ยัยเบลพูดขึ้น รู้ดีเกินไปละ

‘กรี๊ดดดดดดด เขามากันทั้งแก๊งเลยมึง’

‘หล่อบแบบนี้ทำไมคณะเราไม่มีบ้างว่ะ’

‘ไม่เคยเห็นไกล้ขนาดนี้เลยมึง โอ้ยยย อยากได้’

ส่งสัยพี่ฟร้อนมาแล้วแน่ๆ คนกรี๊ดกันขนาดนี้ แต่ได้ยินว่าทั้งแก๊ง อย่าบอกนะว่ามาหมด

นั้นไง จริงด้วย พวกเราทุกคนหันไปมองก็เจอกับพวกพี่ฟร้อนกำลังเดินมาพอดี แต่มีเพิ่มคือพี่เกลก็มาด้วย

“สวัสดีค่ะ” 5

“สวัสดีครับ” พวกพี่ทุกคนก็รับไว้อย่างดี

“เหลือเยอะเหมือนกันนะ” พี่ฟร้อนพูดขึ้น

“เรารีบทำเถอะ” อยากให้เสร็จเร็วๆ

“เราไม่ได้โทรหาเกียร์ใช่ไหมถึงทำหน้าตาแบบนี้” พี่ฟร้อนพูดขึ้นแล้วก็ลงมือทาสี ฉันก็เลยไม่ได้สนใจอีก ทำไมมีแต่คนรู้ ก็ไม่ได้เป็นอะไรนี้หน่า

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน แต่ตอนนี้มันก็มืดแล้ว เพื่อนพี่ฟร้อนตอนนี้ก็พากันคุยเล่นกับเพื่อนฉันเฮฮากันใหญ่ นักศึกษาที่ทำงานยังไม่เสร็จก็เยอะ

“น้องเฟย์ พี่ฟร้อน มากินข้าวกินน้ำก่อนค่อยไปทำต่อ” เสียงพี่เกลเรียกให้ไปพัก

พอพักเสร็จก็ไปทาสีต่อ จนไกลจะเสร็จ เพื่อนๆฉันตอนนี้หลับกันอีกแล้ว บอกให้กลับก็ไม่กลับ กลายเป็นเพื่อนพี่ฟร้อนต้องคอยนั่งพัดนั่งไร้ยุ่งให้สาวๆ

“เย้ เสร็จสักที” แล้วฉันก็เดินไปหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลา ตอนนี้ตีหนึ่ง โหหห นานขนาดนี้เลยหรอ แต่ก็นะ ป้ายมันใหญ่นิ ตอนนี้กลุ่มอื่นก็กลับกันแล้ว เหลือแต่พวกพี่ๆไม่กี่คนที่คอยดูแลความเรียบร้อย

“พี่กลับก่อนนะ เราก็รีบกลับล่ะ” พี่ฟร้อนเก็บของอ่ะไรเสร็จก็เดินไปอุ่มพี่เกลขึ้นมา

“ตื่นๆๆๆ กลับกันเถอะ”

“อืมมมม เสร็จแล้วหรอ” ดูแต่ละคน สภาพแบบนี้ไหวไมเนี้ย พวกเราก็พากันกลับ

มาถึงฉันก็ไปอาบน้ำมานอนเลย ไม่ได้โทรหาเกียร์ด้วยซ้ำ ง่วงจนตาจะปิดอยู่แล้ว ถ้าโทรไปก็กลัวว่าจะกวนเวลานอนของเกียร์ พรุ่งนี้ก็จะได้เจอแล้ว...

——-

กลับมาแล้ว

ตอนนี้ขอแบบเรื่อยๆก่อนนะ รู้สึกสมองยังไม่เดินเท่าไหร่ ที่หายไปนานเพราะช่วงนี้งานเยอะ แก้เยอะ จะฝึกงานเสร็จแล้วก็จะยุ่งๆหน่อย บวกกับต้องสอบอีก ตอนนี้คิดว่าอะไรก็พอจะลงตัวแล้ว พอมีเวลามีเขียนต่อแล้ว

ไม่ต้องกลัวว่าเราจะทิ้งนะ ไม่ทิ้งแน่นอน จบแน่นอน

🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏🙏

ความคิดเห็น