facebook-icon

ป่าราบ ลูกพ่อปืน แม่มะลิ "เถื่อนไม่เถื่อน ต้องพิสูจน์กันเอาเองนะครับ"

รักต้องร้าย 1 [จุดเริ่มต้นร้ายๆ ของผู้ชายคนหนึ่ง] 100%

ชื่อตอน : รักต้องร้าย 1 [จุดเริ่มต้นร้ายๆ ของผู้ชายคนหนึ่ง] 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.5k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2562 17:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
รักต้องร้าย 1 [จุดเริ่มต้นร้ายๆ ของผู้ชายคนหนึ่ง] 100%
แบบอักษร

รักต้องร้าย 1

[จุดเริ่มต้นร้ายๆ ของผู้ชายคนหนึ่ง]




ขึ้นชื่อว่าผู้ชาย ไว้ใจไม่ได้ทุกคนนั้นแหละครับ...

สวัสดีครับ ผมชื่อ 'ป่าราบ' ช่างเป็นชื่อเล่นที่โคตรแปลก แต่เชื่อเถอะว่าชื่อนี้ พ่อผมเป็นคนตั้งให้ ท่านให้เหตุผลว่า ตอนแม่ท้อง แม่พาผมหนีครับ มันเลยเป็นที่มาของชื่อ  ผมมีพี่ชายไม่แท้หนึ่งคนคือพี่แทนคุณ ถึงจะไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน แต่พวกเราก็รักกันเหมือนพี่น้อง และน้องสาวแสนจะซื่อบื่อ เธอมีนิสัยเหมือนแม่ น้องชื่อ ชบา ครับ

ผมขอย้อนไปตอนเรียนก่อนละกัน แม้จะผ่านมาสามปีกว่าแล้วก็ตาม เพราะนั่นคือที่มาของจุดเริ่มต้นในชีวิตผม จุดที่ทำให้ผู้ชายอย่างผมต้องทำเลวกับผู้หญิงคนหนึ่งเพียงเพราะอยากแก้แค้นผู้หญิงอีกคน...

.

.

.

มหาวิทยาลัย xxx ชั้นปีที่ 4

ผมมีแฟนนะครับ เธอชื่อพะแพง เธอเป็นคนสวย เรียนดี พะแพงเรียนนิเทศศาสตร์ครับ ความฝันของเธอคืออยากเป็นนางแบบและแน่นอนพะแพงคือลูกสาวของลุงเดย์ เพื่อนสนิทพ่อผม เราคบหากันแบบลับๆ ตั้งแต่ปี2 พะแพงให้เหตุผลว่าเธอต้องการเรียนให้จบก่อนที่จะเปิดตัวกับทุกคน จะหึง จะหวง ผมแทบไม่มีสิทธิ์เลยครับ

เราแอบคบกันลับๆ มาโดยตลอด ผมกับพะแพงยังไม่เคยมีอะไรกัน มากสุดแค่จูบเท่านั้น ผมรักเธอมากถึงได้ยอม... ยอมจนลืมรักตัวเอง

เพราะเธอเป็นคนสวย คนเก่ง หนุ่มๆ มากมายเลยเข้าหาเธอเยอะ จนทำให้พวกเราทะเลาะกันเรื่องนี้บ่อยมาก อาทิเช่นวันนี้ ตอนนี้ เพราะเธอให้รุ่นพี่ที่ตามจีบมาส่ง ทั้งๆ ที่ผมบอกแล้วว่าสามารถรับส่งเธอได้ตลอด

“ป่าจะมาอะไรกับเรานัก เราก็บอกแล้วว่ามันไม่มีอะไร” เธอขึ้นเสียงใส่ผม มองด้วยแววตาเบื่อหน่าย ผมสงสัยเหลือเกินว่าพวกเราเป็นแฟนกันจริงๆ หรือเปล่า

“แพงก็รู้ว่ามันคิดอะไร” ผมพยายามทำตัวเองให้ใจเย็นเพื่อคุยกับเธอ

“แต่เราไม่เคยเล่นด้วยนี่ ขอร้อง อย่าหาเรื่องได้ไหม”

“ทำไมวะ เราคบกันอยู่ไม่ใช่เหรอ ทำไมป่าถึงไม่มีสิทธิ์อะไรเลย”

“ป่า!” เธอเริ่มไม่พอใจทันทีที่ถูกผมตั้งคำถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ แล้วผมไม่มีสิทธิ์หรือยังไง ในเมื่อผมกับเธอเป็นแฟนกัน


กริ่ง กริ่ง


การทะเลาะกันของเราสองคนต้องหยุดชะงักลงเมื่อเสียงกริ่งหน้าห้องของพะแพงดังขึ้น ผมจึงตัดสินใจเดินไปเพื่อจะเปิด เธอเหมือนจะห้ามเอาไว้ แต่มันไม่ทัน


แอ๊ด...


"จ๊ะเอ๋! อะ เอ่อ..."

ยัยเด็กผมเปียตรงหน้าคือใครกัน เธอเองก็ดูตกใจที่เห็นหน้าผม รอยยิ้มสดใสหุบลงทันทีเมื่อคิดว่าผมไม่ใช่เจ้าของห้องนี้

“พริกหวาน!”

เธอเอ่ยเรียกคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงตกใจ ก่อนจะรีบลากยัยผมเปียเข้ามาในห้อง เธอยังใส่ชุดนักเรียนมอปลายอยู่เลยครับ

“มาได้ยังไงเนี่ย” พะแพงตั้งคำถามกับคนตรงหน้าเธอทันที

“นั่งรถตู้มา วันนี้พริกแค่ไปฟังผลสอบเอง” ยัยผมเปียตอบด้วยน้ำเสียงยิ้มๆ

“อีกแล้วนะ ถ้าพ่อกับแม่รู้เข้าล่ะ”

“ก็บอกว่ามาหาพี่ไง ปิดเทอมแล้ว พริกขออยู่เที่ยวได้ไหม” ยัยผมเปียส่งสายตาอ้อนวอนให้กับพะแพงทันที

“แต่พี่...” พะแพงอึกอักเหมือนไม่ต้องการให้ยัยผมเปียอยู่ด้วย ผมจึงรีบพูดแทรกเธอขึ้นมา

“ไหนๆ น้องก็มาแล้ว แพงจะปฏิเสธทำไม”

ผมว่าพร้อมกับแววตากดดันที่จ้องมองหน้าเธอ เอาจริงๆ ผมมีแผน ถ้ายัยเด็กนี่รู้ว่าผมกับพะแพงเป็นอะไรกัน ต่อไปคนอื่นๆ ก็ต้องรู้

“นะคะ พริกจะไม่ดื้อ ไม่ซน จะทำตัวดีๆ”

“เฮ้อ! ก็ได้ๆ”

“เย้ๆ”

ท่าทางของยัยเด็กผมเปีย ทำให้ผมต้องขมวดคิ้วเลยทีเดียว เธอเหมือนเด็กไร้เดียงสา ไม่สนใจคนแปลกหน้าอย่างผมด้วยซ้ำ

“แล้วพี่ผู้ชายชื่ออะไรคะ เป็นแฟนกับพี่แพงเหรอ”

เธอหันกลับมาถามด้วยแววตาสดใส ซึ่งต่างจากพะแพงมาก โลกของเด็กผู้หญิงที่ชื่อพริกหวาน ช่างสดใสจนไม่สมควรจะแปดเปื้อนกับอะไรเลยจริงๆ

“พี่ชื่อป่า เป็น...”

“เพื่อนพี่น่ะ”

ผมถึงกับขมวดคิ้วเลยครับ แม้แต่น้องสาว พะแพงก็ไม่อยากให้รู้งั้นเหรอ

“นั่งรถมาเหนื่อยๆ พริกไปอาบน้ำก่อนเถอะ เดี๋ยวพี่จะพาออกไปหาอะไรกิน”

“ค่ะ” เธอยิ้มอีกแล้วครับ ยิ้มง่ายมาก “ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ พี่ป่า”

“ครับ”

หลังจากพริกหวานเดินหายเข้าไปในห้อง พะแพงก็ลากผมออกมาคุยนอกระเบียง เธอตั้งใจจะคุยกับผมเงียบๆ โดยไม่ให้พริกหวานรู้สินะ

“ทำแบบนี้ ทำไม”

“ทำอะไร?” ผมมองหน้าเธอนิ่งๆ มีคำถามมากมายที่อยากถาม แต่ก็ไม่กล้าถามเพื่ออยากรักษาความสัมพันธ์ลับๆ นี้เอาไว้

“ป่าต้องการให้พริกรู้ใช่ไหมว่าพวกเราคบกันอยู่”

“แล้วมันผิดตรงไหน ในเมื่อเราคบกันจริงๆ”

“แพงบอกแล้วไง เรียนจบแพงถึงจะบอกคนอื่นๆ เอง” เธอเริ่มใส่อารมณ์กับผมเรื่อยๆ

“ทำไมวะ แค่บอกคนอื่นๆ มันจะเป็นอะไรไป” ผมเองก็ใส่อารมณ์กลับไปเช่นกัน

“ถ้าไม่เข้าใจแพง พวกเราก็เลิกกันไปเถอะ”

“พะแพง!”

เธอมองหน้าผมด้วยแววตาไม่สำนึกอะไรเลย ผมทำอะไรผิดงั้นเหรอ ทำไมเธอต้องทำร้ายผมถึงขนาดนี้ด้วย โคตรเจ็บ มันจุกจนไม่มีน้ำตาให้ไหลเลยทีเดียว ถึงขั้นต้องหยิบบุหรี่ขึ้นมาเพื่อระบายความเครียด แต่ไม่ทันได้สูบกลับมีเสียงเรียกชื่อขึ้นมาซะก่อน


"พี่ป่า..."

ผมนิ่งเงียบ ค่อยๆ หันกลับไปมอง พริกหวานยืนส่งยิ้มหวานให้ผมเหมือนชื่อของเธอ เด็กคนนี้จะได้ยินที่ผมกับแพงทะเลาะกันหรือเปล่านะ

“ออกมาทำไม” ผมถามเสียงนิ่งๆ หันกลับไปมองบรรยากาศเบื้องหน้าเหมือนเดิม

“เห็นพี่ยืนเงียบๆ คนเดียวเหมือนเครียดอะไรอยู่เลยออกมาจะคุยด้วยนะคะ แล้วพี่แพงไปไหน”

“อยู่ข้างในไม่ใช่เหรอ”

“ไม่เห็นนะคะ”

“เฮ้อ! คงออกไปข้างนอกละมั้ง”

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเราทะเลาะกันหรอกครับ ทะเลาะกันทีไร พะแพงจะหนีหน้าผมทุกที

“แล้วมีอะไร?”

“หนูหิว พี่พอจะพาออกไปหาอะไรกินได้ไหมคะ” คำพูดของเธอทำให้ผมต้องหันกลับมามองพร้อมกับคำตอบ

“ไม่ว่าง! พี่กำลังจะกลับแล้ว”

“อ๋อ... งั้นกลับดีๆ นะคะ”

เธอบอกผมพร้อมกับรอยยิ้ม สุดท้ายบุหรี่ก็ไม่ได้สูบ ต้องทิ้งไป แล้วเดินออกจากห้องทันที ในเมื่อพะแพงไม่สนใจผม แล้วทำไมผมต้องไปใยดีน้องสาวของเธอด้วย ก็แค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง... บางทีพี่น้องสองคนนี้อาจจะเหมือนกันก็ได้






_________________________________________

แรกๆ อาจจะสั้น จะค่อยๆ ขยับความยาวให้นะคะ

เค้าเขียนจากโทรศัพท์แบบที่ลงเพจแลพเฟซ เอามาแปลงอีกที เนื้อหาอาจจะเพิ่มเล็กน้อย เวลาลงเพจอาจจะไม่เท่ากัน


อย่าเพิ่งเกลียดผัว ผัวยังไม่เริ่มเป็นคนดีเลย ม้างงงง 5555

ความคิดเห็น