ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 เม.ย. 2562 10:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16
แบบอักษร

“นี่พี่วีร์อย่าบอกนะคะว่า....”หญิงสาวตกใจกับความคิดของชายหนุ่ม ก่อนจะพยักหน้าอย่างเข้าใจว่าเหตุใดการันต์ถึงได้แสดงท่าทางและมีคำพูดดูแคลนเธอแบบนั้น เป็นเพราะเขาเข้าใจว่าเธอคือภรรยาน้อยของบิดา ปวีร์มองอย่างงุนงงที่อยู่ๆหญิงสาวตรงหน้าก็ทำเหมือนเพิ่งเข้าใจเรื่องราว แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกไป

“พี่วีร์ฟังบัวนะคะ ความจริงแล้วบัวกับคุณลุงน่ะ เราไม่ได้เป็นอะไรกันอย่างที่พี่กับคุณรันต์คิดนะคะ”ใบบัวพยายามอธิบายและคำพูดของเธอก็ทำให้ชายหนุ่มงุนงงไปกันใหญ่ที่เรื่องราวมันพลิกไปมากขนาดนี้ แต่ปวีร์ก็ยังคงนั่งฟังนิ่งไม่ได้เอ่ยถามอะไร

“ความจริงแล้วบัวกับบุญ คนที่ทุกคนรู้ว่าเป็นลูกชายของบัวนั้น เราเป็นพี่น้องกันค่ะ”เหมือนได้ฟังเรื่องราวแปลกประหลาด ปวีร์อ้าปากค้างกับเรื่องที่เพิ่งได้ยิน

“อะไรนะบัว พี่ฟังผิดไปหรือเปล่า แล้ว...แล้วถ้าอย่างนั้น....แม่ของบัวก็.....”ปวีร์เอ่ยเสียงอ่อยในท้ายประโยค พูดได้ไม่เต็มปากนักว่ามารดาของหญิงสาวตรงหน้านี้เป็นภรรยาน้อย หญิงสาวยิ้มน้อยๆอย่างพอเข้าใจความรู้สึกของชายหนุ่ม คำว่าภรรยาน้อยนั้น....ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดมันก็ไม่ฟังไม่ขึ้นทั้งนั้น แต่เธอก็ยังเชื่อว่ามารดาต้องรู้สึกเสียใจกับเรื่องที่ผ่านมาแน่ๆ เพราะคนอย่างมารดาของเธอไม่ใช่คนที่จะนิ่งดูดายที่เห็นคนอื่นเป็นทุกข์เพราะตัวเองได้

“พี่วีร์ฟังถูกแล้วค่ะ แต่พี่วีร์อย่าถามอะไรบัวต่อเลยนะคะ มันไม่ใช่เรื่องที่จะน่าพูดถึงเท่าไหร่นัก”ใบบัวหน้าสลดลงทันทีเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เพราะน้อยคนนักจะมาเข้าใจและยอมรับกับเรื่องแบบนี้ได้

“แล้วเจ้ารันต์รู้เรื่องนี้หรือเปล่า บัวบอกมันหรือยัง”ปวีร์ถามอย่างกระตือรือร้น เพราะหากเพื่อนเขารับรู้ก็คงจะช่วยลดความเกลียดชังที่มีต่อผู้หญิงตรงหน้าเขานี้ลงบ้าง ใบบัวยิ้มเศร้าก่อนจะส่ายหน้าไปมาช้าๆ

“ไม่จำเป็นหรอกค่ะพี่วีร์ ยังไงเขาก็เกลียดบัวอยู่ดี”ใบบัวอยากจะเอ่ยเหลือเกินว่ามันสายไปแล้วกับการพูดความจริง ระหว่างเขาและเธอมันเกินเลยกว่าคำว่าเกลียดไปไกลเสียแล้ว ถึงเขาจะรู้มันก็ไม่ได้ช่วยให้ทุกอย่างมันดีขึ้นมาได้อีกแล้ว

“แต่ไม่ว่ายังไงพี่ก็ไม่ยอมให้บัวลาออกหรอกนะ บัวไม่จำเป็นต้องทำขนาดนั้นเพื่อที่จะหนี พี่สัญญาว่าจะไม่ให้มันมาทำอะไรบัวได้แน่”หญิงสาวครุ่นคิดอย่างหาหนทางไม่ออก หากเธอต้องออกจากที่นี่ก็ยังไม่รู้เลยว่าจะไปทำงานที่ไหน จะออกไปรองานใหม่เธอก็ไม่มีเงินเก็บ ไม่อยากจะไปเป็นภาระของแป้งหอม แค่ขอไปอยู่ด้วยเธอก็เกรงใจเพื่อนจะแย่แล้ว เมื่อคิดดีแล้วใบบัวจึงพยักหน้าทำตามที่ปวีร์แนะนำ อย่างน้อยก็ทำจนกว่าจะได้งานใหม่แล้วกัน ถึงเวลานั้นชายหนุ่มคงจะไม่ต้องห่วงเธออีก

“ขอบคุณพี่วีร์มากนะคะที่เป็นห่วงบัว นอกจากแม่กับแป้งแล้ว ก็มีพี่วีร์กับหยกนี่แหละค่ะที่ดีกับบัว”ใบบัวเอ่ยเสียงเศร้าเมื่อถึงชายหนุ่มคนที่ใจร้ายกับเธอมาสารพัด ทั้งที่เขาคือคนที่ได้หัวใจของเธอไปทั้งดวง ใบบัวอยากจะสมน้ำหน้าตัวเองนัก ที่มัวเฝ้าหลงใหลเพ้อหาแต่เขามานานทั้งที่มีผู้คนมากมายผ่านเข้ามาแต่ว่าเธอก็ไม่เคยสนใจและให้ใครได้มากกว่าคำว่าเพื่อน และเก็บหัวใจเอาไว้ให้เขามาเหยียบย่ำอย่างไม่เห็นค่าเช่นนี้ และที่น่าโมโหเป็นที่สุดคือเจ้าหัวใจดวงนี้กลับไม่เคยหมดรักเขาลงเลยสักที

....................................................................................

“ทำไมต้องย้ายไปด้วยล่ะบัว มีปัญหาอะไรหรือเปล่าบอกกับแม่ได้นะ”ปารณีถามลูกสาวหลังจากที่ได้รับรู้ว่าใบบัวจะย้ายออกไปจากบ้านหลังนี้ ใบบัวฝืนยิ้มสดใสเพื่อไม่ให้มารดาเห็นพิรุธว่าเธอกำลังไม่สบายใจ

“เปล่าหรอกจ้ะแม่ พอดีว่าแป้งเขาอยู่คนเดียวบัวก็เลยเป็นห่วง แล้วอีกอย่างตอนนี้แม่กับบุญก็เริ่มชินกับบ้านนี้แล้ว บัวก็เลยมาขออนุญาตแม่น่ะจ้ะ”ใบบัวอธิบายเหตุผลให้มารดาฟัง แม้จะไม่อยากให้ลูกอยู่ห่างกาย แต่ก็รู้ดีว่าใบบัวนั้นไม่ชินกับการมาอยู่ที่นี่นัก แม้ว่าเธอจะวุ่นกับการจัดการเรื่องความเป็นอยู่ของบุตรชายจนไม่มีเวลาให้ใบบัวเท่าไหร่นัก แต่เธอก็คอยเฝ้าดูบุตรสาวคนโตอยู่ตลอด และพอจะรู้ว่าหญิงสาวไม่อยากอยู่ที่นี่เท่าไหร่นัก

“แม่ไม่ต้องห่วงหรอกจ้ะ บัวจะมาหาแม่กับบุญบ่อยๆนะ”ปารณีจำต้องพยักหน้าอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ใบบัวยิ้มกว้างให้กับมารดาแม้ใจจะไม่ได้รู้สึกเหมือนกับท่าทางที่แสดงออกไป

“แล้วบัวจะไปเมื่อไหร่ อย่าลืมไปลาคุณลุงเขานะลูก แล้วก็อย่าลืมบอกน้องด้วย”ใบบัวพยักหน้า รู้สึกดีขึ้นมาหน่อยที่อย่างน้อยเธอก็พาตัวเองออกไปจากบ้านหลังนี้ได้เสียที เมื่อคุยกับมารดาเรียบร้อยแล้วหญิงสาวก็ออกมาจากบ้านเพื่อขึ้นรถไปทำงานอย่างเช่นเคย ร่างบางเดินไปตามทางเรื่อยๆก่อนที่จะต้องหยุดเท้าลงเมื่อเห็นว่ามีใครคนหนึ่งยืนพิงข้างรถคันหรูที่จอดอยู่ตรงหน้าเธอ

“คุณรันต์”ใบบัวเอ่ยเสียงเบาหวิวเมื่อเห็นว่าใครกันที่ยืนอยู่ หญิงสาวพยายามไม่สบตาเขาก่อนจะเริ่มสาวเท้าเดินต่อไปเพื่อที่จะรีบผ่านไปจากตรงนี้ให้ไวที่สุด เมื่อเห็นว่าร่างบางนั้นเดินผ่านไปเหมือนเขาไม่มีตัวตนการันต์ก็เลือดขึ้นหน้าก่อนจะเดินตามมาคว้าแขนเรียวนั้นให้หันกลับมา

“เธอกล้าเมินฉันงั้นหรอใบบัว ชักจะมากเกินไปแล้วนะ”ชายหนุ่มกัดกรามแน่นเอ่ยเสียงลอดไรฟันที่หญิงสาวได้ยินแล้วต้องขนลุกเกรียวทันที

“เอ่อ....บัว...บัวกำลังรีบค่ะ”ใบบัวพูดทั้งที่ไม่มองหน้าเขา เพราะรู้ดีว่าใบหน้าของเขาตอนนี้กำลังโกรธแค่ไหน หญิงสาวบิดแขนตัวเองเพื่อให้ออกจากการเหนี่ยวรั้งของเขาแต่ก็ไม่สำเร็จ ใบหน้าสวยแสดงความเจ็บออกมาเมื่อถูกเขาบีบเข้าที่แขนอย่างเต็มแรง

“เธอมีสิทธิ์ปฏิเสธฉันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ไปกับฉัน”พูดจบร่างบางก็ถูกเขาลากขึ้นรถโดยไม่รอฟังคำตอบใดๆจากหญิงสาว ใบบัวยังไม่ทันได้ดิ้นรนก็ต้องมานั่งอยู่ในรถของเขาเสียแล้ว

“คุณรันต์...คุณรันต์จะพาบัวไปไหนคะ”หญิงสาวกลัวเขาจนเสียงที่ถามออกไปนั้นสั่นไปหมด การันต์ยังคงมองไปข้างหน้าอย่างไม่สนใจกับคำถามนั้นเลย ใบบัวจึงเลือกที่จะเงียบ ความเย็นในรถบวกกับการที่เธอนอนไม่ค่อยหลับทำให้หญิงสาวเผลอหลับไปได้ไม่ยาก โดยที่ไม่รู้เลยว่าหนทางข้างหน้าจะทำให้เธอต้องเจอกับอะไร

....................................................................................................................... 

เมื่อวางสายจากมารดาของเพื่อนแล้ว แป้งหอมก็มีสีหน้าเคร่งเครียดทันที ที่ได้รับรู้ว่าเพื่อนสนิทอย่างใบบัวหายไป แต่เธอก็เลือกที่จะไม่บอกกับปารณีด้วยรู้ดีว่าจะทำให้ท่านเป็นห่วง ขอให้เธอตามหาจนถึงที่สุดก่อน หากไม่เจอจริงๆเธอก็คงต้องพูด ขาเรียวก้าวเดินอย่างทะมัดทะแมงตรงดิ่งเข้าไปในร้านอาหารที่ใบบัวเคยบอกกับเธอว่าทำงานอยู่ที่นี่

“อ้าว...พี่แป้ง มาได้ยังไงคะเนี่ย เชิญเลยค่ะเลือกที่นั่งได้ตามใจชอบเลยนะคะ”กิ่งหยกทักทายเสียงสดใสเช่นเดิม เมื่อได้เจอกับเพื่อนรุ่นพี่ที่เคยเจอกัน แป้งหอมยิ้มรับอย่างจริงใจที่หญิงสาวอ่อนวัยกว่าคนนี้ต้อนรับอย่างดี

“พี่ไม่ได้มาทานอาหารหรอกจ้ะหยก พี่มาหาบัวน่ะ บัวอยู่ที่นี่ไหม”แป้งหอมเข้าประเด็นทันทีถึงสาเหตุที่เธอมาที่นี่แต่เช้าแบบนี้ เพราะตั้งแต่เมื่อวานที่เธอนัดกับใบบัวว่าจะไปอยู่ด้วยกัน เธอก็ยังไม่เจอใบบัวเลย แถมยังติดต่อไม่ได้อีกด้วย

“เปล่านี่คะ ก็พี่บัวไปอยู่ที่บ้านพี่แป้งแล้วไม่ใช่หรอคะ เห็นพี่วีร์ว่าอย่างนั้นนี่คะพี่”กิ่งหยกถามอย่างแปลกใจว่าเหตุใดเจ้าของบ้านอย่างแป้งหอมถึงได้มาตามหาใบบัวที่น่าจะอยู่กับเธอ แป้งหอมเริ่มวิตกที่เพื่อนหายไปไม่บอกแบบนี้

“มีอะไรกันหรือเปล่าครับ คุณแป้ง”ปวีร์ที่เดินออกมาจากห้องทำงานและเห็นหญิงสาวที่ตนเองให้ความสนใจอยู่มายืนอยู่ ชายหนุ่มจึงรีบเดินเข้ามาทันที

“คือว่าบัวหายไป ฉันไม่รู้ว่าจะไปตามที่ไหน นี่ก็ยังไม่ได้บอกกับแม่ของบัวเลยนะคะ ฉันกลัวว่าเขาจะเป็นห่วง แต่ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว สุดท้ายคงต้องไปบอกแล้วล่ะค่ะ”แป้งหอมบอกกับเขาเสียงอ่อย ปวีร์ครุ่นคิดอยู่สักครู่ก่อนจะเริ่มสงสัยไปถึงเพื่อนของเขาทันที ก่อนจะรีบควักมือถือตัวเองออกมาจากกระเป๋าและกดหาการันต์แต่สิ่งที่ตอบเขากลับมาคือระบบตอบรับ ปวีร์ยัดมือถือกลับที่เดิมอย่างหัวเสียที่ข้อสงสัยของตัวเองเริ่มมีโอกาสเป็นไปได้เสียแล้ว

“มีอะไรหรือเปล่า คุณโทรหาใคร”แป้งหอมสงสัยกับท่าทางของอีกฝ่าย ชายหนุ่มลังเลที่บอกความจริงด้วยกลัวว่าหากมันเป็นความจริงการันต์ต้องมีความผิดแน่ แต่จะปิดบังไว้มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้อง ปวีร์จึงคว้าข้อมือของหญิงสาวให้ตามออกมา แป้งหอมตกใจที่อยู่ๆอีกฝ่ายก็มาจับเนื้อต้องตัวกันดื้อๆแบบนี้

“นี่...จะทำอะไรน่ะ ปล่อยนะ”แป้งหอมพยายามสะบัดแขนตัวเองออก กว่าจะหลุดจากเขาได้เธอก็ถูกลากมาจนถึงลานจอดรถเสียแล้ว

“ผมมีเรื่องสงสัยไม่อยากให้ใครรู้ เอาเป็นว่าตอนนี้ผมกำลังสงสัยการันต์......เพื่อนของผม”แป้งหอมมองหน้าเขาอย่างตกใจ ก่อนจะนิ่งเพื่อฟังความเห็นของเขาต่อ

“ผมติดต่อกับมันไม่ได้ แล้วก่อนหน้านี้บัวเขาก็เหมือนกำลังพยายามจะหนีมันอยู่ ผมไม่รู้หรอกนะว่าสองคนนั้นมีปัญหากันใหญ่แค่นั้น แต่เราทั้งคู่ก็รู้ใช่ไหมว่าสองคนนั้นไม่ชอบหน้ากัน”แป้งหอมฟังพร้อมกับคิดตามไปด้วยและก็เป็นจริงอย่างที่เขาว่าจริงๆ

“แล้วเราจะทำยังไงให้รู้ว่าคุณรันต์เขาพาบัวไปจริงหรือเปล่า”แป้งหอมถามไปอย่างคิดอะไรไม่ออกและปวีร์เองก็คิดไม่ตกเช่นกัน

“เอาอย่างนี้นะ เดี๋ยวผมจะไปดูมันที่คอนโดก่อนว่าอยู่ไหม แล้วผมจะติดต่อไปบอกคุณ”ปวีร์หันหลังจะเดินไปขึ้นรถ แป้งหอมจึงรีบวิ่งตามไปทันทีก่อนจะโดดขึ้นไปนั่งบนรถคู่กับเขา ชายหนุ่มหันมามองด้วยความสงสัยและแปลกใจ

“คุณจะทำอะไร อย่าบอกนะว่าจะไปกับผม”ปวีร์ถามยิ้มๆด้วยใจก็หวังว่าหญิงสาวจะตอบกลับมาว่าใช่ แล้วก็เป็นอย่างที่คิดเมื่อแป้งหอมพยักหน้าด้วยสีหน้าที่จริงจัง ชายหนุ่มยิ้มนิดๆก่อนจะพากันออกรถไปยังคอนโดของผู้ต้องสงสัยรายที่หนึ่ง

..................................................................................

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว