ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Ep15 : อมน้องชาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.3k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มี.ค. 2562 01:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
Ep15 : อมน้องชาย
แบบอักษร

Ep15

image

“ครอก ครอก” โอ้มายก๊อดขันเงินรูปหล่อของฉันทำไมเขาถึงได้กรนดังขนาดนี้ เขาส่งเสียงกรนครอกๆออกมาทางปากเหมือนหมูหิวอาหาร หมดกันรูปลักษณ์เจ้าชายในความคิดฉัน


“พี่ขัน” ฉันสะกิดเขาเบาๆเพื่อให้เขาเปลี่ยนท่านอนเผื่อบางทีเสียงกรนของเขาจะบรรเทาลงบ้าง


“อื้อ” มือหนาคว้าตัวฉันให้ตกไปอยู่ในอ้อมกอดของเขาและมันก็ยิ่งทำให้ฉันได้ยินเสียงกรนจากปากเขาชัดขึ้นอีกเท่าตัว ตายแล้วคืนนี้ฉันจะนอนหลับไหมเนี้ย


“พี่ปล่อยหนูได้ไหมนอนแบบนี้โคตรอึดอันเลย” ฉันพูดตรงแผงอกของเขา


“ลูบหลังได้หน่อยดิ” เขาไม่ฟังสิ่งที่ฉันพูดเลยแถมยังให้ฉันลูบหลังให้เขาอีก ฉันอยากจะบ้า


“อ่า” ฉันสอดแขนกอดเขาพร้อมใช้ฝ่ามือลูบแผ่นหลังของเขาขึ้นลงช้าๆ


“ครอก ครอก” เจ้าเสียงเดิมกลับมาอีกครั้งเมื่อเขาเริ่มหลับสนิทและเสียงได้เพิ่มเลเวลความดังขึ้นเรื่อยๆจนฉันอยากจะใช้มือบีบคอเขาให้หยุดส่งเสียงแบบนี้เสียจริง แต่มันก็คงเป็นได้แค่ความคิดเพราะฉันคงไม่กล้าทำแบบนั้นกับเขาหรอกตอนนี้ฉันได้เพียงแต่คิดว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะเช้าแล้วอดทนหน่อยนะพอใจ


เวลาผ่านไปเกือบ7ชั่วโมงและแล้วเวลาในยามเช้าก็มาถึงแสงสว่างจากภายนอกส่องสอดผ่านเข้ามาในห้องจนทำให้ฉันต้องหรี่ตาขึ้นเมื่อฉันหันไปมองนาฬิกาที่ติดอยู่บนฝาฝนังก็เห็นว่าเป็นเวลาแปดโมงเช้าแล้วฉันขยับตัวออกจากคนร่างใหญ่ก่อนจะลุกไปเข้าห้องน้ำ


“ตื่นนานยังวะ” ขณะที่ฉันกำลังนั่งฉี่อยู่นั้นไอ้บ้าร่างใหญ่เขาก็เปิดประตูพรวดเขามาทำเอาฉันตกใจไม่น้อย


“อุ้ย!! พี่จะเข้ามาทำไมออกไปเลยนะ” ฉันชี้หน้าไล่เขาออกจากห้องแต่ก็ไร้การตอบสนองจากเขา เพราะเขาหน้าด้านหน้าทนมากเขาเดินพุ่งตรงมาที่ฉันก่อนจะควักเจ้ามังกรน้อยเข้าปากฉัน


“อากาศแบบนี้ลูกชายกูชอบตื่นว่ะมึงช่วยจัดการมันให้กูหน่อย” เขาบอกฉันทั้งๆที่เขายัดมันเข้ามาในปากของฉันแล้วงั้นเหรอ เขาไม่มีแม้โอกาสให้ฉันได้ปฏิเสธเลยใช่ไหม


“โอ้ยเสียวมาก เร็วอีกเร็วอีก” เขาสั่งให้ฉันทำทุกอย่างเพื่อความสุขของเขาในยามเช้า เขาคงคิดว่าฉันชำชองเรื่องแบบนี้มากสินะ


“เลียที่หัวเยอะๆกูชอบ” ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าชอบร้องเสียงหลงสะขนาดนั้น


“แบบนั้นแหละพอใจ เสียวโว้ย อื้อ” เขาออกแรงจิกหัวฉันเบาๆก่อนจะบังคับขยับเข้าออกตามอำเภอใจ


“จะเสร็จแล้วกูจะเสร็จแล้วเร็วกว่านี้อีกพอใจเร็วอีก” เขาส่งเสียงซาบซ่าแหบแห้งเหมือนคนจะขาดใจ ฉันเองก็ทำตามที่เขาสั่งเป็นอย่างดีฉันขยับปากเข้าออกเร็วขึ้นจนในที่สุดเขาก็ปล่อยน้ำขาวขุ่นเข้ามาในปากของฉันและเมื่อลิ้นของฉันได้สัมผัสมันฉันแทบจะอ้วกออกมาฉันไม่เคยลิ้บลองรสชาติอะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิต รสชาติมันดูแย่มากสำหรับฉัน


“กลืนมันลงไป” เขาบังคับฉัน


“อื้อ” ฉันส่ายหัวหน้าดำหน้าแดงฉันจะคายมันทิ้งแต่เขาก็ดันเอามือหนามาปิดปากฉันไว้


“ห้ามคายนะน้ำเชื้อกูมีค่า” เขายกยิ้มก่อนจะก้มหน้าจุ๊บหน้าผากฉันทั้งๆที่มือของเขายังคงปิดปากฉันอยู่


“อึก!!” ฉันตัดสินใจกลืนมันลงไป


“อี๊! ขนลุก” ฉันแสดงสีหน้าไม่ปลื้มเมื่อกลืนมันลงไป


“อร่อยไหม” เขายิ้มหัวเราะก่อนจะถามฉัน


“!!” ฉันมองหน้าเขาก่อนจะใช้มือตีไปยังตูดหนาของเขา เขาเองก็ดูยิ้มตลกกับการกระทำของฉันโดยไม่นึกโกรธ


“แปรงสีฟันกูอยู่ไหน” เขาถามฉัน


“ไม่มี”


“อันนี้ของใครวะ” เขาหยิบแปรงสีฟันสีชมพูของฉันขึ้น


“อันนั้นของหนูของพี่เดี๋ยวหนูไปหยิบอันใหม่มาให้” ฉันบอกเขาก่อนจะลุกออกจากชักโครก


“ใช้อันนี้แหละ” เท่านั้นแหละเขาก็บีบยาสีฟันลงบนแปรงชมพูพิ้งของฉันก่อนจะใช้มันถูกไถ่ไปที่ฟันของเขา


“พี่ขันนั่นมันแปรงสีฟันของหนูนะ” ฉันโวยทันทีเมื่อเห็นเขาทำแบบนั้นกับแปรงสีฟันของฉัน


“อ้าปากดิเดี๋ยวกูแปรงให้” มันคงไม่ใช่เรื่องที่โรแมนติกสักเท่าไรหรอกนะกับการกระทำแบบนี้ของเขา เขาใช้แปรงสีฟันอันเดียวกันนั้นถูกไถ่มาที่ฟันของฉันก่อนจะเอามันกลับไปถูกไถ่ที่ฟันของเขาอีกครั้ง


“โรคจิต” ฉันบ่นเขาเบาๆก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูเพื่ออาบน้ำ



เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมงทั้งฉันและเขาก็ได้อาบน้ำและแต่งตัวเสร็จ


“จะเก้าโมงแล้วพี่รีบกลับไปเถอะ” อันที่จริงฉันก็ไม่ได้อยากจะไล่เขาหรอกนะแต่ฉันมีความจำเป็นจริงๆเพราะอีกไม่นานพี่ภานุจะกลับมาแล้วฉันไม่อยากให้เขาเจอกันตอนนี้


“ทำไม กลัวใครจะมาเห็นเหรอ” เขานอนกระดิกเท้าไม่สะทกสะท้าน


“เออน่า พี่กลับไปก่อนนะ” ฉันจับแขนเขาให้ลุกออกจากเตียง


“ถ้าอยากให้กูกลับมึงต้องไปกับกูด้วย” เขาแสดงสีหน้าอย่างผู้ชนะเมื่อรู้ว่าฉันไม่มีทางเลือก


“...” ฉันครุ่นคิด


“วันนี้กูจะไปทำรายงานที่ห้องสมุดมึงต้องไปกับกูด้วย” พูดขนาดนี้ก็ลากฉันไปเลยเถอะ


“พี่ไม่มีเพื่อนเลยเหรอทำไมพี่ไม่ไปกับเพื่อนอ่ะ” ฉันถามเขาอย่างเบื่อหน่าย


“ไม่มี” เขาตอบฉันอย่างกวนบาทา


“หนูคงเชื่อพี่อยู่แหละ” ฉันบอกเขา


“ถ้ามึงไม่ไปกูก็ไม่กลับ” จ้า เขาเจ้าเล่ห์กว่าที่ฉันคิดไว้เยอะ


“จะไปก็ไป” ฉันตอบรับคำเขา


“ดีมาก” เขาเด้งตัวลุกจากเตียงก่อนจะหยิบกุญแจรถและจับมือฉันออกจากห้อง


“จะกินอะไร” เขาถามฉันขณะที่นั่งอยู่บนรถ


“หนูยังไม่หิว”


“แต่กูหิว” โว๊ะ อะไรของเขาวะ


“กินหมูปิ้งไหมล่ะ” ฉันเสนอแนวคิด


“ร้านอยู่ไหน” เขาหันมาถามฉัน


“ใกล้ๆนี้เองรสชาติอร่อยมากหนูกินประจำเลย” ที่พูดนี่ไม่ได้ค่าโฆษณาใดๆทั้งสิ้น


“เหรอ” เขาดูเหมือนไม่เชื่อฉัน


“จริงๆนะ”


“ไปทางไหน” เขาถาม


“อยู่ตรงปากซอยนี้เอง” ฉันชี้นิ้วบอกเขา


“มึงลงไปซื้อนะกูขี้เกียจ” เขาหยิบเงินให้ฉันหนึ่งร้อยบาท


“พี่จะกินกี่ไม้”


“แล้วแต่มึงเลย” จะกินเองก็ยังไม่รู้อีกชีวิตเขาน่าสงสารเนอะ ถามเขาไปก็ไม่ได้คำตอบฉันเลยตัดสินใจเอาเองว่าเขาน่าจะกินหมู 4ไม้กับข้าวเหนียว 1ห่อและเมื่อฉันซื้อเสร็จเรียบร้อยฉันก็เดินกลับมาที่รถ


“กลิ่นขนาดนี้รถกูจะเหลือซากไหมวะ” เขาพูดขึ้นทันทีเมื่อฉันเปิดปากถุงหมูปิ้งแต่จะว่าไปกลิ่นหมูปิ้งก็แอบแรงอยู่เหมือนกันนะ


“จะให้กินในรถไหม” ฉันถามเขา


“กินไปเถอะเดี๋ยวค่อยฉีดน้ำหอมเอา” เขาดูจำยอมยังไงไม่รู้เนอะ


“อันนี้ของพี่” ฉันยื่นถุงหมูปิ้งให้เขา


“ก็เห็นอยู่ว่ากูขับรถ” เขาพูดพร้อมใช้มือหมุนพวกมาลัยเพื่อออกรถ


“งั้นค่อยกิน” ฉันวางถุงหมูปิ้งลง


“กูหิวแล้ว” เอ๊ะยังไง เขาต้องการอะไรจากฉัน


“หนูป้อนเอาไหม” ฉันพูดไปตามสิ่งที่ฉันคิดแต่ก็ไม่คิดว่ามันจะไปโดนใจเขาจนทำให้เขาเผลอยิ้มออกมาแต่เมื่อฉันจ้องมองไปที่เขา เขากลับหุบยิ้มแล้วแสดงหน้านิ่งแทน


“อ้าปากสิ” ฉันยื่นไม้หมูปิ้งจ่อปากเขา


“ทำแบบนี้มันกินยาก มึงทำให้มันเป็นคำๆสิแล้วก็ใส่ข้าวเหนียวให้กูด้วย” เขาเป็นผู้ชายที่เรื่องเยอะมาก เมื่อเขาพูดแบบนั้นฉันจำเป็นต้องใช้มือปั้นข้าวเหนียวก่อนจะฉีกหมูประทับหน้าข้าวเหนียวแล้วป้อนเข้าปากเขา


ความคิดเห็น