Twitter-icon Instagram-icon

เอาความสุขมาให้ >.<

08 ห้ามไปอ้อนคนอื่น!

ชื่อตอน : 08 ห้ามไปอ้อนคนอื่น!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 24k

ความคิดเห็น : 91

ปรับปรุงล่าสุด : 20 มี.ค. 2562 11:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
08 ห้ามไปอ้อนคนอื่น!
แบบอักษร

เฟย์

ก๊อกๆ ก๊อกๆ

ฉันกลับมาถึงห้องก็ทิ้งตัวลงนอนเลย หลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ ตื่นมาเพราะได้ยินเสียงเคราะห์ห้อง เลยลุกขึ้นไปเปิด คนที่จะเข้ามาข้างในห้องจนขึ้นมาเคราะห์ห้องนอนฉันได้ก็มีแค่ไม่กี่คนหรอก

“ป๊า แม่ มี...” ฉันพูดยังไม่จบป๊าก็พูดขึ้น

“ทำไมสภาพเป็นแบบนี้น้องเฟย์ ตาบวมไปแล้วนะ ร้องให้มาใช่ไหม” ป๊าพูดขึ้นเสียงดัง ก่อนจะดึงฉันไปกอด มันคงแย่มากแน่ๆเลยป๊าถึงได้เอ่ยปากพูดทันทีที่เห็นหน้า

“หนูอยากให้เกียร์มาเรียนที่นี้ ป๊าให้เกียร์มาด้วยไม่ได้หรอ” มันรู้สึกขาดอะไรสักอย่างไปอ่ะ ก่อนหน้านี้ไม่มีเกียร์ทำไมฉันยังอยู่ได้ พอมาตอนนี้มันไม่ใช่เลย

“...” ป๊าไม่ตอบฉันเลย คงไม่ได้สินะ น้ำตาบ้านี้ก็จะไหลทำไมไม่รู้

“ไม่ร้องสิคะน้องเฟย์ มานี้มะ” ป๊าปล่อยฉันออกจากอ้อมกอด ฉันก็หันไปหาแม่ แม่พาเดินไปนั่งบนที่นอนแล้วฉันกอดแม่ทันที

“ฮึก..หนูไม่รู้ว่าหนูเป็นอะไร ฮึกๆ..พอไม่มีเกียร์ใจหนูมันวูบๆ ไม่อยากทำอะไรเลย ไม่อยากไปไหนไม่อยากเจอใครด้วย” ก็รู้อยู่ว่าตัวเองงี้เง่าขนาดไหน แต่มันห้ามตัวเองไม่ได้ ฉันก็กลัวเกียร์รำคาญเหมือนกัน กลัวเขาเจอคนอื่นที่ดีกว่าฉัน กลัวทุกอย่างจนไม่อยากไปไหนไกลกันเลย ถ้ามีคนเขาหาเกียร์แล้วคนนั้นน่ารัก นิสัยดี อ่อนหวาน เอาใจเก่งแล้วก็เชื่อฟังกว่าฉัน แค่คิดก็เจ็บไปหมดแล้ว แม่ก็ไม่พูดอะไรจนฉันเลิกร้องให้

“เดียวแม่ให้คนไปซื้อชุดนักศึกษาให้ แต่พรุ่งนี้หนูต้องไปมหาลัยนะ” ก็ยังดี วันนี้ฉันไม่อยากออกไปไหนเลย

“ค่ะ”

“ป๊ากับแม่จะกลับแล้วนะ อยากได้อะไรอีกไหม” ป๊าถามขึ้น

“ไม่ค่ะ หนูอยากนอนต่อ”

“ไปอาบน้ำล้างหน้าแล้วค่อยมานอนดีๆไป เดียวแม่ไปเตรียมข้าวให้กิน”

“ค่ะ” พอแม่พูดเสร็จฉันก็ลุกแยกไปอาบน้ำ

พอเข้ามาในห้องน้ำก็จะเจอกับกระจกบานใหญ่ พอฉันถอดเสื้อออกก็เห็นรอยมี่เกียร์ทำคิสไว้

อายน้ำเสร็จฉันลงไปกินข้าวตามที่แม่บอก

“ทำหน้าทำตาเหมือนคนมีชีวิตหน่อยสิคะคนสวย” แม่พูดขึ้นระหว่างที่นั่งมองฉันกินข้าว

“ลูกเราไม่ได้สวย ลูกเราน่ารัก” นี้คือคำพี่ป๊าพูดประจำเวลาแม่เรียกฉันว่าคนสวย แม่บอกว่าอยากให้สวยมากกว่าน่ารัก เราก็นั่งคุยกันไปจนฉันอิ่ม ป๊ากับแม่ก็กลับบ้าน ฉันก็ขึ้นมาบนห้อง วันนี้ฉันคิดว่าจะไม่โทรหาเกียร์ ฉันอยากให้เขาทำงานเคลียร์งานก่อน ก็ตั้งแต่ฉันไปเขาก็ไม่ได้เข้าบริษัทเลย งานคงเยอะมาก พรุ่งนี้ค่อยโทรละกัน


เช้า

Rrrrrrrrrrrrr

“ว่า” ฉันกำลังจะออกจากห้องยัยกรีนก็โทรมาพอดี

“อยู่ไหนไม่มาเรียนหรอวะ อีเบลมันบอกว่ามึงไปหาผัวที่ขอนแก่นใช่ไหม” รู้ดีไปอีก

“อยู่ห้อง กำลังจะไปมอ”

“อ้าว อิเบล อิเหี้ยข่าวไม่กรอง มึงรีบๆมา คนมากันเยอะละเดียวสายนะมึงคนหล่อเยอะด้วย งื้อออ” ประโยคแรกเหมือนมันจะด่าเบลนะ

“อืมๆ กำลังไป” ฉันหยิบกุญแจของใช้แล้วเดินออกจากห้องไปที่รถ


“คุณหนูของแก๊งมาแล้ววววววว” เสียงยัยเบลพูดขี้นก่อนที่ฉันจะเดินไปถึงพวกนาง

“จะเสียงดังทำไม คนเขามองกันเยอะแล้วเห็นไหม” รอให้ฉันเดินมาถึงก่อนไม่ได้หรือไง

“เขามองมึงตั้งแต่ขับรถเข้ามาในมอละน้องเฟย์” กรีนพูดขึ้น สองคนนี้ชอบเรียกฉันว่าน้องบ้างเป็นบางครั้ง ไม่รู้เป็นไร

“ขึ้นห้องเถอะ” ฉันตัดบท ไม่งั้นยาวแน่

“ไม่นั่งดูผู้ชายก่อนหรอ ดูสิหล่อๆทั้งนั้นเลย กรีนอยากได้” ไม่เห็นได้ครึ่งเกียร์กับพี่ฟร้อนเลย

“แต่ไม่มีใครมองเราเลยว่ะกรีน มองแต่อิเฟย์” ยัยเบลพูดขึ้น เฮ้อเหนื่อยใจกับพวกนี้จริงๆ ฉันกับเพื่อนเดินขึ้นตึกไป

‘เด็กปีนี้งานดีว่ะ’

‘คนกลางสุดๆเลยว่ะมึง’

‘จีบตอนนี้เลยได้ไหมวะ’

‘นอกจากเกลนิติก็น้องคนนี้แหละที่กูว่าน่ารัก’ เกลนิติหรอ งั้นก็หมายถึงพี่เกลแฟนพี่ฟร้อนอ่ะดิ

พอมาถึงห้องเรียนพวกเราก็เดินเข้าไปตรงที่ว่าง คนที่นั่งกันอยู่แล้วก็มองมากันหมด

‘นั้นมันน้องพี่ฟร้อนปะมึง’

‘เหี้ย น่ารักว่ะ’

‘แบบนี้หน่อยกูถึงจะมีกำลังใจมาเรียน’

“น้องกูมาวันแรกก็ตกผู้ชายไปทั้งคณะเลยว่ะ กูสงสารว่าที่ผัวมันจัง” พวกมึงควรส่งสารกูก่อนไหม รายนั้นหนักกว่านี้เยอะ

“ขอดูรูปก็ไม่ให้ดู ไม่รู้จะหวงอ่ะไรนักหนา” จะไม่ให้หวงได้ไง ดูหน้าเกียร์สิ ใครเห็นก็ต้องมีเพ้อตามบ้างแหละ

พวกนี้ไม่เล่นทวิตกัน ไม่แปลกที่จะไม่รู้จักเกียร์ พวกนี้เล่นแค่ไอจี ถึงเกียร์จะดังก็ใช่ว่าใครก็จะรู้จักนะ

อาจารย์เข้ามาในห้องนักศึกษาใหม่ก็พากันเงียบทันที อาสจารย์ก็แนะนำตัวแล้วให้ทำแบบทดสอบก่อนเรียน พอสอนเสร็จก็ทำแบบทดสอบหลังเรียนกันไป

พักเที่ยง

Rrrrrrrrrrr แค่ชื่อคนที่โทรมาก็ทำให้ฉันดีใจแล้ว

(ทำไมเมื่อวานไม่โทรมา กินข้าวยัง) ฉันกดรับสาย ยังไม่ทันได้พูดอะไรปลายสายก็ถามมาก่อน

“เคาอยากให้เกียร์ทำงานกลัวว่าโทรไปแล้วจะทำตัวไม่ดีใส่จนเกียร์ทำงานไม่ได้ ส่วนข้าวกำลังจะไปกิน” ฉันตอบไปตามตรง ส่วนน้ำเสียงก็ใช้ธรรมดาเวลาคุยกับเกียร์

“เหี้ยยยยย อยู่ด้วยกันมาจะสี่ปีกูพึ่งเคยเห็นมันมุมนี้ เฟย์คนหยิ่งหายหายไปไหน” เสียงเบลดังขึ้นเบาๆ

(วางก่อนไหม ตอนเย็นค่อยคุย) ก็ไม่อยากวาง ถ้าบอกไปจะดูงี่เง่าไหมอ่ะ

“...ไม่วางได้ไหม คิดถึง” ฉันพูดออกไปเบาๆ อ้อนนิดหน่อย

(ได้..ห้ามไปอ้อนคนอื่นแบบนี้นะเข้าใจไหม แล้วเรียนเป็นไงบ้าง)

“รู้แล้ว ไม่เคยทำเลยเถอะ เรียนก็สบายๆ” จริงๆแล้วในห้องฉันไม่ได้ตั้งใจเรียนอ่ะไรมากหรอก นั้งกดมือถือไปเรื่อยๆ เพราะเรื่องที่อาจารย์สอนฉันรู้หมดแล้ว

คุยกับเกียร์สักพักจนมาถึงโรงอาหารแล้วค่อยวางสายไป ระหว่างตอนที่เดินมาก็มีคนเต๊าะมาตลอดทางเดิน ไม่รู้เกียร์ได้ยินไหม แต่ฉันคิดว่าได้ยิน

“ไม่อยากจะเชื่อว่ามึงมีความพูดเสียงอ่อนเสียงหวานก็เป็น กูฝันไปแน่เลยว่ะ” กรีนพูดขึ้นทันทีที่ฉันวางสาย อันนี้กูก็พึ่งรู้ว่าตัวเองมีให้คนอื่นนอกจากครอบครัวก็ตอนอ้อนเกียร์นี้แหละ

ถ้าพวกนี้เห็นฉันร้องให้มันคงช็อคอ่ะ แน่นอนว่าฉันไม่เคยร้องให้ใครเห็น แตกต่างจากเกียร์ที่เห็นวันละหลายๆรอบ แต่ละรอบก็มีจากเจ้าตัวนั้นแหละ

“กูอยากเห็นเลยว่ะ คนที่ทำให้มันยิ้มให้โทรศัพท์ได้หน้าตาเป็นแบบไหน หล่อเหมือนพี่ฟร้อนไหม” เรื่องอะไรจะบอก ฉันไม่สนใจ เลือกที่จะเดินไปซื้อข้าวแทน

‘น้องเฟย์คนสวยยยยย’

‘คนนี้แหละทีกูบอกมึงเมื่อเช้า เป็นไง งานดีสุดๆ’

‘ให้พี่เลี้ยงข้าวไหมครับ แถมน้ำด้วยนะ’

‘น้องแม่งน่ารักว่า เห็นว่ายังไม่มีแฟนด้วยมึง’

‘จริงหรอวะ’

‘คบกับพี่ไหมครับ งานไม่ต้องทำก็มีตังค์ให้ใช้’

‘น้องเขานิ่งมากเลยว่ะ สมคำร่ำลือจริงๆ’

‘เดียวกูจะทำให้น้องเป็นลูกแมวขี้อ้อนมึงคอยดู’

หึหึ ตอนนี้ฉันก็เป็นนะ แต่เป็นแค่กับเกียร์

——-

ติดงานบวชพี่ชาย

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว