Twitter-icon Instagram-icon

เอาความสุขมาให้ >.<

07 ไปด้วยกันไม่ได้หรอ

ชื่อตอน : 07 ไปด้วยกันไม่ได้หรอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.1k

ความคิดเห็น : 101

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มี.ค. 2562 16:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
07 ไปด้วยกันไม่ได้หรอ
แบบอักษร

ผมรู้สึกหนักๆตรงหน้าอกเลยตื่น พอลืมตาก็เห็นน้องนอนทับอยู่ ผมเลยนอนมองหน้าน้อง ปากนิดจมูกหน่อย ขนตางอนยาวผิวขาวแก้มอมชมพู อื้มมม มองยังไงมันลงตัวไปหมด

“เฟย์ น้องมานอนทับเกียร์ทำไม” ผมรู้ครับว่าเจ้าตัวตื่นแล้ว

“...” ไม่ตอบอีก

“ถ้าไม่ลุกจะให้นอนอยู่ห้องคนเดียวนะ จะไปทำงาน” น้องดีดตัวลุกขึ้นตั้งแต่ผมพูดประโยคแรกยังไม่จบเลยครับครั้งนี้

“ไม่เอาซี้ จะไปอาบน้ำเดียวนี้และ” ถือว่าดี ครั้งนี้ไม่ได้ให้บอก

Rrrrrrrrrrrr น้องเข้าไปอาบน้ำได้ไม่นานก็มีคนโทรมา พอหยิบมาดูก็เห็นเป็นแม่น้อง

“ครับ”

“เกียร์ส่งเฟย์กลับกรุงเทพหน่อยลูก วันนี้นะ”

“..ผมถามได้ไหมครับ” ก็เห็นว่ามหาลัยเปิดวันจันทร์นี้หว่า

“มหาลัยเปิดวันจันทร์ก็จริง แต่ว่าวันหยุดเขามีเรียนปรับพื้นฐานแล้วสอบเก็บคะแนนไว้ช่วยวิชาไหนที่เราได้คะแนนน้อย แต่ถ้าน้องไม่เข้าก็ได้ แค่จะไม่มีคะแนส่วนนี้ แถมน้องยังไม่ได้ซื้อชุดนักศึกษาอีก” ผมคงต้องส่งกลับวันนี้สินะ

“เข้าใจแล้วครับ” หวังว่าจะไม่งอแงกว่าเดิม

“แม่โทรมาแค่นี้แหละ” แล้วแม่ก็ตัดสายไป


“เกียร์..!” เสียงน้องตะโกนเรียกผมดังขึ้นจากห้องน้ำ

“น้อง..! มีอะไร! เป็นอะไร!” ผมรีบลงจากเตียงแล้ววิ่งไปหน้าห้องน้ำ มือก็บิดลูกบิดประตู

“แค่จะบอกว่าลืมเอาเสื้อผ้าเข้ามาอ่ะ เอาให้หน่อยสิ” โว้ย ไอ้ผมก็ตกใจหมดนึกว่าเป็นอะไร แล้วจะให้ผมเอามาให้ทำไม เคยเห็นมาหมดแล้ว เลียก็ทำมาแล้ว จะเขินทำไมกะแค่ใส่ผ้าขนหนูออกจากห้องน้ำ

“ออกมาใส่ข้างนอก เกียร์จะอาบน้ำต่อ” แล้วผมก็เดินไปเอาผ้าเช็ดตัวอีกผืนเตรียมไปอาบน้ำต่อ

“ตะ แต่..ก็ได้” แล้วน้องก็เปิดประตูออกมา ยกมือกอดหน้าอกตัวเองไว้ด้วย

“หึหึ!”

“หัวเราะทำไมอ่ะ” น้องยืนเอียงคอถามผม นี้มันเด็กน้อยชัดๆ

“พึ่งนึกได้ว่าเช้านี้ยังไม่ได้กินนม” พูดเสร็จผมก็เดินไปดึงผ้าน้องลงให้เห็นแค่เต้าแล้วก็ก้มลงไปกินทันที

“อ๊ะ! กะ..เกียร์ อื๊มมม” ไหนๆวันนี้น้องก็ต้องกลับกรุงเทพแล้ว ขอกำไรหน่อยเถอะ

“หวานดี..ไปแต่งตัวไป เกียร์มีเรื่องจะคุยด้วย จุ๊บ!” ผมต้องพอก่อน ถ้านานกว่านี้เดียวมันไม่จบแค่กินนม น้องถึงกับนิ่งเลยครับฮ่าาาา ผมก็เดินเข้าห้องน้ำ มองตัวเองในกระจกก็ยังเห็นรอยที่น้องทำไว้ มันยังชัดอยู่


พอผมออกจากห้องน้ำมาน้องก็แต่งตัวเสร็จแล้ว ตอนนี้ก็นั้งมองผมอยู่บนที่นอน ผมเลยเดินไปใส่บ๊อกเซอร์ เสร็จแล้วก็เดินไปหาน้อง

พอผมนั่งลงพิงหัวเตียงเด็กน้อยก็เข้ามากอดเอวผม ผมก็ต้องกอดตอบ มือก็ลูบผมน้องบ้างลูบหลังน้องบ้าง

“แม่โทรมาบอกว่าให้กลับวันนี้” เริ่มละ เริ่มน้ำตาคลอ

“..พอรู้แล้ว” แสดงว่าน้องรู้อยู่แล้วว่าเข้ามีเรียนปรับพื้นฐานก่อนเปิด

“ไม่ร้องครับ น้องต้องไปเรียนนะ มันมีสอบเก็บคะแนนด้วย” ไม่อยากให้น้องมาเสียคะแนนเพราะผมเลย ก็พอรู้อยู่ว่าถ้าแม่ไม่โทรมาตามวันนี้น้องก็คงปล่อยไป ไม่ไปเรียนปรับพื้นฐาน

“แต่เค้าเรียนเก่งอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องมีคะแนนช่วยก็ได้” อันนี้ก็จริงอยู่ แต่ไม่อยากให้เสียสิทธิ์ไง

“เราเคยคุยกับแล้วนะครับ เป็นเด็กดีนะ” ตอนนี้อ้อนผมใหญ่เลยครับ ใบหน้าใส่ๆตอนนี้ปลายจมูกขึ้นสีแดงๆน้ำตาคลอเบา มันก็สงสารอยู่หรอก แต่น้องก็ต้องไปเรียน

“ก็ได้ แต่อยากให้ไปด้วย” ไปได้ที่ไหนล่ะ ไหนจะเรียนไหนจะงาน ถึงตอนนี้ทางป๊าส่งคนมาค่อยดูแลพ่อกับแม่แล้วก็เถอะ

“เฟย์ น้องต้องไปเรียน ไปช่วยง่าป๊ากับแม่แล้วก็พี่ฟร้อนท์ เกียร์ก็ต้องเรียนแล้วก็ช่วยงานป๊าที่นี้เหมือนกัน ถ้าว่างจะไปหา โอเคไหม” เรื่องนี้ผมช่วยไม่ได้จริงๆ ก็อย่างว่าแหละ ธุรกิจป๊าที่นั้นเยอะ ไหนจะมหาลัยไหนจะห้างมีบริษัทรถยนต์อีก

“อืม..เข้าใจแล้ว กลับก็ได้ เกียร์อย่าไปยุ่งกับคนอื่นนะ เที่ยวได้แต่อย่าให้ใครจับตัว อย่าเชื่อไอ้เอ็มมาก มันนิสัยไม่ดี เวลามันชี้ให้ดูผู้หญิงก็ไม่ต้องดูตามมัน” อ้าว เมื่อกี้ยังเป็นน้องอยู่เลย ทำไมตอนนี้เป็นแม่ล่ะ

“ครับๆ จะแต่งหน้าก่อนไหมหรือจะไปเลย”

“แต่งสิ เดียวไม่สวย” แบบนี้ไม่เรียกสวย เข้าเรียกน่ารักเถอะ

“ครับๆ ไปแต่งสิ” ผมปล่อยน้องออกจากวงแขนตัวเอง น้องก็เอาหน้ามาถูๆอกผมสองสามครั้งค่อยลุกไป

“เปลี่ยนกางเกงด้วยนะ” ก็ตอนนี้น้องใส่ขาสั่นไป โดนแดดโดนรมเดียวผิวเสียอีก แล้วไหนคนอื่นจะมองอีก

ผมจะพาไปกินข้าวก่อน แต่ไม่พากลับบ้านหรอก ขี้เกียจขับไปขับมาเพราะสนามบินกับบ้านผมอยู่คนละฝั่งนะสิ

ในหายเหมือนกันนะที่น้องจะกลับ แต่ผมจะให้น้องมาอยู่กับผมก็ไม่ได้ เฮ้อเลิกคิดเรื่องนี้เถอะ

ผมเลยลุกไปใส่เสื้อผ้าเสร็จแล้วก็มานั่งมองน้องแต่งหน้า หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้ ที่ถ่ายก็เห็นแค่ข้างหลังเท่านั้นแหละครับ

“มับ!..เสร็จแล้วใช่ไหม” น้องเดินมาทิ้งตัวลงแล้วกอดผม หึหึอ้อนเก่งจริงๆ ผมเลยถามน้องไปเผื่ิอยังไม่เสร็จ ถ้าเสร็จแล้วจะได้ออกไปเลย เราจะได้ไปกินข้าวกัน

“เสร็จแล้ว กอดก่อน..เดียวก็ไม่อยู่แล้ว” เสียงแบบนี้ผมว่าอีกไม่นานร้องแน่ๆ บางทีน้องก็ร้องบ่อยไป ผมเข้าใจอยู่ว่าเป็นแค่กับผม แต่มันก็บ่อยจนผมกว่าว่าเดียวเราไม่อยู่ด้วยน้องก็ต้องร้องแบบนี้หรอ

“น้องอยู่ที่นั้นอย่าไปหาเรื่องใครนะ เห็นว่าไปอยู่คอนโดใช่ไหม อย่าให้ใครเข้าไปในห้องโดยเฉพาะผู้ชาย นอกจากเพื่อนที่สนิทและก็ไว้ใจได้ เข้าใจที่พูดใช่ไหม” ผมก็เป็นห่วงนะ พี่ฟร้อนก็ไม่มีเวลามาดูแลน้องหรอก ดูแลแค่พี่เกลก็จะไม่พอละผมว่า

“รู้ แต่นี้ไม่เคยหาเรื่องใครเลยนะ ดูตัวสิ..แค่นี้เอง” หรอ ก่อนจบมาเห็นป๊าบอกว่าไปต่อยนักเรียนชายจนเขานอนโรงพยาบาลเกือบสามอาทิต ผมควรเชื่อใครดี


ไม่นานพวกเราก็ออกไปกินข้าวแล้วก็ไปสนามบินไม่นานก็ได้เวลาที่น้องต้องขึ้นเครื่อง

“อย่าร้อง คนมองเยอะแล้วเห็นไหม” นอกจากจะกอดไม่ปล่อยแล้วยังร้องให้อีก ก่อนหน้านี้แค่น้ำตาคลอ แต่ตอนนี่ปล่อยมาเต็มเลยครับ

“ฮึก ฮืออออ ไปด้วยกันไม่ได้หรอ..ฮึก” เริ่มดื้อแล้วผมว่า

“ไปไม่ได้ครับ อย่างอแงสิ เราคุยกันแล้วไง อยู่ที่นูนก็ห้ามร้อง เราโทรคุยกันได้ไม่เห็นต้องร้องเลย”

“ฮื้ออออ ฮึก..มันไม่เหมือนกัน” นี้ก็ได้เวลาขึ้นเครื่องแล้วน้องยังไม่ยอยปล่อยผมเลย ก่อนหน้านี้ก็ดูพูดง่ายอยู่นะผมว่า

“น้องเฟย์ เราตกลงกันแล้วนะ ได้เวลาขึ้นเครื่องแล้วครับ ถ้าเกียร์ว่างวันไหนเดี๋ยวไปหา” ถ้าให้มาหาก็จะเป็นแบบนี้ไง ผมไปเองดีกว่า

“ฮึก..ก็ได้..ไปแล้วนะ” พอน้องปล่อยกอด ผมก็ยกมือไปเช็ดน้ำตาให้ พอเช็ดเสร็จน้องก็ยกมือบ๊ายๆแล้วค่อยเดินออกไป

ผมก็มีใจหายนะ แต่ก็ได้ต้องสายหน้าให้เด็กน้อยที่ร้องเหมือนจะไม่ได้เจอกันอีก

หลังจากส่งน้องผมก็ไปบริษัทต่อ เคลียร์งานที่ต้องเซ้นหรือเอกสารอะไรเสร็จก็กลับบ้าน พรุ่งนี้ผมมีเรียนบ่ายก็เลยกลับบ้านดีกว่า

——-

เมื่อวานมันอัพไม่ขึ้น ไม่รู้เป็นไร ขอโทษ🙁

ขอบคุณที่รอ 🙏

ความคิดเห็น