ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP2 : ผู้ชายปากเสีย

ชื่อตอน : EP2 : ผู้ชายปากเสีย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.7k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 09 มี.ค. 2562 18:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP2 : ผู้ชายปากเสีย
แบบอักษร

Ep2


“อาหารที่สั่ง พร้อมเสิร์ฟแล้วครับ” บนโต๊ะถูกจัดเรียงด้วยเมนูอาหารจานใหญ่ที่มีเพียงแค่เนื้อสัตว์ชิ้นเล็กกับผักใบเขียวเล็กน้อยวางอยู่ในจาน ดูๆไปปริมาณอาหารช่างผกผันกับราคาเสียจริง แต่ใครจะไปรู้ว่าอาหารราคาแพงจานนี้ อาจจะมีรสชาติที่อร่อยจนน่าประทับใจเกินราคาก็เป็นไปได้ “ต้องกินกี่จานถึงจะอิ่มกันนะ” ฉันได้แต่เพียงแอบคิดอยู่ในใจ


“ผมสั่งมาให้คุณเลยนะ รีบกินสิ” เมื่อพอใจรู้ว่าชาคริตสั่งเมนูอาหารสุดแพงจานนี้มาให้เธอ เธอก็ไม่รอช้าที่จะกินมัน


“หืิอ” ทำไมรสชาติถึงได้อร่อยกลมกล่อมขนาดนี้ แถมเนื้อแกะยังนุ่มหอมละมุนลิ้นอีกด้วย พอใจถึงกลับแปลกใจในรสชาติของอาหารที่เธอพึ่งเคยลิ้มลองเป็นครั้งแรก


“อร่อยไหมครับ” ชาคริตจ้องหน้าพอใจอย่างหวังในคำตอบ ว่าพอใจคงจะชอบในสิ่งที่เขาเลือกให้


“อร่อยค่ะ อร่อยมากด้วย” พอใจไม่อายที่จะตอบไปตามความรู้สึกของเธอจริงๆ


“ผมดีใจนะที่คุณชอบ ไว้ครั้งหลังผมจะพามาใหม่” ชาคริตพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานหยดย้อย ที่บ่งบอกได้ว่าตอนนี้เขากำลังหยอดคำหวานเพื่อที่จะจีบพอใจอยู่นั่นเอง


“โอเคค่ะ วันนี้เวลาหมดพอดีเลย พอใจต้องไปแล้ว” พอใจรีบกล่าวคำร่ำลา เมื่อเธอเห็นว่าตอนนี้เวลาล่วงเลยมามากแล้ว


“ให้ผมไปส่งนะ” ชาคริตไม่วายที่จะหยิบยื่นข้อเสนอเพื่อต่อเวลาในการอยู่กับพอใจเพิ่มอีก แต่เขาก็ต้องผิดหวัง เมื่อพอใจปฏิเสธเขาแบบทันควัน


“พอใจกลับเองดีกว่าค่ะ ไว้เจอกันใหม่นะคะ” พอใจโบกมือลาชาคริต ก่อนที่เทอจะลุกเดินไปโบกแท็กซี่ ระหว่างนั่งบนรถแท็กซี่ ได้มีเบอร์แปลกโทรมาหาพอใจ แต่ด้วยบุคลิกนิสัยของพอใจ เธอจึงไม่นิยมรับสายเบอร์แปลก


“โทรมาอีกแล้ว” เบอร์เดิมโทรมาใหม่อีกครั้ง แต่ครั้งนี้พอใจกดรับสาย เพราะเธอเห็นว่าโทรมาเป็นครั้งที่ 2แล้ว ปลายสายคงมีธุระกับเธอแน่ๆ


“สวัสดีค่ะ” พอใจเอ่ยเสียงสุภาพเพื่อกล่าวทักทายปลายสายในโทรศัพท์


“..” แต่สิ่งที่พอใจได้รับคือความเงีียบจากปลายสาย แอ๊ะ โทรมาแล้วทำไมไม่พูด ฉันละเบื่อคนพวกนี้จริงๆ หรือว่าจะเป็นคนโรคจิต พอใจเริ่มคิดไปต่างๆนาๆ


“ถ้าไม่พูด ฉันจะวางสายแล้วนะ” ขนาดพอใจพูดขู่ว่าจะวางสาย ปลายสายก็ยังคงเงียบไม่มีการโต้ตอบเหมือนเดิม เมื่อเห็นว่าปลายสายเงียบอยู่ พอใจจึงไม่รอช้าที่จะกดวางสาย


เมื่อถึงหน้าบ้านของเธอ เธอหยิบเงินจ่ายค่าแท็กซี่ตามจำนวนตัวเลขที่ปรากฏอยู่บนหน้ามิเตอร์ ก่อนที่เธอจะก้าวขาลงจากรถ


“ทำไมวันนี้กลับเร็ว ไม่มีเรียนเหรอลูก” คุณป้าซึ่งยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านแปลกใจที่เห็นหลานสาวสุดที่รักกลับบ้านเร็วกว่าทุกวัน


“อาจารย์ไม่สอนค่ะ” คำโกหกได้ออกมาจากปากของพอใจอีกครั้ง พอใจเลือกที่จะปิดบังงานที่เธอกำลังทำอยู่ไม่ให้คุณป้าของเธอรู้ เธอบอกคุณป้าเพียงแค่ว่าตอนนี้เธอรับถ่ายงานรีวิวสินค้าเพียงแค่นั้น


“หิวไหม ป้าทำกับข้าวไว้ให้แล้วนะ” ความเอ็นดูหลานสาวของคุณป้าไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ คุณป้ายังคงรักพอใจไม่ต่างจากภานุที่เป็นลูกชายแท้ๆของเธอ


“ยังไม่หิวเลย พอใจขึ้นห้องก่อนนะ” ก็เธอพึ่งทานข้าวมาเมื่อกี้เอง ถ้าเธอยังหิวอีกคงเป็นเรื่องที่แปลกพอสมควร เมื่อบทสนทนาระหว่างพอใจกับคุณป้าจบลง พอใจจึงเดินขึ้นไปงีบบนห้อง


“ใจ ตื่นมากินข้าวได้แล้ว” เสียงเคาะประตูปนเสียงเรียกของภานุดังก้องทั้งบ้าน จนทำให้พอใจต้องลุกออกจากเตียงเพื่อไปเปิดประตูให้กับภานุ


“ทำไมต้องตะโกนเสียงดังด้วย” พอใจพูดด้วยน้ำเสียงงัวเงีย ก่อนที่เธอจะดันตัวภานุออกห่างนิดนึง แล้วเธอก็เดินลงบันไดไปที่โต๊ะอาหาร


“ไม่คิดจะล้างหน้าล้างตาหน่อยเหรอ” เสียงภานุดูแปลกใจเมื่อเห็นน้องสาวทำตัวสกปรกโสโครกขัดกับหน้าตาอันสวยงามของเธออย่างสิ้นเชิง


“คืนนี้พอใจไปเที่ยวกับเพื่อนนะคะ” พอใจพูดบอกคุณป้าที่นั่งร่วมโต๊ะอาหารอยู่ด้วยกัน


“ให้ภานุไปเป็นเพื่อนไหม” น้ำเสียงความเป็นห่วงของคุณป้าที่อยากจะให้ภานุไปกับพอใจด้วย


“ไม่เป็นไรค่ะ พี่ภานุไม่ว่างหรอก ใช่ไหมคะพี่นุ” พอใจจ้องตาภานุเป็นอันรู้กันว่าเธออยากเที่ยวไปคนเดียว ไม่ได้อยากให้ภานุไปด้วย


“ผมไม่ว่างหรอกครับแม่ ผมมีรายงานต้องทำอีกเยอะ ปีนี้ผมจะเรียบจบแล้วด้วย” ภานุตอบกลับแม่ของเขาด้วยถ้อยคำจริงจัง


“ถ้าจะไปก็ไป ดูแลตัวเองดีๆล่ะ ป้าเป็นห่วง”


“ค่ะ พอใจจะดูแลตัวเองอย่างดีเลย” พอใจตอบปากรับคำคุณป้าเป็นอย่างดีก่อนที่เธอจะเดินขึ้นไปห้องอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า


ในเวลาต่อมา พอใจได้เดินทางมาถึงคอนโดหรูของทิพย์ ก่อนหน้านี้ทั้งสองได้ตกลงกันว่าวันนี้พวกเธอจะดื่มให้เมาจนตัวปลิว เพราะเธอทั้งสองได้ห่างหายจากวงการของมึนเมามานานแสนนานแล้ว


“ฉันอยากเมาเต็มทีแล้ว” จริตเสียงในการพูดของทิพย์ แสดงได้ถึงความต้องการที่จะดื่มของมึนเมาในครั้งนี้เป็นอย่างมาก


“ซ่า” เสียงซาบซ่าได้เปล่งออกมาจากปากพอใจ เมื่อเธอได้กระดกน้ำเมาไปหลายอึก


“กูกลับบ้านดีกว่า” พอใจก้มมองนาฬิกาก่อนจะขอตัวกลับบ้าน


“รีบไปไหน ยังไม่ทันเมาเลย” ทิพย์รีบพูดดักทางเพื่อนรัก พร้อมหยิบแก้วน้ำเมาขึ้นกระดก


“มึงความนอนนะทิพย์ ตอนนี้มึงเมามากแล้ว” พอใจรีบเตือนทิพย์ เมื่อเห็นว่าใบหน้าของทิพย์แดงก่ำเหมือนคนแพ้แอลกอฮอล์


“กูไม่เมา” จะมีคนเมาที่ไหนยอมรับว่าตัวเองเมาล่ะ ไม่มีหรอก


“กูกลับแล้วนะ” พอใจหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้อง โดยปล่อยให้ทิพย์นอนกอดขวดเหล้าอยู่ในห้อง พอใจไม่ได้ทิ้งเพื่อนนะ แต่พอใจแค่คิดถึงบ้าน พอใจอยากกลับบ้านเท่านั้นเอง


ตอนนี้เวลาเที่ยงคืนกว่าแล้ว รถราที่ขับเคลื่อนบนท้องถนนก็ลดน้อยลงทุกที รถแท็กซี่ก็แทบจะไม่มีเลย พอใจตัดสินใจเดินตามแนวฟุตบาทไปเรื่อยๆ และหวังว่าคงมีรถแท็กซี่สักคันที่จะพาเธอกลับบ้านได้ แต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นว่าจะมีแท็กซี่คันไหนจอดรับเธอเลยสักคัน


ปี๊ด ปี๊ด เสียงบีบแตรรถดังมาจากด้านหลังของพอใจ ทำให้พอใจหันกลับไปมอง และเธอก็เจอกับกลุ่มผู้ชายประมาณ 4-5คนนั่งกันอยู่เต็มรถ ผู้ชายเหล่านั้นต่างส่งยิ้มให้เธอ เธอพยายามรีบเดินให้เร็วที่สุด แต่ไม่วายผู้ชายกลุ่มนั้นยังคงตามเธอมาติดๆ


“ไม่ทราบว่าคนสวยชื่ออะไรครับ” เสียงแซวของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นก่อนที่พอใจจะหันไปมอง แต่เมื่อพอใจหันไปมองจนเห็นใบหน้าชัดๆ เธอกลับเจอกับไอ้คนหื่นกามที่เธอเจอเมื่อตอนกลางวันนี้เอง แต่เสียงแซวเมื่อกี้ไม่ได้มาจากไอ้หื่นกามหรอกนะ แต่เป็นเสียงของผู้ชายร่างใหญ่ที่นั่งอยู่ด้านหลัง


“ว่าไงครับ ให้พี่ไปส่งไหม” ผู้ชายร่างใหญ่คนนั้นถามซ้ำอีกครั้ง


“ไม่เป็นไรค่ะ” น้ำเสียงเชิงรำคาญของพอใจ ทำให้ผู้ชายกลุ่มนั้นรู้สึกแย่ไม่น้อย


“ปล่อยมันไว้แบบนี้แหละ เดี๋ยวโจรก็จับมันไปฆ่าข่มขืนเองแหละ อวดเก่งดีนัก” คนที่เป็นเจ้าของคำพูดนี้ก็คือไอ้หื่นกามหน้าหล่อที่นั่งอยู่ข้างคนขับ เมื่อตอนกลางวันว่าปากเสียแล้วนะ แต่เจอตอนนี้ปากเสียกว่าอีก


“ไอ้ขัน! มึงพูดอะไรแบบนั้น เห็นไหมน้องกลัวหมดแล้ว” เสียงของกวีพูดต่อว่าขันเงิน


“ไปเถอะ เสียเวลา” ขันเงินผู้ที่มีความอดทนน้อยมาก สั่งให้มาวินขับรถออกไปโดยไม่สนใจผู้หญิงที่เดินอยู่ข้างถนนคนเดียวแม้แต่น้อย














ความคิดเห็น