Twitter-icon Instagram-icon

เอาความสุขมาให้ >.<

ชื่อตอน : 03 ดื้อจริงๆ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 28k

ความคิดเห็น : 82

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2562 15:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
03 ดื้อจริงๆ
แบบอักษร

ผมเดินเข้าไปหาน้องที่ยืนเด่นอยู่ท่ามกลางฝูงนักศึกษา

“น้องมาได้ไง ที่บ้านรู้ยังว่ามาหาเกียร์ที่นี้” จะมาก็ไม่โทรมาก่อนด้วย

“ไม่รู้” ผมจะบ้าตาย

“ไม่ร้อง ร้องทำไม ปะขึ้นรถ คนมองหมดแล้วเห็นไหม” เป็นผมต้องเช็ดน้ำตาให้ เด็กน้อยเอ้ย ผมเปิดประตูให้น้องขึ้นไปนั้ง

“กูไปด้วย” เฟย์ยังไม่ได้ขึ้นรถไอ้เอ็มก็พูดขึ้น

“ไอ้เอ็ม มึงเห็นไหมรถมันมีสองที่นั่ง” คนก็มองกันจัง

“ให้เอ็มไปขับก็ได้ เฟย์นั่งกับเกียร์” น้องพูดขึ้น เอาเข้าไป ทั้งสองคนเลยตอนนี้

“ไปขึ้นรถ” ผมพูดขึ้น ไอ้เอ็มเดินไปขึ้นฝั่งคนขับ ผมก็ขึ้นไปนั้งแล้วน้องก็มานั้งตักผม ผมก็ต้องกอดเอวเล็กนั้นไว้ ก็นะ น้องนั่งได้สบายอยู่แล้ว ตัวแค่เนี่ย ถ้าไม่บอกว่าเข้ามหาลัยผมคิดว่าเด็กมอปลาย

“เพี๊ยะ! ใส่สั้นไปแล้วนะ” อดไม่ได้ที่จะตี บอกไม่จำ

“เจ็บนะ หู๊ยยยย แดงเลย” ก็ขาวไง แค่จับก็เป็นรอยมือเถอะ

“กูยังนั่งอยู่ข้างๆ เผื่อมึงลืม” เสียงไอ้เอ็มดังขึ้น

“ขับๆไปเอ็ม พูดมากว่ะ” น้องหันไปพูดกับไอ้เอ็ม อยู่ด้วยกันทีไรตีกันทุกที

“ยัยตุ๊กตามารสองมาตฐาน” ผมได้แต่สายหัวไปมา สองคนนี้สนิทกันตอนที่เอ็มไปบ้านผม แล้วตอนนั้นน้องก็อยู่แต่คนอื่นกลับกรุงเทพไปหมดแล้ว

“แล้วมาแบบนี้ได้เอาอะไรมาไหม”

“ไม่ มาแต่ตัวเลย” ผมไม่รู้จะด่ายังไงดี

“ไอ้เอ็ม มึงจะไปซื้อของกับกูเลยไหมหรือเข้าหอ”

“ไป กูจะไปซื้อของเข้าหอด้วย” หอผมก็ยังไม่มีอะไรเหมือนกันคับ มีแต่ชุดนักศึกษากับชุดนอน แล้วพวกผมก็ไปห้าง


“น้องซื้อเยอะไปแล้วนะ” ผมยื่นบัตรให้เจ้าตัวไปแค่เสื้อผ้าก็หมดไปจะสามหมื่นละ

“ใช้เงินเก่งทั้งบ้านจริงๆ” กูก็ดิดแบบมึงนั้นและเอ็ม เอ็มมันรู้ว่าย่าน้องเป็นคนสร้างบ้านหลังใหม่ให้กับครอบครัวผม

“เหลือชุดชั้นใน” เดินนำเลยครับ ผมกับเอ็มก็เดินตามไปแล้วยืนรอหน้าร้าน

“เสร็จแล้วไปซื้อครีมกัน” ครีมอีกแล้ว ทำไมไม่บอกป๊าสร้างโรงงานผลิตเลยถ้าจะใช้เก่งขนาดนี้

“อะ คืน” น้องเอาบัตรมาคืนผม ถ้าเป็นกระเป๋าตังค์มันก็คงเบาเลยครับ ไม่อยากจะคิดเลยถ้าเป็นตอนสมัยผมทำงานหาเช้ากินค่ำเก็บผักขายหนือว่าทำงานเซเว่นนะ คงไม่มีเงินให้น้องใช้แบบนี้หรอก ดีหน่อยที่ป๊าน้องให้งานทำจนมีเงินเป็นของตัวเอง

ซื้อของเสร็จก็กลับหอ พรุ่งนี้ผมค่อยเข้าบริษัทแล้วกลับไปนอนบ้าน


“มากอดเกียร์ทำไมหึ” พอเข้ามาในห้องก็มากอดผมเลย

“อึก..! มีแต่คนชอบเกียร์” มันก็ดีแล้วนิ จะร้องทำไมอีก ดีกว่าคนไม่ชอบอีก เพราะตอนพี่เกลอยู่โรงเรียนผมรู้เลยว่าพี่ไม่มีความสุข

อึ๊บ! ผมอุ้มน้องขึ้นเพื่อที่จะเดินไปนั่งตรงที่นอนดีๆ ขาทั้งสองข้างของน้องก็เกี่ยวเอวผมไว้ มาถึงเตียงผมก็นั้งลง ส่วนน้องก็นั้งควบตักผมอยู่ แล้วผมก็ต้องกอดเอวนั้นไว้กันตก

“ทำไมถึงมาแบบไม่บอกคนที่บ้านก่อน อีกไม่กี่วันน้องก็เปิดเทอมแล้วนะ” เฟย์เรียนมหาลัยเดียวกันกับพี่เกลพี่ฟร้อนนั้นแหละครับ ป๊าบอกว่าให้น้องเรียนไปด้วยทำงานไปด้วยเหมืิอนพี่ฟร้อน

“ลืม! เกียร์โทรบอกให้หน่อย” เป็นคำตอบที่ง่ายมาก ผมก็เอามือถือออกมากดโทรหาแม่น้อง ไม่นานก็รับสาย

“ว่าไงลูก” แม่เนียเรียกผมว่าลูกตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันแล้วครับ

“แม่ครับ ตอนนี้เฟย์อยู่กับผมที่ขอนแก่นนะ น้องบอกว่ามาไม่ได้บอกที่บ้านผมเลยโทรมาบอก”

“น้องไปตอนไหนเกียร์”

“ไม่รู้มาตอนไหนแต่ผมเจอน้องตอนผมเลิกเรียน”

“จร้าๆ บอกเฟย์ด้วยว่าต้องกลับก่อนเปิดเทอมนะ”

“ครับ สวัสดีครับ” แล้วผมก็วางสายไป


“ต่อไปต้องบอกแม่หรือป๊าก่อนนะว่าจะไปไหนรู้ไหม แล้วไปหาเกียร์แบบนั้นถ้าไม่เจอล่ะ”

“อื๊อออออ..” เอา ถูเข้าไปเข้าไป ซบเฉยๆไม่หรือไง

“ทำไมงอแงแบบนี้ น้องต้องกลับกรุงเทพก่อนเปิดเทอมนะ รู้ไหม พรุ่งนี้เกียร์เรียนเช้าอยู่ห้องคนเดียวได้ใช่ไหม”

“รู้..ไปด้วยไม่ได้หรอ” ไปได้ไงนี้ไม่ใช่มหาลัยป๊าตัวเองนะ

“มันไม่ใช่มหาลัยน้องนะ เดียวอาจารย์จะว่าเอา” อย่าบอกนะร้องให้ ก็ผมรู้สึกเปียกตรงอกนะสิ

“ร้องทำไม ร้องบ่อยไปแล้วนะเฟย์” น้องจะรู้ว่า ถ้าผมเรียกเฟย์นั้นคือจริงจัง

“อึก..เดียวก็ไม่ได้เจอ กว่าจะเจอก็ต้องปิดเทอม ไปด้วยไม่ได้หรอ” ทั้งร้อง ทั้งอ้อน ตาก็แดงหมดแล้ว โว้ยยยย แล้วผมตัดสินใจแทนอาจารย์ได้หรอ

“เกียร์พาไปไม่ได้จริงๆ” ป๊าต้องตามใจขนาดไหนถึงได้เป็นแบบนี้

“อึก รู้...แต่ก็อยากไป” ดื้นจริงๆ

ทางออกของผมมีอยู่คนเดียวตอนนี้ ผมเลยโทรหา ไม่นานก็รับสาย

(ว่าไงเกียร์)

“ป๊ารู้แล้วใช่ไหมว่าเฟย์มาหาผม”

(รู้แล้ว)

“เฟย์ขอไปเรียนกับผมพรุ่งนี้ พอผมไม่ให้ไปด้วยก็งอแงร้องให้เลยครับ ผมพาด้วยไปไม่ได้กลัวอาจารย์จะว่าเอา”

(ขอคุยกับน้องหน่อย) ผมเลยยื่นมือถือให้น้อง

“ป๊าาาาา” เสียงขึ้นจมูกแล้ว เดียวก็ปวดหัวผมว่า

(..........)

“แต่หนูอยากไป”

(.........)

“ค่ะ ป๊าจะคุยด้วย” ไม่รู้ว่าคุยอ่ะไรกันแล้วน้องก็ยื่นมือถือคืนผม

“ครับ”

(ให้น้องไปด้วยได้เลย เดียวป๊าจัดการเรื่องให้)

“ขอบคุณครับ” แล้วป๊าก็กดวางสายไป

ทุกคนเห็นไหม แค่น้องบอกป๊าว่าจะเอาอะไรจะทำอะไรก็ได้หมด ดูสิว่าโดนตามใจขนาดไหน

“พรุ่งนี้จะพาได้ด้วย หยุดร้องได้แล้ว” จะดุก็ดุไม่ลง

“อื๊อ...”

“ไปอาบน้ำไป เอาเสื้อผ้าเกียร์ไปซักให้ด้วย” ผมพูดจบมือน้อยๆก็แกะกระดุมเสื้อผมออกที่ละเม็ดจนหมด

ความคิดเห็น