ขอให้มีความสุขกับทุกตัวอักษรนะคะ :) #คำผิดก็เหมือนผีรู้ว่ามีแต่หาไม่เจอ

ชื่อตอน : #27 อาหารเช้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.6k

ความคิดเห็น : 37

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.พ. 2562 00:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 500
× 0
× 0
แชร์ :
#27 อาหารเช้า
แบบอักษร

เช้าวันใหม่บนเตียงคิงไซส์และห้องกว้างใหญ่ อรนลินนอนกระพริบตาถี่ๆอยู่สองสามครั้งลำดับเหตุการณ์ชวนหวามไหวจากการฉลองวาเลนไทน์เมื่อคืนจนมาถึงตอนนี้

พลพัชร์รักเธอมากรักขนาดว่าปล่อยไอศกรีมวนิลาละลายลงถังไปหลายถุง จนกระทั่งตีห้าไม่ถึงก็จวนจนเธอต้องชวนเขาเข้านอนจริงจังมิเช่นนั้นคงได้ลาป่วยวันเว้นวันให้ภัทราสงสัย

ร่างนุ่มในอ้อมกอดชายหนุ่มขยับตัวเล็กน้อย เพื่อเธอจะได้มองเห็นใบหน้าคนรักได้ถนัดถี่ เวลานี้พลพัชร์ดูเป็นอีกคนที่เธอไม่เคยรู้จักเลยจริงๆ เขามีหลายด้านให้ค้นหาต่างจากเธอที่เปิดเปลือยออกมาเกือบหมดเพราะเต็มใจและรักเขา

สัมผัสแผ่วเบาจากมือน้อยไล้ผ่านหน้าผากมนลงมายังแก้มสากแวะต้องริมฝีปากหยักน่าจูบ...

เธออยากจูบเขาจัง...แต่คงไม่ทำตอนนี้แน่ไม่อยากแหย่ให้เสือตะครุบแต่เช้า

อรนลินตัดสินใจลุกจากเตียงด้วยความอ้อยอิง ความจริงพลพัชร์ก็ไม่ได้หลับเป็นตายหมดแรงอะไรขนาดนั้น แต่เป็นเธอที่พยายามฝืนตัวถ่างตาลุกขึ้นมาก่อนนาฬิกาจะปลุกเขาออกจากนิทรา

เพราะตั้งแต่วันก่อนที่ต้องแกล้งลาป่วยมาสวีทวิ๊ดวี้วกับเจ้าของบริษัทเธอก็รู้สึกแย่ที่เอาเปรียบเพื่อนร่วมงานพอตัว อรนลินจึงบอกตัวเองตั้งแต่นั้นมาว่า รักได้หลงได้แต่ต้องไม่เสียการเสียงาน ขีดเส้นกั้นกลางตรงคำว่าพอดี


ไม่นานกลิ่นเบคอนลมควันบวกกับขนมปังปิ้งทาเนยหอมฉุยโชยเข้ามาถึงห้องนอนเพราะอรนลินตั้งใจปลุกเขาด้วยวิถีแม่บ้านในยามเช้า พลพัชร์ยังคงหลับตาควานหาร่างนุ่มที่คุ้นเคย แต่สุดท้ายชายหนุ่มก็พบกับผ้าปูที่นอนและความเย็นชื้นจากเครื่องปรับอากาศ

ไม่ต้องเสียเวลาขยี้ตาไล่ความขี้เกียจเพราะกายกำยำดีดตัวลุกแทบจะทันควันเมื่อหาอรนลินไม่เจอ เขาไม่ได้ตื่นสายเธอต่างหากที่ตื่นก่อน พลพัชร์รีบจ้ำอ้าวไปหยิบชุดคลุมในห้องแต่งตัวสวมและกลับมาเดินตามกลิ่นหอมท้าทายกระเพาะแต่เช้า

ชายหนุ่มยืนมองร่างบางในเชิ้ตขาวชุดทำงานของเขาเมื่อเย็นวานด้วยรอยยิ้มกว้าง บอกไม่ถูกว่าความรู้สึกในใจพองโตแค่ไหน

ส่วนเจ้าของหุ่นน่ามองยังคงทอดไข่ดาวไม่รับรู้อะไร จนเขาขยับเข้ามาใกล้และสวมกอดกันไว้เหมือนกลัวเธอจะหนีหาย

แต่ก่อนจะหายตัวอรนลินคิดว่าตัวเองคงจะละลายกลายเป็นเนยเหลว เพราะถูกคนตัวใหญ่อ้อนแต่ไก่โห่ จุมพิตแผ่วเบาบนลาดไหล่เนียนที่โผล่พ้นคอเสื้อเชิ้ตของเขา พลพัชร์กดจูบย้ำๆซ้ำๆไม่ยอมพูดยอมจาจนเธอหวามไหว

บางทีอรนลินก็นึกสงสัยว่านี่พลพัชร์หรือลูงลิงกอดกันแน่นไม่ปล่อยไม่คลายไม่ทำอะไรสักอย่างนอกจากกอดและจูบ...

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณหิวรึยังคะ”

“...” หรือเขาจะง่วงหรือเธอจะปลุกเขาเช้าไป หรือที่ยืนกอดกันอยู่คือหลับไปแล้ว

อรนลินจัดการวางไข่ดาวบนจานพร้อมเสิร์ฟรีบล้างมือหันมาให้ความสนใจเด็กโข่งขี้งอแงแต่เช้า วางสองมือนุ่มลงบนแก้มสากกระชับใบหน้าเริ่มมีหนวดเคลาให้สบสายตา แถมยังเอ่ยเสียงหวานละมุนเอาอกเอาใจ

“เป็นอะไรคะไหนบอกอ้อนสิ”

“ตื่นก่อนทำไมไม่ปลุก” เด็กชายพลพัชร์ต่อว่าด้วยใบหน้าเง้างอนค่อนไปทางออดอ้อนเสียจนอรนลินเอ็นดู

“ผมนึกว่าอ้อนจะหนีกลับคอนโดไปแล้ว” พูดจบชายร่างใหญ่กว่าเธอก็ยิ่งอ้อนทิ้งน้ำหนักเข้ามากอดเธอเต็มรักเหมือนเด็กใจหายตื่นมาแล้วหาแม่ไม่เจอ

“โอ้โอ้นะคะ”

ไม่รู้ว่าโชคดีหรือร้ายที่พลพัชร์ฉีกชุดทำงานเธอขาดขนาดนั้น จากที่ตั้งใจตื่นก่อนก็เพราะอยากรีบกลับไปจัดการตัวเองให้เสร็จสรรพพร้อมไปทำงาน แค่เธอลุกจากเตียงมองดูเศษซากอารยธรรมบนพรมผืนหนา แผนทุกอย่างเป็นอันต้องพับเก็บไว้

ขับรถก็ไม่เป็น เสื้อผ้าก็ไม่มีใส่จะไปไหนรอดอ้อนเอ๊ย..

มื้อเช้าแสนสดใสผ่านไปแบบเรียบง่าย กลายเป็นว่างานเลขาคู่ใจของอรนลินเริ่มตั้งแต่เช้าตรู่จนถึงตอนนี้ ร่างบางยังคงสวมเชิ้ตเขาเหมือนเดิม ในระหว่างที่พลพัชร์หล่อครบพร้อมไปทำงานขาดก็แต่เนคไทรอคนน่ารักเลือกสีและผูกให้

“วันนี้มีคุยงาน สีดำแล้วกันนะคะ”

พลพัชร์ยังคงคอนเซ็ปท์เดิมพูดน้อยและยิ้มเก่งมากกกก ไม่ว่านิยามคำว่ายิ้มของแต่ละคนจะเป็นอย่างไรไม่ว่าจะยิ้มแบบไหนเขาเก่งหมดทุกอย่าง คนตัวใหญ่ยืนนิ่งเป็นหุ่นให้อรนลินจับนู่นจัดนี่ เขาเสพติดทุกรายละเอียดที่เธอมักดูแลใส่ใจกันเสมอมาไม่ว่าจะเป็นเมื่อก่อนหรือตอนนี้ อรนลินทำทุกอย่างได้ดีดูเป็นธรรมชาติ เป็นอีกส่วนสำคัญในชีวิตที่เขาอยากเห็นในทุกๆวัน

โชคดีที่วันนี้พลพัชร์มีนัดพบลูกค้า อรนลินจึงมีเหตุผลบอกภัทราว่าจะเข้าออฟฟิศพร้อมท่านประธานในช่วงบ่ายของวัน แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น เธอควรจัดการตัวเองให้เรียบร้อยเสียก่อน ตอนเดินออกจากห้องพลพัชร์มาขึ้นรถยังรู้สึกแปลกแต่ไม่เท่าตอนเดินเข้าคอนโดตัวเองเลยสักนิด อรนลินถูกบังคับให้ใส่ฮู้ดตัวหนาเหมือนหนาวมาก เพราะเขาบอกว่าเสื้อเชิ้ตบางเกินกว่าจะใส่ออกไปข้างนอก แค่ยืนมองด้วยตาเปล่าก็เห็นทะลุทะลวงไปถึงไหน

แล้วไหงคนตัวใหญ่ถึงเพิ่งมาบอก เธอแซวเขาไปว่าใจคอจะเก็บไว้มองคนเดียวจนอิ่มเลยรึยังไง ไม่วายโดนเขาตอบกลับแทบหน้าหงายว่า

ของของใครใครก็หวง ลองเธอดื้อใส่สั้นไกลหูไกลตาเขาเมื่อไหร่จะจับใส่เสื้อคอเต่ากางเกงขายาวเสียให้เข็ด

ดุจังเลยจ๊ะพี่จ๋า น้องกลัวจนตัวสั่นหมดแล้วจ้า คนบ้าอะไรเวลาดุยังน่าหลงแล้วยังงี้จะไม่ให้เธอรักเขาได้ยังไงไหว

image

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว