ขอให้มีความสุขกับทุกตัวอักษรนะคะ :) #คำผิดก็เหมือนผีรู้ว่ามีแต่หาไม่เจอ

#24 บริการตัวเอง

ชื่อตอน : #24 บริการตัวเอง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.3k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.พ. 2562 23:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#24 บริการตัวเอง
แบบอักษร

“หัวใจอ้อนเต้นแรงจัง”

พลพัชร์เอ่ยทักขณะกอดคนข้างกายระหว่างขึ้นลิฟต์ส่วนตัวตรงไปยังห้องพักของเขา

หลังกลับจากมื้อค่ำที่เยาวราช คนหล่อเหลือร้ายใช้ลูกเล่นแพรวพราวออดอ้อนอรนลินมาคอนโดตัวเองจนได้

‘คุณพกคะ อ้อนอยากกินขนมปังเจ้าดัง’

‘ไอศกรีมของผมอร่อยกว่าตั้งเยอะ’


“หัวใจเต้นแรง หน้าแดงทุกที ใช่เธอหรือนี่ ที่คอยตลอดมา...ใช่รึเปล่าคะ”

ทำมาเป็นร้องเพลงอ่อยผู้กลบเกลื่อนได้แนบเนียนจริงๆเลยอ้อนเอ๊ย ยิ้มค่ะยิ้มร่าเริงเข้าไว้อย่าให้เขารู้ว่าเราไก่อ่อน

“ครับ..” มุกเฝื่อนจากเด็กน้อยทำเอาผู้มากประสบการณ์กลั้นขำจนปวดกราม ความจริงจุดประสงค์หลักไม่ใช่แค่ไอศกรีมของเขาที่อยากให้เธอลองชิม แต่เป็นเพราะความแรดรุมเร้าส่วนตัวล้วนๆเลยอยากพาอรนลินมาทำความรู้จักกับโลกอีกใบอุปนิสัยอีกด้าน

“ทำไมอ้อนรู้สึกเหมือนโดนหลอกมาเชือดยังไงก็ไม่รู้ค่ะ” นอกจากหัวใจที่เต้นระรัว ยังมีมือน้อยสองข้างที่เริ่มชื้นเหงื่อเช็ดเท่าไหร่ก็ไม่หาย เข้าข่ายที่ว่ารู้เขาหลอกแต่เต็มใจให้หลอก เกิดมาเธอเคยขึ้นห้องผู้ชายที่ไหนกันเล่า

พ่อจ๋าแม่จ๋าอย่าตีอ้อนนะ ผู้ชายคนนี้อาจจะเป็นสามีที่ดีเป็นพ่อของลูกอ้อนในอนาคตก็ได้

“ก็บอกแล้วไงครับ ว่าจะพามากินไอศกรีม” พูดจบพลพัชร์ก็จูบขมับคนตัวเล็กที่เขายืนซ้อนหลังเธออยู่ไปหนึ่งที

เพียงเวลาชั่วครู่ลิฟต์ราคาแพงก็พุ่งทะยานมายังชั้น 19 ความหรูหราหมาเห่าประจักษ์ตั้งแต่ก้าวแรกที่อรนลินข้ามผ่านพ้นประตูเหล็กออกมาไฟทุกดวงสว่างจ้าด้วยระบบอัตโนมัติ

เฟอร์นิเจอร์หรูหราที่เธอเคยเห็นอยู่ในคอลัมน์นิตยสารไฮโซ อรนลินเคยคิดว่าช่างเยอะเหลือเกินทั้งราคาและพื้นที่ของสายตา แต่ทว่าตอนนี้เธอกำลังมองของจริง ทุกอย่างเรียบหรูดูดีสมกับเป็นคอนโดของผู้บริหารบริษัทนำเข้าลักซ์ชัวรี่เฟอร์นิเจอร์สุดๆ ถ้าเปรียบอารมณ์เธอตอนนี้คงเหมือนการได้เจอตัวจริงของใครสักคนที่ติดตามไอจีกันมานาน

เดี๋ยวเดียวความรู้สึกตื่นตาก็อันตรธานหายแทนที่ด้วยความตื่นเต้น

ตั้งแต่อรนลินเกิดมาเป็นสาวเป็นนางเพิ่งมีโอกาสขึ้นห้องผู้ชายครั้งแรกก็คราวนี้ ยิ่งคิดหัวใจยิ่งเต้นแรง

พลพัชร์สังเกตอาการคนข้างกายเงียบๆ ในแววตาอรนลินเป็นประกายในวูบแรกที่เข้ามา แต่สาวเจ้าก็ไม่ได้มีอาการตื่นตะลึงอึ้งทึ้งจนน่ารังเกียจเหมือนผู้หญิงคนอื่นที่เขาเคยพบเจอ

“เข้ามาสิครับเดี๋ยวผมพาอ้อนทัวร์”

“ทัวร์แพงมากไหมคะอ้อนไม่มีเงินจ่ายนะ” คนตัวเล็กทำทีหยอกเย้ากลบเกลื่อนอาการประหม่าด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

“สำหรับอ้อนไม่คิดเงินครับแต่ขอเป็นรางวัลได้ไหม” ไม่ต้องถามรางวัลที่ว่านั้นคืออะไร เพราะเจ้าพ่อคุณจากที่ชอบยืนซ้อนหลังกอดคอ โอบบ่า กอดเอวเธอไม่ห่างมาตอนนี้พลพัชร์กอดรัดอรนลินแน่นยิ่งกว่างูจงอางหวงไข่

“อ้อนจ่ายไม่ไหวหรอกค่ะ งั้นขอตัวลาตรงนี้เลยแล้วกัน”

ปากบอกขอลาแต่ขาไม่ขยับสักนิด แถมโปรยเสน่ห์ด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจเฉพาะตัวอีกต่างหาก

เธอไม่ใช่ผู้หญิงใสซื่อทำไมจะมองไม่ออกว่าคนตัวใหญ่ที่กำลังโอบกอดกันอยู่คิดอะไร ของแบบนี้มันก็ต้องมีชั้นเชิงกันบ้าง ถึงความรู้สึกข้างในจะนำหน้าไปไกลแล้วก็ตาม

“อ้อนครับ” อรนลินไม่แน่ใจว่าพลพัชร์เลี้ยงแมวรึอย่างไรถึงออดอ้อนเธอได้นิ่งขนาดนี้ หน้าตึงทั้งที่ไม่ได้ดึงแต่น้ำเสียงเชื่อมเสียยิ่งกว่าน้ำหวานแล้วเธอจะไปไหนรอด

พลพัชร์จับจูงมือคนตัวเล็กเดินผ่านโถงทางเข้าตรงไปยังห้องรับแขกขนาดกว้าง แสงสีเหลืองนวลจากโคมไฟทำให้บรรยากาศรอบกายโรแมนติกเหมือนใครตั้งใจสรรสร้าง เสียงระบบไหลวนของสระว่ายน้ำคละเคล้าให้ได้ยินบ้างเวลาต่างฝ่ายต่างเงียบ

“ห้องคุณพกสวยจังค่ะ”

“สวยก็มาอยู่ด้วยกันสิครับ” ไม่ต้องอารัมภบทให้มากความผู้ชายคนตรงประหยัดคำพูดเน้นเนื้อไม่เอาน้ำ

ห้องสวยเจ้าของรวยมากเลยอยากชวนให้มาอยู่ด้วยกันง่ายๆว่างั้น

เหมือนพลพัชร์จะอ่านใจอีกคนออกโดยที่เธอไม่ต้องบอกสักคำ

“อ้อนคนแรกที่ผมอยากชวนให้มาอยู่ด้วยกัน”

“อ๋อออหรอคะ” ปากก็ตอบไปงั้นแต่แก้มอรนลินแดงแจ๋ คิดคำแถไม่ออกก็เออออห่อหมกไปก่อน มือไม้ที่เคยยินดีปรีดาว่าครบพร้อมสามสิบสองตั้งแต่เกิดดูรกหูรกตาเกะกะไปซะหมด

คนแรกด้วยวุ้ย สิบ สิบ สิบไปเลยจ้าพี่จ๋า

“ครับ..” พลพัชร์มองคนตัวเล็กตรงหน้าด้วยอารมณ์นึกขันระคนเอ็นดู อรนลินเขินได้น่ารักมากในสายตาเขา

อยากจะกินกลืนเธอทั้งตัวไม่อยากเหลือไว้ให้ใครได้กลิ่น

อยากได้ยินเพียงเสียงรัก้ธอเพรียกบอกรักเพ้อถึงฉันผู้เดียว

เกิดอารมณ์ทนไปไม่ไหวใจมันหวิววาบ

ไม่เจอคงขาดใจ

โอ๊ย โอ๊ย....


“ไอศกรีมอยู่ในตู้เย็นนะครับ หยิบออกมาแล้วอย่าลืมทิ้งถุงลงถังนะครับ เลี้ยวซ้ายตรงนั้นห้องนอนของผมไม่ได้ล็อก เดินออกไปตรงนี้เป็นสระว่ายน้ำเผื่ออ้อนอยากเปลี่ยนบรรยากาศ” พลพัชร์ร่ายยาวอย่างกับโปรแกรมฉายหนังทำเอาคนฟังยืนงง มองตาแป๋ว

ทัวร์ห้องจบแล้วหรอ!? ไหนบอกว่าพามากินไอศกรีมไง ไม่ป้อนแถมยังใช้ให้ไปหยิบเองอีก อะไรกันคะพี่ตานกงงไปหมดแล้วค่ะ คุณเขาจะมาไม้ไหน นานทีจะพูดมากพูดมากลับทำให้เธอยิ่งงงยกใหญ่

ฉีกถุงลงถัง?

ห้องนอนไม่ได้ล็อก?

เปลี่ยนบรรยากาศเป็นสระว่ายน้ำ?

“โอเคนะครับ” พูดจบพลพัชร์จูบหน้าผากคนตัวเล็กแล้วก็เดินผละออกไป

ปล่อยให้อรนลินยืนงงในดงแห่งคำถามกลางห้องพักราคาเกือบร้อยล้านของเขา

เธอไม่โอ ไม่เคอะไรทั้งนั้นเพราะความรู้สึกตอนนี้เหมือนถูกพลพัชร์ยั่วให้อยากแล้วก็จากไป

ไหนว่าชวนมากินไอศกรีมไง...

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว