กลับอีกครั้งค่ะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอละเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ

ตอนที่1 คนที่ไม่มีใครต้องการ 100%

ชื่อตอน : ตอนที่1 คนที่ไม่มีใครต้องการ 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ม.ค. 2562 15:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1 คนที่ไม่มีใครต้องการ 100%
แบบอักษร

คนที่ไม่มีใครต้องการ


15ปีก่อน

"คุณทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไงคุณก้องเกียรติทำได้ยังไง!!!" หญิงสาววัยกลางคนแผดร้องสุดเสียงมองชายที่ตนรักนักหนาอย่างเจ็บปวด

"ผมจะไม่ขอโทษคุณนะทัศนีเพราะคุณก็รู้ดีว่าเพราะอะไร"เขามองมาที่เธออย่างเหนื่อยหน่าย

"ใช่สิ!ฉันจะพูดอะไรได้...เมียที่นอนกอดทะเบียนสมรสอย่างฉันจะทำอะไรได้"

"ตาต้นจะอยู่กับผมที่นี่" ก้องเกียรติดึงเด็กชายที่นั่งนิ่งอยู่ข้างตนเองมาโอบกอด

"ฉันไม่ยอม!!! ลูกมาได้อีกไม่นานคุณก็ต้องพาแม่มันมา ร้ายนักนะนังอัปสร" ทัศนีเคียจแค้นมองเด็กน้อยที่ถอดแบบมารดามาทุกกระเบียด

"อย่าเรียกแม่ผมแบบนั้นนะ" เด็กน้อยแย้ง

"ทำไมฉันจะเรียกไม่ได้แม่แกมันแย่งผัวฉันแกมันก็ลูกเมียน้อย!!!" 

"หยุดนะทัศนี!!!" ก้องเกียจตะหวาดภรรยา

"ฉันไม่หยุด!!!"

"งั้นพรุ่งนี้ก็เตรียมตัวเซ็นใบหย่าได้เลย" ก้องเกียจยื่นคำขาด

"ฉันไม่เซ็น!!! ฉันไม่ยอมหย่ากับคุณเด็ดขาดฉันไม่ยอมให้นังอัปสรมานั่งชูคอในบ้านฉัน นอนเตียงฉันแล้วก็เรียกคุณว่าผัวอย่างเต็มปากหรอกนะ"

"งั้นก็หยุดบ้าซะที ฟังให้ดีนะทัศนีตราบใดที่คุณยังผลาญเงินผมไปกับเครื่องเพชรและของแบรนด์เนมบ้าบอนั่นคุณต้องฟังผม ตาต้นจะอยู่บ้านหลังนี้ในฐานะลูกชายคนเดียวของผมและคุณต้องเซ็นรับตาต้นเป็นบุตรบุญธรรม"

"ไม่มีทาง ฉันไม่เซ็น" ทัศนีดื้อดัน บ้าไปแล้วแน่ๆเธอไม่มีทางรับลูกชู้มาเป็นลูกแน่ๆแม้แต่หน้ามันเธอก็ไม่อยากจะมองหายใจร่วมกันเธอก็รังเกียจ

"คุณต้องเซ็น" ก้องเกียตริย้ำ

"ไม่!"

"ฟังนะทัศนี...อัปสรตายแล้ว...เห็นแก่ผมและสงสารเด็กตาดำๆรับตาต้นเป็นลูกบุญธรรมซะ คุณเองก็มีลูกไม่ได้ถือซะว่าตาต้นเป็นลูกชายของคุณก็แล้วกัน"

"อะไรๆมันดูง่ายไปหมดเลยนะสำหรับคุณ...คิดถึงใจฉันบ้าง ฉันจะต้องเสียสละอีกสักเท่าไหร่เพื่อให้คนที่คุณรักอยู่เชิดหน้าชูตาสุขสบายจนมันย่ำยีหัวใจฉัน" ทัศนีน้ำตารื้น

"....." ก้องเกียจถอนหายใจยาว

"แม่มันตายก็สมควรแล้วคนชั่วๆแบบนั้นทำไมฉันต้องสงสารลูกมันด้วย!"

"ทัศนี!....นี่ลูกชายผมนะ!" ก้องเกียจไม่พอใจ   "อย่าให้ผมต้องเลือกระหว่างคุณกับตาต้น...ไม่ต้องบอกคุณก็น่าจะรู้คำตอบ"

เด็กน้อยจ้องมองทัศนีที่นั่งน้ำตาไหลโดยไม่ทัดทานอะไรคนเป็นสามีอีก



วันนี้ทัศนีตื่นแต่เช้าเพื่อออกไปใส่บาตร เมื่อคืนเธอฝันถึงลูกที่เสียไปแล้วถ้าเขาหรือเธอได้เกิดป่านนี้ก็อายุ 28ปี เธอเองคงเป็นคุณย่าคุณยายไปแล้วยิ่งคิดน้ำตามันก็พาลไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

"โถ...คุณหนูของอิ่มอย่าร้องเลยนะคะ" นางอิ่มคนรับใช้เก่าแก่ที่ติดสอยห้อยตามกันมาตั้งแต่ทัศนีแต่งงานเอ่ยปลอบ

"ฉันคิดถึงตาหนูพี่อิ่มเมื่อคืนฝันไม่มีเลย ตาหนูมานั่งร้องไห้อยู่ปลายเท้าฉัน"

"มันก็แค่ฝันเท่านั้นแหล่ะค่ะจะ30ปีแล้วคุณหนูคงไปเกิดแล้วล่ะคะ อย่าคิดมากเลยนะคะ"

"เพราะนังอัปสรคนเดียวลูกฉันถึงไม่มีโอกาสได้ลืมตาดูโลก" ทัศนีพูดอย่างเคียจแค้นในหัวนึกถึงภาพวันเก่าๆที่อัปสรผลักเธอให้รถชน

"เธอก็ไปชดใช้กรรมในนรกแล้วไงคะอย่าคิดถึงเรื่องนี้เลยค่ะอิ่มว่าคุณหนูไปรับอาหารเช้าดีกว่าค่ะ"

"คุณก้องล่ะ"

"กลับมาเมื่อคืนประมาณเที่ยงคืนกว่าๆได้ค่ะ"

"งั้นพี่อิ่มไปบอกเด็กให้ตั้งโต๊ะเผื่อคุณก้องด้วยนะ"

"ได้ค่ะ" นางอิ่มลุกออกไป

ทัศนีเดินขึ้นข้างบนเปิดประตูห้องนอนรับรองแขกอย่างเบามือคนที่เธอเรียกว่าสามียังคงหลับสนิท    ทั้งสองคนแยกห้องนอนกันตั้งแต่28ปีก่อนเมื่อทัศนีจับได้ว่าสามีนอกใจไปมีผู้หญิงอื่น แต่คำตอบที่ได้รับจากสามีมันไม่ใช่คำขอโทษแต่เป็นความจริงอันแสนเจ็บปวดว่า เธอคือผู้มาทีหลังและหากคุณแม่เขาไม่บังคับให้แต่งงานเขาก็จะมีภรรยาที่ชื่ออัปสรไม่ใช่ทัศนี     เธอตามไปเอาเรื่องอัปสรด่าประจานเสียๆหายๆว่าแย่งสามีชาวบ้านโดยที่ไม่นึกเลยว่าการกระทำที่ขาดสติของตนเองนั้นจะส่งผลร้ายแรงถึงเพียงนี้ เธอมีปากเสียงกับอัปสรมีการฉุดกระชากลงไม้ลงมือกันและสุดท้ายอัปสรก็ผลักเธอไปกลางถนนให้รถชน   เธอตื่นมาพร้อมกับความสูญเสีย

เธอเสียสามีให้คนอื่น

เธอเสียลูกในท้องโดยที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่ากำลังจะได้เป็นแม่คน

เธอเสียอวัยวะสำคัญที่ทำให้ไม่สามารถมีลูกได้อีก

ความน้อยเนื้อต่ำใจทำให้เธอขอแยกห้องกับสามีทันทีที่กลับมาพักฟื้นที่บ้านโดยหวังลึกๆว่าชายหนุ่มจะมาง้อหรือเอ่ยคำขอโทษเธอสักครั้ง แต่มันก็ผ่านมาจนถึงทุกวันนี้     แม้จะปวดใจแต่ทัศนีก็ยังคงทำหน้าที่ภรรยาที่คอยดูแลสามีอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

เมื่อหน้าที่ของศรีภรรยาในการจัดเตรียมเสื้อผ้าจบลงทัศนีก็เดินลงมายังห้องทานข้าว


"สวัสดีครับแม่ใหญ่" เสียงเด็กหนุ่มที่ไม่ค่อยจะคุ้นเคยทำเอาทัศนีแปลกใจอยู่มาก แต่เพราะคำว่า 'แม่ใหญ่' ที่ผู้ชายร่างหนาผิวพรรณหน้าตาดูดีเรียกขานเธอก็ทำให้เธอไม่เครงใจอีกต่อไป

"แกกลับมาทำไม" ทัศนีชักสีหน้ามองลูกเลี้ยงที่ไม่ได้เห็นหน้ามานับสิบปี ตั้งแต่เธอยอมเซ็นรับเด็กกาฝากนี่เป็นลูกบุญธรรมสามีเธอก็ส่งเขาไปเรียนเมืองนอกนานๆถึงได้กลับมาสักครั้ง

"ช่างเป็นคำต้อนรับลูกชายที่น่าฟังมากครับแม่ใหญ่" อนภัทรยิ้มบางๆอย่างไม่รู้สากับคำพูดที่อีกฝ่ายมีให้ เขาชินกับความเกลียดชังที่ได้รับมาเป็นมรดกตกทอดต่อจากมารดาและรู้ว่าจะรับมือกับผู้หญิงวัยทองอย่างทัศนีแบบไหน

"ฉันไม่มีลูก...โดยเฉพาะแกฉันยิ่งไม่ต้องการ กลับมาทำไมนึกว่าจะตายอยู่ที่อังกฤษซะอีก"

"แหม...ผมก็อกตัญญูแย่สิครับที่ชิงตายก่อนแม่ใหญ่ผมไม่ตายง่ายๆหรอกครับยังไงก็ต้องให้เกียรติแม่ใหญ่ตายก่อน...อย่านานนะครับผมไม่ชอบรอ" อนภัทรยิ้ม

"ไอ้ต้น!!!...แกไอ้เด็กเหลือขอ...แก!!!"

"อ๊ะๆ...ระวังเส้นเลือดในสมองจะแตกเอานะครับ อย่าโมโหๆ" อนภัทรส่งยิ้มยียวนกลับไปให้อีกครั้งยิ่งทำให้ทัศนีโกรธจนตัวสั่น

"แกเข้ามาทำอะไรในบ้านฉัน ออกไปเลยนะ!!!"

"ผมบินข้ามน้ำข้ามทะเลมาตั้งไกลจะไล่กันแล้วเหรอครับ"

"นี่มันบ้านฉันไสหัวไปเรือนขาวเลยไป...ที่ซุกหัวนอนแกอยู่ที่นั่น ฉันขี้เกียจให้เด็กมันต้มน้ำร้อนมาล้างเสนียดบ้านฉัน"

"ไหนๆก็ต้องล้างอยู่แล้วงั้นผมก็ขอใช้สิทธิ์ให้เต็มที่หน่อยแล้วกัน" อนภัทรเดินมาเลื่อนเก้าอี้หัวโต๊ะ พร้อมกับตักข้าวต้มร้อนๆเข้าปากอย่างสบายใจ

"หยุดนะนั่นมันข้าวต้มของคุณก้อง วางช้อนลงเดี๋ยวนี้" ทัศนีโวยวาย


ก้องเกียจได้ยินเสียงทัศนีร้องโวยวายมาแต่ไกลไม่ต้องบอกเขาก็เดาได้ว่าอะไรเป็นสาเหตุ ลูกชายเขาคงกลับมาถึงแล้วสินะ

"โวยวายอะไรกัน" ก้องเกียรติปรามขณะเดินเข้ามาในห้องทานข้าว

"ถามลูกคุณเองแล้วกัน กลับมาถึงก็กวนประสาทฉันซะแล้ว" ทัศนีน้อยใจที่ถูกสามีตำหนิ

"สวัสดีครับคุณพ่อ" อนภัทรประนมมือไหว้

"ไงไอ้แสบ!...มานี่ก่อนพ่อมีเรื่องจะคุยด้วย" ก้องเกียรติเดินกลับออกไปอีกครั้งโดยมีอนภัทรเดินตามผู้เป็นพ่อออกไป

ก้องเกียรติเดินเข้ามาในห้องทำงานเมื่ออนภัทรเข้ามาเขาก็สั่งให้ล็อคประตูเพราะไม่ต้องการให้ทัศนีมาแอบฟัง

"ไหนว่าจะมาเดือนหน้า...แต่กลับมาก็ดีแล้วไปอยู่ที่นู่นมาตั้งหลายปีพ่อคิดถึง"

"ขอโทษครับผมทำให้พ่อเป็นห่วง" ชายหนุ่มยกมือไหว้ผู้เป็นพ่ออีกครั้ง ก้องเกียรติตบบ่าลูกชายเบาๆก่อนจะสวมกอดให้หายคิดถึง

ทุกครั้งที่มองหน้าลูกชายหัวใจของเขามันก็ปวดหนึบเมื่อคิดถึงผู้ให้กำเนิดที่จากไป อนภัทรมีส่วนคล้ายอัปสรอยู่มากยามที่มองเขาก็ยิ่งคิดถึง

"ไหนบอกว่าจะไม่กลับถ้ายังหาเธอไม่เจอ"

"เธอกลับมาแล้วครับ..." อนภัทรกำมือแน่น

"พ่อรู้ว่าไม่ควรพูดแต่พ่อก็อยากจะเตือนสติต้นอีกครั้ง อย่าเอาชีวิตเราไปผูกใจเจ็บกับใครเลยมันจะกลายเป็นบ่วงที่กักขังพันธนาการเราเอาไว้ เวรกรรมที่เขาทำยังไงก็ต้องชดใช้ไม่ชาติหนี้ก็ชาติหน้าปล่อยวางซะเถอะ" ก้องเกียรติพูดเตือนสติลูกชายอีกครั้ง

"ตราบใดที่ผมยังตื่นมากลางดึกเพราะฝันถึงแต่เรื่องวันนั้นผมไม่มีวันหยุดครับพ่อ คนพวกนั้นต้องชดใช้กับสิ่งที่ทำกับแม่กับผม" อนภัทรยังยืนยันคำเดิม   ก้องเกียรติมองลูกด้วยความเป็นห่วงแต่ก็ไม่ทัดทานอะไร



ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนดังขึ้นสามนัดซ้อนตามมาด้วยร่างของหญิงสาวที่ล้มลงไปกองกับพื้น พร้อมกับลมหายใจรวยริน

"อย่าโทษฉันเลยอัปสรต้องโทษที่เธอเป็นทายาทคนสุดท้ายที่ยังหายใจอยู่"

"พี่ธี...." อัปสรเอ่ยเรียกพี่ชายนอกสายเลือดแผ่วเบา

"ฉันทุ่มเททุกอย่างก็เพราะต้องการชีวิตที่ดีกว่าเดิม หนูแก้วต้องไม่ลำบากเหมือนที่ฉันเป็น เธอคงไม่รู้หรอกว่าคุณพ่อคิดถึงเธอและหวังให้เธอกลับไปเพราะฉะนั้นลมหายใจสุดท้ายของเธอจะเป็นตัวการันตีความมั่นคงของฉัน"

"ไม่....."

"เลือดเธอออกเยอะมากเลยนะท่าเรือร้างนี่จะมีใครมาพบศพเธอมั้ยพี่เป็นห่วงจริงๆ ฮ่าๆ..." สุธีหัวเราะชอบใจก่อนจะทิ้งอัปสรไว้เพียงลำพัง

"แม่ครับ...แม่!" อนภัทรรีบวิ่งไปหามารดาทันทีที่ได้ยินเสียงรถเคลื่อนตัวออกไป เด็กชายเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างได้ยินทุกคำของคนที่เด็กชายเรียกขานว่าลุงที่เป็นคนทำร้ายแม่ของเขา

"โทรหาพ่อ...ต้นโทรหาพ่อ"

อนภัทรทำตามที่แม่สั่งทันทีเมื่อพ่อรับสายเด็กชายก็ส่งให้ผู้เป็นแม่ สายตาเด็กน้อยมองไปที่เลือดสีแดงสดที่ไหลออกมาไม่หยุดใบหน้าของแม่ยามนี้ก็ซีดเสียวไร้สีเลือด

"แม่ครับ....ฮือๆ..." เด็กชายร้องไห้เสียขวัญ

"เดี๋ยวพ่อก็มาอย่าร้องนะต้น...อย่าร้อง" อัปสรเอื้อมมือที่เปื้อนเลือดไปเช็ดน้ำตาให้ลูกชายสายตาเปี่ยมไปด้วยความรัก เธอโล่งใจที่อนภัทรไม่วิ่งออกมาหาเธอเด็กชายเชื่อฟังคำสั่งอย่างดีว่าห้ามออกมาจากที่ซ่อนจนกว่าคุณลุงจะกลับไป

"คุณลุงยิงแม่...ต้นเห็นคุณลุง" เด็กชายสะอึกสะอื้น    "คุณลุงใจร้าย...ฮือๆ..."

"สัญญากับแม่นะว่าต้นจะไม่ไปไหน...รอพ่อมานะต้น...รอพ่อ...."

"แม่!!!" อนภัทรสะดุ้งตื่นกลางดึก เขาฝันเรื่องเดิมๆอีกแล้วฝันมาตลอดตั้งแต่เสียผู้เป็นแม่ไป หัวใจเต้นแรงร้าวรานร้อนรุ่มความแค้นที่มียังไม่ถูกลบไปจากใจ ชายหนุ่มสัญญากับตัวเองว่าตราบใดที่ยังต้องตื่นเพราะฝันร้ายเขาก็จะไม่หยุดแก้แค้นคนตระกูลแสงสุริยา คุณลุงนอกสายเลือดของเขาจะต้องชดใช้กับกรรมที่ตัวเองก่อเอาไว้

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว