ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 4 ของเล่นฆ่าเวลา

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 ของเล่นฆ่าเวลา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.4k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.พ. 2562 22:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 ของเล่นฆ่าเวลา
แบบอักษร

ตอนที่ 4

ของเล่นฆ่าเวลา


“จะไปไหนเด็กน้อย”

กึก

ขาผมชะงักทันที ปากบางก็เม้มเข้าหากันแน่น เชิดหน้าขึ้นเหมือนไม่กลัว แล้วหันกลับไปมองไอ้แก่กับเหยื่อผมที่ยืนมองอยู่ ส่วนผู้ชายคนที่ถูกไอ้แกทรมาน ก็ตาเบิกค้าง ไม่รู้ว่าตายหรือยัง

“กลับสิ ถามได้”

ใครจะอยู่ให้โง่

ผมต่อท้ายอยู่ในใจ ตาก็เผลอมองมือไอ้แก่ที่ถือคีมคีบเหล็ก แถมยังมีฟันของผู้ชายดวงซวยคนนั้นติดอยู่ด้วย ท้องผมจู่ๆ ก็ปั่นป่วนขึ้นมา มือไม้เย็นเฉียบ ไม่ต่างกับเหงื่อที่แตกพลั่ก

“จะรีบไปไหน” ไอ้แก่มันเลิกคิ้วกวนตีนถาม ถ้ามันเป็นคนที่ผมไม่รู้จัก หรือไม่อยู่ในสถานการณ์น่ากลัวแบบนี้ ผมคงคิดว่ามันแม่งดูเถื่อนและเท่ๆ สุด

“อยู่สนุกกันก่อนสิ”

พรึบ!

“อ๊าก ไอ้แก่!!” ผมกระโดนหลบร้องเสียงหลง เมื่อมันโยนฟันที่มันถอนสดๆ ใส่ผมหน้าตาเฉย จนผมไปชิดกับผนัง รีบก้มมองดูเสื้อตัวเองว่าถูกฟันหรือเศษเลือดกระเด็นโดนเสื้อหรือเปล่า พอดูแล้วไม่โดน ผมก็เอานิ้วชี้หน้าไอ้แก่

“มึงมันโรคจิตหรือไง!” ผมอดด่าแม่งไม่ได้ ก้มมองพื้นมีฟันที่ถูกดึงออกมานอนอยู่ ผมแทบอยากจะอาเจียนออกมา

“ปากดีจริงๆ” มันหันไปพูดกับพี่ดาร์ค ส่วนอีกคนก็เพียงยักไหล่เห็นด้วย

“เขาเป็นเด็กกูคืนนี้ แต่มึงดันเสือกเรียกกูมา” พี่ดาร์คสบถอย่างอารมณ์เสีย ปรายตาทรงเสน่ห์มาหาผมเหมือนสื่อความหมาย นั่นทำให้ผมรีบคว้าโอกาสนั้น

“พี่ดาร์ค กลับเถอะฮะ เรชอยากกอดพี่แล้ว” ผมเดินมาคล้องแขนพี่ดาร์คแล้วออกแรงกระตุกเล็กน้อย มือพี่ดาร์คห้อยแนบตัวทันที ผมจึงจับมือพี่เขามาลูบก้นผมเบาๆ ให้รู้ว่า..

ตอนนี้ผมอยากแค่ไหน

“หึ ชอบว่ะ” พี่ดาร์คบีบก้นผมเบาๆ และฟาดไปทีหนึ่ง ผมเลยแสยะยิ้มให้ไอ้แก่ที่มองผมเหมือนตัวอะไรสักอย่าง จนผมชักสีหน้าใส่มัน

เดี๋ยวพ่อตบตาหลุดเลย

“ไอ้ดาร์ค กูยืมเด็กมึงหน่อย”

ขวับ!

ผมหันไปจ้องไอ้แก่เขม็ง ที่จู่ๆ มันพูดขอกันง่ายๆ แบบนี้ได้ไง และเด็กที่มันหมายถึงคงไม่ใช่ใคร นอกจากผมที่เป็นเด็กพี่ดาร์คอยู่ สายตาของมันก็ไม่น่าไว้ใจ คงไม่คิดจะทำอะไรโรคจิตกับผมเหมือนผู้ชายคนนั้นหรอกนะ

“ไม่ได้ว่ะ กูยังไม่ได้ฟัดเลย” พี่ดาร์คกอดผมแน่น ผมถึงกลับยิ้มกริ่ม ยกยิ้มเย้ยสะใจให้ไอ้แก่ ขนาดพี่ดาร์คยังอยากลองลีลาของผมเลย

“กูให้ยาตัวใหม่” ไอ้แก่เสนอ สีหน้าพี่ดาร์คก็คิดหนักทันที

เฮ้ย! อย่านะ

“มึงจะได้สนุกกับเด็กๆ ของมึงได้ถึงใจไง” ไม่รู้ไอ้แก่มันพูดเรื่องอะไร และนั่นทำให้อ้อมแขนที่กอดผมอยู่ถึงกับปล่อย จนผมอ้าปากค้าง

“เออว่ะ”

เออว่ะอะไรของมึง!

“งั้นเอาไป” พี่ดาร์คผลักผมไปหาไอ้แก่ทันที ผมยังคงหน้าเหวออึ้งกับการที่ไอ้พี่ดาร์คมันยอมปล่อยผมเพราะยาจากไอ้แก่อย่างง่ายดาย

“หึ เดี๋ยวกูสั่งลูกน้องเอามาให้” ไอ้แก่มันวางอุปการณ์โรคจิตของมัน แล้วเดินมาทางผม เอามือคล้องคอผมอย่างถือวิสาสะ

“อย่ามาใกล้กูไอ้แก่!” ผมผลักมันออก และนั้นทำให้มือที่เกี่ยวคล้องคอรัดแน่นขึ้นทันที ผมถึงกับออกแรงดิ้นหนี แต่ยิ่งดิ้นมันยิ่งรัดแน่น

“อย่าให้ถึงตายล่ะ” พี่ดาร์คยักไหล่เอ่ยบอกแล้วหมุนตัวจะออกจากห้อง มือก็โบกลาไปมา ทิ้งผมให้อยู่กับไอ้แก่สองคนตามลำพัง

“บอกกูหรือมึง” ไอ้แก่มันก้มมากระซิบข้างหูผม ตาของมันก็มองตามแผ่นหลังของเพื่อนมันที่ทิ้งผมไว้กับไอ้แก่โรคจิต

“หึ นั่นสิ” พี่ดาร์คแค่นเสียงเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบมามองผมเล็กน้อย แล้วยักคิ้วหล่อส่งมาให้ ตอนนี้ผมไม่สนใจใบหน้าหล่อๆ นั้นแล้ว แม่งเหี้ยพอๆ กับไอ้แก่นี่เลย

ปัง!

ประตูปิดลงหลังจากอีกคนไป ผมก็ดิ้นอีกครั้ง พยายามหลุดออกจากอ้อมแขนที่มันล็อกคอผมไว้แน่น สุดท้ายเมื่อเห็นมันไม่ยอมปล่อย

กึด

ผมกัดเข้าที่แขนมันจมเขี้ยวอย่างแรง ไอ้แก่ชะงักเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยแขนจากคอผมสักที ผมจึงกัดมันอีกครั้งจนเลือดไหล ในที่สุดมันก็ปล่อยแขนที่ล็อกคอผมทันที มันก้มมองแขนตัวเองเป็นรอยฟันผมและเลือดไหลด้วยสายตาเรียบนิ่ง ผมใช้จังหวะมันเผลอ วิ่งไปที่ประตูทันที

แกร๊ก แกร๊ก

เชี่ยมันล็อก!

ไอ้เหี้ยดาร์ค

“หึ” เสียงหัวเราะของไอ้แก่ดังขึ้นตามหลัง เมื่อผมเสียรู้โดนเพื่อนเหี้ยไอ้แก่มันล็อกประตูจากด้านนอกขังผมไว้ข้างใน

“มึงต้องการอะไรจากกู!” ผมถามมันอย่างหมดความอดทน ครั้งนี้ผมไม่ได้เป็นฝ่ายหาเรื่องมันด้วยซ้ำ ถึงแม้อยากจะหาวิธีแก้แค้นมันทุกเวลาก็ตาม

“กูช่วยมึงอยู่ต่างหาก” มันว่า แล้วนั่งพิงโต๊ะทำงานของมัน

“ช่วย? ช่วยอะไรไม่ทราบ” ผมถามคืนใบหน้ายังคงถือดี แม้ใจนี้แทบจะกรีดร้อง ผมมองมันอย่างระแวง ไม่เฉียดเข้าไปใกล้รัศมีของมันสักนิด

“ไอ้ดาร์คมันชอบเล่นโรคจิตกับคู่นอนมัน” คำตอบของไอ้แก่ ทำให้ผมถึงใจหล่นวูบไปที่เท้า แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่แสดงอาการให้เห็นว่าผมกลัว พลางทบทวนคำพูดของไอ้แก่ที่มันบอกว่าให้ยาไอ้พี่ดาร์คไปใช้กับเด็กๆ อย่างนั้น อย่าบอกนะว่า

ไอ้พี่ดาร์คแม่งเอายานั้นไปใช้กับคู่นอนมันจริงๆ

เกือบไปแล้วไหมไอ้เรช!

“หึ มึงอาจจะโกหกกูก็ได้” ผมแสยะยิ้มใส่มัน ทั้งที่เชื่อคำพูดมันไปหมดแล้ว ใบหน้าจากซีดเผือดมาเชิดหยิ่งเหมือนเดิม จนไอ้แก่มันยกยิ้มมุมปาก

“ให้กูเรียกมันกลับมาไหม” ไอ้แก่มันท้า

“ถึงจะกลับมา แต่กูก็ไม่ไปกับใครทั้งนั้น ตอนนี้ก็ปล่อยกูได้แล้ว!” ผมร้องบอกมันรัวเร็ว กลัวว่ามันจะเรียกเพื่อนโรคจิตมันกลับมา

“อะไรกัน จะรีบกลับไปไหน” มันลุกยืนเต็มความสูง นั่นทำให้ผมผงะ มองหาทางหนีทันที ท่าทางของมันไม่ต่างกับไอ้โรคจิตเลยสักนิด

“แต่กูจะกลับ!” ผมตะคอกใส่เสียงแข็ง หมุนไปเขย่าประตูที่เปิดเท่าไหร่ก็เปิดไม่ออก

“ทำแล้วก็รับผิดชอบหน่อยสิ” มันยกแขนที่ผมกัดจนเลือดไหลอาบขึ้น สีหน้ามันยังคงสุขุมเรียบนิ่ง แต่ก็ดูกวนตีนไม่น้อย

“ถ้ากูทำแผลให้ มึงจะปล่อยกูไหมล่ะ” ผมเสนอ ผมไม่ได้โง่ที่จะปฏิเสธไปทันที เลือกที่จะใช้มันให้เป็นประโยชน์และเป็นข้อแลกเปลี่ยนให้ไปจากที่นี่เร็วๆ

“ก็ต้องดูผลงาน” มันยักไหล่เล็กน้อย ผมถึงกับกัดฟันกรอด พยายามข่มอารมณ์ไม่ให้ตวาดด่ามัน เดี๋ยวได้ซวยโดนมันเลาะฟันเอาได้

“ก็เอามาสิ!” ผมกระชากเสียงใส่ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือ สายตาของมันหันไปมองตู้ที่อยู่มุมห้องหนึ่งอย่างเงียบๆ ไม่พูดจาอะไรออกมา

หนอย ไอ้แก่!

ใจเย็นไว้เรช ใจเย็นไว้

ผมกระทืบเท้าเดินไปตามสายของมัน ก่อนจะเอื้อมเปิดแต่ละชั้นหากล่องปฐมพยาบาล กว่าจะเจอก็ทำเอาผมหงุดหงิด แทบจะปาของที่อยู่ในนั้นใส่มัน แต่พอเห็นอีกคนที่อยู่ในห้องด้วย ตอนนี้นั่งแข็งค้างอยู่กับที่ ผมก็ต้องข่มอารมณ์ไว้สุดๆ

ตุบ!

“เอาแขนมา เร็วๆ” ผมวางกล่องปฐมพยาบาลไว้บนโต๊ะทำงานของมัน ส่วนไอ้แก่มันก็นั่งอยู่แล้วยื่นแขนข้างที่โดนผมกัดมาให้

“กูทำไม่เป็นหรอกนะ อย่ามาว่ากันล่ะ” ผมเตือนมัน ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยทำแผลให้ใครมาก่อน เรื่องพวกนี้แค่ไปหาหมอก็สิ้นเรื่อง

“พูดใหม่” มันบอกเสียงเข้ม ตวัดสายตามองผมตรงหน้า ส่วนผมคิดว่ามันคงเข้าใจว่าผมแกล้งทำไม่เป็น จึงชักสีหน้าใส่

“ก็กูทำไม่เป็นอ่ะ!”

หมับ!

“แทนชื่อตัวเองเวลาเรียกกู” มืออีกข้างของมันเอื้อมมาบีบแก้มผมแน่นจนชาร้าวไปทั้งหน้า ยิ่งเห็นผมยังดื้อต้าน จ้องเขม็งไม่ยอม ไอ้แก่ก็บีบแน่นจนผมร้องครางเจ็บน้ำตาเล็ด รีบพยักหน้าให้มันรัวๆ เมื่อเข้าใจสิ่งที่มันต้องการ มันถึงยอมปล่อย

“ไอ้..” พอปากเป็นอิสระ ยังไม่ทันได้อ้าปากด่า ไอ้แก่มันก็ไปหยิบคีมคีบเหล็กของมันขึ้นมา ผมถึงกับหุบปากแทบจะทันที

“พูดใหม่” มันเตือนซ้ำ ผมถึงกับจิ๊ปากขัดใจ เรื่องเยอะวุ่นวายเหมือนคนแก่จริงๆ แต่ในเมื่อผมอยากจะหลุดพ้นจากมันสักที ผมต้องยอมๆ มันไปก่อน วันหลังค่อยมาคิดบัญชี

“เรชทำไม่เป็นนะเฮีย ทำเจ็บก็อย่าดุเรชน้า” ผมประชดใส่ ทำจีบปากจีบคอเวลาพูด ตาก็ถลึงใส่มัน ส่วนไอ้แก่มันก็ดูจะอารมณ์ดีขึ้น ยกยิ้มพอใจแล้วปล่อยให้ผมทำแผลแบบผิดๆ ถูกๆ อยู่อย่างนั้น

“เสร็จแล้ว” ผมบอก แล้วปาดเหงื่อเล็กน้อย ขนาดผมแกล้งเทแอลกอฮอล์ใส่ มันยังไม่สะทกสะท้าน ทำหน้านิ่งจ้องผมจนทำอะไรไม่ถูก กว่าจะเสร็จได้ก็นานหลายนาที

“ปล่อยกะ..ปล่อยเรชได้ยังเฮีย” เกือบเผลอขึ้นกูมึงกับมัน นาทีนี้ต้องพูดจาเพราะๆ กับมันไปก่อน หลุดพ้นเมื่อไหร่ พ่อจะทั้งด่าทั้งสาปแช่งให้หลอนหูไปเลย

“ได้สิ” พอได้ยินคำตอบผมถึงกับยิ้มกว้าง ส่วนไอ้แก่มันมองแขนของมันถูกพันด้วยผ้าก็อตแบบลวกๆ แทบจะหลุดออกจากแขน มันมองแค่นั้นก่อนจะเอื้อมมาจับข้อมือผมแล้วลากออกจากห้อง

“ดะ เดี๋ยวๆ จะไปไหนเฮีย” ผมถามหน้าตื่น รั้งมือไอ้แก่ไว้

“กูจะพาไปเดินเล่น”

“ไม่ไปโว้ย กูจะกลับ!” เมื่อได้ยินคำว่าเดินเล่น ไม่รู้ทำไมผมถึงรู้สึกเสียวสันหลัง นึกภาพตอนมันกำลังเลาะฟันผู้ชายโชคร้ายคนนั้นขึ้นมา

“คืนนี้มึงต้องอยู่กับกู” มันว่า ใบหน้าเริ่มดูสนุกที่เห็นผมหน้าซีดขึ้นเรื่อยๆ ในใจผมก็คิดว่า ผมไม่น่ามีเรื่องกับไอ้แก่นี่เลย แม่งดูวิปริตสุดๆ

“ไม่เอา กูจะหลับห้อง!” ผมร้องและดีดดิ้นไปมา ไม่รู้ว่ามันจะพาผมไปเดินเล่นไหน แต่ดูจากสีหน้ามันแล้ว ผมคิดว่าคงไม่เดินเล่นธรรมดาแน่

“เฮีย เรชอยากกลับห้องแล้ว ปล่อยเรชเถอะน้า นะๆ” เมื่อใช้ไม้แข็งไม่ได้ผล ผมก็โอนอ่อน พูดอ้อนขอร้องมันแทน

“มึงเป็นคนแรกที่กูจะพาไปดู” มันพูดเหมือนให้ผมภูมิใจหนักหนากับคำว่า คนแรก ของมัน ส่วนผมทุกอย่างในชีวิตมัน ผมขอไม่รับรู้อะไรสักอย่าง แค่เห็นมันทำเรื่องวันนี้ ผมก็แทบจะถอดใจไม่กล้าเอาคืนมันแล้ว

“ไม่ไปโว้ย!”

ไม่รอคำตอบผมด้วยซ้ำ มันก็ลากผมออกจากห้องที่ประตูก็เปิดออกอย่างง่ายดาย ต่างจากผมที่ดึงจนตาเหลือก จากนั้นมันก็เดินตรงไปขึ้นลิฟต์อีกฝั่ง พร้อมกับลากผมที่ดีดดิ้นและยื้อไม่ยอมไป แต่สุดท้ายก็สู้แรงมันไม่ได้ โดนผลักเข้าไปในลิฟต์จนได้

“จะไปไหนอ่ะ” ผมถามเสียงเริ่มสั่น เมื่อรับรู้ว่าลิฟต์มันเคลื่อนลงต่ำเรื่อยๆ บรรยากาศก็หนาวเย็นขึ้นเช่นกัน

“หึ” ไอ้แก่มันไม่ตอบ ปล่อยให้ผมมองรอบตัวอย่างหวาดระแวง ในลิฟต์ก็มีแค่ผมกับมันสองคน พอถึงชั้นที่มันต้องการ ผมก็ถูกดึงออกมาจากลิฟต์ พบว่าที่ผมกลับมานั้น น่าจะเป็นชั้นใต้ดิน คราวนี้ไอ้แก่ปล่อยมือผมเป็นอิสระ เดินนำผมไปตามทางที่ทอดยาว

ผมที่มองหน้ามองหลังว่าจะไปต่อหรือจะหันหลังกลับ แต่สุดท้ายผมเลือกที่จะหันหลังกลับ รีบกดลิฟต์รัวเร็ว แต่น่าแปลก สัญญาณไฟของลิฟต์ไม่ขึ้น เหมือนถูกตัดยังไงยังงั้น

เวรเอ๊ย!

สุดท้ายเมื่อหมดทางหนี ผมก็ตัดสินใจวิ่งตามไอ้แก่ที่เดินนำไปอย่างไม่สนใจผม เห็นมันกำลังจะเปิดประตูเข้าไปข้างในโดยรหัสผ่านใช้ลายนิ้วมือ พอเข้ามาเท่านั้น ผมก็ต้องปิดจมูกตัวเอง

กลิ่นยาแรงมาก

ไม่ใช่แค่กลิ่นยา ผมแทบจะเข่าอ่อนล้มลงพื้น เมื่อมองเห็นเตียงเรียงรายนับสิบ บนเตียงนั้นก็มีคนถูกมัดนอนอยู่ ข้อพับแขนก็มีสายน้ำเกลือต่อกับหลอดยาสีต่างๆ แตกต่างกันไปแต่ละคน ถัดไปไม่ไกลก็เหมือนมีห้องต่างๆ เหมือนห้องขัง สี่ห้าห้องอยู่ในนั้น

กุกกัก กุกกัก

เฮือกก!

ผมสะดุ้งสุดตัวรีบไปกอดแขนไอ้แก่ไว้แน่น ตาก็มองรอบๆ อย่างตื่นกลัว นี่มันห้องอะไรกัน ทำไมถึงมีคนมานอนอยู่ในนี้ และเสียงนั่นอีก

เสียงอะไร

“ดูดีใช่ไหมล่ะ” ไอ้แก่มันกวาดตามองรอบๆ ห้องนี้อย่างพอใจ ต่างจากผมแทบจะร้องไห้ออกมา เมื่อเห็นว่ามีคนนอนอยู่ เลือดไหลออกจากตา จมูก และปาก

“คนพวกนี้ เป็นหนูทดลองยาตัวใหม่ๆ ที่ถูกส่งมา” ไม่พูดเปล่า มันเดินเข้าไปใกล้คนพวกนั้นแล้วจับเข้าที่หลอดยาขณะมันกำลังไหลซึมเข้าสู่เส้นเลือดอีกฝ่าย

หนูทดลองอย่างนั้นหรอ!

“ส่วนพวกที่อยู่ในห้องนั้น คือพวกที่ยาออกฤทธิ์แล้ว “ไอ้แก่พาผมที่ขาแข็งแทบก้าวไม่ออกเดินไปยังประตูสีดำคล้ายห้องขังนักโทษ

อ๊ากกก ปึงๆ

เสียงร้องและทุบห้องอย่างบ้าคลั่งทำให้ผมหวาดกลัวสุดๆ ตอนนี้ผมแทบจะสิงร่างเข้าหาไอ้แก่ ถึงแม้จะรู้ว่ามันอันตรายโรคจิต แต่ในเวลานี้ ผมรู้สึกว่าอยู่ใกล้มันดูปลอดภัยที่สุด

ไอ้แก่มันพาผมเดินชมห้องใต้ดินวิปริตของมันราวกับมีอะไรให้อวดชมมากมาย ต่างจากผมที่หลับตาเดินตามมัน ไม่มองไม่ดูอะไรสักอย่าง นอกจากมุดหน้าซบแขนมันอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งไอ้แก่มันหยุดเดิน

“แต่ห้องนี้ยายังไม่ออกฤทธ์สักที” มันพูดขึ้น ใบหน้าขบคิดหนัก ผมที่ไม่สนใจมันพล่าม อยากจะให้มันพาออกจากห้องพวกนี้เร็วๆ

แกร๊ก

เสียงเปิดประตูห้องนั้น ทำให้ผมจากหลับตาอยู่ถึงกลับลืมตาขึ้นทันที ไม่รู้ว่าไอ้แก่มันคิดอะไรอยู่ถึงกับเปิดห้องนั้น และความสงสัยผมก็หมดลง เมื่อไอ้แก่มันจับแขนผมออกจากตัว จากนั้นก็ผลักผมเข้าไปในห้องมืดนั้นอย่างแรง

ตุบ!

ปึง!

เสียงประตูปิดลง พร้อมกับใจผมที่หล่นวูบ ผมที่มึนงงหลังจากถูกผลักเข้ามาในห้องน่ากลัวนี่แล้ว พอได้สติผมก็รีบลุกขึ้นวิ่งไปที่ประตูทันที ยังไม่ทันได้ร้องให้ปล่อย ไอ้แก่มันก็มองลอดผ่านซี่กรงเข้ามา แววตาก็มาดร้าย และคำพูดของมันก็ทำให้ผมแทบเป็นบ้า

“สงสัยต้องมีอะไรมากระตุ้นมันสักหน่อย”

!!

เฮียดิวคือเฮียซิลสอง 555

แกล้งเมียนี่ถนัดนัก

แต่เฮียดิวอบอุ่นกว่าเย้ออออนะ อิอิ

และสุขสันต์วันแห่งความรักค่าา รักกันนานๆน้าาา จุ๊บๆ

​​​​​​​

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว