กลับอีกครั้งค่ะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามอละเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ

ตอนที่3 จะทำร้ายกันไปถึงไหน (ครึ่งหลัง) รีไรท์

ชื่อตอน : ตอนที่3 จะทำร้ายกันไปถึงไหน (ครึ่งหลัง) รีไรท์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ค. 2559 20:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3 จะทำร้ายกันไปถึงไหน (ครึ่งหลัง) รีไรท์
แบบอักษร

จะทำร้ายกันไปถึงไหน

 

               "นี่เธอตั้งใจจะยั่วฉันงั้นเหรอเอมอร" ภูวริศกอดกระชับหญิงสาวตรงหน้ามากขึ้นรู้สึกพอใจที่ร่างบางบดเบียดเข้าหาตัว ซ้ำยังยิ้มหยันกิริยาหวงเนื้อหวงตัวของอีกฝ่าย      

               "คุณภู!" เอมอรชักสีหน้าเธอพยายามดันตัวออกจากอ้อมกอดของคนใจร้าย แต่มันก็ดูเหมือนจะไร้ผลยิ่งดิ้นก็ดูเหมือนจะถูกชายหนุ่มกอดรัดแน่นมากขึ้นกว่าเก่า

               "จะดิ้นทำไมนักหนาเดี๋ยวอะไรที่ไม่อยากให้ตื่นมันก็ตื่นขึ้นมาหรอก" ชายหนุ่มดุอย่างไม่จริงจังพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปหาหญิงสาวพลางกระซิบเบาๆ   "หรือว่า...เธออยากให้มันตื่นล่ะ"

               "คุณภู!!!" เอมอรขึ้นเสียงใส่ภูวริศ ใบหน้าหญิงสาวแดงจัดไม่รู้จะทำอย่างไรกับผู้ชายตรงหน้า

               "เอ...รึว่านี่เป็นแผนเธอหรือเปล่านะเอมอรที่หลอกให้ฉันเข้ามาในห้องเธอแบบนี้"

               "นี่คุณภูเอาสมองส่วนไหนคิดคะ" เอมอรย้อนมาคิดว่าเธอหลอกให้ชายหนุ่มเข้ามาในห้องนอนของตัวเองทั้งๆที่เธอเองตกใจแทบเป็นลมที่เห็นเขามาอยู่ในห้องอย่างนั่นน่ะเหรอ....

               "ปากเหรอน่ะที่พูดมันน่านัก...." ภูวริศยื่นหน้าเข้ามาใกล้

               "ปล่อยดิฉันนะคะคุณภู" เอมอรดีดดิ้นมากกว่าเดิม

               "ทำไมล่ะเธอเองก็อยากให้ฉันกอดไม่ใช่เหรอ...หรือว่าจะให้ฉันทำมากกว่ากอดดี"

              ไม่พูดเปล่าภูวริศแกล้งดันหญิงสาวให้ถอยไปที่เตียง เอมอรพยายามดิ้นรนขัดขืน เธอกลัวสิ่งที่ชายหนุ่มคิด

'ไปที่เตียงอย่างนั่นเหรอ...'

หญิงสาวกลัวสิ่งที่กำลังจะเกิดภูวริศไม่เคยทำให้เธอเบาใจยามอยู่ใกล้เลยสักครั้ง แต่ครั้งนี้มันดูอันตรายกว่าหลายเท่าหญิงสาวยอมให้เขาด่าประจานจนไม่เหลือชิ้นดียังจะดีเสียกว่าอยู่ในห้องกันสองคนแบบนี้

               "เป็นอะไรของเธอ" ภูวริศแกล้งถามเมื่อหญิงสาวกลัวเขาจนตัวสั่น

               "ได้โปรดนะคะคุณภูอย่าทำแบบนี้เลย..." หญิงสาวอ้อนวอนน้ำตาหน่วยเล็กๆเริ่มล้นขอบตาคู่โศก

               "คิดว่าฉันต้องสนอน่างนั้นเหรอ...." ชายหนุ่มผลักคนตัวเล็กลงบนเตียงนุ่มโดยไม่สนใจเสียงอ้อนวอน   น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าของหญิงสาวไหลล้นออกจากตาคู่โศกที่ยามนี้ปิดสนิทเหมือนยอมแพ้ต่อโชคชะตาและคนเอาแต่ใจที่กำลังโถมทับลงมาบนตัวเธอ

               "มองฉันเอมอร!" ชายหนุ่มสั่งด้วยเสียงหนักแน่นจริงจังแต่หญิงสาวก็เอาแต่ส่ายหน้าพร้อมกับยกสองมือขึ้นมาปิดหน้าสะอื้นไห้เสียงดัง

               "บอกให้หยุดร้องแล้วมองฉันไงล่ะ!"

               "ไม่" เอมอรย้อน

               "หยุด! มองฉันเดี๋ยวนี้เอมอรอย่าให้ต้องใช้กำลัง!" สิ้นคำสั่งไม่นานหญิงสาวก็ค่อยๆลดมือลงพร้อมกับมองหน้าชายหนุ่มตามคำสั่ง เธอกัดริมฝีปากแน่นพยายามกักเสียงสะอื้นไม่ให้ไปรบกวนชายหนุ่ม

              "ฟังให้ดีและจำใส่สมองเอาไว้ด้วย" หญิงสาวพยักหน้าเบาๆเป็นคำตอบน้ำใสๆไหลอาบแก้มนวล  

              "ฉันไม่รู้ว่าเธอใช้วิธีไหนออดอ้อนคุณแม่เพื่อให้ได้มาเป็นผู้ช่วยคนใหม่ของฉัน....แต่เธอคิดผิดแล้วล่ะเอมอรเหมือนที่เธอผิดเองที่อยู่บนเตียงนี้กับฉัน" สิ้นคำคนตัวโตก็ซุกซบหน้าลงบนคอระหง ปลายลิ้นร้อนลากไล้ต่ำลงมาเรื่อยๆ   หญิงสาวไร้เรี่ยวแรงขัดขืนปัดป้องเธอยามรับชะตากรรมอย่างง่ายดาย

               สองมือหนาค่อยๆปลดกระดุมนักศึกษาออกจากรังดุมจนภูวริศเห็นบราสีขาวสะอาดตาอย่างชัดเจนแต่สิ่งที่แจ่มชัดยิ่งกว่าคงเป็นเนินเนื้อที่ขยับขึ้นลงตามแรงหายใจผิวกายสาวขาวสะอาดบริสุทธิ์   ภูวริศกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอหัวใจชายหนุ่มเริ่มเต้นผิดจังหวะยามได้จ้องมอง

               "สวย...กว่าที่คิด" ชายหนุ่มพึงพอใจปลายลิ้นร้อนลากไล้ลงมาที่อกสวยมืออีกข้างก็สอดเข้าข้างหลังเพื่อปลดปราการที่ปกป้องดอกบัวคู่งามที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆเฉพาะตัว

             "อืม...อย่า..." เอมอรครางเบาๆเมื่อรู้สึกได้ถึงสัมผัสร้อนที่ชายหนุ่มยัดเยียดให้

              ภูวริศขบเม้มดุนดันอกสวยอย่างพึงใจมืออีกค้างก็ขยับมาฟอนเฟ้นเค้นคลึงอย่างลืมตัว เขากำลังจมเข้าสู่ความปรารถนาอันแรงกล้า หญิงสาวตรงหน้าก็อ่อนหวานไร้เดียงสาน่าลิ้มลองจนเลือดในกายชายหนุ่มสูบฉีด

              ด้านเอมอรเองผู้ไม่ประสาในลมรักก็หลงไปกับรสสัมผัสที่ไม่คุ้นเคยเช่นกันในหัวหญิงสาวว่างเปล่าน้ำตาเหือดแห้งไปในทันที เธอครางเบาๆรับสัมผัสที่ภูวริศมอบให้

             "เจ็บ!" เอมอรประท้วงเมื่อถูกภูวริศขบแรงๆบนเนินอกขาวจนเป็นรอยแดง   "โอ๊ย!คุณภู" เอมอรร้องประท้วงอีกครั้งเมื่อถูกชายหนุ่มดูดเนินอกแรงๆ ชายหนุ่มดันตัวลุกขึ้นยืนหันหลังให้หญิงสาวอย่างไม่ใยดี  

              "นี่มันแค่เริ่มต้น...ถ้าเธอยังกล้าท้าทายกับฉันอยู่ล่ะก็มันจะไม่จบแค่นี้" สิ้นคำภูวริศก็เดินออกจากห้องไปทันทีปล่อยให้หญิงสาวนอนสิ้นแรงอยู่บนเตียง

 

              ชายหนุ่มปิดประตูห้องนอนตัวเองเสียงดังความเป็นชายกำลังขยายคับแน่นกางเกง ทันทีที่ออกมาจากห้องของเอมอรภูวริศก็รีบตรงมายังห้องนอนทันทีแม้รู้สึกเสียดายที่ต้องหยุดทุกการกระทำไว้เพียงแค่คิสมาร์ค ชายหนุ่มผลักประตูห้องน้ำปลดปล่อยทุกอย่างตามอารมณ์

              "ยัยตัวดี...." ภูวริศครางเบาๆรสสัมผัสของเอมอรยังไม่จางไปจากความรู้สึก   เมื่อทุกอย่างที่ชายหนุ่มวางไว้ไม่เป็นไปตามแผนเขาหลงไหลไปกับร่างบางที่ไร้เดียงสาของเด็กนั่นถ้าไม่หยุดเอาไว้เขาอาจได้เรียกเด็กกาฝากนั่นว่า เมีย!....    

และสุดท้ายคนที่น่าสมเพชที่สุดก็คือเขา

              ภูวริศจากไปแล้วแต่เอมอรยังคงนอนสะอื้นไห้ไร้เรียวแรงเธอกอดตัวเองแน่นเพื่อปลุกปลอบใจที่บอบช้ำเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงชัดเจนทุกอย่าง หญิงสาวรู้สึกสิ้นศักดิ์ศรีและไร้ค่าเธอยอมจำนนต่อชายหนุ่มอย่างง่ายดายซ้ำยังหลงไหลไปกับสัมผัสนั้น ภูวริศคงมองเธอเป็นผู้หญิงไร้ค่ายิ่งกว่าที่เคยดูแคลน ยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งไหลสะอึกสะอื้นแทบขาดใจ ความรู้สึกในหัวสับสนปนเปกันไปหมดอย่างหาบทสรุปให้กับตัวเองไม่ได้   ชายหนุ่มต้องการอะไรจากเธอกันแน่หรือแค่ต้องการเหยียบย่ำหัวใจของเธอ

 

                เย็นวันนี้กมลารู้สึกได้ถึงความผิดปกติของคนในบ้านอย่างแรกคือในห้องทานข้าวที่เคยมีแค่เธอและเอมอรแต่ยามนี้กลับมีลูกชายตัวดีมานั่งรออย่างใจเย็น

               "วันนี้ไม่ออกไปไหนรึตาภู" มารดามองหน้าลูกชายที่เลื่อนเก้าอี้ให้นั่งอย่างเอาอกเอาใจ

               "ตั้งแต่พรุ่งนี้ผมคงไม่มีเวลามานั่งทานข้าวกับคุณแม่แล้วนะครับ" ภูวริศพูดพลางริมน้ำเย็นลงแก้ว

               "มีอะไรจะพูดก็พูดมาเลยดีกว่าอย่าคิดว่าแม่ไม่รู้"

               "ไม่มีนี่ครับผมก็แค่อยากมีเวลาให้คุณแม่บ้างก็เท่านั้น" ชายหนุ่มยิ้มบางๆ     "ทานข้าวกันเถอะครับ" ภูวริศชี้ชวนก่อนจะลุกไปแย่งโถข้าวจากมือป้าวาด     "ผมเองครับป้าวาด" ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกลับส่งรอยยิ้มที่อบอุ่น

               "แล้วนี่เอมอรไปไหนฉันไม่เห็นหน้าเลยวันนี้" ประมุขของบ้านกวาดสายตามองหาเด็กในปกครองเมื่อนึกขึ้นได้ถึงความผิดปรกติอีกเรื่อง

              "ไม่ทราบสิครับ" ภูวริศตีหน้าตายแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ

              "หนูเอมกลับมาตั้งแต่บ่ายสองแล้วคุณท่านแต่ดิฉันก็ยังไม่เห็นหน้าเลยเหมือนกัน"

              "ทานข้าวเสร็จเธอไปตามเอมอรมาพบฉันที่ห้องนะวาด"

              "ค่ะ" แม่บ้านคนสนิทรับคำก่อนจะเดินเลี่ยงออกไป

   

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว