ขอให้มีความสุขกับทุกตัวอักษรนะคะ :) #คำผิดก็เหมือนผีรู้ว่ามีแต่หาไม่เจอ

ชื่อตอน : #20 อ้อนอ้อน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.7k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.พ. 2562 22:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#20 อ้อนอ้อน
แบบอักษร

“วันนี้อ้อนจะไปไหนรึเปล่า” หลังจากหนังรักโรแมนติกที่อรนลินเลือกเองจบลง พลพัชร์จึงเอ่ยถามร่างนุ่มในอ้อมกอด เพราะดูเหมือนว่าคนตัวเล็กนั่งนิ่งไม่ยอมขยับเคลื่อนไหว คล้ายกำลังขบคิดอะไรบางอย่าง

“อ้อนอยากออกไปซื้อสีน้ำกับกระดาษวาดรูปค่ะ” อรนลินตอบเสียงหวานนอนเกยอกแกร่งส่งสายออดอ้อนอย่างที่เคยทำกับคนในครอบครัว สายตาที่ใช้ได้ผลเสมอจนทำให้เธอเคยตัว แต่กำลังทำพลพัชร์ใจเต้นรัวยิ่งกว่ากลองสะบัดชัย เขาพอรู้มาบ้างว่าอรนลินขี้อ้อน แต่ไม่นึกว่าตัวเองจะได้รับโอกาสถูกออดอ้อนอยู่ในตอนนี้

อย่าว่าแต่สีน้ำกับกระดาษวาดรูปมากกว่านั้นเขาก็ให้ได้ ถ้าอรนลินบอกว่าอยากเปิดแกลอรี่เป็นของตัวเอง พลพัชร์ก็อยากจะพุ่งตัวไปเซ็นสัญญาให้ซะเดี่ยวนี้

เพราะท่าทางออดอ้อนอย่างเป็นธรรมชาติของเธอ ทำให้เขารู้สึกพิเศษ รู้สึกได้เป็นคนนั้นคนที่เธอแคร์ คนที่อรนลินคิดถึงก่อนใครๆ


ท่ามกลางผู้คนพลุกพล่านในห้างสรรพสินค้าชั้นนำชื่อดัง มีคู่รักกำลังเดินเคียงกันเข้าไปในโซนของร้านเครื่องเขียน พลพัชร์ยังหล่อเหลาน่าดึงดูดเสมอถึงแม้จะอยู่ในชุดลำลองเรียบง่ายแต่ทว่าราคาแพง ถึงกระนั้นอย่างราคาก็ไม่สำคัญเท่าใบหน้า ในระหว่างที่อรนลินอยู่ในชุดเดรสสีสดใสสไตล์เกาหลีปล่อยชายพลิ้วไหวสั้นเหนือเข่าคู่กับรองเท้าผ้าใบสีขาว และที่ขาดไม่ได้ก็คงจะเป็นถุงผ้าใบโปรดที่สกิน Quote เตือนสติตัวใหญ่ไว้เต็มใบ

ทุกก้าวเดินของอรนลินอยู่ในสายตาพลพัชร์เสมอ เธอตัวเล็กขาสั้นและก้าวช้า ทำให้ชายหนุ่มต้องชะลอฝีเท้ารอก้าวไปข้างพร้อมกันกับเธอ แต่แล้วอยู่ๆคนตัวเล็กก็หยุดเดินเอาซะดื้อๆ อรนลินรั้งแขนแกร่งของพลพัชร์เอาไว้ ก่อนเอ่ยบอกให้ชายหนุ่มหายข้องใจด้วยใบหน้าติดเง้างอนอยู่เล็กน้อย

“คนเยอะจังอ้อนว่าเรากลับกันดีกว่าค่ะ” พลพัชร์จ้องมองคนตรงหน้าด้วยความสงสัย แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร อรนลินก็เฉลยทุกอย่าง

“มีแต่คนมองคุณพกเต็มเลย..อ้อนหวง” ว่าแล้วคนขี้อ้อนก็กอดแขนคนตรงหน้าไว้แน่นพร้อมกับซบใบหน้าถูไถหนีความมั่นหน้ากล้าพูดของตัวเอง

ปกติเธอไม่ใช่คนแบบนี้อรนลินเชื่ออย่างนั้น ทุกครั้งที่เดินเคียงภูดิศ ผู้เป็นพี่ชายเธอเองก็หล่อเหลาเอาการไม่ต่างจากพลพัชร์ แถมคำนำหน้าก็ดึงดูดสาวน้อยสาวใหญ่อยู่ไม่น้อย แต่กรณีพลพัชร์เป็นแฟนของเธอความรู้สึกที่ให้มันต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง กว่าจะรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไปก็คงไม่ทันเสียแล้ว

ส่วนคนถูกหวงก็หลุดยิ้มเสียลุคมาดนิ่ง นึกเอ็นดูเด็กน้อยของเขาจนต้องเอื้อมมืออีกข้างลูบผมสีน้ำตาลดาร์กช็อคโยกหัวอรนลินไปมา ความจริงพลพัชร์คิดว่าคนส่วนมากมองแฟนเขาต่างหาก ด้วยใบหน้าจิ้มลิ้มชวนมอง รูปร่างกะทัดรัดบวกกับผิวเนียนขาวอมพู ทำให้เป็นที่สนใจได้ไม่ยาก ขนาดวันแรกที่เจอกันเขาเองยังมองว่าเธอน่ารัก ถ้าไม่คิดเข้าข้างตัวเองมากไปพลพัชร์คิดว่าคนอื่นก็คงไม่ต่าง

“อ้อนขอโทษนะคะ คราวหน้าอ้อนจะมีเหตุผลให้มากกว่านี้”

พลพัชร์ไม่ได้ตอบอะไร ชายหนุ่มเพียงวางแขนแกร่งไว้บนไหล่เนียนแล้วกอดกระชับอรนลินให้ขยับเข้ามาใกล้

“ไปครับไหนๆก็มาแล้ว”

พอได้ใช้เวลานอกเหนือจากการทำงานร่วมกันแล้ว อีกสิ่งหนึ่งที่อรนลินค้นพบคือพลพัชร์ชอบหอมขมับและดมผมของเธอ ด้วยสรีระที่สูงกว่าทุกอย่างจึงเหมาะเจาะลงตัวจนบางครั้งมากเกินไปอรนลินเองยังนึกสงสัยว่าการกระทำนี้คือตัวตนของเขา หรือทำเพราะต้องการให้เธอสบายใจ และคำตอบที่ได้ทำเอาหัวใจคนขี้อ้อนพองโตจนคับอก

‘ผมไม่ใช่คนช่างพูด และชอบทำมากกว่า’

ถึงจะเป็นคำตอบอ้อมโลกไปหน่อย แต่อย่างน้อยพลพัชร์ก็แสดงออกมากกว่าพูดให้เธอสัมผัสได้เสมอ


“กลับดีๆนะคะ ถึงคอนโดแล้วโทรบอกอ้อนนะ” เพราะเสื้อผ้าที่ติดรถมาหมดโควต้าการใช้สอย พลพัชร์จำต้องยอมคอตกกลับไปนอนคอนโดของตัวเองตามเดิม ซึ่งอรนลินเองก็เห็นดีเห็นงามจนเขานึกหมั่นเขี้ยวอยากเคี้ยวคนตัวเล็กใจจะขาด

อรนลินอยากให้เวลาตัวเองตั้งสติ หลังจากเสียตัว พลพัชร์ก็ติดเธอแจยิ่งกว่ากาวตราช้าง จริงอยู่ว่าอาจจะไม่ใช่ฝัน แต่เธอกำลังคบกับคนที่แอบชอบมาตั้งสี่เดือน คิดแล้วหัวใจดวงน้อยก็เต้นระส่ำ อรนลินอยากจะวิ่งเข้าห้องล้มตัวลงนอนหันหน้าเข้าหมอนแล้วกริ๊ดออกมาดังๆ

“ผมไปแล้วนะครับ” เวลาคนตัวใหญ่ทำหน้าตาละห้อยมันช่างน่ารักน่าเอ็นดูเสียจริงเชียว แต่ขอโทษเธอจะไม่ยอมตกหลุมพรางซ้ำสองเด็ดขาด

เสียตัวได้แต่ต้องไม่เสียงานท่องไว้อ้อนท่องไว้

“ไปได้แล้วค่ะ เดี๋ยวรถติดแล้วจะถึงดึก” อรนลินยิ้มหวานโบกมือหยอยๆดันกำแพงตัวหนาให้เดินไปหาประตู

“อ้อนอยากไปค้างคอนโดผมไหม มีสระว่ายน้ำด้วยนะ”

“อ้อนยังไม่อยากว่ายน้ำตอนนี้ค่ะ”

“งั้นดูผมว่ายก็ได้”

อรนลินยิ้มแฉ่งจนแก้มแทบปริ เป็นการร่ำลาพิรี้พิไรที่ไม่น่าเบื่อเลยสักนิด ถ้าไม่ติดว่าพรุ่งนี้ต้องไปทำงานเธอก็ยินดีมองคนออดอ้อนไปจนถึงเช้า

คนตัวเล็กจึงตัดสินใจเปลี่ยนผลักเป็นขยับเข้าใกล้กอดคนตัวใหญ่จูบลงตรงหน้าอกข้างซ้ายหัวใจของพลพัชร์

“ไปได้แล้วค่ะ”

พลพัชร์ออดอ้อนอรนลินซะยิ่งกว่าเด็กอนุบาล เขาค้นพบว่าตัวเองเป็นคนอ่อนหวานเมื่ออยู่ใกล้เธอ แค่อยู่ใกล้ไม่ต้องพูดก็ได้แต่ต้องสัมผัสกันตลอด เขาชอบและตอนนี้คาดว่ากำลังหลงจนโงหัวไม่ขึ้น

เขาไม่อยากกลับเลยสักนิดไม่มีความคิดที่จะกลับด้วยซ้ำ แต่พลพัชร์ก็ทำได้เพียงก้มลงจูบหน้าผากมนของคนตัวเล็กก่อนจะทิ้งสายตาละห้อยแล้วเดินออกจากห้องไป

image


📍 #19 อบอวล อัปเดตครบจบแล้วนะคะ😘

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว