ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 17 – ด้านมืดที่แท้จริง (3/3)

ชื่อตอน : ตอนที่ 17 – ด้านมืดที่แท้จริง (3/3)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ม.ค. 2562 17:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17 – ด้านมืดที่แท้จริง (3/3)
แบบอักษร

ตอนที่ 17 – ด้านมืดที่แท้จริง



ปัง!

สิ้นเสียงของไดมอนด์ บานประตูที่เคยปิดสนิทก็ถูกเปิดออกด้วยท่อนขาแกร่งพร้อมกับเรือนกายสูงใหญ่ที่ปรากฏตัวอย่างสง่างามและดูน่าเกรงขาม ท่ามกลางแสงไฟจากด้านนอกสาดกระทบลงมาให้เห็นเพียงแค่เงามืด

คนที่กำลังก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ไม่ห่างจากโซฟามากนัก พร้อมกับกระบอกปืนที่มีควันสีจางลอยอยู่ บ่งบอกให้รู้ว่าเพิ่งผ่านการใช้งาน

นักรบมองจ้องเรือนร่างขาวบางบนโซฟาที่ค่อยๆ หันกลับมามองเขาด้วยดวงตาเรียวที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำสีใส เพียงแค่นั้นมือขวาก็กำปืนในมือแน่นจนขึ้นข้อ ดวงตาวาวโรจน์มองคนที่กล้าขโมยดวงใจของเขามาราวกับจะขยี้ให้แหลกคามือ

ความคิดที่แสดงออกทางดวงตาและท่าทางเพียงแค่นั้น ก็เรียกรอยยิ้มจากคนมองอย่างไดมอนด์ได้เป็นอย่างดี

“มาเร็วกว่าที่กูคิดเอาไว้อีกนะเนี่ย นึกว่ามึงจะใช้เวลาตามหาพ่อหนุ่มน้อยนานกว่านี้ซะอีก ท่าทางจะสำคัญเอาเรื่อง”

“มึงพล่ามจบหรือยัง”

“โอ๊ย!!!”

สิ้นน้ำเสียงดูถูกแสนเรียบเย็นราวกับจะบาดเนื้อคนฟัง สติของไดมอนด์ก็ขาดสะบั้นลง มือหนากระชากต้นแขนเรียวของคนบนโซฟาให้ลุกขึ้นยืน ก่อนจะยกมืออีกข้างขึ้นบีบรอบลำคอระหงของจิณณ์แน่น จนใบหน้าหวานเหยเกเพราะความเจ็บปวด

“อย่าปากดี เดี๋ยวเมียมึงจะเจ็บตัวเอาได้”

ขณะที่ดวงตาคมเข้มของมาร์คเองก็วูบไหว แบบที่ไม่คาดคิดว่าไดมอนด์จะกล้าทำร้ายคุณจิณณ์ ทั้งที่เขาก็บอกไปแล้วว่าอย่าแตะต้องคนคนนี้เป็นอันขาด สองมือกำเข้าหากันแน่นจนกระดูกแทบแตกด้วยความโกรธ

“มึงต้องการอะไร” นักรบพยายามข่มอารมณ์โกรธจนอยากจะฆ่าคนเอาไว้ในใจ แล้วเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบแบบที่กำลังบ่งบอกว่าเขา…พร้อมเจรจา

“ไม่มีอะไร กูก็แค่หมั่นไส้ในความเย่อหยิ่งและทะนงตัวจนไม่เห็นหัวใครของมึง เลยอยากสั่งสอนนิดหน่อยก็เท่านั้นเอง”

“ไม่ใช่ว่ามึงอิจฉาที่กูมีอำนาจเหรอวะ”

“หุบปาก! ถ้ามึงรู้ก็ยกเลิกงานห่าเหวนั่น แล้วปิดสนามไปสิวะ!” ถ้อยคำยอกย้อนและรอยยิ้มเย้ยราวกับผู้ชนะจากนักรบ ทำให้ไดมอนด์สวนกลับแทบทันควัน

ใช่! มันพูดถูก เขาอิจฉา

อิจฉานักรบที่ได้เปิดสนามแข่งรถยิ่งใหญ่ขนาดนั้นได้อย่างง่ายได้ แถมยังมีผู้คนที่มีอำนาจมากมายต่างให้การสนับสนุนทุกอย่าง จนคนพวกนั้นแทบไม่เห็นหัวไดมอนด์คนนี้เลยด้วยซ้ำ

ไหนจะงานสานสัมพันธ์ใหญ่โตระหว่างพรรคอะไรนั่นอีก มันยิ่งแสดงให้เห็นชัดว่าแก๊งของเขากลายเป็นแค่พวกนักเลงข้างถนน ไม่มีความสำคัญอะไรในสายตาพรรคใหญ่ทรงอำนาจทั้งหลายในเอเชียเลยแม้แต่น้อย ทั้งที่เขาพยายามมาก่อนมันด้วยซ้ำ

เดิมทีไดมอนด์ตั้งใจเอาไว้ ว่าจะขยับขยายอำนาจและอิทธิพลของแก๊งที่เขาสร้างขึ้นมาให้ยิ่งใหญ่ ด้วยการเปิดสนามแข่งรถและอู่ซ่อมรถแห่งนี้ แต่สุดท้ายสิ่งที่เขาวางแผนเอาไว้ทั้งหมดก็พังทลายลงเพียงเพราะไอ้นักรบคนเดียว

จุดที่ไอ้นักรบมันยืนอยู่ตอนนี้ควรเป็นของเขา ไม่ใช่มัน!

และไม่รู้ว่าคนอย่างไอ้นักรบมันมีดีอะไร เพราะต่อให้เขาวางแผนมาดีสักแค่ไหนเป็นต้องล่มทุกครั้งไป ขนาดเขามีหนอนอย่างไอ้มาร์คที่คอยส่งข่าวและเป็นตัวเปิดทาง ให้คนของเขาลอบเข้าไปวางระเบิดได้ง่ายๆ แล้ว แต่สุดท้ายก็ถูกมันจับได้ซะก่อน แต่ก็ถือว่าโชคยังดีที่ไม่มีหลักฐานสาวมาถึงพวกเขาได้

“ถ้ากูไม่ทำตามล่ะ”

"ไม่ทำตามเหรอ…งั้นถ้ากูจะลองใช้เมียคนเดียวกัน มึงคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม อยากจะรู้เหมือนกันว่ามีดียังไง คนอย่างนักรบถึงได้หลงนักหลงหนา ถึงขนาดที่ว่าไม่ปล่อยให้ห่างตัวแบบนี้" ว่าแล้วมือสากก็ลูบไล้ไปตามต้นแขนเรียว โครงหน้าคร้ามเลื่อนเข้าไปใกล้ซอกคอขาว

“อย่าแตะต้องเมียกู ไอ้เหี้ยไดมอนด์!”

“อ้ะ?! คะ…คุณ นะ…นัก รบ ฮึก” เสียงสั่นเครือที่เอ่ยเรียกกับสายตาวูบไหวที่ส่งมา ยิ่งทำให้ก้อนเนื้อในอกของนักรบร้อนราวกับไฟบรรลัยกัลป์ที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้สิ้น

“จุ๊ๆๆ พูดไม่เพราะแบบนี้ ระวังเมียที่รักจะไม่ปลอดภัยนะครับ” คนถือไพ่เหนือกว่าลากลิ้นร้อนชื้นเลียตรงใบหูขาวแล้วหัวเราะในลำคออย่างสะใจ ที่เห็นอีกคนเดือดได้ขนาดนี้

ท่าทางจะรักมากสินะ

“มึงจะเอายังไงว่ามา”

“ก็ตามที่กูบอก อ้อ! แล้วก็นะ เหมือนว่าไอ้มาร์คมันมีบางอย่างอยากจะสะสางกับเจ้านายเก่าอย่างมึงด้วยว่ะ” โครงหน้าคร้ามพยักพเยิดไปข้างๆ โดยไม่สนว่าคำตอบของมันจะเป็นเช่นไร

เพราะตอนนี้ไดมอนด์มั่นใจมากว่าตราบใดที่ยังมีใครอีกคนอยู่ในเงื้อมมือของเขา ยังไงไอ้นักรบมันก็ต้องทำตามข้อต่อรองอย่างแน่นอน

“ไงครับคุณนักรบ หึ กระดากปากฉิบหายเลยว่ะ”

“อย่าลีลา ว่าธุระของมึงมาเลยดีกว่า” คำทักทายแรกทำให้นักรบเพียงแค่ปรายตาไปมองอดีตลูกน้องที่เคยล้ำเส้นเขา ก่อนจะเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยหน่ายใจ

“มึงคงไม่ลืมใช่ไหม ว่าเคยทำอะไรไว้กับกู” มาร์คโคลงหัวนิด ยกมือข้างที่ยังคงเป็นแผลขึ้นราวกับจะย้ำเตือนความทรงจำ

“ถ้ากูจะขอเอาคืนบ้าง คงไม่ว่ากันใช่ไหม” และประโยคนั้นเองก็ทำให้จิณณ์เข้าใจความหมายของน้ำเสียงเคียดแค้นก่อนหน้านี้ของมาร์คได้เป็นอย่างดี

“อย่านะครับคุณมาร์ค อึก!”

“ผู้ใหญ่เขาคุยกัน อย่าสอดสิครับคนเก่ง” ฝ่ามือหนาเพิ่มแรงบีบที่รอบลำคอขาว เมื่อเสียงร้องห้ามของจิณณ์ที่เอ่ยบอกทั้งน้ำตาแทรกขัดขึ้นมา

ท่าทางที่เรียกให้นักรบและมาร์คหันไปมอง ก่อนมือหนาของคนทั้งคู่จะกำเข้าหากันแน่นพร้อมทั้งขบกรามจนขึ้นสันนูนอย่างน่ากลัว

“มึงอย่าโต้ตอบจะดีกว่า”

เพื่อความปลอดภัยของคุณจิณณ์

ความคิดที่มาร์คเลือกจะเก็บเอาไว้ในใจ แล้วสื่อสารกับคนฟังตรงหน้าด้วยสายตาแบบที่นักรบเองก็เข้าใจมันได้เป็นอย่างดี

พลั่ก

“อึ่ก!”

ท่อนขายาวเตะฟาดเข้าเต็มท้องแกร่ง ก่อนจะตามมาด้วยหมัดหนักๆ ที่กระแทกเข้ากับดวงหน้าหล่อ นักรบผงะเซถอยหลังนิดอย่างไม่ทันตั้งตัว เป็นจังหวะให้มาร์คได้ยกฝ่าเท้าขึ้นกระแทก แล้วออกแรงยันจนร่างสูงล้มไปกองกับพื้น

ปึก

“นี่ สำหรับที่มึงทำร้ายจนมือกูยังใช้การไม่ได้”

ปึก

“นี่ สำหรับที่ลูกน้องมึงกล้าทำร้ายกูจนต้องนอนโรงพยาบาลอยู่หลายวัน”

ผัวะ!

จากนั้น ฝ่าเท้าหนักๆ ก็กระทืบลงบนไหล่กว้างของนักรบ ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้ แล้วกระซิบเสียงแผ่วเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน

“และนี่ สำหรับที่มึงเคยทำร้ายคุณจิณณ์…คนสำคัญของกู

“เฮียนักรบ!/ไอ้นักรบ!”

ภาพของนักรบที่อยู่ในสภาพสะบักสะบอม หยดเลือดไหลลงตามมุมปาก กำลังนอนอยู่แทบเท้ามาร์ค ทำเอาคนที่เพิ่งเก็บกวาดเศษซากที่เหลือด้านนอกจากฝีมือของนักรบเพียงคนเดียวเสร็จ ถึงกับเลือดขึ้นหน้าจนแทบกระโจนเข้าหาตัวการ หากไม่ใช่เพราะ…

ฟึ่บ!

โครม!

เสี้ยววินาทีถัดมาหลังจากที่มาร์คละสายตาไปมองผู้มาใหม่ ร่างทั้งร่างที่เคยเหยียบอยู่บนไหล่กว้างก็ถูกเหวี่ยงให้ลงไปนอนบนพื้นแทนเสียก่อน จากนั้นนักรบก็ยืดตัวขึ้นจนเต็มความสูง แล้วใช้ปลายเท้าขยี้ลงบนฝ่ามือข้างที่เป็นแผล ย้ำลงซ้ำรอยเดิมที่เขาเคยทำไว้อย่างเต็มแรงจนได้ยินเสียงโอดครวญอย่างทรมาน

“นี่ สำหรับที่มึงยิงรถกูจนเป็นรอยและกล้าลักพาตัวเมียกูมา” มือหนาเช็ดคราบเลือดที่มุมปากพลางยกขาออก แล้วขยับมานั่งยองๆ เพื่อกระซิบบอกคนที่ตัวคู้งออย่างเจ็บปวด เพราะบาดแผลอยู่บนพื้นเสียงเรียบ

แน่นอน นักรบรู้ดีว่าคนที่กล้ายิงกระสุนใส่รถเขาในสนามแข่งวันนั้นเป็นใคร เพราะในบรรดาลูกน้องของเขาทั้งหมด มีเพียงไอ้มาร์คคนเดียวเท่านั้นที่เขามั่นใจว่ากล้าทรยศและทำร้ายเขาได้ ซึ่งมันก็เป็นจริงอย่างที่เขาคิดทุกประการ

นักรบคิดว่าพวกมันต้องกลับมาหาทางเล่นงานเขาอีกแน่ หลังจากวันนั้นเขาจึงระวังตัวและคิดว่าเพิ่มความปลอดภัยมากขึ้นแล้วแท้ๆ แต่วันนี้เขาก็พลาด ปล่อยให้พวกมันลงมือได้อีกครั้งแถมยังกล้าขโมยดวงใจของเขามาเป็นตัวประกันอีกต่างหาก

“ตอบโต้แบบนี้ ไม่กลัวเมียมึงเจ็บตัวหรือไงวะ!” ไดมอนด์ตวาดเสียงดังลั่นด้วยความตกใจ ไม่คิดว่านักรบจะกล้าตอบโต้กลับทั้งที่เขามีเมียมันเป็นตัวประกันอยู่ในมือแบบนี้ มือหนาข้างหนึ่งค่อยๆ เลื่อนลงต่ำเตรียมจะหยิบกระบอกปืนข้างเอวขึ้นมาถือ

กริ๊ก

เฮือก!

ทว่า มันกลับช้าเกินไป เมื่อปลายกระบอกปืนที่เคยร่วงอยู่บนพื้น ถูกยกขึ้นจ่อข้างขมับของไดมอนด์โดยมือหนาของนักรบเสียแล้ว คนเคยปากดี กล้าตวาดเสียงดังลั่นถึงกับสะดุ้งเฮือก เมื่อประสานสายตาเข้ากับดวงตาคมกริบตรงหน้า แล้วพบว่ามันดูโหดเหี้ยมกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

“รู้อะไรไหมไดมอนด์ คนจริงเขาไม่ทำตัวลอบกัดแบบมึงหรอกนะ”

“มะ…มึง”

“ผู้มีพระคุณของกูเคยสอนไว้ว่ายังไง มึงรู้ไหม” ริมฝีปากหนายกยิ้มจางๆ ที่ทำให้ไดมอนด์เผลอส่ายหน้า ตอบกลับโดยไม่รู้ตัวด้วยความหวาดกลัว

“หึ!” นักรบแค่นหัวเราะ ก่อนจะปรายตามองดวงหน้าหล่อเหลาสมบูรณ์แบบ ราวกับเทพบุตรของผู้มีพระคุณที่เขาว่า และนั่นก็ทำให้คนที่เหลือได้เห็นแววตาเลือดเย็นแบบนี้เป็นครั้งแรก

ตอนนี้ไดมอนด์เข้าใจแล้ว ว่าทำไมพวกมันถึงเป็นที่ยอมรับของมาเฟียพรรคต่างๆ ทั่วเอเชียได้เร็วขนาดนี้

“เขาสอนกูว่า…ถ้าเจอพวกขัดแข้งขัดขา ให้จัดการถอนรากถอนโคนมันซะ อย่าปล่อยให้กลับมาเป็นเสี้ยนหนามได้อีก” เว้นวรรคนิด ก่อนน้ำเสียงเย็นจะว่าต่อในประโยคที่ทำเอาไดมอนด์แทบลืมหายใจ

“และกูก็คิดว่าถึงเวลานั้นแล้ว”

แววตาแบบที่คนเลี้ยงดูนักรบด้วยตัวเองมาตั้งแต่วันแรกที่เจอกันรับรู้ได้เป็นอย่างดี ว่านี่แหละคือ…ด้านมืดที่แท้จริงของนักรบ นิธิปวงศกร

โทษใครไม่ได้ มึงพลาดเองนะไอ้ไดมอนด์ที่ปลุกซาตานร้ายออกมาจากร่างไอ้นักรบ

“จิณณ์ หลับตา”

คำสั่งเสียงเรียบจากคนตรงหน้าที่ทำให้จิณณ์เม้มปากแน่น ก่อนจะรีบปิดเปลือกตาลงทันทีโดยไม่คิดจะคัดค้านแม้แต่น้อย

ปัง!

เสียงปืนที่ดังขึ้น ตามมาด้วยของเหลวมากมายหยดลงบนไหล่บางและกระเซ็นโดนดวงหน้าหวาน ก่อนแรงกอดรัดรอบไหล่บางจะค่อยๆ คลายลง กลิ่นคาวเลือดที่โชยฟุ้งไปทั่วยิ่งทำให้จิณณ์ตัวสั่นเทามากกว่าเดิมด้วยความหวาดกลัว

“กูมารับมึงแล้วนะ จิณณ์”

“คุณนักรบ ฮึก ฮือออออออออ”

ก่อนเสียงทุ้มนุ่มที่กระซิบบอกข้างใบหูขาวกับกลิ่นกายเฉพาะตัวที่จิณณ์จดจำมันได้เป็นอย่างดี จะเรียกหยาดน้ำสีใสจากหน่วยตาเรียวให้ไหลอาบแก้มขาว ทั้งที่เปลือกตาบางยังคงปิดสนิทตามคำสั่งของนักรบ แล้ววินาทีต่อมาจิณณ์ก็โถมเข้าหาไออุ่นและความปลอดภัยตรงหน้าทันที

เขาปลอดภัยแล้ว

คุณนักรบมาช่วยเขาแล้ว




---


ผู้ชายก๊วนนี้มีด้านมืดที่น่ากลัวทุกคนเพียงแต่จะเลือกใช้กับใครและมากแค่ไหนเท่านั้นเอง

ใกล้จบแล้วจริงๆ เหลือปมสุดท้ายแล้ว ฮึบๆ ดีใจที่มีคนรักเฮียรบและน้องจิณณ์ขนาดนี้ อยู่กับน้องและเฮียไปจนจบเลยน้า​

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว