ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทส่งท้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ม.ค. 2562 18:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทส่งท้าย
แบบอักษร

image

บทส่งท้าย


ฟิ้ววว~


เสียงสายลมพัดผ่านปลิดใบไม้ไหว บางใบร่วงหล่นลงจากต้นสู่พื้นดิน รอวันที่ใบอ่อนรุ่นต่อไปจะแตกยอดออกมา ไม่ต่างจากฉันที่กำลังยืนมองป้ายชื่อหน้าหลุมศพของสองสามีภรรยาผู้ล่วงลับ ภาวนาให้พวกเขาหลับสบายหลังจากที่เหนื่อยล้า เจ็บปวด และทุกข์ทรมานมานานหลายปี


“กลับเถอะ อากาศเย็นแล้ว เดี๋ยวจะไม่สบาย” คุณคิราวะที่ยืนอยู่ข้างกายฉันบอกพลางคลุมเสื้อโค้ทของเขาทับบนไหล่ของฉันพร้อมกับบีบเบาๆ ที่ไหล่ทั้งสองข้าง


ฉันหันกลับไปส่งยิ้มให้เขา ก่อนจะเดินกลับออกมาพร้อมกับเขาเงียบๆ


ทุกอย่างผ่านไปอย่างเรียบง่าย ไม่มีขั้นตอนหรือแขกมากมายมาร่วมไว้อาลัย มีเพียงช่อดอกไม้จากคุณโอยามะ และการยืนไว้อาลัยต่อศพทั้งสองจากฉันและคุณคิราวะเท่านั้น ไม่มีเหตุผลหรือความเศร้าโศกใดๆ เพราะความผูกพันที่ไม่ได้มีมากมายมาตั้งแต่ต้น ฉันได้แต่หวังว่าพวกเขาจะจากไปอย่างสงบและหมดห่วงเท่านั้น


“หิวรึเปล่า”


“ไม่ค่ะ คุณคิราวะล่ะคะ ยังไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่ช่วงบ่ายแล้ว ริโกะว่าคุณคิราวะต้องหิวมากแน่ๆ” ฉันหันไปถามกลับพลางส่งยิ้มให้


“นิดหน่อยน่ะ”


“งั้นเดี๋ยวเราแวะซื้อของที่ร้านค้าก่อนถึงแบล็กวิลล์ก็ได้ค่ะ คุณคิราวะอยากทานอะไรเป็นพิเศษมั้ยคะ เดี๋ยวริโกะทำให้ทาน”


“รับรองว่าถ้าฉันบอกชื่อเมนูไป เราคงไม่ต้องจอดซื้อวัตถุดิบ”


เขาพูดแล้วทำสายตาวิบวับแบบนั้นมันหมายถึงอะไรกันนะ


“งั้นริโกะว่าเดี๋ยวเราลงไปดูวัตถุดิบก่อนก็แล้วกันค่ะ เห็นอะไรน่าทานแล้วเราค่อยซื้อก็ได้ เผื่อจะนึกเมนูใหม่ๆ ออก”


“เอาตัวรอดเก่งนะเรา” คุณคิราวะพูดพลางแค่นหัวเราะ ก่อนที่เขาจะขับรถออกมาเพื่อตรงกลับแบล็กวิลล์


ฉันได้รับอนุญาตจากคุณโอยามะให้กลับไปอยู่ที่แบล็กวิลล์เหมือนเดิม แต่ที่เพิ่มเติมก็คือหน้าที่ที่ต้องไปทำงานที่แบล็กซิโนในช่วงวันศุกร์ถึงวันอาทิตย์น่ะ รวมถึงถ้าเป็นช่วงปิดเทอมก็ไปๆ มาๆ ระหว่างแบล็กวิลล์กับแบล็กทาวน์และแบล็กซิโน โดยมีคุณคิราวะคอยขับรถรับส่งและสอนงานให้


ฉันเองก็เพิ่งจะรู้ว่านอกจากคุณคิราวะจะเป็นบอดี้การ์ดมือหนึ่งของคุณโอยามะแล้ว เขายังเก่งเรื่องงานเอกสารมากด้วย คงเพราะได้รับการฝึกมาโดยเฉพาะ ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมคุณโอยามะถึงได้ไว้ใจเขามากขนาดนี้


“อาทิตย์หน้าพร้อมจะกลับไปเรียนหนังสือแล้วใช่มั้ย”


“ค่ะ ฮานะโทรมาเร่งทุกวันเลย สงสัยจะเหงา บ่นว่าไม่มีเพื่อนไปกินข้าวกลางวันด้วยน่ะค่ะ” ฉันรีบบอก แอบตื่นเต้นอยู่เหมือนกันที่จะได้กลับไปเรียนหนังสือทั้งที่ก็หยุดเรียนมาแค่สองอาทิตย์เท่านั้น อาจเป็นเพราะก่อนหน้านี้แอบคิดว่าตัวเองจะไม่มีโอกาสได้เรียนหนังสือแล้วน่ะ


ใช้เวลาไม่นานคุณคิราวะก็ขับรถมาจอดที่หน้าร้านขายของที่ตั้งอยู่ก่อนถึงทางเข้าแบล็กวิลล์ ร้านนี้เป็นร้านประจำของฉันเอง เพราะฉันไม่ค่อยชอบไปซูเปอร์มาร์เกตเท่าไหร่ บวกกับไม่อยากรบกวนให้คุณคิราวะวนรถไปส่งด้วย

“ไปด้วยกันมั้ยคะ เผื่อคุณคิราวะอยากทานอะไรเป็นพิเศษ”


“เธอไม่อยากตามใจฉันหรอกริโกะ” คุณคิราวะพูดพลางกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะยื่นเงินจำนวนหนึ่งส่งให้ฉันมา


“ให้ริโกะทำไมคะ”


“ซื้อของไง รับไปเถอะ เธอจะทำให้ฉันกินไม่ใช่เหรอ ซื้อเผื่อวันอื่นๆ ด้วยล่ะ มันซื้อไปตุนได้ใช่มั้ย” คุณคิราวะถามพลางทำหน้างงๆ ใส่ฉันนิดหน่อย


“ได้ค่ะ แต่ใช้เงินริโกะดีกว่า”


“ต่อไปนี้ให้เธอใช้เงินฉัน เพราะคุณโอยามะยกเธอให้ฉันแล้ว”


“คะ?” ฉันถามเสียงสูง นี่ตกลงฉันกลายเป็นสินค้าจริงๆ ไปแล้วรึยังไงกันนะ


“หมายถึงให้ฉันเป็นผู้ปกครองของเธอน่ะ เพราะฉะนั้นต่อไปนี้ถ้ามีอะไรให้ปรึกษาและขออนุญาตฉัน ไม่ต้องถามคุณโอยามะ”


“เอ่อ...”


“รับเงินแล้วลงไปซื้อของได้แล้ว ฉันจะรอในรถ” คุณคิราวะสั่งเสียงเข้มก่อนจะยัดเงินใส่มือของฉันมาแล้วพยักพเยิดหน้าให้ฉันลงจากรถ ฉันก็เลยต้องรีบเปิดประตูรถแล้วก้าวลงมาอย่างไม่มีทางเลือก


ฉันก้าวลงมายืนอยู่ข้างรถของคุณคิราวะที่จอดเทียบฟุตปาธอยู่ได้สักพักใหญ่ๆ กำลังลังเลอยู่ว่าจะลองชวนคุณคิราวะเข้าไปเลือกซื้อของสดด้วยกันอีกสักรอบมั้ย เพราะกลัวว่าจะเลือกมาไม่ถูกใจเขา


ก๊อกๆๆ


แต่แล้วฉันก็ตัดสินใจก้าวเข้าไปแล้วเอื้อมมือไปเคาะกระจก คนขับลดกระจกลงทันทีเพราะว่าเขาเองก็คงนั่งมองฉันอยู่ในรถนานแล้วเหมือนกัน


“ว่าไง เงินไม่พอเหรอ”


เวลาเขาถามแบบนี้แล้วมันทำให้ฉันนึกถึงคำว่ามาเฟียสายเปย์ขึ้นมาเลย


“พอค่ะ แต่ริโกะอยากชวนคุณคิราวะไปเลือกด้วยกัน กลัวว่าซื้อมาแล้วจะไม่ถูกใจค่ะ ริโกะยังไม่รู้ว่าคุณคิราวะชอบทานอะไรน่ะค่ะ” ฉันบอกยิ้มๆ


“เธอทำอะไรฉันก็กินได้หมดนั่นแหละ”


“นะคะ” ฉันหมดปัญญาจะอ้างแล้ว สุดท้ายก็เลยอ้อนสั้นๆ แล้วยิ้มแหยๆ


“ไปเลือกด้วยกันนะคะ”


“รู้มั้ยว่าเธอกำลังทำให้ฉันไม่อยากอาหารเลย” คุณคิราวะพูดพลางช้อนตามองเหมือนจะไม่พอใจ แต่มุมปากกลับยกยิ้มแถมยังกดปรับกระจกขึ้นปิดตามเดิม จากนั้นก็ดับเครื่องยนต์แล้วเปิดประตูรถเพื่อก้าวลงมาภายในเวลาไม่ถึงสองนาที


ถ้ารู้ว่าอ้อนแล้วจะใจอ่อนง่ายแบบนี้ฉันคงไม่เสียเวลายืนจ้องกระจกรถอยู่ตั้งนานสองนานหรอกน่า


ฉันยืนยิ้มรอจนคุณคิราวะเดินมายืนข้างๆ ซึ่งถึงแม้เขาจะทำหน้าขรึมมาดมาเฟียตามปกติแต่ในแววตากลับเป็นประกายวิบวับแถมมุมปากยังมีรอยยิ้มที่ทำให้เขาดูน่ารักขึ้นตั้งเยอะ


“ไปกันเล้ยยย” ฉันบอกพลางคล้องแขนกับแขนของคุณคิราวะแล้วพาเขาเดินเข้าไปในร้าน ถ้าบอกว่าตั้งแต่เกิดมาวันนี้เป็นวันที่ความสุขมาก ทุกคนจะเชื่อฉันมั้ยนะ เชื่อเถอะ ฉันกำลังรู้สึกแบบนั้นจริงๆ


“ซุปหัวหอมมั้ยคะ อากาศเย็นแล้ว ทานอะไรร้อนๆ น่าจะดีนะคะ”


“เอาสิ บอกแล้วไงว่าฉันกินได้หมด”


“งั้นตกลงสรุปทำซุปหัวหอมนะคะ เพิ่มผัดผักกับทงคัตสึด้วยดีมั้ยคะ หรือว่าคุณคิราวะอยากทานเนื้อ”


“เธอตัดสินใจเถอะน่า”


“งั้นเอาหมดเลยนะคะ”


“อืม” คุณคิราวะบอกด้วยเสียงในลำคอ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ เมื่อฉันหยิบทุกอย่างใส่ตะกร้าที่เขาเป็นคนถือ


“ริโกะ”


“คะ คุณคิราวะอยากทานอะไรเพิ่มมั้ยคะ”


“เปล่า จะบอกว่าเดี๋ยวอย่าลืมเตือนฉันแวะร้านขายยาด้วยล่ะ”


“คุณคิราวะไม่สบายเหรอคะ”


“ไม่ใช่ฉันหรอก แต่เธอต้องลงไปซื้อยาคุมกำเนิดน่ะ” คุณคิราวะก้มลงมากระซิบบอกเบาๆ ข้างๆ หู ทำเอาฉันเบิกตาโพลงขึ้นมาในทันทีเพราะเพิ่งจะนึกขึ้นมาได้เหมือนกัน


“นี่ก็เกือบครบเดือนแล้วไม่ใช่เหรอ” คุณคิราวะถามย้ำอีกรอบเพื่อความแน่ใจเมื่อเห็นว่าฉันยังยืนทำหน้างงๆ


“คุณคิราวะจำได้ด้วยเหรอคะ” ฉันถามกลับอายๆ


ความจริงก็คือหลังจากที่ฉันเซ็นชื่อยินยอมที่จะเป็นสินค้าของแบล็กซิโนในคืนนั้น ซึ่งไม่เฉพาะเจาะจงแค่ฉันหรอก แต่มันเป็นกฎของสินค้าทุกชิ้นเลยต่างหากที่จะต้องป้องกันหรือทานยาคุมกำเนิดที่จะถูกจัดเตรียมไว้ให้อยู่แล้ว เพื่อตัวสินค้าเองรวมถึงตัวลูกค้าด้วย


แม้ว่าส่วนใหญ่จะมีการใช้ถุงยางอนามัยร่วมด้วยก็ตาม ซึ่งถึงฉันจะรู้ว่าคุณคิราวะเองก็รู้ถึงกฎข้อนี้ดีอยู่แล้ว แต่ก็ไม่คิดหรอกว่าเขาจะถึงขนาดจำได้ว่านับตั้งแต่คืนนั้นมันเป็นเวลานานเท่าไหร่แล้วที่ความสัมพันธ์ของเราเปลี่ยนไป และฉันเองก็กล้าพูดว่าฉันทานยาคุมกำเนิดต่อเนื่องมาตั้งแต่คืนนั้นเพื่อป้องกันทุกอย่างเอาไว้อย่างรอบคอบ


“คิดว่าฉันเป็นคนยังไงล่ะ ไม่ใส่ใจอะไรเลยงั้นเหรอ”


“เปล่านะคะ ริโกะไม่ได้คิดแบบนั้นสักหน่อย” ฉันรีบบอก ก่อนจะเดินเข้าไปกอดแขนคุณคิราวะเอาไว้แน่น ยิ้มให้เขาอยู่ตั้งนานกว่าที่เขาจะยอมยิ้มตอบ


“ขอโทษนะคะที่ทำให้คุณคิราวะเข้าใจผิด แต่ริโกะไม่เคยมองคุณคิราวะไม่ดีจริงๆ นะคะ”


“ฉันไม่ใช่คนดีหรอกริโกะ อย่างที่เธอเองก็รู้ว่าฉันผ่านอะไรมาบ้าง แต่หลังจากนี้จะพยายามดีขึ้นเพื่อเธอก็แล้วกัน” คุณคิราวะย้ำพร้อมกับวางมือบนหัวของฉัน รอยยิ้มที่อบอุ่นและใจดีแบบนั้นทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะเอนหัวซบลงไปบนไหล่กว้างๆ ของเขา


ฉันกับคุณคิราวะเดินเลือกซื้อของกันอีกสักพักก่อนจะกลับ ใช้เวลาเดินไม่นานแต่ได้ของมาหลายถุง คิดว่าน่าจะใช้ทำอาหารได้อีกหลายมื้อเลยทีเดียว


หลังจากที่ซื้อของเสร็จ คุณคิราวะก็ขับรถพาฉันกลับมาที่บ้าน และไม่ลืมที่จะแวะร้านขายยาโดยที่ฉันไม่ต้องเตือนด้วยซ้ำ


ตลอดทางที่ขับรถกลับมา เราคุยกันถึงเรื่องสัพเพเหระมากมายที่ฉันเองก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเราจะคุยกันถึงเรื่องอื่นๆ ที่นอกเหนือจากเรื่องงานได้มากขนาดนี้


“ริโกะขอขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ เดี๋ยวจะรีบลงมาทำอาหารให้ทานค่ะ คุณคิราวะนั่งรอที่ห้องรับแขกก่อนนะ” ฉันรีบบอกหลังจากเดินนำคุณคิราวะเข้ามาในบ้าน เขาพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเดินไปนั่งรอที่ห้องรับแขกตามที่ฉันบอก ส่วนฉันก็เดินแยกขึ้นไปที่ชั้นสองเพื่อตรงไปที่ห้องนอนของตัวเองเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า


“ริโกะ”


“คะคุณคิราวะ” ฉันรีบขานพลางหันกลับมามองคุณคิราวะที่เพิ่งจะเดินย้อนออกมาจากห้องรับแขก


“ยังไม่หิว”


“เอ่อ คือ...”


“แล้วก็ไม่ได้จะรีบกลับด้วย”


เขาจะสื่ออะไรกันแน่นะ


“ขอขึ้นไปด้วยได้รึเปล่า”


“คุณคิราวะ!”


เขาจะรู้ตัวมั้ยนะว่าเขากำลังทำให้ฉันใจหายใจคว่ำน่ะ ฉันว่าเขารู้นะ เขาต้องรู้แน่ๆ เลย


“หรือว่าเธอจะเดินลงมา”


“คือว่า...”


“ห้องนอนหรือห้องรับแขก”


“คือว่าริโกะ...”


“จะให้ฉันรออยู่ตรงนี้ หรือเธอจะรอฉันอยู่ตรงนั้น”


ตัวเลือกของเขามันไม่ได้เข้าทางฉันเลยสักทางเดียวสิน่า


“ริโกะ...แล้วแต่คุณคิราวะค่ะ” ฉันตอบอายๆ


“ฉันจะไปหาเธอเดี๋ยวนี้” คุณคิราวะพูดพลางกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะก้าวขึ้นมาหาฉันในทันที และเมื่อเขาก้าวมายืนอยู่ตรงหน้าฉัน เขาก็ช้อนตัวฉันขึ้นจากพื้นแล้วอุ้มฉันเดินตรงไปที่ห้องนอนอย่างชำนาญ


แกร๊ก!


ประตูห้องนอนถูกปิดลงก่อนที่ฉันจะถูกอุ้มเดินเข้ามาด้านใน คุณคิราวะวางฉันลงบนเตียงอย่างเบามือ สายตาที่เขาจ้องมองฉันอยู่ตลอดเวลากำลังจะหลอมละลายฉัน มันทำให้ฉันรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว


“คืนนี้ฉันจะค้างที่นี่”


มาถึงขั้นนี้แล้วเขายังจะพูดเพื่อขออนุญาตฉันรึยังไงกันล่ะ


“เพราะฉะนั้นฉันมีทางเลือกให้เธออยู่สองทาง”


“ริโกะมีทางเลือกด้วยเหรอคะ” ฉันถามอย่างอายๆ คุณคิราวะหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาโอบประคองใบหน้าของฉันเอาไว้อย่างอ่อนโยน


“มีสิ ทางเลือกแรกคือให้ฉันกินเธอแทนมื้อเย็น”


เหมือนถ้าฉันไม่เลือกข้อนี้ ฉันว่าเขาก็ต้องเลือกให้ฉันแล้วอยู่ดี


“แล้วอีกทางเลือกนึงล่ะคะ”


“เธอกินฉันแทนมื้อเย็น”


“ไม่เห็นต่างกันตรงไหนเลย” ฉันรีบบอก พยายามจะหันหน้าหนีคุณคิราวะแต่เขากลับล็อกใบหน้าของฉันซะแน่นจนฉันไม่รู้จะหนียังไง มันอายนะ เวลาที่ฉันควรจะปฏิเสธแต่หัวใจกลับเต้นแรงเหมือนรอคอยเขาแบบนี้เนี่ย


“เหรอ ฉันคิดว่ามันต่างกันซะอีก”


“คนเจ้าเล่ห์” ฉันอดไม่ได้ที่จะว่า แต่พูดไปก็เท่านั้นแหละ เพราะตอนนี้คุณคิราวะกำลังโน้มตัวลงมาแล้วและแผ่นหลังของฉันก็แนบลงไปกับฟูกที่นอนเรียบร้อยแล้วด้วย


“งั้นฉันสรุปว่าเราผลัดกันกินก็แล้วกัน”


ฉันมีทางเลือกอื่นมั้ยล่ะ!


“ริโกะ”


“คะ”


“ฉันรักเธอ”


“ริโกะก็รักคุณคิราวะค่ะ”


- The end –



E-Book พร้อมให้ดาวน์โหลดแล้วนะคะ

image



ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว