ขอให้มีความสุขกับทุกตัวอักษรนะคะ :) #คำผิดก็เหมือนผีรู้ว่ามีแต่หาไม่เจอ

#4 แปลกแต่จริง

ชื่อตอน : #4 แปลกแต่จริง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.9k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ธ.ค. 2561 04:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#4 แปลกแต่จริง
แบบอักษร

image

คงจะเป็นดังตำราสักเล่มที่อรนลินมีโอกาสได้อ่านผ่านตา เนื้อความข้างในบอกไว้ว่าเวลาคนเรากำลังมุ่งมั่นตั้งใจจดจ่อกับสิ่งที่ทำจนลืมบรรยากาศรอบกายหลุดอยู่ในภวังค์ จะมีเสน่ห์ขึ้นมามากกว่าปกติธรรมดา ทั้งที่พลพัชร์มักจะแต่งชุดสุดเรียบที่มีอยู่ไม่กี่สี แต่กลับทำให้อรนลินเผลอแอบจองไว้ในใจเป็นเวลามากว่าเดือนเศษที่มีโอกาสทำงานใกล้ชิด

ถึงแม้จะไม่ได้ออกตัวแรงแซงโค้งไหน คนน่ารักสดใสมักแอบดูแลแทรกซึมเข้าใกล้พลพัชร์ทีละนิด จนบางครั้งคนเก๊กขรึมก็ยังแอบหวั่นไหวเพราะทุกเย็นวันศุกร์ สาวเจ้าจะมีป๋ามารับตลอด แต่ความสดใสของอรนลินทำให้เขากลับกลายเกือบจะเป็นเพื่อนสนิทไม่คิดซื่ออยู่รอมร่อ

“คิ้วจะผูกโบว์กันอยู่แล้ว น้ำกระเจี๊ยบเย็นชื่นใจค่ะ อ้อนซื้อมาฝาก” มากว่าชื่นใจคงจะเป็นความหวานของคนให้ เพราะร้อยวันพันชาติอรนลินจะเสียเงินให้ร้านน้ำไม่ก็ร้านข้าวแถวที่ทำงานสักครั้ง ด้วยการดำรงชีวิตที่มีแต่ลิฟต์ขึ้นลงจนเวียนหัว สาวเจ้าเลยชอบพกปิ่นโตห่อมากินเวลาพักเกือบแทบจะทุกวัน ถ้างานเลิกไม่ดึกหรือมีเวลา แต่โดยปกติแล้วทุกวันจันทร์กรุณาจะเตรียมไว้เธอก่อนออกมาจากบ้านเสมอ

“ขอบคุณครับ” พลพัชร์เพียงรับแก้วมาถือ ทว่าชายหนุ่มควรดื่มแต่กลับวางลงบนโต๊ะเสียอย่างนั้น ทำอรนลินมองตามแล้วอดน้อยใจไม่ได้ ทำได้เพียงแต่คิดทดไว้ในใจถ้าหากวันไหนเกิดหวั่นไหวชอบเธอขึ้นมาจะมาขอน้ำใบบัวบกเธอก็ไม่ให้


ผลการทำงานถือว่าดีเกินคาดสำหรับเด็กฝึกช่วงทดลองงานอย่างพลพัชร์ ชายหนุ่มเรียนรู้งานได้เร็วจัดการได้ไวช่วยเหลืออรนลินได้มาก อย่างเช่นวันนี้ที่ต้องออกไปเช็คสินค้าที่โกดังแทบชานเมือง ด้วยปกติจะเป็นขวัญข้าวไม่ก็คนขับรถของบริษัท แต่พอมีพลพัชร์ก็เป็นพลขับของเธอโดยปริยาย

ระหว่างการเดินทางสาวเจ้าก็อธิบายขอบเขตจุดประสงค์ของงานพอสังเขป และไม่วายแอบจิกบอร์ดบริหารให้ชายหนุ่มได้ฟัง ปกติแล้วอรนลินถือว่าเป็นผู้หญิงตัวเล็กน่าทะนุถนอม คงมีไม่กี่เรื่องที่จะสั่นคลอนตะกอนความขุ่นหมองของเธอได้ เรื่องเงินเดือนโบนัสก็อีกเรื่อง เรื่องใช้พนักงานเป็นหุ่นยนต์ก็อีกอย่าง ทำสาวสายวิทย์-คณิตที่มีงานอดิเรกเป็นอารมณ์ศิลป์คิดขัดแย้ง

“ขนาดคนเราเวลาอยากมีชีวิตที่ดียังต้องดูแลจากภายใน นับประสาอะไรกับบริษัทที่อยากเป็นหนึ่ง แต่กลับไม่ค่อยใส่ใจพนักงานละคะ อ้อนว่าของบางอย่างแบบแผนก็ใช้ไม่ได้ผลเสมอไป ลองใช้ใจดูแลอะไรๆก็อาจจะดีขึ้นก็ได้นะคะ”

“หรอครับ” พลพัชรเพียงตอบรับตามแบบฉบับ เพราะชายหนุ่มกำลังพยายามประมวลผลและคิดตาม

แต่พอมองคนน่ารักที่กำลังเจื่อยแจ้วอยู่ข้างๆก็อดคิดไม่ได้ ถ้าวันหนึ่งเธอรู้ว่าเขาเป็นใคร อรนลินจะมีสีหน้าแบบไหนจะตกตะลึงนิ่งงันหรือเงียบงอนไม่ยอมคุยกับเขา

“หรือบางทีอาจจะถึงเวลาของอ้อนแล้วจริงๆก็ได้นะคะ” อรนลินพูดด้วยน้ำเสียงคล้ายปลดปล่อย มองออกไปยังนอกหน้าต่างรถ

“เวลาอะไรหรอครับ” พลพัชร์เอ่ยถามด้วยความรู้สึกผิดแปลกหวั่นไหวกลัวใจคนตัวเล็กข้างกาย

“ความจริงอ้อนก็ทำงานอยู่ที่นี่มาเกือบสองปีแล้วนะคะ ถึงเวลาที่อ้อนจะลาออกไปทำอะไรใหม่ๆสักที” อรนลินเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มสดใสจินตนาการคิดแผนที่วางไว้ตั้งใจจะทำหลังลาออก แต่หากเธอไม่มัวมองท้องฟ้าแล้วหันหน้ากลับมาสักนิด ก็จะมีโอกาสได้เห็นสายตาอันวูบไหวของใครบางคนที่เธอพยายามจะอ้อนรักเขาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

“แล้วถ้านโยบายบริษัทเปลี่ยนคุณอ้อนจะยังอยู่มั้ยครับ” อยู่ๆพลพัชร์ก็ผุดความคิดที่อยากจะเหนี่ยวรั้งรอยยิ้มพิมพ์ใจที่มีให้เขาจนชินตาขึ้นมา แต่ทว่า

“คงจะยากนะคะ ต่อให้พนักงานรวมตัวกันร่างจดหมายยังไม่เห็นหนทางแห่งความสำเร็จเลย ให้อ้อนลาออกน่าจะง่ายกว่า” อรนลินเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงปล่อยวาง ในระหว่างที่คนข้างกายฉายแววตาคิดไม่ตก

ตลอดทั้งวันของการทำงานพลพัชร์พยายามสลัดความคิดเกี่ยวกับคนตัวเล็กออกไป แต่ที่ตลกร้ายคือ ใดๆก็ตามยิ่งหักห้ามก็ยิ่งคิดถึง ด้วยความรู้สึกที่ยังไม่ชัดเจนในใจ เพราะเขามีโอกาสได้เห็นป๋าของเธอจากมุมห่างไกล ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่เสี่ยอย่างที่เข้าใจ แต่กลับดูดีมีภูมิฐานเหมาะสมที่จะเป็นแฟนอรนลินเสียมากกว่า ส่วนคำว่าป๋าเธอคงใช้เรียกแทนชื่อของชายรักคนนั้น อีกทั้งความสดใสเสมอต้นเสมอปลายของอรนลินที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว พอหัวใจเทคะแนนเอนเอียงเกินไปพลพัชร์ก็แอบคิดเข้าข้างตัวเองว่าถ้าบริษัทขาดคนขยันอย่างเธอไปคงหาได้ยาก แต่ความจริงส่วนลึกจากก้นบึ้งปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาชอบรอยยิ้ม การดูแลเอาใจใส่ของเธอ และการได้เห็นคนน่ารักในทุกเช้าวันทำงานนั้นดีแค่ไหน สำหรับเขาแล้วรอยยิ้มของอรนลินเปรียบเหมือนดังโอเอซิสกลางทะเลทราย


ตั้งแต่วันนั้นที่เปรียบเปรยคนตัวเล็กเป็นโอเอซิส พลพัชร์ที่ตกใจในความรู้สึกของตัวเองก็พยายามถอยห่างรักษาระยะเอาไว้ กลัวใจตัวเองจะทำผิดศีลธรรม แต่คนน่ารักกลับใกล้เข้ามาไม่เว้นเลยสักนิด

“คุกกี้แมคคาเดเมียค่ะ อ้อนเห็นคุณพกชอบดื่มอเมริกาโนตอนเช้า ลองทานคู่กันนะคะ” เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มลังเล อรนลินจึงงัดไม้เด็ดเผ็ดระดับอนุบาลจากที่บ้านมาใช้

“อ้อนลงมือทำเองเลยน้าาา คุณพกช่วยอ้อนชิมนะคะ” น้ำเสียงอ่อนบวกกับรอยยิ้มหวานทำพลพัชร์จำต้องรับไว้อย่างเสียไม่ได้ ทั้งที่อุตส่าห์ตั้งตนเพียรพยายามไม่คิดผิดศีลอยู่แล้วแท้ๆ ดันมาแพ้ให้กับลูกไม้ตื้นๆของอรนลิน

image


:.คุณพกแกกำลังสะสมอ้อยค่ะ ต่อให้น้องอ้อนฝึกประสบการณ์ไปก่อน รออ้อยของจริงโตเต็มวัยเดี๋ยวได้เรื่อง เอ๊ย รู้เรื่อง🤭😂

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว