ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP 03 หนี้ชีวิต Loading…50%

ชื่อตอน : EP 03 หนี้ชีวิต Loading…50%

คำค้น : Blackscorpion,มาเฟียถลำรัก,คิราวะ,ริโกะ,PinkPen

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ต.ค. 2561 11:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 03 หนี้ชีวิต Loading…50%
แบบอักษร


EP 03

หนี้ชีวิต Loading…50%


Blacksino

 “เอาเงินมาจากไหน”


นั่นไม่น่าใช่เรื่องที่เขาควรสนใจสักนิด


“พวกเขาติดหนี้นายอยู่เท่าไหร่ก็ว่ามา”


“สิ่งที่เธอควรทำคือการตอบคำถามของฉันอย่างตรงไปตรงมา ไม่ใช่การย้อนถาม เพราะนั่นจะทำให้เธอเป็นฝ่ายจนมุมเพราะฉันจะไม่หยุดถามจนกว่าจะได้คำตอบ” ผู้ชายที่ชื่อโทชิย้ำอีกครั้งก่อนจะก้าวถอยหลังกลับไปแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนโต๊ะทำงาน จากนั้นก็เริ่มใช้สายตาคู่คมจ้องมองฉันตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ซึ่งมันเป็นการกระทำที่ทำให้ฉันรู้สึกไม่ชอบใจเลยสักนิด


“ทำงาน”


“งานอะไร ขายตัว?”


ตัวเลือกที่ได้ยินทำให้ฉันรู้สึกหน้าขายิบไปหมด


“เปล่า”


“งั้นบอกสิว่าเธอทำงานอะไร ทำไมถึงได้มั่นใจนักว่าจะมีเงินมากพอที่จะเดินเข้ามาที่นี่ เพื่อใช้หนี้ให้พ่อกับแม่ของเธอ ท่าทางอายุยังน้อยแบบเธอ จะมีทำงานอะไรที่ได้เงินมากขนาดนั้นเว้นแต่อาชีพที่ฉันเพิ่งจะพูดไป”


“เอาเป็นว่าฉันไม่ได้ขายตัว”


“สนใจอยากขายมั้ย?” โทชิย้อนถาม มุมปากของเขายกยิ้ม นัยน์แววตาเริ่มมีประกายวิบวับอยู่กลายๆ


“ไม่”


“แล้วถ้าฉันมีข้อเสนอดีๆ ให้ล่ะ”


“ไม่”


“อย่างเช่น ยอมจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้แม่ของเธอจนกว่าจะลมหายใจสุดท้ายที่ใกล้จะมาถึง”


เหมือนถูกลากมายืนอยู่ที่ปลายชะง่อนผาที่สูงชัน ก่อนจะถูกผลักลงมาโดยไม่รู้ตัว ฉันรู้สึกใจหาย ทุกอย่างมันวูบโหวงไปหมดเมื่อถูกย้ำว่าไม่มีทางรอด


มะเร็งระยะสุดท้าย ยังไงก็ไม่มีทางรักษาให้หายขาด อยู่ที่ว่าเมื่อไหร่จะเป็นวันสุดท้ายของชีวิต นั่นคือบั้นปลายสุดท้ายของชีวิตของผู้หญิงคนนั้น แล้วฉันล่ะ ฉันมาทำอะไรที่นี่ หรือว่านี่คือจะโอกาสสุดท้ายของชีวิตของฉันแล้วเหมือนกัน


“จะพูดก็พูดเถอะนะ ก่อนหน้านี้ฉันไม่เห็นเคยรู้ว่าสองคนนั้นมีลูกสาว แถมยังสวย”


“ฉันว่าอย่าเสียเวลาเลยจะดีกว่า สรุปว่าพวกเขาติดหนี้นายอยู่เท่าไหร่ ฉันจะคืนให้เอง พอดีฉันต้องรีบกลับ”


“เธอคิดว่าที่นี่เป็นสนามเด็กเล่นรึไงริโกะ” โทชิถามเสียงเข้ม มันทำให้ฉันรู้สึกขนหัวลุกและแอบสะดุ้งตอนที่ถูกเขาเรียกชื่อ


ภาพของคุณคิราวะปรากฏขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุทั้งที่ฉันพยายามจะไม่นึกถึงเขา แต่มันยากมากจริงๆ เวลาที่ถูกตำหนิด้วยสายตาของผู้ใหญ่แบบที่โทชิกำลังมอง


“เพราะคิดว่าไม่ใช่ ถึงได้อยากรีบจัดการให้มันจบๆ ไป หรือนายไม่มีงานอย่างอื่นให้รีบไปทำ” ฉันทำทีเป็นถามออกไปแบบนั้น ซึ่งก็ทำให้ผู้ชายคนนั้นเงียบไปสักพัก ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง ทำเอาฉันต้องถอยห่างออกจากเขาอย่างระวังตัว


“ถ้างั้นก็แปลว่าฉันควรจะรีบจัดการเรื่องของเธอให้มันจบๆ ไปสินะ”


“ใช่ จะเอาเท่าไหร่ก็ว่ามา ทั้งเงินต้นและดอกเบี้ยนั่นแหละ” ฉันรีบถามเมื่อรู้สึกเหมือนจะเริ่มมองเห็นโอกาส


แม้จะแอบคาดเดาเอาไว้ว่าโทชิคนนี้ฉลาดเป็นกรด และไม่ได้มีท่าทีว่าจะหลงกลฉันง่ายๆ ก็ตาม แต่ในเมื่อทุกอย่างมันออกมาเป็นแบบนี้แล้ว ฉันก็ต้องเล่นไปตามเกมนั่นแหละ


“สิบล้านเยน คิดเป็นเงินต้นสี่ล้าน ดอกเบี้ยหกล้าน ถ้าเธอบอกว่ามีเงิน ก็เอาออกมาวางตรงหน้าฉันแล้วเดินกลับออกไปได้เลย”


จำนวนเงินที่ได้ยินทำให้ฉันเบิกตาโพลงขึ้นมาในฉับพลัน ทะ ทำไมมันถึงมากขนาดนั้นล่ะ?


“ทำไม หรือว่าไม่มี ไหนเมื่อกี้เธอยังมั่นใจนักหนาว่ามีเงินมากพอจะจ่ายอยู่เลย”


ฉันควรจะทำยังไงดีนะ ฉันไม่ได้มีเงินมากมายขนาดนั้นสักหน่อย พวกเขาเอาเงินไปทำอะไรตั้งมากมายขนาดนั้น ต่อให้จะรู้ว่าเงินต้นมันน้อยกว่าดอกเบี้ยที่งอกออกมาเกินครึ่งก็เถอะ มันก็ยังมากมายเกินไปสำหรับชีวิตความเป็นอยู่ซอมซ่อแบบนั้นอยู่ดี


“ฉันไม่มีเงินสด” ฉันตอบเลี่ยงๆ


โทชิมองฉันแล้วยกมุมปากยิ้มนิดๆ เหมือนเขาจะรู้อยู่แล้วว่าฉันจะต้องพูดแบบนี้ ซึ่งฉันก็เพิ่งจะมาคิดได้ตอนที่พูดไปแล้วเหมือนกัน


“บัตรฉันก็รับนะ หรือจะเอาเลขบัญชีมาก็ได้ ฉันสามารถติดต่อกับธนาคารให้เธอได้ภายในสามนาที”


ฉันฆ่าตัวตายชัดๆ!


ดูก็รู้ว่าโทชิกำลังบีบให้ฉันจนมุม!


“ว่าไงล่ะริโกะ ฉันมีเวลาไม่มากหรอกนะ พอดีมีงานอย่างอื่นให้ต้องไปทำ” โทชิพูดพลางยิ้มพราว รอยยิ้มของเขาทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดเหมือนจะหายใจไม่ออก เหมือนคนจมน้ำที่กำลังตะเกียกตะกายว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำเพื่อสูดเอาอากาศหายใจ


“เร็ว!”


แล้วฉันก็ถึงกับต้องสะดุ้งเฮือกเมื่ออยู่ๆ เขาก็ตะคอกเสียงดังพร้อมกับทุบกำปั้นลงกับโต๊ะอย่างแรง


“ฉัน...”


“ฉันทำไม”


“ฉันขอ...”


ฟุ่บ!


“อย่าทำอะไรบ้าๆ กับฉันนะ!” ฉันร้องบอกพลางยกสองมือขึ้นดันหน้าอกของผู้ชายคนนั้นออกไปเมื่อเขาเดินตรงมาจับต้นแขนของฉันทั้งสองข้างแล้วกระชากเข้าหาตัวเขาในทันที


“เธอไม่มีสิทธิ์ขออะไรทั้งนั้นริโกะ ถ้าไม่มีเงิน ก็ไม่มีทางได้ออกไปจากที่นี่”


เหมือนเดินมาเจอทางตันโดยไม่ตั้งตัว ทำราวกับว่าฉันหลงเข้ามาในดินแดนที่มืดมิดทั้งที่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนฉันยังเดินอยู่ข้างถนนที่มีแต่แสงสว่าง แต่ตอนนี้กลับพบว่าสองข้างทางมืดสนิท


“ขอฉันผ่อนจ่ายได้รึเปล่า ฉันไม่มีเงินก้อน อีกอย่างฉันเองก็เพิ่งรู้ว่าพวกเขาติดหนี้นายอยู่ นายจะไม่ให้เวลาฉันเตรียมตัวบ้างเลยรึไง” ฉันพยายามหาเหตุผลมาอ้าง เหตุผลที่ทุกคำพูดคือเรื่องจริงที่ได้แต่หวังว่าเขาจะเข้าใจและเวทนา


โทชิยังคงจ้องมองฉันด้วยสายตาที่คมกริบ ท่าทางเขาคงกำลังประเมินฉันอยู่ หรือไม่ก็คงกำลังตัดสินใจว่าคำพูดของฉันมันน่าเชื่อถือแค่ไหน แต่ร้อยทั้งร้อยฉันเชื่อว่าไม่มีใครหน้าไหนโง่พอจะเชื่อคำพูดเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างฉันแน่ หรือมีอีกทางเลือกก็คือบอกความจริงไปว่าฉันเป็นใคร ฉันเชื่อว่าเขาจะรีบพิสูจน์ทันทีว่าฉันพูดความจริงรึเปล่า แต่แล้วยังไงล่ะ ผลมันจะต่างกันยังไงในเมื่อสุดท้ายก็แค่เปลี่ยนคนที่ดับอนาคตของฉันเท่านั้นเอง


“เป็นข้อเสนอที่ดี”


“น่ะ นายพูดจริงเหรอ” ฉันรีบถามตะกุกตะกักเพราะไม่คิดว่าโทชิจะเชื่อคำพูดของฉันจริงๆ


“จริงสิ เห็นแก่ที่เธอแสดงความบริสุทธิ์ใจด้วยการยอมมากับคนของฉัน และฉันเองก็พอจะเข้าใจว่าเธอเองก็คงเพิ่งรู้เรื่องหนี้สินก้อนนี้ เพราะฉะนั้นฉันอนุญาตให้เธอผ่อนจ่าย”


“จริงนะ”


“ด้วยร่างกาย”


คำเฉลยต่อท้ายในตอนจบทำให้สองขาของฉันสั่นและอ่อนแรง หัวใจเต้นตึกตักๆ หนักหน่วงราวกับจะหลุดออกมาเต้นอยู่ด้านนอก ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งฉันจะต้องกลับมาเผชิญกับเหตุการณ์นี้อีกครั้ง


“เอาเป็นว่าฉันให้เวลาเธอตัดสินใจก็แล้วกัน ทางเลือกของเธอมีสองทาง นั่นคือเอาเงินมากองตรงหน้าฉัน หรือจะยอมเป็นสินค้าของ...แบล็ก-ซิ-โน”


ไม่มีทางไหนที่ฉันสามารถทำได้เลยสักข้อเดียว!

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว