ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP 01 หน้าที่ของบอดี้การ์ด Loading…100%

ชื่อตอน : EP 01 หน้าที่ของบอดี้การ์ด Loading…100%

คำค้น : Blackscorpion,มาเฟียถลำรัก,คิราวะ,ริโกะ,PinkPen

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ต.ค. 2561 11:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP 01 หน้าที่ของบอดี้การ์ด Loading…100%
แบบอักษร


EP 01

หน้าที่ของบอดี้การ์ด Loading…100%


Kirawa part :


ปัง!


แล้วอยู่ๆ ก็มีเสียงปืนดังขึ้นจากทางด้านหลัง  สายตาของผมเหลือบมองไปยังกระจกรถด้านข้างทันทีพร้อมกับที่พยายามจะประคองรถเอาไว้ในเส้นทาง ส่วนคุณโอยามะก็เอื้อมหยิบปืนที่ถูกเก็บไว้ในช่องเก็บของด้านหลังด้วยความรวดเร็ว


“ปลอดภัยนะครับ”


“ขับตรงไปเรื่อยๆ ข้างหลังฉันจัดการเอง” คุณโอยามะสั่งเสียงเข้ม ก่อนที่เขาจะยกกระบอกปืนในมือขึ้นมาแล้วกลับตัวเพื่อหันหน้ากลับไปทางด้านหลัง ซึ่งหน้าที่ของผมก็คือการขับรถตรงไปต่อไปเรื่อยๆ รวมถึงการติดต่อขอกำลังเสริม


“ขอกำลังเสริมที่ถนนฮาดะ คุณโอยามะตกอยู่ในอันตราย”


ปัง!


เอี๊ยดดด~~~


เสียงเบรกของรถคันด้านหลังดังขึ้นทันทีที่คุณโอยามะยิงเข้าที่ล้อรถด้านหน้าฝั่งคนขับ แต่ทว่าพวกมันไม่ได้มาแค่คันเดียว!


“ซ้ายมือครับคุณโอยามะ”


“ไม่ต้อง”


“เดี๋ยวนี้ครับ”


เอี้ยดดด~~~


พูดจบผมก็สลับปลายเท้าไปแตะเบรกพร้อมกับหักพวงมาลัยรถไปทางขวาในทันที ท้ายรถสะบัดไปทางด้านซ้ายก่อนจะหยุดกึกลงตามที่ผมต้องการ


นี่คงเป็นโอกาสเดียวที่ผมสามารถออกคำสั่งกับผู้ชายที่ยิ่งใหญ่คนนี้ได้


“คิราวะ”


“ถ้าผมทำเวลาได้ดีกว่าครั้งก่อน เลื่อนตำแหน่งให้ผมด้วยนะครับ” ผมรีบพูดก่อนจะปรับกระจกรถทางด้านหลังลงพลางเอื้อมมือไปหยิบปืนที่เก็บเอาไว้ในช่องเก็บของที่ถูกติดตั้งเอาไว้เพิ่มเติมใต้พวงมาลัยรถ


“จะพิจารณาเลื่อนเป็นพ่อบ้านที่แบล็กวิลล์ให้ก็แล้วกัน” คุณโอยามะบอกสั้นๆ ก่อนที่เราจะสบตากันเพียงเสี้ยววินาทีแล้วต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเอง


คุณโอยามะกระโดดออกไปทางกระจกรถทางซ้ายที่ผมลดระดับกระจกลงจนสุดเพราะผมตั้งใจจะจอดให้ชิดกำแพงด้านข้างมากที่สุดจนไม่สามารถเปิดประตูรถได้


ก่อนหน้านี้ผมตั้งใจจะจอดรถปิดปากตรอกแคบๆ เพื่อให้คุณโอยามะสามารถหนีออกไปได้ ซึ่งการต้องพาตัวเองลอดออกไปทางกระจกรถก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร และความสูงของเขาไม่ใช่ปัญหาเพราะทั้งผมและเขาต่างก็ถูกฝึกทักษะการเอาตัวรอดในเวลาคับขันแบบนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน


หลังจากที่คุณโอยามะออกไปจากรถเรียบร้อย ก็ถึงเวลาของผมสักที


ปัง!


เสียงปืนยังคงดังขึ้นเป็นระยะๆ แต่เพราะกระจกรถเป็นกระจกกันกระสุนอย่างดี บวกกับมีตัวเซนเซอร์ที่ถูกปรับแต่งขึ้นมาเป็นพิเศษ มันจะทำงานเมื่อผมกดปุ่มที่อยู่บนพวงมาลัยรถเท่านั้น


หลักการทำงานของตัวเซนเซอร์พิเศษตัวนี้ก็คือตรวจจับความเร็วของรถคันที่ขับพุ่งตรงทางนี้ด้วยความเร็วที่มากกว่าเก้าสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงในขณะที่รถของผมความเร็วคงที่หรือว่าจอดนิ่งอยู่อย่างตอนนี้ เพราะนั่นเท่ากับว่ามันตั้งใจจะชน วินาทีนี้สิ่งที่ผมกำลังรออยู่ก็คือเสียงสัญญาณนั่นเท่านั้น


ปัง!


ที่สุดแล้วก็มีกระสุนหนึ่งนัดยิงเข้าที่ล้อรถของผมทางด้านหลัง


“ไอ้พวกโง่” ผมสบถอย่างนึกรำคาญใจ บอกตามตรงว่าถ้าคนอย่างผมคิดจะหนีจะจอดรถพวกมันอยู่ตรงนี้ทำไมแต่แรก


ปัง!


ตื้ดๆๆๆ


แล้วเสียงที่ผมรอคอยก็ดังขึ้น


ฟุ่บ!


ผมตัดสินใจเปิดประตูรถออกพร้อมกับก้าวเท้าลงมายืนอยู่ด้านข้างตัวรถ ยกปืนที่ถือเตรียมเอาไว้ในมือตั้งแต่แรกขึ้นมาแล้วเล็งไปที่รถคันนั้นอย่างไม่ลังเล


หน้าที่ของบอดี้การ์ดอย่างผม ก็คือการพุ่งชนกับอันตรายทั้งหมดก่อนที่มันจะเข้าถึงตัวเจ้านายอย่างคุณโอยามะ


ตึก!


ตึก!!


ตึก!!!


ทุกก้าวที่ผมเดินตรงไปข้างหน้า คือการประเมินระยะห่างระหว่างตัวผมกับรถคันนั้นที่กำลังพุ่งเข้ามา เพื่อคำนวณวิถีกระสุน ซึ่งเมื่อผมมั่นใจแล้วว่าจะไม่เสียกระสุนฟรีๆ ผมถึงได้ตัดสินใจยิง


ปัง!


ปัง!!


ปัง!!!


ปัง!!!!


สี่นัดที่ยิงออกไปมันจะต้องไม่พลาดเลยสักนัด


เอี้ยดดด~~~


ในที่สุดรถของพวกมันก็เสียศูนย์จากการถูกผมยิงเข้าที่ล้อด้านหน้าทั้งสองล้อ ล้อละสองนัด


ตู้มมมม~~~


คนขับรถไม่สามารถบังคับพวงมาลัยต่อไปได้ สังเกตได้จากการที่ตัวรถส่ายไปส่ายมาก่อนจะพุ่งชนเข้ากับท้ายรถของผม ซึ่งก็โดนแค่เฉียดๆ น่ะ เพราะแรงกระแทกมีไม่มากพอจะทำให้ด้านหน้าของรถที่สะบัดออกมาถึงตัวผมที่ยืนห่างออกมาจากตัวรถแค่ไม่ถึงสิบก้าวด้วยซ้ำ


ทันทีที่รถคันนั่นหยุดนิ่งอยู่กับที่ ผมก็เดินตรงเข้าไปกระชากประตูฝั่งคนขับออก ปลายกระบอกปืนยังคงชี้ตรงไปด้านหน้าและพร้อมยิงเสมอ


ปัง!


แต่เสียงปืนที่เพิ่งจะดังขึ้น มันไม่ได้ดังมาจากปืนในมือของผม


ตุ้บ!


และทันทีที่ผมกระชากประตูรถคันนั้นให้เปิดออก ร่างของคนขับก็ร่วงลงมาแทบเท้าของผมในทันที ซึ่งเมื่อผมกวาดสายตามองเข้าไปด้านในรถจนทั่วก็ไม่พบว่ามีคนอื่นนั่งมาด้วย  ซึ่งสำหรับผมมันไม่ใช่สัญญาณที่ดีสักเท่าไหร่


ผมลากร่างไร้วิญญาณของคนขับรถคันนั้นออกมา ที่ตักของมันมีปืนที่มันเพิ่งจะใช้ฆ่าตัวตายตกอยู่ บ่งบอกได้ชัดเจนว่าคนคนนี้เตรียมตัวที่จะตายมาตั้งแต่ต้น


เอี๊ยดดด~


เสียงรถยนต์สามสี่คันที่ขับเข้ามาติดๆ จอดล้อมผมเอาไว้ แต่ทั้งหมดนั้นเป็นคนของแบล็กสกอร์เปี้ยน กำลังเสริมที่ผมเป็นคนเรียกไปเมื่อครู่


“ปลอดภัยนะครับคุณคิราวะ”


“ค้นตัวมันให้ทั่ว แล้วรีบรายงานฉันว่ามันเป็นพวกไหนกันแน่!” ผมสั่งด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะเดินกลับมาที่รถของพวกมันแล้วพยายามค้นหาเบาะแสที่อาจสาวไปถึงตัวการใหญ่ แต่กลับไม่พบอะไรเลยสักอย่างนอกจากเอกสารว่ารถคันนี้เป็นรถที่ถูกเช่ามา!


“คุณคิราวะครับ”


เสียงเรียกจากโตกิสึทำให้ผมต้องละสายตาจากเอกสารตรงหน้าแล้วเดินย้อนกลับไปหาเขาที่กำลังค้นตัวไอ้สารเลวที่นอนหมดลมหายใจอยู่ที่พื้น


“นี่ครับ” โตสึชี้ไปที่ไหล่ด้านซ้ายของไอ้หมอนั่น ที่มีข้อความสั้นๆ ลักษณะเหมือนเป็นตราประทับๆ เอาไว้


忠実な (ชูจิสึ)


“จงรักภักดีงั้นเหรอ” ผมอ่านแล้วนึกสงสัย


“ชัดเจนแล้วครับว่าเป็นคนของกลุ่มเสือขาวแน่ๆ เพราะอีกสองคนที่อยู่ในรถอีกคันก็มีตราประทับแบบเดียวกัน และที่สำคัญก็คือพวกมันก็ชิงปิดปากตัวเองตายกันหมด” โตกิสึยืนยันข้อมูล ซึ่งมันจริงที่ตราประทับนี้เป็นสัญลักษณ์ของพรรคเสือขาวที่ใครๆ ต่างก็รู้ แต่ผมกลับคิดว่ามันดูออกง่ายเกินไป


“โตกิสึ นายไปส่งฉันที่แบล็กทาวน์ ส่วนคนอื่นๆ ที่เหลือให้ช่วยกันเก็บหลักฐานให้หมดทุกชิ้น อย่าเพิ่งให้เรื่องนี้แพร่งพรายออกไปก่อนที่ฉันจะสั่ง รวมถึงปิดปากตำรวจและนักข่าวให้ดีด้วย”


“ครับ”


ทุกคนรับคำสั่งจากผมอย่างขันแข็ง ก่อนที่ผมจะเดินนำโตกิสึมาที่รถ ซึ่งเขาก็รีบเดินตามมาเปิดประตูรถให้ผมตามหน้าที่


Rrrr~


“ครับคุณโอยามะ” ผมรีบกดรับสายทันทีที่เห็นว่าเป็นสายเรียกเข้าจากคุณโอยามะที่ตอนนี้น่าจะกำลังเดินทางไปตรงไปที่แบล็กทาวน์แล้วเหมือนกัน


[อีกสิบนาทีเจอกัน ฉันมีงานด่วนให้นายทำ]


“ครับคุณโอยามะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว