facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณที่เข้ามาเป็นกำลังใจนะคะ จะพยายามพัฒนาฝีมือต่อไปเรื่อย ๆ ในวันข้างหน้าค่ะ

ตอนที่ 30 : สามีภรรยา (ตอนพิเศษ)

ชื่อตอน : ตอนที่ 30 : สามีภรรยา (ตอนพิเศษ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 767

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2561 23:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 30 : สามีภรรยา (ตอนพิเศษ)
แบบอักษร

ตอนพิเศษ

“แม่จะพาหนูไปทำงานแล้วหรือคะ เบรสฟาสฝีมือคุณพ่ออร่อยมั้ย? ตกลงว่าหนูชอบกินหวาน หรือเปรี้ยวกันแน่” ร่างสูงในผ้ากันเปื้อนลายหวานแหววโน้มตัวลงพูดกับท้องป่องๆ มือยังถืออุปกรณ์ในครัว หลังจากที่วางจานอาหารอย่างเป็นระเบียบ

“ถ้าลูกตอบคุณได้ เธอคงอยากทานอาหารอย่างอื่นที่ไม่ใช่อาหารสุขภาพจ๋า จืดสนิทยังกับอาหารจีน” แม้ว่ามันจะเป็นอาหารที่ดีที่สุดสำหรับสตรีมีครรภ์ ซึ่งอายุครรภ์กว่า 29 สัปดาห์หรือเจ็ดเดือนครึ่ง แต่กินทุกวันมันก็เบื่อเป็นธรรมดา

“ทนอีกนิดนะ อีกสองเดือนกว่าก็ได้ตามใจปากแล้ว”

“ตามใจอะไรกัน? คลอดแล้วก็ต้องให้นมลูกอีกไม่รู้กี่เดือน อดกินอาหารรสจัดอยู่ดี ไม่มีเวลาก็บอกมาดีกว่า มาทำเป็นอ้าง” กริยาเง้างอนของหญิงสาวทำให้ธนัชต้องยอมรับผิดแต่โดยดี ทั้งเรื่องที่เขาเรียนหนักจนมีเวลาให้เธอน้อยลง และยังไปรับงานพิเศษเพื่อหาประสบการณ์

“งั้นวันนี้ผมตำส้มตำให้กินดีไหม?”

“พูดแบบนี้คือทำเป็น?”

“เป็นสิ อาหารอีสานแซ่บๆ ของถนัดผมเลย” แววตาของคนฟังเหมือนจะมีประกายขึ้นมาเช่นเดียวกับนัยน์ตาคู่หวานคมซึ่งหรี่เล็กลงมองอย่างเจ้าเล่ห์ “คนทำก็แซ่บนะ ถ้าอยากกินต้องกินกุ๊กด้วย”

“เอ๊ะ คุณนี่นะ มักมาก ไม่สงสารลูกเลยรึไง?”

“ต่อแขนต่อขาให้แล้วต้องเขกหัวทุกวันด้วย จะได้ฉลาดๆ” ว่าแล้วก็วางของเกะกะมือลงบนโต๊ะ ลากเก้าอี้มานั่งประจันหน้า หญิงสาวรู้สึกได้ถึงภัยคุกคาม จากท่อนขาแข็งแรงที่โอบรอบเก้าอี้ของเธอไว้ ไม่รวมสายตากรุ้มกริ่ม ปรามเสียงดุ

“อย่าเข้ามาเชียวนะ ถ้าฉันไปทำงานสาย จะโกรธไปอีกเดือนเลยคอยดู”

“โดดไม่ได้เหรอ วันนี้ผมว่าง”

“ไม่ได้ค่ะ ฉันกำลังจะลาคลอด ไปบรรยายพิเศษ ลุยงานอีกอาทิตย์เดียวก็ได้พักยาวแล้ว”

คนฟังเพียงเท้าฝ่ามือลงบนพนักพิงเก้าอี้ “งั้นวันหยุดนี้เราไปฮันนีมูน ดูสัตว์ ชมวิวสวยๆริมแม่น้ำกัน ส่วนเย็นนี้ผมจะพาคุณไปกินอาหารไทยให้หายอยาก”

“ค่ะ ดีมากๆ” ความอยากคนท้องมันห้ามได้ที่ไหน รอยยิ้มหวานผุดขึ้นเต็มวงหน้า และยิ่งต้องดีใจขึ้นไปอีก เมื่อชายหนุ่มยังคงวาดฝันไปมากกว่าการอุดอู้อยู่ในสหรัฐฯ

“พอเจ้าตัวเล็กออกมาแล้วเราก็ไปฮันนีมูนในเชียงใหม่อีกรอบ คราวที่แล้วยังเที่ยวไม่ทั่วเลย”

“แล้วเราก็มีเพื่อนเล่นให้เธออีกสักคนสองคน..” วลีลอยๆพาความสุขบนใบหน้าหล่อเหลาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง แม้รู้ดีว่าลูกสาวของเขาคงต้องการน้องๆอีกเป็นแน่ นวีนาเองก็เห็นความเปลี่ยนแปลง ก่อนที่มือของเธอจะถูกบีบไว้แน่น

“ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากมี เพราะผมเกลียดพ่อแท้ๆของตัวเอง.. หรือไม่พร้อมนะ ที่รัก ผมรักลูกพอๆกับคุณ แต่..”

แน่ว่าอารมณ์คนท้องนั้นแปรปรวนจนเกือบจะเหวี่ยงใส่ชายตรงหน้า หากไม่ได้ยินความจริงจากปากของคนที่เก็บงำมันมานาน

“ตอนผมเป็นนักศึกษาแพทย์ มีผู้หญิงคนหนึ่ง อายุครรภ์ 39 สัปดาห์ ร่างกายทุกอย่างปรกติดี เธอนอนเจ็บท้องอยู่สิบชั่วโมง พอถึงเวลาคลอดดันเกิดเรื่องไม่คาดฝัน รกคลอดมีการตกเลือดออกมา 800 มิลฯ จากนั้นผู้หญิงคนนั้นก็.. ตกเลือดรุนแรง ทั้งแม่และลูกไม่ตอบสนองต่อยา ทั้งที่มันไม่ควรจะเกิด” คล้ายกับว่าคนพูดจะร้องไห้ออกมาจริงๆ นั่นคงจะเป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่เขาไม่ชอบโรงพยาบาล

“มันมีเลือดเยอะมากๆ.. วี ผมกลัวคุณเจ็บ ผมคงทนอยู่ต่อไปไม่ได้ ถ้าคุณเป็นอะไรไป” 

มีเรื่องที่เกือบลืมไปว่าเขาเคยถูกบิดาเกลียดเพราะอะไร ผู้ชายคนนี้ฝังใจว่าเป็นต้นเหตุให้มารดาต้องจากโลกนี้ไป ถูกยัดเยียดตราบาปมาตลอดว่าเป็นฆาตกรโดยกำเนิด นวีนาเอื้อมมืออีกข้างไปประคองใบหน้าเศร้าหมอง ปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“เพราะฉันรักคุณ.. ฉันเลยอยากมีเจ้าลูกนัทตัวน้อยให้เต็มบ้าน ฉันจะไม่เป็นอะไรแน่นอนค่ะ เชื่อสิ ขนาดคุณนายยังเบ่งฉันออกมาได้ ถ้าฉันเจ็บ คุณก็แค่จับมือฉันไว้ เหมือนที่ฉันเคยนั่งจับมือพี่ชายคนหนึ่งทั้งวัน”

ธนัชผุดรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะซบใบหน้าลงบนไหล่มนเหมือนเด็กน้อยขี้อ้อน “ถ้าผมอุ้มท้อง คลอดลูกแทนคุณได้ คงดี.. เมียผมจะได้ไม่ต้องเจ็บตัว”

“อย่าลืมเอาเรื่องนี้ไปเป็นหัวข้องานวิจัยตอนจบนะคะ” เสียงหัวเราะดัง แล้วเธอก็ยกมือขึ้นตบหลังสามีเบาๆ “ไปค่ะ ฉันต้องไปทำงานแล้ว”

เป็นอันรู้กันว่าหน้าที่สารถีนั้นเป็นของเขา คว้ากุญแจรถแล้วก็พาภรรยาออกไป หยุดปลายเท้าลงตรงประตูหน้าบ้าน

“เอ.. เราลืมอะไรหรือเปล่า?”

นวีนาแค่นหัวเราะ แล้วก็เขย่งปลายเท้าหาร่างสูงที่ตวัดลำแขนแกร่ง รับเธอเข้าอ้อมอก พลันประกบริมฝีปากหนาลงบนเรียวปากอิ่ม สอดปลายลิ้นอุ่นเข้าไปในโพรงปากนุ่ม กระกวัดเกี่ยวลิ้นน้อยมาลิ้มเลียหาความหวาน สอนเชิงรักอันเป็นเรื่องคุ้นเคยในยามเช้า

หัวใจดวงน้อยยังเต้นรุนแรงไม่เปลี่ยน หญิงสาวพริ้มตาปิดลง ยอมตอบรับจุมพิตแสนหวานพอหอมปากหอมคอ ก่อนจะสะกิดบ่าแกร่ง ไม่ให้สามีจอมตะกละถลำลึกไปกว่านี้

ดวงตาคู่หวานคมปรือมองสาวในอ้อมอกเหมือนคนเมา ยิ่งเรือนร่างงามบัดนี้มีน้ำมีนวล สองเต้าเต่งตึงกว่าปรกติ ความเป็นชายจึงตื่นตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมๆกับที่ยิ้มร้ายผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา

“เชื่อแล้วว่าคนท้องในไตรมาศนี้มักจะขี้ลืม อืม.. รู้มั้ย.. ที่รัก วันนี้วันพุธ”

“อะไรนะคะ?” หมายความว่าเธอไม่มีงานน่ะสิ!

แล้วเจ้าของร่างสูงก็โน้มตัวลงรวบข้อพับขาวเนียน อุ้มภรรยาเข้าบ้าน เตรียมก่อกวนลูกน้อยอย่างระมัดระวัง คุณหมอหนุ่มตระหนักดีว่าต่อแต่นี้ไปเขาไม่ใช่จิตแพทย์อัธยาศัยแย่ ผู้รักความโดดเดี่ยวเดียวดาย เมื่อมีชีวิตเพิ่มมาอีกหนึ่ง ชีวิตที่เป็นความรักเพียงหนึ่งเดียว และจะอยู่เคียงข้างกันตลอดไปจนหมดสิ้นลมหายใจ

ความคิดเห็น