ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ทฤษฎีที่ 9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.2k

ความคิดเห็น : 86

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ย. 2561 22:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทฤษฎีที่ 9
แบบอักษร

- 9 -



“โฟร์ทจะไปไหนต่อรึเปล่า?”

ตัวดึงดูดสายตามนุษย์โดยเฉพาะสตรีเพศหันมาถามผมพร้อมกับยิ้มกระชากใจประจำตัว หึ! แค่ผมเดินคนเดียวก็ดึงดูดสายตาได้พอสมควรแล้วนะครับ นี่ต้องมีไอ้พี่เคี้ยงมาเพิ่มเรตติ้งอีก คิดว่าอีกนิดคงต้องมีคนมาขอถ่ายรูปด้วยแล้วล่ะครับ

“แยกกันตรงนี้ดีกว่าครับ ผมชอบเดินคนเดียว”

หันไปยิ้มน้อยๆและค้อมหัวให้อย่างสุภาพเชิงบอกลา ผมไม่อยากที่จะอยู่ใกล้คนๆนี้เลยสักนิด...มันรู้สึกแปลกๆ คล้ายกับว่าผมกำลังจะแพ้...แพ้ทาง

“หนังเมื่อกี้น่ะ...”

“...”

“ผีชอบโผล่มาเป็นเงาสะท้อนในกระจกเนอะ...เหมือนที่เพนท์เฮาส์โฟร์ทเลย หลอนๆบรรยากาศทึมๆ เงียบๆ และกระจกบานโตๆ...”

กึก

ผมหยุดเดินแล้วนึกภาพตามที่คุณหมอคนหล่อพูด อย่างที่เคยบอกไปว่าเพนท์เฮาส์ของผมผนังเกือบทั้งหมดเป็นกระจกทั้งบานตั้งแต่พื้นจรดเพดาน ยิ่งตอนมืดๆยิ่งสะท้อนภาพในห้องอย่างชัดเจน...เหมือนในหนังเลย!

“...”

“ยิ่งอยู่คนเดียว...บรรยากาศยิ่งได้เนอะ”

ทำไมผมรู้สึกขนลุกวาบๆพิกล เอาไงดีวะ? คิดแล้วก็กดมือถือเข้าแอพลิเคชั่นสีเขียวเพื่อส่ง SOS หาเพื่อนในแก๊งค์ทันที

“พี่ไปก่อนนะ”

คุณหมอสูตินรีเวชหันมายิ้มจริงใจส่งมาให้ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่มีคำรั้งใดๆจากผมเลยสักคำ ไม่มีวัน! จะไม่ง้อผู้ชายคนนี้เด็ดขาด!

Fourth : วันนี้มาแดกเหล้าห้องกูกัน เลี้ยง!

Queen : คิดว่ากูว่างมากเหรอ? ถ้ากูโดนไล่ออกมึงจะรับเลี้ยงกูมั้ยล่ะ?

ไอ้ควีนดราม่าใส่เฉ๊ย! กูไม่หวังพึ่งมึงอยู่แล้ว! ถ้าโดนผัวทิ้งกูจะสมน้ำหน้าให้!

King : ไม่ว่าง

อยู่กับไอ้ควีนน่ะสิ! รำคาญพวกมีเมียยยยย!!!!

Ten : ไม่อยู่

กูไม่คิดว่ามึงจะว่างหรอกไอ้ผู้พัน

Nut : กูกับก้องเพิ่งมาถึงญี่ปุ่นอ่ะ

เฮ้อออออ! เอาไงดีวะกู? หรือจะให้ไอ้โก้มานอนเป็นเพื่อนดี? แต่กูก็แก่ขนาดนี้แล้ว ให้น้องให้นุ่งมานอนเป็นเพื่อนเพราะกลัวผีก็ดูจะน่าอับอายไปสักหน่อย ฮือออออออ ความลำบากของคนโสดแบบกูววววว

โครกกกก~

ก้มลงมองท้องตัวเองแล้วก็รู้สึกได้ถึงแรงประท้วงจากลำไส้ หาไรกินก่อนเดี๋ยวก็คิดออก

อย่างน้อยในห้างก็ไม่มีผีแหละว้า!

“สนใจทานปิ้งย่างมั้ยคะ? วันนี้มีโปรโมชั่นมา2จ่าย1นะค้าาา”

กลิ่นปิ้งย่างลอยมาแตะจมูกพร้อมเสียงเรียกแสนหวานของพนักงานทำให้ผมต้องหันกลับไปมองและก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ๆอย่างสนใจ

“ลูกค้ามากี่ท่านคะ?”

“1ครับ”

ผมพูดยิ้มๆส่งให้พนักงาน หิวอ่ะ ยิ่งได้กลิ่นหอมๆ ได้ยินเสียงซู่ๆก็รู้สึกโหยหิวขึ้นมาทันที

“เอ่อ...ถ้ามาท่านเดียวจะคิดค่าบริการสูงกว่าทั่วไปนะคะ”

“ห้ะ!?”

“คือ...เป็นมาตรการของทางร้านน่ะค่ะ”

ว้อททททททททททท!

แค่กูมาแดกคนเดียวนี่ต้องจ่ายเงินมากกว่าคนทั่วไปด้วยเหรอวะ? ทำไมวะ!? ก็จะกินคนเดียวอะ! ทำไมต้องกินปิ้งย่างหลายๆคนด้วยวะ นี่กูข้องใจมากจริงๆ

“ไม่ทราบว่าจะรับอยู่มั้ยคะ?”

“เหอะๆ ไม่เป็นไรครับ”

แล้วผมก็หอบท้องหิวโซออกมาทันที เบื่อโว่ยยยย! นอกจากเพื่อนจะไม่ว่างแล้ว ร้านปิ้งย่างก็ไม่เข้าใจกู! โลกแม่งโหดร้ายสัสๆ

“ไอศกรีมมั้ยคะ? มีโปรโมชั่นนะคะ”

อย่างน้อยก็หาขนมกินรองท้องดีกว่าโว้ย~

“เอารสช๊อคโกแลตครับ”

“แล้วอีกรสเอารสอะไรคะ?”

ผมเอียงหน้างงๆ เมื่อพนักงานคนสวยหันมาถาม

“ครับ?”

“คือเป็นโปรซื้อ1แถม1น่ะค่ะ อีกรสคุณลูกค้าจะรับเป็นรสอะไรดีคะ?”

....

หอยยยยยยยย!

สรุปแล้วผมก็เดินออกจากร้านมาด้วยไอศกรีม2โคนในมือ ในเมื่อไม่มีใครให้แบ่ง กูก็แดกเองให้หมดนี่แหละ!

.

[เฮีย จะกลับรึยัง? ซื้อของรึยังอะ?]

“เออๆ กำลังเลือกของ ของเยอะขนาดนี้กูจะแบกกลับรถยังไงเนี่ย?”

[ก็บอกแล้วว่าให้ผมไปด้วย]

“มึงเฝ้าร้านไปเถอะ กูยังไม่รู้เลยว่าจะถึงร้านกี่โมงเนี่ยย~”

[ขับรถดีๆนะครับ]

“เออ”

ผมกดวางสายผู้จัดการร้านแล้วก้มลงมองวัตถุดิบในรถเข็นพลางถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย กูจะขนของแหวกฝูงชนในห้างไปลานจอดรถยังไงเนี่ยยย

“เมียท้องอยู่เหรอพ่อหนุ่ม?”

“ห้ะ!? ครับ?”

สตรีสูงวัยที่ยืนเลือกเนื้ออยู่ข้างๆหันมาถามผมด้วยรอยยิ้ม

“เป็นพ่อบ้านต้องออกมาซื้อของเองสินะ เมียคงจะอุ้มท้องแก่อยู่ที่บ้านล่ะสิ”

โหยยยย คุณยายมโนแจ่มมากครับ! นอกจากผมจะไม่มีเมียอุ้มท้องแก่รออยู่ที่บ้านแล้ว ผมยังไม่มีใครเลยสักคนครับคุณยาย!

“ฮ่ะๆ”

ทำได้แค่ยิ้มแหยๆแล้วเดินเลี่ยงๆออกมา ไม่อยากดับจินตนาการคุณยาย กลับดีกว่าโว้ย! วันนี้ช่างเป็นวันช้อปปิ้งที่ทำร้ายจิตใจกูสุดๆไปเลย!

.

เมื่อแบกข้าวของพะรุงพะรังมาจนถึงที่จอดรถก็รู้สึกควันออกหูทันที! ใครมาจอดรถซ้อนคันกูเนี่ยยยยย!!! โมโห! พ่นไฟ!!!!!!

ติ๊ด!

ผมทำได้เพียงฮึดฮัดอย่างไม่รู้จะระบายอารมณ์กับใคร ข้าวก็ยังไม่ได้กิน กินไปแต่ไอติม ข้าวของก็เยอะ โมโหหห แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากปลดล๊อครถแล้วเอาถุงของพะรุงพะรังทั้งหลายไปเก็บไว้หลังรถ ก่อนจะอ้อมมายืนเท้าสะเอวมองรถฟอร์จูนเนอร์คันใหญ่ที่ขวางโฟล์คสวาเกนของผมอยู่ แถมหน้าฟอร์จูเนอร์ก็เป็นยาริสและซิตี้ สรุปคือกูต้องขยับรถทั้ง3คันเลยใช่มั้ยเนี่ยย!? โมโห!!!!

หันซ้ายหันขวาไม่เจอยามหรือมนุษย์หน้าไหน ผมก็คงต้องจัดการเองโดยขยับเจ้ารถคันเล็ก2คันแรกไปก่อน

“ฮึบบบ”

เจ้าฟอร์จูเนอร์แทบจะไม่ขยับเขยื้อนไปไหนเลยครับ ผมชักจะใกล้ระเบิดลงแล้วนะ!! ทำไมชีวิตผมต้องมาเจอเรื่องแย่ๆอะไรแบบนี้ด้วย!?

เป็นครั้งแรกเลยรึเปล่าที่ผมเผลอรู้สึกอยากมีใครสักคนอยู่ใกล้ๆตอนนี้ หรือเพราะปกติแล้วผมจะมีเพื่อนอยู่ใกล้ๆเสมอ...พอเพื่อนมีคนรักกันหมดแล้ว...ผมเลยเป็นด้อยขึ้นมาซะงั้น!

“ฮึบบ!”

ผมพยายามขยับเจ้ารถคันใหญ่แสนหนักนี่แต่มันก็ขยับไปข้างหน้าเพียง5เซนและถอยหลังมาอีก7เซน ให้ตายเถอะ!

อยากร้องไห้ มันเป็นความรู้สึกเหี้ยๆที่ถาโถมลงมา สาบานได้เลยว่าผมอยู่คนเดียวได้ ผมดูแลตัวเองได้...แต่บางทีเหมือนมีเสียงกระซิบนับพันที่พูดอยู่ข้างหู....

‘มนุษย์ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อให้อยู่คนเดียวนะไอ้โฟร์ท!’

ผมกำลังนอยด์ ให้ตายเถอะ!

พรึบ!

จู่ๆรถคันใหญ่ก็ขยับไปอย่างง่ายดายโดยที่ผมยังทำแค่ยืนเอาหัวดันๆแค่นั้น...หรือว่า?...

ผีหลอก!!!!!!!

“...อยู่นี่แล้วครับ”

“...”

คนตัวสูงแสนคุ้นตาปรากฏกายพร้อมกับรอยยิ้มที่ผมชักอยากเป็นเจ้าของมันแค่คนเดียว

พรึบ

ผมไม่รู้ตัว และไม่สามารถหาเหตุผลได้...ผมกระโดดกอดหนุ่มหล่อตัวสูงตรงหน้าไปซะเต็มรัก...

“เอ่อ...”

“ขอบคุณ...ขอบคุณที่พี่มาทุกครั้งที่ผมต้องการใครสักคน...ทุกครั้งเลย”

ผมซุกหน้าของตัวเองฝังลงไปในอกแกร่งของคนตัวโต ไม่อยากให้เขาพูดอะไร และผมก็ไม่อยากพูดอะไร...มันอายนะ แต่ตอนนี้ผมดีใจมากกว่า ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร...ผมดีใจจริงๆ

“ถ้าจะบอกว่า พี่แอบอยู่ใกล้ๆโฟร์ทตลอด จะโกรธพี่มั้ย?”

“...”

ผมเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างจดจ้อง แปลว่าแอบเดินตามผมตลอดเลยงั้นเหรอ?

“โฟร์ท...”

“จะไม่โกรธเลย ถ้าพี่โผล่มาตั้งแต่ที่ร้านปิ้งย่าง! รู้มั้ยว่าตอนนั้น ผม หิว มาก!”

ตอนนี้ก็เช่นกัน!!!!!

“ฮะๆ กลับไปทานที่ห้องกันเนอะ เดี๋ยววันนี้พี่อยู่เป็นเพื่อน”

“ผมไม่ได้ต้องการสักหน่อย...”

พูดเสียงแผ่วเบาลงแล้วก้มลงมองพื้น คนคูลๆอย่างผมไม่เห็นต้องการอะไรแบบนั้นสักนิด!

“เหรอครับ? อืมม...งั้นพี่กลับก็ได้”

“หิวแล้ว...วันนี้ที่ร้านมีกินปิ้งย่างก่อนเปิดร้านด้วยน่ะ และผมก็ซื้อของมาเยอะแยะเลย...อยู่ช่วยกินก่อนสิครับ”

.

.

“คุณหมอเป็น...เอ่อ...แฟนเฮียโฟร์ท?”

ไอ้โก้เปิดประเด็นทันทีหลังจากที่พวกเรากำลังลงมือกับหมูเห็ดเป็ดไก่ตรงหน้า นี่เพิ่งจะ5โมงเองครับ ยังมีเวลาอีกเยอะก่อนร้านเปิด พวกเราเหล่าพนักงานร้านThe escape รวมทั้งนักดนตรีน้องคณะผู้โหยหิวก็มาร่วมแดกของฟรีด้วยเช่นกัน

“ฮ่ะๆ ถามโฟร์ทสิครับ”

ผมที่กำลังลวกตับอยู่เงยหน้าขึ้นมองคนโยนคำถามก่อนจะหันไปมองคนตั้งคำถามแล้วหันไปมองพวกลูกน้องและนักดนตรีที่ต่างจ้องมองอย่างรอคอยคำตอบ

“เสือก”

“หุยยยยยยยยย”

“เฮียยย ตอบเถ๊อะะะ เห็นคุณหมอมาบ่อยมากเลย อยากเสือกมากอะ”

ไอ้แซคมือกลองถามพลางฉกหมูที่ผมเล็งไว้ไปต่อหน้าต่อตา มึงจะเปิดศึกกับกูเหรอไอ้แซค!!

“นั่นดิ! ปกตินอกจากเพื่อนๆแก๊งค์เฮีย หนูก็ไม่เคยเห็นใครได้ขึ้นห้องเฮียเลยนะ”

น้องผักกาดพนักงานคนสวยว่าพลางมองหน้าไอ้พี่หมออย่างหลงไหล เห้ยๆๆ เดี๋ยวๆๆ มองไรๆๆๆ แดกผักไปปปปปป

“อย่ามองเยอะ...ไม่รู้เหรอว่าหมอเคี้ยงต้องคำสาป”

“หืมม??”

และเป็นอีกครั้งที่ทุกคนหันมามองผมอย่างสนใจในสิ่งที่ผมกำลังพูด

“คุณหมอถูกสาปโดยแม่มดใจร้าย...ใครที่เผลอจ้องนานเกิน8วิ...จะตกหลุมรักจนโงหัวไม่ขึ้น!”

ผมทำเสียงขรึมๆก่อนจะพูดด้วยโทนเสียงที่น่าเชื่อถือที่สุดในชีวิต!

“หุววววววว”

“เฮียแม่งต้องเมาแล้วแน่ๆ แม่มดบ้าอะไร ตัวเองไม่อยากให้ใครมองแฟนตัวเองก็บอกตรงๆเถอะ หุยยย คนขี้หวงงง!”

ไอ้น้องผักกาดหันไปบ่นงุ้งงิ้งกับน้องขนุนเพื่อนรัก นี่ไม่เชื่อกูจริงๆเหรออ? นี่ดื่มไปนิดเดียวเอ๊งงง ที่จริงก็ดื่มไปสักพีกระหว่างนอไอ้พวกนี้เตรียมเตาย่างนั่นแหละครับ แค่นี้กระจอกกกกก

“ใครหวงง! กูอะเหรอหวงง! นี่มีแม่มดสาปไว้จริงๆนะ ไม่เชื่อมึงดูววววว”

หมับ

ผมจับให้คนหน้าหล่อหันมามองหน้าผมอีกครั้งแล้วจดจ้องอยู่อย่างนั้น โดยที่คุณหมอก็ยังคงมีรอยยิ้มน่าหมั่นไส้นั่นปรากฏบนใบหน้าเช่นเคย

“1”

“2”

พี่เคี้ยงยิ้มกว้างขึ้นส่งตรงมายังผมพร้อมสายตาเป็นประกาย

“3”

“4”

สายตาคู่เดิม ที่มองผมเหมือนเดิม...เหมือนตอนที่เราอยู่ในห้องน้ำวันนั้น

“5”

“6”

อยากมองหน้าใกล้ๆ...ได้มั้ย? ผมว่าผมมองตาเขาไม่ถนัดเอาซะเลย...

“7”

นี่ผมสายตาสั้นเกินไปรึเปล่า?...ผมควรไปตัดแว่นมั้ย?

“8...”

“...”

ทุกสรรพเสียงต่างเงียบไปทันทีที่ผมคว้าคนตรงหน้าเข้าใกล้แล้วประกบริมฝีปากตัวเองลงไปอย่างจงใจและไร้ซึ่งการขัดขืนใดๆของผู้ถูกกระทำ

แปะ

เสียงตะเกียบตกกระทบพื้นโต๊ะจากนักร้องนำประจำร้านดังขึ้น ทำให้ผมได้สติขึ้นมานิดหน่อย

“....กูบอกมึงแล้ว...แม่มดต้องสาปไอ้พี่เคี้ยงไว้แน่ๆ เพราะกูคิดจะหยุดทำแบบนี้ไม่ได้เลย...ให้ตาย”

.

.

.

To be continued

Ps. หึๆ ดูสิว่าพี่กับน้อง ใครจะร้ายกว่ากัน?

Facebook : I’m Mynt

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว