ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Intro...

คำค้น : PinkPen,มังกรหวงไข่

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ย. 2561 20:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
Intro...
แบบอักษร

​My karma & guy คนอย่างนาย ร้าย...สุดฤทธิ์

Intro


XXX Club


23.12 น.


เสียงเพลงภายในผับชื่อดังกำลังมอมเมาทุกคนในที่นี้ให้หลงใหลและดำดิ่งไปกับค่ำคืนที่ดูน่าสนุกสนาน แต่สำหรับฉันคืนนี้มันเป็นคืนที่โคตรจะน่าเบื่อ


โอ๊ย รู้สึกเวียนหัวจนอยากจะล้มตัวนอน รำคาญเสียงหัวเราะของผู้คนรอบกายจนอยากจะหนีกลับบ้าน ติดตรงที่ยังกลับไม่ได้เพราะงานเลี้ยงยังไม่เลิก


บ้าฉิบ! ฉันเมา


“หมดแก้ววว!”


แต่ถึงฉันจะรู้ว่าตัวเองกำลังเมา ก็ไม่ได้แปลว่าฉันจะหยุดหรอกนะ โดนเททั้งทีหยุดง่ายๆ ได้ยังไงกันล่ะ!


“เบาเว้ยยัยเพิร์ล คืนนี้แกดื่มไปเยอะแล้วนะ”


เสียงเตือนจากยัยป้าคะน้า แม่ซื้อประจำตัวฉันดังแว่วเข้ามาในหู และก็เพราะว่ามันขี้บ่นแบบนี้ไงมันถึงได้ฉายาป้ามาครอง ทั้งที่หน้าตามันก็ออกจะสวย แถมยังไม่ได้ใส่แว่นเป็นมนุษย์ป้าสักหน่อย อายุก็เพิ่งจะยี่สิบต้นๆ ทำไมมันบ่นเก่งกว่าแม่ฉันไปได้ก็ไม่รู้เหมือนกัน


“คืนนี้แกก็บ่นเยอะแล้วนะ ถามจริง แกกลัวฉันไม่มีปัญญาจ่ายรึไงยัยคะน้า”


“ฉันรู้ว่าแกมีเงิน แต่แค่ผู้ชายคนเดียว แกจำเป็นต้องจ่ายเพื่อมันเยอะขนาดนี้เลยเหรอวะ”


ฉึก! เหมือนโดนมันถือมีดมาปักอกยังไงอย่างงั้น


“เออๆๆ แต่ขออีกนิด หมดขวดนี้แล้วพอเลย”


“แกพูดแบบนี้มาตั้งแต่ขวดที่แล้วๆ ยัยเพิร์ล แล้วนี่ก็เพิ่งเปิดขวดใหม่ ขืนแกดื่มจนหมดขวดนี้รับรองว่าหมาแน่ๆ”


“เอาน่าป้า ยัยเพิร์ลมันโดนเทนะ ป้าจะให้มันกลับไปนั่งอ่านหนังสือสวดมนตร์รึไง” ยัยตังเมหันมาช่วยพูดพลางหัวเราะคิกคัก


“แล้วแกจะให้มันเมาหัวราน้ำไปทำไมวะ อีกอย่างจะพูดว่าโดนเทก็ไม่ถูกสักเท่าไหร่ เพราะมันกับพี่พอร์ชยังไม่ได้เป็นแฟนกันด้วยซ้ำ”


ผัวะ!


รอบนี้ป้าคะน้าถือไม้หน้าสามมาตีแสกหน้าฉันเลยค่ะทุกโคนนน เจ็บกว่าดอกเมื่อกี้ไปอีก


ฉันนั่งอ้าปากพะงาบๆ เมื่อถูกป้าคะน้าพูดแทงใจดำ แต่จะว่าไปสิ่งที่มันพูดมาก็ถูกนั่นแหละ ฉันกับพี่พอร์ชยังไม่ได้เป็นแฟนกันเลย แต่ถึงอย่างนั้นเราก็ควงกันไปไหนมาไหนบ่อยๆ นี่นา คนทั้งมหา’ลัยเขายังคิดเลยว่าเราคบกันด้วยซ้ำ แต่แล้วจู่ๆ มาวันนี้เขากลับควงผู้หญิงคนหนึ่งมาแนะนำให้ฉันรู้จักในฐานะแฟน ส่วนฉันน่ะเหรอ...เขาบอกว่าเป็นน้องสาวยังไงล่ะ


ทุเรศฉิบ! พี่ชายที่ไหนเขาควงน้องสาวไปกินข้าวดูหนัง แถมยังโทรคุยกันทุกคืนก่อนนอนวะ แล้วไอ้ที่บอกว่าฝันดีมันคืออะไร!


“ที่ป้าพูดมามันก็เหตุผล แต่ป้าก็ยอมๆ มันไปหน่อยเหอะน่า ยัยเพิร์ลมันถูกปาดหน้าเค้กทั้งที แถมยังโดนตอกย้ำด้วยสถานะน้องสาว ไม่เจ็บใจก็แปลกไปหน่อย เป็นฉันนะ ฉันจะฟาดหน้าไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั่นให้ด้วย บอกเลย”


“นั่นดิ สวยก็สวย รวยก็รวย ถามจริงแกสู้ยัยนั่นไม่ได้ตรงไหนวะ” ยัยสลิ่มที่เพิ่งจะวางสายจากแฟนของมันรีบพูดสำทับ แล้วก็กลับกลายเป็นว่าทุกคนหันมาถกเถียงกันเรื่องโปลไฟล์ของฉันซะงั้น


ใช่ค่ะ! ฉันสวยและรวยมาก ฉันเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของครอบครัว พ่อของฉันเป็นนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ส่วนแม่คุณนาย มีดีกรีเป็นหัวหน้าแม่บ้านประจำชมรมคุณนายเมียตำรวจ แต่นั่นมันไม่ได้แปลว่ามันจะทำให้ฉันได้พบเจอรักแท้หรือผู้ชายที่รักฉันจริงเลยสักครั้ง เพราะจากประสบการณ์ที่ผ่านมา ถ้าไม่เลิกกันเพราะฉันจับได้ว่ามันแค่คิดจะหลอกฟันฉัน ก็ต้องแยกกันเพราะคำว่าน้องสาวหรือไม่ก็เพื่อนที่ดีต่อกันเท่านั้นเอง อยากมีพี่มีน้องทำไมไม่ไปบอกพ่อบอกแม่กันล่ะวะ ฮืออ


ส่วนรายล่าสุดที่ชื่อพี่พอร์ชนี่ก็อย่างที่บอกไป มันควงฉันไปไหนมาไหนอยู่เกือบเดือน แต่สุดท้ายดันมาบอกว่าเห็นฉันเป็นน้องสาว ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจโว้ย


“โหมดแก้ววว” ฉันร้องบอกออกไปพร้อมกับยกแก้วน้ำสีอำพันขึ้นมากลางอากาศอีกรอบ ใครอยากจะเล่าเพื่อตอกย้ำเรื่องราวความเศร้าของตัวเองกันล่ะ ฉันยิ่งอยากจะลืมแต่พวกมันดันมาพูดกรอกหูซ้ำๆ แบบนี้แล้วฉันจะลืมได้ยังไง


“พอแล้วยัยเพิร์ล นี่ตกลงแกจะกินหรือแกจะอาบ หกเลอะเทอะหมดแล้ว”


สุดท้ายฉันก็โดนยัยป้าคะน้าหันมาเอ็ดใส่เหมือนเดิม แถมมันยังคว้าแก้วเหล้าในมือของฉันไปวางกระแทกลงบนโต๊ะกระจกตรงกลางวงอีกต่างหาก


โอ๊ย ไม่น่าชวนมันมาเลย รู้งี้ปล่อยให้นอนสมาธิอยู่ที่หอคนเดียวซะก็ดีหรอก


“อย่ามาห้าม!” ฉันแหวเสียงดังแล้วเอื้อมมือไปดึงแก้วเหล้าคืนมา แต่กลับถูกมันตีมือเสียงดังเพียะจนต้องดึงมือกลับ


“พอได้แล้วเพิร์ล แกเมาจนจะไม่มีสติอยู่แล้วนะเว้ย”


“ถ้าฉันไม่มีสติ ฉันจะจำได้ไงว่าแกชื่อคะน้า มีฉายาว่าป้าเพราะชอบบ่นตั้งแต่เรื่องผมแตกปลายยันปัญหาเศรษฐกิจโลก” ฉันโวยวายออกไปก่อนจะหันไปแย่งแก้วเหล้าจากมือของยัยตังเมที่นั่งอยู่ข้างๆ มาดื่มจนหมดไปอีกหนึ่งแก้ว ทำเอาคนอื่นๆ หัวเราะกันครืนยกเว้นยัยป้าคะน้าที่เพิ่งจะโดนฉันเผาไปเมื่อครู่ แต่มันขี้บ่นจริงๆ นี่นา


“เออๆ งั้นแกอยากทำอะไรก็ตามใจแกก็แล้วกัน แต่ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา ฉันไม่ช่วยนะบอกเลย”


“รู้น่า อีกอย่างคืนนี้ฉันไม่ได้ขับรถมาเอง เดี๋ยวเกาะยัยสลิ่มกับเต้กลับ เพราะฉะนั้นแกไม่ต้องกลัวฉันจะเมาจนขับรถไม่ได้หรอกน่า จุ๊บๆ”


พูดจบฉันก็ยื่นหน้าไปจุ๊บแก้มยัยคะน้าหนึ่งทีจนถูกมันผลักหัวทิ่มกลับมา แถมมันยังยกมือขึ้นมาถูกแก้มแรงๆ ด้วยท่าทางรังเกียจจนฉันนึกหมั่นไส้


ทีลูกอมจูปาจุ๊บที่ฉันอมอยู่คาปากมันยังแย่งไปอมต่อได้ ไหงแค่หอมแก้มแค่นี้มันดันรังเกียจฉัน


“เฮ้ยๆๆ ใครไม่เมา ช่วยฉันดูหน่อยสิวะว่านั่นใช่ยัยพลอยร้อยลีลารึเปล่า” ยัยตังเมหันมากระซิบกระซาบ


ฉายาที่ได้ยินทำเอาฉันหูผึ่งขึ้นมาในทันที ก่อนจะรีบสอดส่ายสายตามองไปตามนิ้วมือเรียวยาวของยัยตังเมที่ชี้ไปที่ผู้หญิงรูปร่างแบบบางคนหนึ่งที่นั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนของเธอถัดไปจากโต๊ะของกลุ่มฉันสี่ห้าโต๊ะ ซึ่งสาเหตุที่ทำให้ฉันหูผึ่งขึ้นมาก็เพราะยัยนั่นเป็นศัตรูคู่อาฆาตของฉันเองน่ะสิ


“ใช่ๆๆ มากับใครวะ ใช่มังกรรึเปล่า” ยัยสลิ่มรีบถาม


“ไม่เห็นว่ะ แต่เหมือนจะไม่มีผู้ชายมาด้วยเลยนะ กลุ่มนั้นมีแต่ผู้หญิง”


“เขาเลิกกันแล้ว จะมาด้วยกันได้ยังไงล่ะ แกก็ถามโง่ๆ นะยัยสลิ่ม” ป้าคะน้ารำพึงรำพันบอก ขนาดมันแค่พูดเฉยๆ ยังฟังเหมือนเสียงบ่นเลย คิดดูสิ


อ้อ แล้วขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่าถึงป้าคะน้ามันจะขี้บ่นเป็นคนแก่ถือศีลแต่เรื่องงานเผือกนี่ป้าคะน้าไม่เคยเป็นรองใครนะ มันบอกว่าเป็นการแลกเปลี่ยนความคิดเห็น ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน


“เออว่ะ จริงของป้า โดนตบตีขนาดนั้น ไม่เลิกก็เกินทนไปหน่อย”


สรุปว่าตอนนี้เรื่องของยัยพลอยรับไม้ต่อดึงความสนใจจากทุกคนไปจากเรื่องของฉันได้ในที่สุด


ฉันที่กำลังรู้สึกมึนๆ หัวก็ได้แต่นั่งฟังยัยพวกนั้นซุบซิบกันอยู่เงียบๆ จริงๆ อยากจะร่วมวงนินทากับพวกมันเหมือนกันแต่พูดไม่ทันไง ได้ยินแล้วก็คิดตามพวกมันตั้งแต่ที่ยัยตังเมเปิดประเด็นเรื่องยัยพลอยขึ้นมาแล้วนั่นแหละ เพียงแต่ตอนนี้ระบบประมวลผลของร่างกายฉันมันช้าไปหน่อย กว่าจะพูดคนอื่นก็แย่งพูดไปหมดแล้ว


จะว่าไปแล้วพอนึกถึงเรื่องของยัยพลอยขึ้นมาแล้วฉันก็แอบรู้สึกสงสารยัยนั่นอยู่เหมือนกันนะ คืองี้ เมื่อเดือนก่อนมีคลิปที่ยัยนั่นทะเลาะกับมังกรหลุดออกมาน่ะสิ เท่าที่ฉันเห็นในคลิปก็คือมังกรกำลังกระชากยัยพลอยไปที่รถ ยัยนั่นร้องไห้อย่างหนัก บนใบหน้ามีร่องรอยของการถูกทำร้าย จำได้ว่าช่วงนั้นยัยพลอยหายหน้าหายไปตาไปตั้งเกือบสองอาทิตย์เหมือนกันกว่าจะกลับมาเรียน


 ถึงปกติแล้วฉันกับยัยนั่นจะไม่ค่อยชอบขี้หน้ากันสักเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้ถึงกับเกลียดกันจนอยากเห็นอีกฝ่ายตายไปต่อหน้าต่อตาหรอก ก็แค่เซ้นส์ของฉันมันบอกว่าไม่ถูกชะตากับยัยนั่นเท่านั้นเอง


“ยัยเพิร์ลๆ”


“อารายยย” ฉันถามเสียงยานคาง


“ยัยบ้า เผลอนิดเดียวแกดื่มไปกี่แก้วแล้วเนี่ย” ป้าคะน้าโวยวายพลางดึงขวดเหล้าออกจากมือของฉันไปวางไว้ซะไกลเลย อะไรวะ เงินฉันก็เป็นคนจ่ายนะเว้ย


“เอาเหล้ามา...”


“โอ๊ย เรื่องเหล้าเอาไว้ก่อนได้มั้ยล่ะ เมื่อกี้เหมือนฉันจะเห็นว่ายัยพลอยกำลังมองมาทางนี้เว้ย นั่นไงๆ ลุกมาแล้วด้วย” ยัยสลิ่มนิวส์รีบรายงาน


“มองเพราะฉันสวยกว่าอ่ะดิ” ฉันพูดพลางยิ้มเยาะ พูดจบก็เหมือนจะเห็นว่ายัยพลอยเดินผ่านมาทางโต๊ะฉันพอดี ซึ่งแทนที่จะผ่านไปเฉยๆ แต่ยัยนั่นกลับหยุดเดินแล้วหันมามองหน้าฉัน


ก็แบบนี้จะให้ถูกชะตาได้ไง เป็นพยานนะว่าฉันไม่ได้หาเรื่องก่อน ถึงจะเมาแต่ฉันก็เมาอยู่ในที่ของฉัน


“หวัดดีเพิร์ล” ทำมาเป็นทัก


“ไหว้พระเถอะพลอย” ฉันบอกแล้วกรีดยิ้ม ก่อนจะเอียงคอมองหน้ายัยนั่นอย่างตั้งใจจะยั่วโมโห


“ฉันได้ข่าวว่าเธอเลิกกับพี่พอร์ชแล้วเหรอ ทำไมเลิกกันซะล่ะ วันก่อนยังเห็นควงกันไปดูหนังอยู่เลย”


ฉันล่ะเกลียดความตอแหลของยัยนี่เพราะแบบนี้ไง ต่อหน้าทำมาเป็นยิ้ม ลับหลังนี่ว่าฉันเสียๆ หายๆ เก่งจริงทำไมไม่ด่าต่อหน้าวะ แม่จะด่ากลับให้ดู!


“สะ...อุ้บส์”


“สลิ่ม ยัยเพิร์ลมันจะเรียกยัยสลิ่มน่ะ” ป้าคะน้าหันมาตะครุบปากฉันเอาไว้ก่อนจะแก้ต่างออกไปแทน แต่ฉันไม่ได้จะเรียกยัยสลิ่มสักหน่อย ฉันจะไปเรียกมันทำไมกันล่ะ ฉันตั้งใจจะด่ายัยพลอยต่างหาก


“แปลว่าเรื่องที่ฉันได้ยินมาก็จริงสินะเนี่ย”


“เธอได้ยินอะไรมา” ยัยตังเมรีบถาม (แทน)


“ก็เรื่องพี่พอร์ชกับพี่แจมยังไงล่ะ ก่อนหน้านี้ฉันเองก็ไม่เชื่อหรอกนะ คิดว่าแค่ข่าวลือ แต่เห็นสภาพของเพิร์ลตอนนี้แล้วก็คิดว่าข่าวไม่น่าจะมั่วแล้วล่ะ แย่หน่อยนะ แต่พี่แจมเขาก็สวยมากจริงๆ”


“ยัย...” ฉันขยับจะอ้าปากด่าอีกรอบ แต่ก็ยังไม่วายถูกยัยป้าคะน้าห้ามเอาไว้อยู่ดี สรุปว่ายัยนี่อยู่ข้างใครกันแน่เนี่ย!

“ฉันเดาว่าเธอน่าจะมีดวงพิฆาตของรักจริงๆ นะเพิร์ล ทางที่ดีเธอควรรีบหาทางแก้เคล็ดหน่อยจะดีกว่า นี่ก็เรียนใสกล้จบแล้ว ขืนชักช้ากว่านี้มีหวัง...ขึ้น-คาน แหงๆ” ยัยพลอยพูดพลางแสยะยิ้ม คำว่าขึ้นคานที่ยัยนั่นตั้งใจเน้นทำให้ฉันเบิกตาโพลงและแทบจะสร่างเมาขึ้นมาทันที ในอกนี่เดือดปุดๆ เหมือนถูกดูด่าว่าขี้เหร่ไม่มีผิด


 “ก็ถ้ามีแล้วโดนซ้อม ฉันว่านั่งสวยๆ อยู่บนคานมันก็สบายดีนะพลอย” ฉันพูดพลางแสยะยิ้มท้าทายกลับไป พูดจบก็เห็นว่าใบหน้าสวยหวานของยัยพลอยกลายเป็นเรียบตึงขึ้นมาภายในเวลาเพียงเสี้ยววินาที เห็นแล้วอยากจะขำ นี่ฉันกำลังช่วยยัยนั่นประหยัดค่าโบท็อกซ์เลยนะ เห็นความดีความชอบกันหน่อยเถอะ


“ยัย...”


“ฉันชื่อเพิร์ล เรียกให้ถูกด้วยนะ...ยัยพลอย!” ฉันกระแทกเสียงใส่พลางแกะมือของป้าคะน้าที่คอยแต่จะรั้งฉันเอาไว้เพราะกลัวฉันจะก่อเรื่องออก ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วใช้สายตามองยัยพลอยตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ซึ่งยัยนั่นก็คงหน้าชาไปตั้งแต่ที่ฉันขุดเรื่องเก่าของเธอมาพูดแล้วล่ะ แต่ฉันไม่ได้เป็นคนเริ่มสักหน่อย ถ้ายัยนี่ไม่หันมากัดฉันก่อน มันก็ไม่มีเรื่องหรอก แต่นี่เหมือนตั้งใจจะเดินมาหาเรื่องฉันก่อน มันก็ช่วยไม่ได้ที่ฉันจะทำบ้าง


“ยัยเพิร์ล”


“มีอะไร ยัย-พลอย”


“นี่แก...”


“พลอยอย่า ไปเหอะน่า ไปๆๆ”


สุดท้ายเมื่อเพื่อนของยัยพลอยเห็นว่าท่าไม่ดี หรือก็คือมีแนวโน้มว่าจะแพ้ ก็พากันลากพลอยร้อยลีลาออกไป


บ้าฉิบ! เดินมาหาเรื่องเขาก็แล้วเผ่นไปง่ายๆ ปอดแหกชะมัด เมื่อครู่นี้ถ้าไม่ติดตรงที่ยัยป้าคะน้าพยายามห้าม ฉันคงลุกไปกรี๊ดใส่หน้ายัยนั่นตั้งแต่ที่ยัยนั่นกล้าบอกว่าฉันจะขึ้นคานแล้ว


หลังจากที่ยัยพลอยไปแล้ว ก็ได้เวลาที่ฉันจะกลับมาคิดบัญชีกับพวกมันได้สักที ใครกันที่กล้าเอาเรื่องที่ฉันมีดวงพิฆาตของรักไปพูด เรื่องนี้ไม่น่าจะมีคนอื่นรู้นอกจากพวกเรานี่นา


“โทษที วันก่อนฉันคุยกับยัยสลิ่มในห้องน้ำแล้วยัยพลอยดันได้ยินเข้า” ป้าคะน้ารับสารภาพเสียงอ่อย ต้องเป็นมันทุกทีสิน่า นี่มันเอาเรื่องที่หมอดูทักว่าฉันมีดวงพิฆาตของรักไปพูดในที่สาธารณะได้ยังไงเนี่ย


เรื่องของเรื่องคือก่อนหน้านี้พวกเราเคยไปดูดวงกับหมอดูกันมาน่ะ สำนักนี้ยัยสลิ่มเอาหัวเป็นประกันว่าแม่นมาก ซึ่งปกติแล้วฉันไม่เชื่อเรื่องดวงหรอก แต่เพราะถูกพวกมันลากไปก็เลยตกกระไดพลอยโจน และก็เหมือนจะถึงคราวซวยเมื่อฉันดันเป็นคนเดียวที่ถูกทักว่าช่วงนี้ดวงไม่ค่อยจะดีโดยเฉพาะเรื่องความรัก


สรุปโดยสั้นๆ ก็คือ หมอดูทักว่าฉันเกิดมามีดวงพิฆาตของรัก ไม่ว่าฉันจะแอบชอบใคร ถ้าไม่ถูกเขาปฏิเสธก็จะมีอันต้องผลัดพรากจากกันก่อนเสมอ หรือถ้าจะได้คบใคร คนคนนั้นก็จะไม่จริงใจกับฉัน ซึ่งอย่างที่บอกว่าปกติแล้วฉันไม่เคยเชื่อเรื่องพวกนี้หรอกนะ แต่พอเจอกับตัวหลายๆ ครั้งเข้ามันก็อดจะคิดไม่ได้


“เพราะแกเลยป้า ยัยพลอยมันถึงได้แช่งให้ฉันขึ้นคาน เพราะฉะนั้นเรื่องนี้แกต้องรับผิดชอบ”


บ้าจริง นี่ถ้าเลือกตบได้ฉันยังไม่รู้เลยว่าฉันควรจะตบใครระหว่างยัยคะน้าหรือยัยพลอย


“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้ตั้งใจ แกจะให้ฉันรับผิดชอบได้ไงวะ”


“ไม่รู้แหละ แต่แค้นนี้ต้องชำระ” ฉันโวยวายอย่างคนพาล คำว่าขึ้นคานของยัยพลอยทำให้ฉันเสียหน้า และคนอย่างเพิร์ล เสียเงินไม่ว่า แต่จะยอมเสียหน้าไม่ได้ ฉันไม่ยอม!


“นี่ๆๆ พวกแกหยุดทะเลาะกันก่อนเว้ย ฉันว่าเมื่อกี้นี้ยัยพลอยมันไม่ได้ตั้งใจลุกขึ้นมาหาเรื่องยัยเพิร์ลหรอก” ยัยตังเมพูดพลางสะกิดแขนฉันยิกๆ ให้หันไปมองมัน ซึ่งพอหันไปมองมันปุ๊บ ก็ต้องมองตามสายตาของมันต่อไปอีกทีเพราะมันกำลังมองไปที่สิบนาฬิกาหรือก็คือซ้ายมือของฉันนี่เอง


ที่ตรงนั้นมีผู้ชายตัวสูงๆ คนหนึ่งกำลังเดินเข้ามา ทั้งความสูงและผิวขาวๆ ของเขาทำให้เขาดูโดดเด่นสะดุดตา ใบหน้าหล่อคมเข้มและดูเลว ประกอบกับท่าทางดูร้ายๆ แบบนั้นสะกดสายตาของทุกคนที่เขาเดินผ่านได้ไม่ยาก ซึ่งนอกจากบุคลิกภาพนอกของเขาจะดูร้ายแล้ว นิสัยของเขาก็ยังร้ายมากด้วย เพราะเขาคือ...มังกร หรือก็คือแฟนเก่าของยัยพลอย ผู้ชายในคลิปทำร้ายร่างกายยัยพลอยจนโด่งดังไปทั่วมหา’ลัยยังไงล่ะ


“ที่แท้ยัยพลอยตั้งใจจะหนีมังกรต่างหาก เผ่นแน่บเลยว่ะ” ยัยตังเมพูดพลางหัวเราะ ซึ่งพอคิดตามแล้วฉันก็อดจะหัวเราะตามมันไม่ได้


ไม่ใช่ว่าอยากจะซ้ำเติมหรือว่าใจดำเห็นเรื่องการทำร้ายร่างกายผู้หญิงเป็นเรื่องสนุกสนานหรอกนะ แต่ก็อย่างที่เห็นว่ายัยนั่นไม่ได้ทำตัวให้ดูน่าสงสารเลยสักนิดเดียว แถมยังปากเก่งอวดดีไปทั่วจนบางทีฉันก็สงสารไม่ลง


“บอกตรงๆ ว่าถ้าฉันไม่เห็นคลิปนั้นกับตาตัวเอง ฉันก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันว่าเป็นเรื่องจริง สารภาพว่าบางทีก็แอบคิดว่ายัยนั่นก็สมควรโดนอ่ะนะ” ยัยสลิ่มรำพึงรำพันออกมาเบาๆ


บ้าจริง ฉันคิดว่าฉันจะแอบคิดแบบนั้นอยู่คนเดียวซะอีก เอาวะ มีเพื่อนเลวด้วยสักคนก็ยังดี ไม่รู้สึกผิดเท่าไหร่


“นั่นดิ น่าเสียดายนะ หล่อก็หล่อ รวยก็รวย ไม่น่าเลวเลย นี่ถ้าไม่ติดตรงที่ซ้อมผู้หญิงฉันจะยุให้ยัยเพิร์ลเดินไปจีบมาเย้ยยัยพลอยสักหน่อยเถอะ ไม่ขึ้นคานแถมยังควงแฟนเก่ายัยนั่นด้วย คงสนุกดีพิลึก” ตังเมพูดสำทับ ซึ่งพอมันพูดจบ วูบหนึ่งของความคิดที่แวบเข้ามาในหัวของฉันก็คือ...ความคิดนี้เข้าท่าดีว่ะ


“งั้นก็ควรลองนะ”


“หา!”


“พวกแกว่าถ้าคนอย่างฉันเดินไปจีบมังกรจริงๆ มันจะเป็นยังไงวะ” ฉันแกล้งถามพลางกระดกแก้วเหล้ากรอกปากย้อมใจ


“เป็นไปไม่ได้น่ะสิ เว้นซะแต่แกอยากได้ผู้ชายสารเลวแบบนั้นทำพ่อพันธุ์ ถามจริง ไม่เสียดายเวอร์จิ้นที่แกอุตส่าห์ถนอมมาบ้างเหรอวะ ถึงหมอดูจะบอกว่าแกคงไม่ได้ใช้มันง่ายๆ เพราะไม่มีดวงจะเจอเนื้อคู่ แต่ฉันว่าแกก็ไม่ควรคิดสั้นเอาไปทิ้งขว้างให้ผู้ชายแบบนั้นหรอกนะ” ยัยสลิ่มพูดเหมือนจะเตือน แต่มันดันพูดไปหัวเราะไปน่ะสิ


“ถ้าพี่พอร์ชเขารู้ว่าแกตั้งใจจะประเคนตัวเองให้เขา เขาจะเสียใจมั้ยวะ ฮ่าๆๆ นี่ตกลงว่ามันแต้มบุญของแกหรือแต้มบุญของพี่เขา” ยัยตังเมก็เอาด้วยอีกคน


 นี่คงเป็นอีกเรื่องที่ฉันไม่น่าเล่าให้พวกมันฟัง แต่เวอร์จิ้นแล้วไงล่ะ ไม่ได้หัวโบราณแต่แค่ยังไม่เจอคนที่ใช่และคู่ควรย่ะ ดูสิ ขนาดคนที่คิดว่าใช่แล้วมันยังทิ้งกันไปเลย คิดแล้วมันน่าน้อยใจในโชคชะตาจริงๆ


“ของของฉันเว้ย ฉันจะให้ใครก็ได้ทั้งนั้น อีกอย่างพอมาคิดๆ ดูแล้ว ถ้าฉันได้พ่อพันธุ์หล่อรวยแบบมังกรก็ดีนะ อย่างน้อยเลวๆ แบบนั้นก็คงไม่มีใครอยากแย่งเหมือนที่ผ่านๆ มา” ฉันพูดอย่างครุ่นคิด พูดจบฉันก็วางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะก่อนจะผุดลุกขึ้นยืน สะบัดหัวไล่อาการมึนหัวทั้งที่ค่อนข้างมั่นใจว่าฉันมีสติขึ้นมาแล้วเล็กน้อยเพราะคำว่าขึ้นคานของยัยพลอย จากนั้นก็มองกลับไปที่เป้าหมายอีกครั้ง


 “เดี๋ยวๆ นั่นแกจะไปไหนยัยเพิร์ล”


“ไปจีบมังกร”


“ยัยบ้า!” ยัยตังเม ยัยสลิ่ม และยัยป้าคะน้าร้องออกมาพร้อมกันเมื่อพวกมันเห็นฉันลุกขึ้นยืนโงนเงนแล้วบอกว่าจะเดินไปจีบมังกร


“แกจะบ้ารึไง นั่งลงเลยเว้ย ไม่ได้ๆ คนนี้ไม่ได้”


“ทำไมจะไม่ได้ ต้องได้สิในเมื่อหมอนั่นเพิ่งเลิกกับยัยพลอยมาก็แปลว่าโสด ฉันไม่ได้แย่งของของใครนะเว้ย”


“คนนี้ไม่ได้ แกจะบ้าไปแล้วรึไงยัยเพิร์ล”


“แค่เมา ไม่ได้บ้า ไม่เอาน่าป้าคะน้า ไม่บ่นสักเรื่องแกจะจำบทสวดไม่ได้รึไง” ฉันบอกพร้อมกับพยายามแกะมือของป้าคะน้าที่คอยแต่จะฉุดให้ฉันนั่งลงออกก่อนจะก้าวเท้าออกมา ซึ่งถึงแม้จะมีอาการเดินเซบ้างนิดหน่อยแต่เชื่อมือเพิร์ลเถอะน่า เรื่องแค่นี้เพิร์ลเอาอยู่


“เดี๋ยวยัยเพิร์ล”


“นี่ พวกแกอย่าซีเรียสไปหน่อยเลย ลืมไปแล้วเหรอว่าหมอดูบอกว่าฉันมีดวงพิฆาตความรัก เพศตรงข้าม ทำอะไรฉันไม่ได้หรอกเว้ย” ฉันบอกอย่างมั่นใจและมีความหวัง


“แกหมายถึงดวงกินผัวน่ะเหรอ”


ฉันอุตส่าห์เลี่ยงคำนั้นแล้วแท้ๆ เดินไปตบปากยัยสลิ่มสักทีดีมั้ยนะ


“จะอะไรก็ช่าง แต่งานนี้ฉันจะแพ้ยัยพลอยไม่ได้ เข้าใจมั้ยว่าแพ้ไม่ได้”


“แล้วถ้าเกิดแกโดนมังกรซ้อมขึ้นมาจะทำยังไง”


“ไม่มีทางทัน เพราะฉันเทก่อนแน่นอน” ฉันบอกอย่างมั่นใจ  บอกตามตรงว่าเกมนี้เน้นสะใจล้วนๆ ไม่ได้คิดว่าจะคบนานหรือรอจนโดนไอ้หมอนั่นทำร้ายร่างกายได้หรอกน่า


“บ้าเอ๊ย! เพราะแกเลยยัยตังเม”


“ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยเว้ย”


“เมื่อกี้แกพูดเรื่องนี้ออกมาทำไม”


“ก็บอกแล้วไงว่าถ้าไม่ติดตรงที่ซ้อมผู้หญิง แต่มันติดไง แกเข้าใจมั้ย ยัยเพิร์ล เดี๋ยว ยัยเพิร์ล”


ฉันเดินออกมาพร้อมกับเหล้าหนึ่งแก้วในมือ และไม่ว่าใครที่กำลังพยายามเรียกฉันๆ ก็ไม่ได้หันกลับไปสนใจทั้งนั้นเพราะตอนนี้เป้าหมายของฉันคือมังกรเท่านั้น ฉันจะเอาเขา และฉันต้องได้


ดวงพิฆาตของรักงั้นเหรอ ไม่มีดวงจะเจอเนื้อคู่งั้นเหรอ ดี เดี๋ยวรู้เลย ถ้าไม่ได้ด้วยเล่ห์เดี๋ยวเพิร์ลจะเปย์ด้วยเงิน ได้ไม่ได้ก็ให้มันรู้กันไปเลย!



ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว