Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ปีนต้นมะพร้าว2…. (แก้ไข)

ชื่อตอน : ปีนต้นมะพร้าว2…. (แก้ไข)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ส.ค. 2561 06:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ปีนต้นมะพร้าว2…. (แก้ไข)
แบบอักษร

เย็นมากแล้ว

ปัณรสาเปิดประตูเข้ามาในห้อง นั่งลงขอบเตียงแตะที่เเขนชายหนุ่ม

“คุณหยก ตื่นได้แล้วค่ะ ลงไปทานข้าวกัน”

“…”เค้านอนหลับตาสนิท

“คุณหยก!”ปัณรสาเห็นหนุ่มตี๋นอนหลับสนิทแบบนี้ เธอเอาหูแนบใกล้กับจมูกบนใบหน้าหล่อๆของเค้าอย่างนึกเป็นห่วง

“รึว่าไม่หายใจ??”พูดจบ มือแกร่งตะกรองกอดร่างบาง …จูบที่แก้มทันที

“คุณหยก! เล่นไรเนี่ยตกใจหมด”สาวเจ้าจับเข้าที่แก้ม ตรงที่เค้าจูบ

“ไม่ได้เล่น จูบจริง”พูดจบ ทำตาหวาน ส่งสายตาจริงจังใส่…ทำเอาสาวเจ้าเขิน

“เจ้าเล่ห์ตลอด”นางค้อนให้

“ไม่ทำแบบนี้จะได้จูบที่แก้มหรอ หื้ม??”เค้ามองตาจนเธออาย ถึงกับเบือนหน้าหนี

“แม่ทำกับข้าวเสร็จแล้ว ลงไปทานข้าวกันค่ะ”

“กอดแบบนี้ก่อนได้มั้ย นานๆคุณจะยอมให้กอด”

“ไม่ได้ค่ะ แม่กับพ่อรอนานแล้ว ไปค่ะลงไปข้างล่างกัน”เค้าไม่ยอมปล่อยเธอ ทำหน้าอ้อนใส่ ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะพูดอะไรต่อ เสียงเข้มดังขึ้นมาถึงชั้นบน

“จะกินข้าวยังต้องขึ้นไปเรียกกันอีก ไม่มีปัญญาเดินลงมาเองรึยังไง ยังงี้จะดูแลใครเค้าได้”เสียงหญิงวัยกลางคนสวนขึ้นมาทันควัน

“เอ๊ะ!!ตาเหนิดนี่ เงียบไปเลยนะ เจ้านายยัยปูนเค้าขับรถมาจากกรุงเทพเหนื่อยๆ เค้าต้องพักบ้าง จะให้มานั่งเฝ้าฉันทำกับข้าวได้รึ อีกอย่างเค้าก็หลับอยู่จะไปรู้ได้ตอนไหนว่าฉันทำกับข้าวเสร็จแล้ว ยัยปูนถึงได้ต้องขึ้นไปเรียกไง เข้าใจนะตาเหนิด”น้ำเสียงแผดดังของปานแก้ว ทำเอาเสียงนายกำเนิดเงียบกริบ

หนุ่มสาวหันไปมองหน้ากัน

“รีบลงไปดีกว่าค่ะ”เค้าคลายอ้อมกอด หญิงสาวลุกขึ้นเดินไปที่ประตู ก่อนจะหันกลับไปมองเค้า

“ทำไมไม่ลุกตามมาล่ะคะ??”ปัณรสาเกิดคำถาม

“ผมทำให้พ่อกับแม่คุณทะเลาะกันรึเปล่า??”ปัณรสาหัวเราะคิกคัก…

“คุณหัวเราะผมทำไม ผมซีเรียสนะ!”

“แบบนี้เค้าไม่ได้เรียกว่าทะเลาะค่ะ พ่อกับแม่คุยกันธรรมดาเฉยๆ ไปค่ะท่านรอคุณอยู่”พูดจบ ปัณรสาก็เปิดประตูออกจากห้อง มีหนุ่มตี๋ค่อยๆลุกจากเตียงเดินไปหยิบของที่เตรียมใส่ไว้ในกระเป๋า…ก่อนจะเดินตามปัณรสาไป

บนโต๊ะอาหาร

เพชรเกียรติเดินมาถึง ก็เจอกับรอยยิ้มอย่างมิตรไมตรีจากว่าที่แม่ยายทำเอาใจเค้าชื้นขึ้นเป็นกอง

“พ่อกับแม่คะ นี่คุณเพชรเกียรติ คุณหยกค่ะ…เจ้านายปูนเอง ที่เรียกปูนไปรับงานโฆษณาแล้วก็รับเข้าทำงานที่บริษัท”เธออธิบายให้พ่อกับแม่รับรู้ ฐานะของเค้า…

เค้ายกมือไหว้ผู้อาวุโสทั้งสอง…

คุณกำเนิดพยักหน้ารับ…

“ไหว้พระเถอะพ่อคุณ อุตส่าห์ขับรถมาให้ยัยปูนตั้งไกล เหนื่อยมากเลยใช่มั้ยจ๊ะ??”เสียงคุณปานแก้วเอ่ยถามอย่างห่วงใย ขณะที่ปัณรสาเลื่อนเก้าอี้ให้เค้านั่ง

“นิดหน่อยครับคุณแม่”คำตอบของเพชรเกียรติทำเอาคุณกำเนิดหันไปมองเมียที…มองหนุ่มตี๋ที

‘ไอ้ตี๋นี่’คุณกำเนิดคิดอยู่ในใจ แต่กลับแสดงปฏิกิริยาเฉยเมยมิได้สนใจอันใด

“นี่เป็นของฝากจากผม ไม่แน่ใจว่าคุณแม่จะชอบแบบไหน ผมเลยเลือกคอลเลคชั่นนี้มาฮะ”เพชรเกียรติยื่นกระเป๋าแบรนด์ดังแบรนด์ที่ใส่ถุงผ้ามาอย่างดิบดี ส่งให้กับคุณปานแก้ว หญิงวัยกลางคนที่อนาคตกำลังจะกลายเป็นแม่ยาย…รับจากมือเค้า เปิดถุงผ้าออกดูอย่างง่ายดาย

“อุ๊ย! สวยจังเลยพ่อคุณ อุตส่าห์มีน้ำใจซื้อมาฝากคนแก่ ขอบคุณมากสวยมากจ่ะ”เค้ายิ้ม ตอนนี้เค้าคิดว่าคะแนนพิศวาสจากว่าที่แม่ยายคงจะเป็นคะแนนที่สูงลิบลิ่ว

“ถ้าคุณแม่ชอบแบบนี้ ไว้ออกรุ่นใหม่ผมจะให้เลขาส่งมาให้”

“คุณไม่ต้องซื้ออะไรแพงๆแบบนี้มาอีกนะคะ”ปัณรสาออกอาการไม่พอใจเท่าไหร่นัก ทำเอาแม่เธอแอบบิดขาอ่อนของเธออยู่หลายที

“ยัยปูน เจ้านายลูกมีน้ำใจน่ารักกับแม่ขนาดนี้ อย่าทำให้คุณเค้าเสียน้ำใจดีกว่าสิลูก”น้ำเสียงหวานฉ่ำ เเต่สายตาปรามใส่

‘จะขัดเค้าทำไมนังลูกคนนี้นี่ บื้อนัก!!’

“ไม่เป็นไรหรอกผมเต็มใจ”

“แอบเอาใส่รถมาตอนไหนคะ ปูนไม่ทันเห็น”เธอหันไปถามเพชรเกียรติ

“แอบเอาใส่กระเป๋ามาคุณไม่เห็นหรอก ถ้าคุณเห็นผมคงไม่ได้เอามาฝากพ่อกับแม่คุณแน่นอน…”เค้ากระซิบบอกข้างหูเธอเบาๆ…ยิ้มยั่ว ตามสไตล์คนเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหันไปทางว่าที่พ่อตา

เค้ายื่นอะไรขวดไวน์ขนาดกลางๆให้กับคุณกำเนิด เป็นช่วงเวลาเดียวกับปัณรสาอาสาตักข้าวใส่จานให้กับทุกคน

“แล้วนี่เป็นของฝากเล็กๆน้อยๆจากผมครับคุณพ่อ ผมไม่แน่ใจว่าคุณพ่อ เอ่อ…ชอบไวน์แดงหรือไวน์ขาว ผมเลยเลือกเป็นไวน์แดงมา คิดว่าคุณพ่อน่าจะชอบ”

“ฉันไม่ชอบดื่มของมึนเมา เหล้าเบียร์ไม่เคยแตะ”มือที่กรำแดดไม่ยอมรับของฝาก …พูดไปพลางตักกับข้าวใส่จานไป ทำเอาคุณปานแก้วไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“ตาเหนิด รับของคุณเค้าซะสิ คุณเค้าอุตส่าห์มีน้ำใจ”เค้ามองหน้าเมีย

“ตั้งแต่แต่งงาน แกก็รู้ว่าฉันไม่กินเหล้า”ทำเอาทั้งเมียและลูกเงียบกริบ ปานแก้วรีบพูดขึ้น กลัวว่าที่ลูกเขยจะเสียอกเสียใจ เธอออกตัวยื่นรับแทน

“แม่จะรับไว้นะคุณ ขอบคุณมากสำหรับน้ำใจนะ ถึงพ่อไม่กิน พ่อเค้าจะเก็บใส่ตู้โชว์ไว้โชว์เพื่อนๆว่าคุณเอาไวน์ขวดสวยมาฝาก”คำพูดของปานแก้วทำเอาเพชรเกียรติยิ้ม อย่างน้อยก็ไม่ทำให้เค้าต้องยื่นไวน์เก้อ

ปัณรสารีบพูดทำลายบรรยากาศที่มันกำลังดูเลวร้ายลง…

“ทานข้าวกันดีกว่านะ ปูนหิวแล้ว”ปัณรสามองหน้าพ่อที เพชรเกียรติที

“กินเยอะๆเลยนะคุณนะ ไม่รู้รสชาติกับข้าวบ้านดอนทุ่งนาจะสู้เทียบได้กับรสชาติที่คุณเคยกินรึเปล่า”ว่าที่แม่ยายตักนู้นนี่ให้เค้าหลายต่อหลายอย่าง

“ขอบคุณมากนะครับคุณแม่ อะไรที่คุณแม่ทำผมทานได้ทั้งนั้น”

“แหม!!…ปากหวานจริงนะพ่อคุณ กินเยอะๆเลยนะ แม่หุงข้าวหอมมะลิอย่างดีให้คุณเลยนะ”ว่าที่แม่ยายกับว่าที่ลูกเขยดูจะถูกคอกันอย่างหายห่วง

แต่กับว่าที่พ่อตาเล่า…

ปัณรสาหันไปมองพ่อของเธอที่นั่งอยู่ตำแหน่งหัวโต๊ะ ตักข้าวใส่ปากตุ้ยๆ ไม่พูดไม่คุยกับเพชรเกียรติของเธอสักคำ

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แน่นอน…

เธอจะทำยังไงดีนะ??

|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว