email-icon

พี่ปลาวาฬอ่านฟรีนะจ๊ะ ฝากติดตามเดอะแก๊งคนสุดท้ายด้วยจ้ะ 💛💛

ชื่อตอน : THE WHALE EP 0 (part l)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.5k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.พ. 2563 23:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
THE WHALE EP 0 (part l)
แบบอักษร

 

​THE WHALE 

EP 0 (part l) 

@คณะวิศวกรรมศาสตร์ 

ลานเกียร์... 

“กรี๊ดดดดดด” 

“อ๊ายยยยยยย” 

-.- 

เสียงกรี๊ดกร๊าดของเหล่านักศึกษาปีหนึ่งดังกระหึ่มขึ้นเมื่อพวกผมปรากฎตัว 

ให้ตายเถอะ! พิธีการยังไม่เสร็จ เด็กพวกนี้จะพากันแหกปากหวีดร้องทำซากปะการังอะไรวะ เกรงใจบรรดาอาจารย์บ้างสิเห้ย! 

“ทุกคนอยู่ในความสงบด้วยครับ!!” 

เสียงประกาศของพิธีกรประจำคณะ ไม่สามารถทำให้เสียงหวีดร้องสงบลงได้ ยังคงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งและต่อเนื่อง 

ถึงแม้ประชากรผู้หญิงจะมีน้อยกว่าประชากรผู้ชาย แต่เสียงแหลมๆนั่นมันก็ดังจนแก้วหูผมจะแตกอยู่ดี 

เหอะ! บอกดีๆไม่ฟัง อยากโดนว้ากกันนักใช่ไหม!!! 

ปึง! 

“เงียบ!” 

“กรีดร้องอะไรกัน หนวกหู!” 

“มันไม่ใช่เวลาที่พวกคุณจะมากรีดร้องกันนะครับ อยากโดนซ่อมกันใช่ไหม!” 

เด็กน้อยทั้งหลายยังไม่สลด ทุกคนยังส่งยิ้มหวานอันหยดย้อนและสายตาอันหยาดเยิ้มมาให้พวกผม 

ยังไม่รู้ฤทธิ์พี่ว้ากกันสินะ รึผมยังไม่ได้แนะนำตัว...เด็กน้องใหม่พวกนี้จึงยังยิ้มระรื่นอยู่ 

โอเค...เดี๋ยวจัดของจริงให้!!! 

“ยิ้มอะไร! ก้มหน้าลงไป!!!!” 

“ก้มหน้าลงไปเดี๋ยวนี้!!!!” 

“พิธีในลานเกียร์คงไม่สำคัญต่อพวกคุณใช่มั้ย! พวกคุณถึงได้พากันส่งเสียงดัง! ไม่เกรงใจอาจารย์และรุ่นพี่! ให้เกียรติสถานที่กันบ้างสิครับ!!!!” 

“เด็กปีนี้ไม่มีเคารพสถานที่กันเลยใช่มั้ย! พวกคุณยังอยู่ในพิธีอันศักดิ์สิทธิ์ของคณะนะครับ!!!” 

“ปีหนึ่ง!” 

“...” 

เงียบ...ให้มันได้อย่างนี้สิ 

“ปีหนึ่ง!” 

“เวลาผมถามต้องขานรับ! รุ่นพี่! พวกคุณไม่ได้สอนน้องกันเหรอครับ! เด็กรุ่นนี้ถึงยังนั่งเงียบกริบไม่ยอมตอบรับพวกผม! ไม่ได้เรื่อง!” 

“เวลาให้พูดกลับไม่พูด! เวลาห้ามพูดทำไมถึงได้ชอบคุยกันนัก! มันเป็นอะไรกัน! ชอบย้อนแย้งกันเหรอครับ!” 

“รุ่นพี่ทุกคน! หมดเวลารับน้องเมื่อไหร่ อยู่รอซ่อม เข้าใจมั้ย!!!” 

“ครับ/ค่ะ” 

“ปีหนึ่งครับ!” 

“ครับ/ค่ะ” 

“เสียงดังกว่านี้ เด็กวิศวะมันต้องเสียงดังและหนักแน่น! ปีหนึ่ง!!!” 

“ครับ/ค่ะ!!” 

“ลุกขึ้น!” 

พรึ่บ! 

“กอดคอและลุกนั่งห้าสิบครั้ง ปฏิบัติ!” 

สิ้นสุดเสียงคำสั่ง เด็กปีหนึ่งในปีการศึกษานี้จึงกอดคอกันเป็นอันหนึ่งอันเดียวอย่างกลมเกลียวและลุกนั่งปฎิบัติตามที่ผมสั่ง 

ภายในลานเกียร์ทุกสรรพสิ่งล้วนเงียบสงัด มีเพียงเสียงของเด็กปีหนึ่งเกือบพันชีวิตเท่านั้นที่กำลังนับเลขของการลุกขึ้นนั่งลงอย่างพร้อมเพรียงและเสียงดังกึกก้อง 

“เสร็จแล้วเงียบ! ฟังพวกผมแนะนำตัว! ถ้าใครไม่ฟังหรือมีเสียงเล็ดลอดดังออกมา ผมจะสั่งทำโทษทั้งรุ่น! รวมถึงทำโทษรุ่นพี่ทั้งหมดในลานเกียร์ด้วย! ถ้าไม่อยากเหนื่อยไปมากกว่านี้ ก็นั่งและตั้งใจฟังพวกผมอย่างเงียบๆ เข้าใจมั้ย!!” 

“เข้าใจครับ/ค่ะ” 

เสียงของลูกน้องไอ้วินเนอร์ สามารถควบคุมสถานการณ์ได้ดี ไม่เสียแรงที่ถูกผมฝึกมาอย่างหนักสำหรับการเป็นเฮดว้าก 

เด็กน้อยตาใสวัยซื่อพากันก้มหน้าไม่กล้าสบตากับพวกผมที่กำลังยืนคุมเป็นวงกลม หึ เป็นเด็กคณะนี้ต้องอดทน สิบล้อพุ่งชน มึงต้องหลบ! 

-.- 

“สวัสดีทุกคน! พวกผมคือพี่ว้าก มีหน้าที่ดูแลพวกคุณทุกคนจนจบการศึกษาในปีนี้ ก่อนที่คุณจะก้าวขึ้นปีสอง ในระยะเวลาที่พวกคุณยังอยู่ปีหนึ่งและยังเป็นเด็กใหม่ของมหาวิทยาลัยแห่งนี้! พวกคุณจะได้เจอกับพวกผมทุกกิจกรรมตลอดทั้งปี เพราะพวกผมจะเข้ามาคุมและสร้างความเป็นระเบียบให้กับพวกคุณทุกคน” 

“...” 

“กิจกรรมทุกอย่างที่พวกคุณจะได้เข้าร่วม ทั้งหมดจะมีพวกผมคอยจับตาดูและเช็กความเรียบร้อย ฉะนั้นขอให้รู้ไว้ว่าหากมีใครทำผิดกฎระเบียบของคณะ พวกคุณจะถูกสั่งซ่อมทั้งรุ่นและพวกคุณจะไม่ได้เกียร์!” 

“...” 

“เกียร์ของคณะถือศักดิ์สิทธิ์นะครับ อย่าทำเป็นเล่นไป รุ่นพี่พวกคุณเขาอุตส่าห์รักษามันมาสืบทอดคุณได้ ถ้าพวกคุณรักษาเกียร์รุ่นไม่ได้ ก็ควรพิจารณาตัวเองนะครับ!!!” 

“พวกผมคงไม่ต้องอธิบายเพิ่มเติมกับคำว่า “ว้าก” นะครับ เพราะผมเชื่อว่า...พวกคุณทุกคนรู้จักพี่ว้ากกันเป็นอย่างดี” 

“มันไม่สนุกนะครับ ถ้าพวกคุณจะลองดีกับพี่ว้าก...” 

“....” 

ผมกวาดสายตามองไปโดยรอบ เมื่อทุกคนพากันนิ่งไร้การขยับเขยื้อน ผมจึงส่งซิกให้ไอ้วินเนอร์มันเริ่มแนะนำตัว พล่ามเยอะ เจ็บคอเปล่าๆ 

“ผมวินเนอร์ ปีสาม สาขาโยธา ได้รับตำแหน่งเป็นเฮดว้าก!” 

“ผมนักรบ ปีสาม สาขาโยธา” 

“ผมเสือ ปีสาม สาขาโยธา” 

“ผมพายุ ปีสาม สาขาโยธา” 

“ผมไม้สัก ปีสาม สาขาโยธา” 

“ส่วนผมปลาวาฬ!!!” 

เสียงกร้าวของผมทำเด็กมันสะดุ้ง หึหึ ประสบการณ์สามปีในรั้วมหาวิทยาลัยกับการเป็นพี่ว้าก บอกเลยผมรู้จุดอ่อนของเด็กตาดำๆดีครับ....ว่าจะต้องใช้น้ำเสียงประมาณไหนและช่วงเวลาไหน เด็กมันถึงจะพากันเกรงกลัว... 

การเป็นพี่ว้ากไม่จำเป็นต้องตะเบ๊ะเสียงให้ดังเพื่อข่มขวัญคนอื่น หากใช้เสียงโทนต่ำแบบนิ่งๆเรียบๆ มันก็สามารถฆ่าเด็กน้อยให้ตายราบได้เหมือนกัน! 

“ผมเป็นเฮดว้ากของเฮดว้ากพวกคุณอีกที! คุมทุกอย่าง แม้กระทั่งพี่ว้ากของพวกคุณ ผมก็คุม! ผมไม่อยากแนะนำตัวอะไรมากมายเพราะมันไม่จำเป็น!” 

ผมเว้นระยะหยุดพูด จะบอกว่ากวนตีนก็ได้นะครับ แต่มันไม่มีความจำเป็นอะไรที่ผมจะต้องบอกข้อมูลของผมทั้งหมดให้เด็กมันฟัง แค่รู้ว่าผมชื่ออะไรและรับตำแหน่งอะไรแค่นั้นพอ 

ผมเดินออกมาอยู่ตรงหน้าสุดและแหวกแถวเด็กมันไปยืนอยู่กลางวง จังหวะขาผมตอนก้าวผ่านหน้าเด็ก เด็กมันก็ตัวสั่นตาม หึ 

“ส่วนมากทุกวันพี่ว้ากทั้งห้าคนตรงหน้าพวกคุณ เขาจะมาดูแลความเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่หากวันไหนมีคนแหกกฎ อยากเจอดี อยากลองของ พูดอะไรไม่ฟังกัน! วันนั้นผมจะลงมาคุมเองและถ้าผมมาคุม พวกคุณไม่มีทางได้นั่งสบายอย่างนี้แน่ ทราบ!!!” 

“ทราบครับ/ทราบค่ะ” 

“ดังกว่านี้!” 

“ทราบครับ!!!/ทราบค่ะ!!!” 

“ดี!!!! เชิญพี่สันทนาการ!!!” 

เมื่อสันทนาการเข้ามา ผมจึงเดินเรียงแถวกลับเข้าห้องมานั่งตากแอร์แสนเย็นฉ่ำสบายอุราในตึกหลังลานเกียร์ที่เป็นห้องกระจกใส 

เป็นพี่ว้ากเหนื่อยฉิบหาย ต้องทำหน้าเคร่งจนตะคริวจะกินหน้าละห่าเอ้ย! 

“ลูกพี่แม่งสุดยอด ตอนว้าก เด็กพากันนั่งเงียบกริบไม่มีใครกล้าคุยกันเลยว่ะ โคตรนับถือเลย” ไอ้ไม้สักเดินมานวดไหล่ให้ผม ไอ้ห่านี้ประจบประแจงเก่ง อยู่เป็นๆ 

“น้ำมะนาวมั้ยพี่” ไอ้พายุโยนน้ำมะนาวมาให้ ผมจึงรับมาดื่มแก้กระหาย แต่ถ้าได้เบียร์สักกระป๋องคงดีกว่านี้ นี่ถ้าไอ้มังกรรู้ว่าผมแอบแดกแอลกอฮอล์ในมอมันฆ่าผมแน่ๆ เหอะ! 

“งานหนักหน่อยนะพวกมึง ปีนี้เด็กเยอะ พวกมึงต้องเข้มงวดหน่อย” 

ผมบอกพวกมัน ไอ้ห้าคนนี่ถือเป็นตัวตายตัวแทนของพวกผมเหล่าเดอะแก๊งเลยครับ 

เดอะแก๊งเป็นใคร ผมคงไม่ต้องสาธยายแล้วมั้ง แต่ถ้าใครยังไม่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามของเดอะแก๊ง ผมอยากให้ทุกคนตามไปเก็บ the kings of engineering ทั้งห้าเรื่องนะครับ แล้วทุกคนจะกระจ่าง เหอะ! หมั่นไส้พวกมัน ทิ้งผมไปมีเมียกันหมด! 

ไอ้ห้าเดนนรก ชื่อแก๊งมัน เดนนรกเนี่ยแหละ อ่านไม่ผิดกันหรอก -.- 

พวกมันถูกเทรนมาอย่างหนักเพื่องานว้ากโดยเฉพาะ แถมนิสัยแต่ละคนยังคล้ายคลึงกับพวกผมอีกนะ อย่างไอ้วินเนอร์ ไอ้นี่เย็นชาหน่อยๆเหมือนไอ้มังกร ไอ้ไม้สักเนี่ยเหมือนผม ไอ้พายุเหมือนไอ้มาราธอน ส่วนคนอื่นขี้เกียจพูดละ ไปส่องสาวดีกว่า -.- 

“ไปไหนลูกพี่” ไอ้เสือเอามือมาดึงเสื้อช้อปผมไว้ ทำไมเวลาผมไปไหนมาไหน ต้องรายงานพวกมันด้วยวะ กูเป็นลูกพี่พวกมึงนะเว้ย 

“ไปส่องสาวสักหน่อย” 

“ที่ไหนวะพี่?” 

“ชั้นสอง มองลงมาเห็นทุกคนดี” 

“ไปด้วย” 

“ไปด้วย!!!!” 

“ไปด้วยยยยยย” 

“โว๊ยยยยย เกะกะตีนกู” 

ไอ้ห่าพวกนี้มาดีๆไม่ได้ ต้องสาละวนอยู่กับแข้งขาผม อ๊ากกกกกกกก!!!! คนรึปลิง ดูดกูอยู่ได้! อึดอัดโว๊ยยยย 

“ถ้าเลิกเกาะกู เดี๋ยวกูเลี้ยงเหล้า!” 

พรึ่บ! 

ดีมาก เห็นแก่แดก ถุ้ย! 

. 

. 

. 

🙂 

เกริ่นๆพี่ปลาวาฬ 

💖💖💖 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว