ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ทฤษฎีที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.1k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 22 มิ.ย. 2561 22:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทฤษฎีที่ 2
แบบอักษร

- 2 -


ครืดดดด ครืดดดดด

ปั้ก! ปั้ก!

ผมรู้สึกถึงแสงอรุณที่ส่องกระทบใบหน้า หากว่าสิ่งที่ทำให้ผมตื่นกลับไม่ใช่แสงสว่าง...หากเป็นเสียงตึงตังจากนอกห้องนอนซะมากกว่า!

“ใครวะ!?”

เหลือบมองนาฬิกาก็เพิ่งจะ7โมงเช้า นับว่าเช้ามากสำหรับเจ้าของร้านเหล้าที่ปิดร้านตี2 เข้านอนตี4 และผมควรจะได้ตื่นนอนสักเที่ยงวัน!

ตึง!

ผมเปิดประตูห้องนอนออกอย่างโมโหและเดินลงบันไดตรงดิ่งเข้าไปยังโซนห้องครัวด้านล่าง หรือว่าจะเป็นพวกเพื่อนๆ? มันชอบทำเหมือนเพนท์เฮาส์ของผมเป็นที่สาธารณะ เพราะลิฟต์คือประตูเข้าเพนท์เฮาส์ซึ่งจะเชื่อมกับร้านเหล้าข้างล่าง ฉะนั้นใครจะขึ้นมาก็ช่างง่ายแสนง่าย...แค่กดลิฟต์

“ไอ้ควีน?”

ผมเอ่ยชื่อเพื่อนสนิทออกไปเมื่อเดินเข้ามาถึงห้องครัว หากว่าต้องหยุดชะงักลงเมื่อพบว่าคนในห้องครัวไม่ใช่หมอควีน...หากเป็นพี่หมอเคี้ยง...อาคันตุกะที่ผมพาเข้าห้องมานั่นเอง

“ครับ?”

คุณชายหมอหันมาส่งยิ้มให้ขณะที่ในมือกำลังง่วนกับการชงกาแฟอย่างคล่องมืออยู่หน้าเครื่องชงกาแฟขนาดใหญ่ที่ผมกะซื้อมาประดับห้องแค่นั้น ผมไม่ค่อยชงดื่มเองหรอกครับ ชงเหล้าง่ายกว่า

“ทำอะไร?”

คำถามดูโง่มั้ยครับ? กูก็อุตส่าห์บรรยายไปว่าพี่มันกำลังชงกาแฟ แต่ที่ถามเนี่ย ผมหมายถึงว่าเขากำลังคิดจะทำอะไรอยู่กันแน่? ทำไมยังไม่กลับไปอีก?

“โฟร์ทชอบกาแฟแบบไหนครับ?”

ผมมองออกไปนอกหน้าต่างกระจก บรรยากาศครึ้มๆเหมือนฝนกำลังจะตกเลย...ผมเคยชอบฝนตกเพราะผมชอบนั่งมองเม็ดฝน...หากว่าเหตุการณ์ในอดีตกลับทำให้ผมรู้สึกขยาดกับบรรยากาศฝนตกไปซะได้...เหตุการณ์ในวันนั้นที่ผมจะไม่มีวันลืม

“....”

ผมไม่ได้ตอบคำถามของคุณชายหมอ หากเดินหลบเข้าไปหลังเคาท์เตอร์บาร์หยิบไวน์แดงรสเลิศออกมาเพื่อเทใส่แก้ว...ฝนตกกับไวน์แดง ช่างตอกย้ำอารมณ์กูดีจริงๆ....รู้สึกอยากวาดรูปแปลกๆแฮะ สงสัยอารมณ์อินดี้ช่วงนี้มาบ่อย

หมับ

“เฮ้!”

ขวดไวน์ในมือถูกช่วงชิงไปโดยคนตัวสูงที่ดูจะสูงกว่าผมอยู่มาก พี่เคี้ยงเป็นคนหุ่นดีระดับนายแบบ ผิวขาวตามเชื้อชาติที่ถูกผสมมา ใบหน้าดูดีภายใต้แว่นนั้นมองมายังผมเหมือนผู้ใหญ่กำลังจะดุเด็ก ผมหันไปเตรียมจะแหวคืนแต่คนเป็นหมอก็เดินเขยิบมาจนประชิดตัว

“นี่เพิ่งจะเช้าอยู่เลย ควรทานอาหารก่อนนะครับ”

“ผมขอรึยังไง? ปล่อย”

ผมพยายามจะคว้าขวดไวน์แดงคืนมา หากว่าคุณหมอกลับไม่ยอมปล่อยมือ อะไรวะ? มึงควรกลับไปตั้งแต่ลืมตาตื่นมาแล้วรู้ตัวว่าอยู่ห้องหนุ่มโสดแบบผมนะ

“เดี๋ยวไม่โตนะ”

“= =?”

กูต้องโตกว่านี้อีกเหรอ? คือกูไม่ได้เตี้ยนะโว้ย! กูสูงตั้ง177 ถึงจะเตี้ยกว่าไอ้ควีนไอ้คิง แต่กูก็มาตรฐานชายไทยโว้ยยยย! หยาบคายมากไอ้หมอ!

“อ้ะๆ อย่าเพิ่งโมโห มาทานข้าวด้วยกันก่อนนะครับ พี่ทำกับข้าวไว้เพียบเลย”

ผมชะงักปากที่กำลังจะอ้าแล้วกระพริบตาปริบๆ ทานข้าว? นี่พี่หลุดมาจากการ์ตูนเรื่องไหนรึเปล่า? ทานข้าวอะไรวะ? นี่ชีวิตเดี่ยวของชายโฟร์ทมีคนมาทำอาหารเช้าให้กินตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย? ระลึกย้อนไปตอนปี2ที่ไม่สบายนอนซมอยู่หอก็มีแต่ไอ้ควีนกับไอ้นัทที่ซื้อข้าวต้มมาทิ้งไว้ให้...คิดแล้วก็น้ำตาจะไหล ขนาดมันเรียนหมอยังมีเวลามาดูแลผม...ผ่านมาแล้วเกือบ10ปีก็มีหมออีกคนอย่างพี่เคี้ยงที่เอาข้าวมาถวายให้...ทำไมกูรู้สึกซึ้งจังวะ

“คือ...”

พอพูดถึงอาหาร กลิ่นหอมๆของอาหารหลากหลายชนิดก็ลอยเข้าปะทะจมูกทันที กระเพาะและลำไส้ก็เริ่มบิดม้วนประท้วงขึ้นบ้าง...หิวอ่า ช่างแม่งละกัน โยนฟอร์มทิ้งไปก่อน ตอนนี้หิว! แดกแม่งให้หมด!

.

.

ผมไม่ค่อยหิวเท่าไหร่หรอก

จริงๆนะ

ไม่หิว...

“เอ่อ...เอาข้าวเพิ่มมั้ยครับ?”

พรึบ

ผมยื่นจานข้าวให้คนเป็นหมอแล้วฉีกยิ้มกว้างอย่างโหยหาความรักความเมตตา ฮือออ ทำไมอร่อย? ทำไมเป็นผู้ชายต้องทำอาหารอร่อยขนาดนี้? เป็นญาติกับเชฟเอียนรึเปล่าครับพี่?

“อร่อยใช่มั้ย?”

“โหยย โคตรดีเลยพี่ ไปเรียนทำมาเหรอ?”

ผมยื่นนิ้วโป้งให้คุณหมอสูติที่ยิ้มกริ่มอย่างอารมณ์ดี เออ ดีเนอะ ห้องเท่ๆของคนคูลๆมีคนหล่อๆมาประดับห้องแถมยังมีของอร่อยๆอีกต่างหาก พี่อยากรับจ๊อบเป็นเชฟที่ร้านผมมั้ยครับ? ฮ่าาาาาาาา

“เปล่า...ไปซื้อที่ห้องอาหารของโรงแรมข้างล่าง”

เคร้ง!

“= =^”

“ฮ่าาาาาาาา”

“...”

กูยกจานข้าวฟาดแม่งเลยดีมั้ย? น่าหมั่นไส้ชิบหาย กูอุตส่าห์ชมเนี่ยยย เอาอารมณ์ดีๆของกูคืนมาเลย

“แล้วไหนบอกว่าทำเอง?”

“อ้อ! พี่หุงข้าวเองน่ะครับ อร่อยใช่มั้ย?”

ไม่คุยด้วยแม่ง! ของบนโต๊ะ10กว่าอย่าง แม่งฝีมือพี่มันหุงแค่ข้าวอย่างเดียว ขี้อวดชิบหายยย

“เอาที่สบายใจเลยครับพี่”

พรึบ

ผมขอจบประโยคสนทนาแต่เพียงเท่านี้ หากว่าคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามกลับเขยิบมานั่งติดประชิดผมแถมยังฉีกยิ้มซะกว้างเชียว อารมณ์ดีอะไรของมึงวะ รู้สึกขนลุกแปลกๆโว้ย!

“อะไร?”

กดเสียงต่ำหรี่ตามองคนข้างตัว มึงต้องการอะไรจากกู๊ววว??? ว้อททท??? เอาหน้าหล่อๆออกไปได้มั้ย กูอิจฉา

พรึบ

แผ่นกระดาษคุ้นตาถูกสะบัดคลี่แล้วยื่นมาแปะติดตาผม...ชิดขนาดนี้ยัดเข้าปากแล้วกูจะมองชัดกว่านี้มั้ง ถุ้ย! อะไรของมันเนี่ย?

“อะไรของ...”

“โฟร์ทแอบชอบพี่เหรอ?”

“ห้ะ!?”

ฟึบ!

ผมคว้ากระดาษมาถือแล้วพิจารณาอีกครั้ง นี่มันรูปวาดเมื่อคืนที่กูขยำทิ้งไปแล้วนี่ ไปเก็บมาชื่นชมเหรอ? ฝีมือดีก็งี้ แต่เดี๋ยวนะ...แอบชอบพี่?

“โฟร์ทแอบชอบพี่ใช่มั้ย?”

ดูรอยยิ้มกว้างๆเหมือนมีแสงออร่าส่องสว่างไปทั่วห้องมืดมนของผม...มันช่างจ้าซะเหลือเกิน!!

“พี่เคี้ยงครับ...ถ้าผมจะต้องแอบชอบคนที่ผมวาดรูปให้ทุกคน ป่านนี้ผมคงได้แฟนเป็นสาวอกตู้มมาประมาณร้อยคนได้”

เมื่อก่อนสมัยเรียนผมทำโปรเจคต์ ‘Anatomy of art’ เลยต้องวาดรูปสรีระเปลือยเปล่าของทั้งชายและหญิงมาแทบนับไม่ถ้วน ถ้าต้องเป็นแฟนกับทั้งหมดนั่นผมคงเปื่อยไปหมดแล้ว

“...”

“...”

รอยยิ้มกว้างค่อยๆหุบลงจนดูคล้ายหมาน้อยหูลู่หางตก ทำเอาคนขี้ใจอ่อนแบบผมรู้สึกผิดจึ้นมาอีกครั้ง

“เหรอ...แบบพี่คงไม่ใช่คนที่น่าสนใจเลยใช่มั้ยล่ะ?”

นั่นไง ดราม่าอีกแล้ว โถ่! มนุษย์โสดเอ๋ย จงจำไว้ว่าจะไม่มีใครมารักคุณได้หรอกถ้าคุณมองไม่เห็นคุณค่าของตัวคุณเอง...จงรักตัวเอง ใช้ชีวิตของตัวเองให้มีความสุข อย่าใช้ชีวิตเหมือนคุณกำลังขาด เพราะหากวันนึงมีคนมาเติมเต็ม มันจะทำให้คุณรู้สึกว่าขาดเขาไม่ได้...และพอวันนึงถ้าเขาหายไป คุณจะรู้สึกว่าช่องว่างนั้นมันกลวงโบ๋กว่าเดิมซะอีก

“พี่เคี้ยงให้ผมช่วยมั้ย?”

“หืม?”

เอาวะ! ชีวิตช่วงนี้กูว่าง มีอะไรให้เล่นมันก็ออกจะดี........กูล้อเล่น! ช่วงนี้งานเยอะชิบหายยย พวกเพื่อนๆก็กำลังวุ่นวายเรื่องช่วยกันตามหาคนร้ายที่ทำร้ายไอ้คิง งานฟรีแลนซ์ที่รับช่วงนี้ก็เป็นออกแบบมูลนิธิเด็กกำพร้าของเพื่อนคุณแม่ ร้านthe escapeช่วงนี้ก็คนเยอะคึกคักใช้ได้

“ให้ช่วยมั้ย?”

“เอ่อ...จะดีเหรอโฟร์ท...พี่...”

พรึบ

ผมคว้าแว่นตากรอบดำของคุณหมอออกแล้วพิจารณาใบหน้าแบบใกล้ๆ

“...”

“...”

ตอนนี้เห็นชัดกว่าเมื่อคืนด้วยซ้ำ ผมสีเข้มยุ่งเหยิงหน่อยๆเหมือนคนเพิ่งตื่น ตาคู่สวยสีน้ำตาลอ่อนพยายามหรี่ตาเพ่งมองผมเมื่อไร้แว่น หน้าเนียนใส จมูกโด่งได้รูปแบบน่างับ ปากก็หนาได้รูปซะหน้าจะ...จูบ? เหี้ยไรเนี่ยโฟร์ท!? กูต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ!

“เอ่อ...ผมหมายถึงว่า ถ้าพี่อยากมีแฟน เดี๋ยวผมช่วย”

ผมรีบพูดแล้วเขยิบตัวออกห่างยัดแว่นคืนใส่มือคนเป็นหมอ กูว่าช่วงนี้กูแปลกๆว่ะ สงสัยนอนน้อยหัวใจเลยทำงานผิดปกติ

“ช่วยยังไง?”

“สมัยนี้โลกมันกว้าง แอพลิเคชั่นหาคู่เลยมีไว้เพื่อคนเหงาๆเหาห่อเหี่ยวแบบพี่ไงล่ะครับ”

ผมว่าพลางคว้ามือถือขึ้นมาโหลดแอพฯหาคู่ให้คุณหมอขี้เหงา ผมเห็นพวกลูกน้องในร้านมันโหลดมาเล่นกันเต็ม ต้องลองหน่อยละหมอ

“ป่ะพี่! ถ่ายรูปๆ”

ผมคว้ากล้องจะถ่ายให้คุณหมอเพื่อทำเป็นรูปโปรไฟล์ โดยคนหล่อก็ฉีกยิ้มกว้างรออยู่ก่อนแล้ว แต่ผมว่าไอ้แว่นเนิร์ดๆนี่มันเหมือนคลาก เคนท์ก่อนจะแปลงร่างไปเป็นซูเปอร์แมนยังไงไม่รู้แฮะ

“อ่าว ทำไมไม่ถ่ายอะ?”

พี่เคี้ยงเขยิบมามองมือถือผมที่เปิดหน้าสมัครแอพแบบใกล้ๆอย่างสงสัยแล้วก็มองหน้าผมแบบใกล้ๆเพื่อต้องการคำตอบบ้าง คงจะเห็นหน้าผมชัดอยู่หรอกเพราะหน้าเราสองคนห่างกันแค่แว่นกั้น ใกล้ไป๊!

“ผมว่าพี่ต้องการการอัพเกรด”

“ครับ?”

“ไปโมดิฟายกัน!”

คนตรงหน้ากระพริบตาปริบๆอย่างงุนงง ผมว่าพี่อยู่บนหอคอยงาช้างนานเกินไปแล้ว คิวปิดโฟร์ทคนนี้จะช่วยพี่เอง!

.

.

.

To be continued

Ps : เป็นไงงงงงงงงง

Facebook : I’m Mynt

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว