ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Marry me

คำค้น : โรแมนติก,รัก,ตลก

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 420

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ค. 2561 20:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Marry me
แบบอักษร

หลังจากที่พฤทธิ์และพริ้มเพราตกลงเปิดใจให้กันทั้งคู่ก็แทบจะไม่ห่างกันเลยแม้ว่าอาการบาดเจ็บของเขาจะหายแล้วก็ตาม แต่ทั้งคู่ก็ยังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับใครโดยเฉพาะบรรดาพ่อแม่เจ้าแผนการ “พฤทธิ์ นั่นคุณใช่ไหม”หญิงสาวท่าทางเปรี้ยวคนหนึ่งเอ่ยทักหลังจากที่มองมาที่เขาได้พักใหญ่แล้ว “อ้าวกรรณผมเอง คุณกลับจากต่างประเทศตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะ”ชายหนุ่มเอ่ยทักอดีตแฟนเก่าที่กลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน 

“กรรณกลับมาได้สักพักแล้วล่ะ พอดีกรรณมาฮันนีมูนกับสามีรอบสองนะ”เธอบอกพลางยิ้มเอียงอาย

 “แหมหวานกันแบบนี้อีกหน่อยผมคงได้เห็นหน้าเจ้าตัวเล็กเร็วๆนี้แน่เลย”

 “ก็คงอีกไม่กี่เดือนหรอกพฤทธิ์ คุณได้เห็นหน้าหลานแน่”หญิงสาวกล่าวด้วยใบหน้าเปี่ยมสุขพลางลูบหน้าท้องที่ยังแบนราบด้วยความอ่อนโยน ซึ่งชายหนุ่มก็ทั้งรู้สึกยินดีแกมอิจฉาเล็กๆ อดคิดไม่ได้ว่าหากพริ้มเพรายอมตกลงแต่งงานไวๆก็คงดี “ดีจังเลยผมอิจฉาคุณจังที่กำลังจะมีสมาชิกเพิ่ม ผมเสียอีกที่ยังไปไม่ถึงไหนเลย” 

“ทำไมคะ คุณยังไม่ได้สารภาพรักสาวข้างบ้านอีกเหรอ”อดีตแฟนสาวเย้าเพราะพอจะรู้อยู่บ้างว่าอดีตคนรักมีใจให้ใคร ที่เขายอมคบกับเธอก็เพราะต้องการตัดใจแต่สุดท้ายความสัมพันธ์ของพวกเธอก็เป็นได้แค่เพื่อนที่ดีต่อกันเท่านั้น 

“ก็เพิ่งบอกไปไม่นานนี้เอง แต่เค้านะสิไม่ยอมพูดออกมาสักทีว่ารักผม”ชายหนุ่มระบายความในใจออกมาอย่างอัดอั้นตันใจ ถ้าเรื่องนี้ปรึกษาหรรษาหรือฟ้าครามได้เขาคงรู้สึกดีกว่านี้

 “คุณนี่ตลกชะมัดมีแต่ผู้หญิงที่อยากได้ยินคำว่ารัก เพิ่งจะเคยได้ยินจากคุณเนี่ยแหละที่กังวลเรื่องนี้”

 “ก็ผมไม่มั่นใจนี่หน่า ที่ผ่านมาผมกับเค้าก็ไม่ค่อยแสดงออกกันมากนัก ติดจะทะเลาะกันซะมากกว่า”

 “นั่นสินะถึงกรรณจะไม่ค่อยได้เจอเค้า แต่กรรณก็ดูออกนะว่าเขานะแรงพอดู ถ้ามีอะไรให้กรรณช่วยก็บอกได้นะช่วงนี้กรรณว่างสามีไปทำธุระทางใต้หลายวันเลย” ข้อเสนอของอดีตแฟนสาวทำให้พฤทธิ์นึกอะไรบางอย่างออก

 “มีสิกรรณได้ช่วยผมแน่”เขายิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย

 “แม่คะทำไมวันนี้บ้านลุงปรามดูเสียงดังเชียวมีใครมาเหรอคะ”เสียงหัวเราะของหญิงสาวคนหนึ่งทำให้พริ้มเพราอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความวุ่นวายใจ

 “แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ถ้าเพราอยากรู้ก็ช่วยเอาเค้กส้มที่แม่ทำไปให้บ้านนู้นทีสิ”

 “ก็ได้คะ งั้นเพราจะรีบไปรีบมานะคะ”หญิงสาวรีบเดินผ่านรั้วเข้าไปทางบ้านชายหนุ่มอย่างคุ้นเคย ภาพแรกที่เห็นคือพฤทธิ์ประคองผู้หญิงคนหนึ่งไว้ในอ้อมกอดท่าทางห่วงใย และทันทีที่เห็นผู้หญิงคนนั้นเต็มตาพริ้มเพราก็จำได้ในทันทีว่าคืออดีตคนรักของพฤทธิ์ 

“อ้าวเพรามีอะไรทำไมไม่เข้ามาในบ้านล่ะ”ชายหนุ่มทักทายโดยที่ยังประคองกรรณในอ้อมแขน 

“พอดีฉันแค่แวะเอาเค้กที่แม่ทำเสร็จมาให้คุณป้านะ ว่าแต่คุณลุงคุณป้าไปไหนล่ะ” 

“วันนี้คุณพ่อคุณแม่เข้าไปดูที่ร้านนะ เอ่อนี่เธอจำกรรณได้ไหมเมื่อก่อนที่เคยมาบ้านฉันบ่อยๆนะ”เขาแนะนำพลางสังเกตท่าทีอีกฝ่าย ซึ่งพริ้มเพราก็เก็บอารมณ์ได้ดีเธอส่งยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างเป็นมิตรแต่จิกกัดผ่านคำพูดแทน 

“อืม คุ้นๆนะแต่จำไม่ได้ขอโทษนะคะพอดีเป็นคนขี้ลืมอะไรที่ไม่สะดุดตาสะดุดใจฉันมักจะไม่ค่อยให้ความสำคัญนะคะ” 

“ไม่เป็นไรคะ เพราะช่วงนี้ฉันคงสะดุดตาสะดุดใจคุณบ้าง”กรรณก็ไม่ยอมแพ้เอ่ยเหน็บไปบ้าง 

“หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นนะคะ เอ้านี่เค้กฝากให้คุณป้าด้วยฉันไม่อยากอยู่นานมันเสียมารยาท”ท้ายประโยคเธอบอกชายหนุ่มน้ำเสียงประชดประชันพร้อมส่งสายตาคาดโทษไปให้

 “คุณเพรานี่แสบใช่ย่อยดูมั่นใจไม่กลัวใครแถมยังปากจัดเป็นบ้า ก่อนจบเรื่องกรรณไม่โดนฉีกอกก่อนเหรอเนี่ย”กรรณเอ่ยทันทีที่พริ้มเพราเดินพ้นรั้วบ้านไป 

“ก็เนี่ยแหละยายกระเพราตัวแสบ ปากร้ายปากแข็งแต่ใจจริงเขาเป็นคนที่อ่อนโยนมากเลยนะ ภายนอกอาจจะดูแข็งๆแต่ข้างในเป็นน้ำเย็นที่ชื่นใจทีเดียว”เขาว่าไปยิ้มไปจนกรรณอดหมั่นไส้ไม่ได้ “โอ๊ยๆพอได้แล้ว เห็นแบบนี้คุณนี้ก็หวานจนเลี่ยนเป็นกับเขาเหมือนกันนะ เอาเป็นว่าจากนี้ไปฉันจะช่วยเสียสละเป็นเหยื่อล่อให้คุณเพราฉีกทึ่งเองก็แล้วกัน” 

“ขอบใจมากนะกรรณที่ช่วย ผมก็แค่อยากมั่นใจก่อนที่ผมจะขอเขาแต่งงานก็เท่านั้นเอง”

หลังจากที่เห็นภาพบาดตาบาดใจของพฤทธิ์กับแฟนเก่าพริ้มเพราก็ถึงกับอารมณ์เสียหงุดหงิด วันทั้งวันเอาแต่หน้าบึ้งจนคนใกล้ตัวไม่อยากเฉียดกายเข้าไปใกล้

 “นี่คุณยุทธลูกสาวคุณไปกินรังแตนที่ไหนมาค่ะ หน้าถึงได้บึ้งขนาดนั้น ขนาดเด็กเอาน้ำไปให้ยังโดนโวยหลบออกมาแทบไม่ทัน ตอนให้เอาเค้กไปให้บ้านนู้นก็ยังดีๆอยู่เลยนี่หน่า”เพราะพริ้งถามสามีที่เอาแต่อมยิ้มอย่างมีเลศนัย ไม่นานนางก็ได้รับคำเฉลยที่ต้องร้องอ๋อ เหมือนกัน 

“หึงเนี่ยนะ ยายเพรามีมุมแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่นะ” 

“ก็ตั้งแต่คุณเริ่มแผนจับคู่มั้ง ถึงผมจะไม่ค่อยอยู่บ้านแต่ผมก็รู้นะว่าเจ้าหนุ่มบ้านนั้นมันจีบลูกเราตั้งแต่มัธยมแล้วเพียงแค่วิธีของเขาไม่เหมือนผู้ชายทั่วไป ส่วนลูกเราก็คงไม่รู้ตัวเลยไม่สนใจ คิดว่าโดนแกล้งเลยเอาแต่หาเรื่องเขาทุกวัน” 

“ฉันก็รู้นะค่ะว่าพฤทธิ์นะ ชอบยายเพราแต่ไม่คิดว่าเริ่มชอบตั้งแต่มัธยม คิดว่าตอนมหาลัยเสียอีก แล้วที่ตอนนี้ลูกสาวเราอารมณ์บูดเนี่ยเกี่ยวกับพฤทธิ์ด้วยใช่ไหมค่ะ” 

“แน่นอนสิ ถ้าไม่เกี่ยวคงไม่หน้าบึ้งขนาดนี้ ยิ่งสาเหตุมาจากความหึงแล้วยิ่งบึ้งเข้าไปใหญ่” 

“อ๋อฉันพอจะเข้าใจเรื่องทั้งหมดแล้ว ตาพฤทธ์เนี่ยจับทางยายเพราได้ไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ” 

 วันต่อมา

 “เพรา เพรา ยายเพรา”เสียงฟ้าครามเรียกชื่อดังลั่นทำให้พริ้มเพราสะดุ้งหลุดจากภวังค์ความคิด “ว่าไงฟ้า เมื่อกี้ฟ้าว่าไงนะ”

 “เพราวันนี้เพราเป็นอะไรไป ฟ้าเห็นเพราเหม่อทั้งวันมีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าบอกฟ้าได้นะ” 

“เปล่าไม่มีอะไรหรอก ฉันก็แค่คิดอะไรเพลินๆนะ เลิกสนใจเรื่องของฉันแล้วเรามาเลือกเสื้อผ้าให้ลูกแกต่อเถอะ”พริ้มเพราตัดบททำเป็นสนใจกับเสื้อผ้าเด็กตรงหน้า แต่แววตาหม่นนั้นไม่ได้ทำให้ฟ้าครามสบายใจได้เลย และขนาดที่สองสาวกำลังเลือกซื้อของใช้สำหรับหญิงตั้งครรภ์อยู่นั้นทั้งคู่ก็พบกับพฤทธิ์กับอดีตแฟนสาวกำลังช่วยกันเลือกซื้อของท่าทางกระหนุง กระหนิง

 “เอ๊ะนั่นมันนายพฤธิ์ กับใครนะดูคุ้นๆ”ฟ้าครามทำท่าครุ่นคิด 

“ก็ยายกรรณแฟนเก่าไง”พริ้มเพราเฉลยข้อสงสัยให้ฟ้าคราม เธอมองภาพคนทั้งคู่ด้วยหัวใจที่เจ็บแปลบไม่เข้าใจว่าที่ผ่านมามันคืออะไรกันแน่ พฤทธิ์แค่ต้องการแกล้งเธออย่างที่ผ่านมาใช่ไหมถึงได้ทำเป็นรักพอลับหลังก็ไปกับอีกคน 

“ใช่จริงๆด้วยยายกรรณนั่นเอง แล้วทำไมถึงได้มากับพฤทธิ์ล่ะ หรือว่ายายกรรณจะกลับมาคบกับพฤทธิ์  เป็นไปไม่ได้นะในเมื่อเพรากับพฤทธิ์กำลัง” 

“มันไม่เคยมีอะไรทั้งนั้นแหละฟ้า ที่ผ่านมาฉันโง่เองที่ยอมเชื่อใจไอ้พิลึกบ้า”พริ้มเพราตัดบทพร้อมกับหยดน้ำตาเม็ดโตที่ไหลออกมาด้วยความน้อยใจ เธอตัดสินใจเดินไปอีกทางเพราะไม่อยากให้คนทั้งคู่เห็นน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ของเธอ “เพรา เพราใจเย็นรอฟ้าก่อน”เสียงตะโกนเรียกพริ้มเพราทำให้พฤทธิ์หันมาเจอ เขาจึงเดินตรงเข้ามาหา แต่โดนฟ้าครามบิดเนื้อเสียแทบหลุด 

“โอ๊ย ฟ้ามาหยิกเราทำไม”พฤทธ์ลูบแขนปรอยไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ๆฟ้าครามถึงได้หยิกตน “ก็นายมันใจร้ายทำเพื่อนรักเราร้องไห้ แถมยังมีหน้าควงคนอื่นมาเย้ยอีก แค่นี้ยังน้อยไปนะสำหรับนาย”ฟ้าครามบ่นยืดยาว แต่แทนที่พฤทธิ์จะฟังเขากลับเตรียมวิ่งไปทางที่พริ้มเพราเดินไป “นี่นายจะไปไหน เราไม่ให้นายไปนะ นายทำเพื่อนเราร้องไห้แล้วยังมีหน้าตามไปอีกเหรอ” 

“โธ่ฟ้าปล่อยเราเถอะ เราจะไปตามยายกระเพรา”เขาขอร้องเสียงอ่อน ซึ่งกรรณที่ยืนอยู่ใกล้ๆก็ไม่ได้ที่จะยื่นมือเข้าไปช่วยไกล่เกลี่ย 

“คุณฟ้าปล่อยพฤทธิ์เขาไปเถอะค่ะ เดี๋ยวทุกอย่างฉันจะอธิบายให้คุณเข้าใจเอง”สิ้นคำพูดกรรณพฤทธิ์ก็รีบตรงไปตามหาพริ้มเพราทันที

“ไอ้พิลึกไอ้บ้านายมีสิทธิอะไรมาทำกับฉันแบบนี้ คอยดูนะฉันจะไม่มีวันให้อภัยนายเลย”พริ้มเพราบ่นทั้งน้ำตาคิดไม่ถึงว่าเธอเองจะรู้สึกกับพฤทธิ์มากมายขนาดนี้ 

“เพราเธอร้องไห้ทำไม”เขาถามด้วยความรู้สึกผิด ทันที่ที่ตามมาถึงแล้วพบว่าเธอกำลังร้องไห้เพราะแผนการของเขา

 “ฉันร้องเพราะเจ็บใจตัวเองที่โง่หลงเชื่อนาย โง่ที่ยอมให้นายปั่นหัวเล่นนี่คงเป็นการแก้แค้นฉันสินะ แต่มันก็ได้ผลนะแผนของนายคราวนี้ ดูสภาพฉันสิไม่เหลืออะไรอีกแล้วแม้แต่หัวใจตัวเอง”สิ้นคำพูดพฤทธิ์ก็ดึงพริ้มเพราเข้ามากอดไว้แน่นแม้เธอจะทั้งหยิกทั้งทุบแต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย จนเธอเลิกดิ้นร้องไห้กับอกเขาอย่างหมดแรง 

“ฉันขอโทษเพรา ฉันรู้แล้วว่าเธอรักฉัน ที่ผ่านมาฉันมันบ้าเองที่อยากได้ยินคำว่ารักจากปากเธอจนทำให้เธอต้องเสียใจแบบนี้” 

“ที่พูดหมายความว่ายังไงนายพิลึก”เธอเงยหน้าจ้องชายหนุ่มสายตาคาดคั้น 

“ก็ เอ่อ คือว่าฉันร่วมมือกับกรรณเพื่ออยากแน่ใจว่าเธอรักฉัน แต่เธออย่าเพิ่งโกรธนะที่ฉันทำไปเพราะฉันมีเหตุผล”ชายหนุ่มรีบแก้ตัวเป็นพัลวัน “ก็ได้ไหนขอฉันฟังเหตุผลดีๆสักข้อสิที่นายทำบ้าลงไปเนี่ยมันคืออะไร”เธอกอดอกมองหน้าชายหนุ่มราวกับแม่เสือ จนพฤทธิ์นึกขยาด แต่เขาก็มั่นใจว่าเหตุผลเพียงข้อเดียวของเขาจะทำให้เธอหายโกรธเป็นปลิดทิ้ง 

“ฉันรักเธอ รักมานานเราแต่งงานกันนะ”เขาตะโกนเสียงดังจนฟ้าครามและกรรณที่เพิ่งเดินมาถึงอดยิ้มดีใจแทนเพื่อนไม่ได้

 “ฮะนายว่าไงนะ”พริ้มเพราถามย้ำท่าทางกระดากอาย ไม่คิดว่าพฤทธิ์จะขอเธอแต่งงาน “แต่งงานกันนะ”เขาบอกอีกครั้งด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นจริงจัง 

“เพราตกลงไปเลยสิ /แต่งเลยๆๆ”สองสาวเชียร์ท่าทางสนุกสนาน “เพราเธอจะแต่งงานกับฉันไหม ถ้าไม่แต่งฉันจะจูบเธอจนกว่าเธอจะตอบตกลงนะ”เขาขู่แต่ท่าทางเอาจริง 

“ไอ้พิลึกบ้าอย่ามาทำอะไรบ้าๆนะ ฉัน ฉันตกลงก็ได้”เธอบอกด้วยรอยยิ้มเขินท่ามกลางเสียงปรบมือยินดีจากสองสาวกองเชียร์

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว