ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

บทนำ

บทนำ

เหลือเวลาอีกเพียงห้านาทีเท่านั้น ไม่งั้นเธอจะสาย!

จะสายวันไหนก็ได้แต่ต้องไม่ใช่วันนี้...วันเริ่มงานวันแรก

ร่างบางในชุดเชิ้ตขาวทับกระโปรงดำเสมอเข่ารีบจ้ำอ้าวเพื่อมาให้ทันลิฟต์ที่กำลังจะเลื่อนปิดลงพอดิบพอดี เธอรีบยื่นมือไปกั้นจนมันเปิดออกกว้างอีกครั้ง ก่อนส่งสายตามองทุกคนราวกำลังขอความเห็นใจ ทว่าไม่มีใครขยับเขยื้อน เพราะทุกคนอยู่ในจุดที่เกินรับแล้ว แต่ด้วยความมั่นใจในหุ่นอันเพรียวบางของตน คนมาสายก็ทำใจกล้าหน้าด้าน ขออนุญาตเห็นแก่ตัวสักสามนาที ดีกว่าเจอเจ้านายด่า เธอพยายามกระแซะตัวเข้าไปเบียดผู้ชายใส่สูทที่ยืนกินที่ไปซะเยอะ กลั้นหายใจแขม่วเก็บพุงไว้ในตอนที่ประตูลิฟต์ปิดลง คิดว่าคงแป๊บเดียว เดี๋ยวก็มีคนออก

กระทั่งประตูลิฟต์เปิดออกในชั้นที่สิบห้า เหล่าบรรดาพนักงานที่อยู่ด้านหลังเธอก็รีบกรูกันออกไปให้ทันเวลาสแกนบัตร หญิงสาวจึงรีบขยับหลบไปด้านข้างเพื่อเปิดทางให้ 

ตั้งใจว่าหลังจากนี้จะมาให้เช้าขึ้น เนื่องด้วยคอนโดที่เธอพักนั้นอยู่ห่างไปไม่ไกล จึงชะล่าใจเล็กน้อย ก็ใครจะทันคิดว่าบีทีเอสจะมาเสียเอาได้ในช่วงเวลาเร่งด่วนแบบนี้ เธอเลยต้องวิ่งหน้าตั้งลงไปต่อแถวโบกพี่วินแล้วซิ่งมา โดนบวกค่ารถเพิ่มไปตั้งสามสิบบาท!

ระหว่างนั้นพลันก็มีคุณป้าร่างอวบชนเธอเข้าให้อย่างจัง พลังไขมันของป้าพาร่างบางๆ ของเธอไปกระแทกกับใครบางคน ด้วยอารามตกใจ บวกกับสีเนกไทมันสะดุดตา เธอจึงคว้าขวับด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอด 

ส่วนยัยป้าชุดแดงที่ชนเธอนั้น เห็นเพียงหลังไวๆ หญิงสาวจึงพึมพำให้คำชมป้าไปชุดใหญ่ ก่อนหันมาสนใจคนที่ช่วยพยุงร่างเธอไว้

ชายหนุ่มนิ่งงันไป ส่วนเธออ้าปากค้างเมื่อนึกขึ้นได้ว่าที่ด่าป้าไปเมื่อครู่นั้นเขาคงได้ยินมันทั้งหมด 

เสี้ยววินาทีต่อมานัยน์ตาสีเข้มก็หลุบลงต่ำ มองมือบางที่ยังกำค้างอยู่บนเนกไทของเขา กระตุกรั้งจนต้องโน้มคอลงตาม ใบหน้างามจึงอยู่ใกล้จนแทบชิดกันในตอนที่เธอนั้นหันกลับมา

หญิงสาวมองตาม เบิกตากว้าง รีบปล่อยมือที่ยึดไว้อย่างตกใจ ทำให้เซเสียจังหวะไปอีกรอบจนเขาต้องอ้าแขนโอบเธอไว้กลายๆ ชายหนุ่มดุผ่านสายตา ใบหน้านิ่งเรียบ 

ลิฟต์ค่อยๆ เคลื่อนตัวขึ้นสูงอย่างเงียบเชียบ ขณะภายในห้องทรงสี่เหลี่ยมกว้างขึ้นถนัดตาเมื่อเหลือผู้โดยสารเพียงสองคน ซ้ำทั้งคู่ยังยืนใกล้ใช้พื้นที่เพียงน้อยนิด เป็นการแนบชิดแบบไม่ได้ตั้งใจ ชายหญิงเงียบใบ้ไปกับอุบัติเหตุอันไม่คาดฝัน

ครั้นได้สติก็ผละห่าง ร่างบางถอยหลังไปจนชิดผนังลิฟต์เย็นเฉียบ ส่วนเขายืนอยู่กับที่ มือจัดเนกไทที่ถูกเธอรูดจนแทบรัดคอ ชำเลืองตาไปมองก็เห็นเธอมีสีหน้าตื่นตระหนก ตื่นอะไร เขาไม่ได้ลวนลามเธอซะหน่อย 

หญิงสาวพยายามทำความเข้าใจสถานการณ์ ครั้นใคร่ครวญว่าเธอเผลอไปชนเขาเองก็ตัดสินใจเอ่ยออกไป 

“ขอบคุณที่...” เธอช้อนสายตาขึ้นมองในวินาทีที่กำลังจะเอ่ยคำขอบคุณและขอโทษ แต่แล้วก็ต้องติดขัดทันทีเมื่อได้สบตาคมปลาบคู่นั้น 

ยังไม่ทันเอ่ยต่อให้จบประโยค เสียงสัญญาณลิฟต์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ประตูแยกกว้างอย่างเชื่องช้า ก่อนจะตามมาด้วยเสียงทักทายจากใครอีกคนที่ยืนรออยู่หน้าลิฟต์พอดิบพอดี 

“สวัสดีค่ะท่านประธาน” เลขานุการวัยสามสิบสามปีทักทายเจ้านายหนุ่มตามปกติ ก่อนจะเผื่อแผ่รอยยิ้มใจดีมายังคนที่ยืนอึ้งอยู่ข้างเขา “ม่าน...นี่พี่ริศาเอง จำได้ไหมคะ ที่เราเจอกันในห้องสัมภาษณ์วันนั้นไง นี่พี่ว่าจะลงไปรับพอดี”

หญิงสาวในลิฟต์พยักหน้ารับว่าจำได้ ก่อนจะหันไปมองชายข้างกายหน้าตาตื่น 

อย่าบอกนะว่า...คนที่เธอล้มใส่เมื่อครู่คือ ‘คุณปลายฉัตร  กวินรดิษ’ 

โอ๊ย! ตาย...เธออยากได้ยาดมกะทันหัน

ส่วนชายหนุ่มนั้นพยายามนิ่งรักษาอาการ ขยับปกเสื้อให้เข้าที่ แล้วทันทีที่ปรายตาไปมองเธออีกครั้ง เขาก็เพิ่งจะจำได้ว่า...นี่มัน ‘เธอคนที่ไม่ต้องใส่ถุง’ นี่นา

เขาทิ้งสายตามาทางเธอด้วยแววชนิดหนึ่ง ซึ่งเธอก็ไม่รู้ว่ามันหมายความว่าอะไร รู้เพียงร้อนๆ หนาวๆ ชอบกลกับดวงตาคมกริบคู่นั้น แล้วท่านประธานหนุ่มก็ก้าวออกจากลิฟต์ไปด้วยท่าทางมาดมั่น ไม่หันกลับมามองเธออีกเลย




--------------------------

งงใช่ไหมล่ะ ไม่ต้องงง

แค่ลงใหม่ แต่จะพยายามรีไรต์ให้ไฉไลกว่าเดิม

 ไม่อ่านใหม่ได้ไหม :  ได้ ไม่บังคับ เพราะเส้นเรื่องเดิม

เพิ่มเติมคือฉากระหว่างทาง


 

 

 

 

' ผ่ า น ฝั น '

 

 

พาพราว สาขา 2

 

 

 

 

 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น