Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เปิดตัว...จบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.9k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2561 03:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เปิดตัว...จบ
แบบอักษร

สนามบินสุวรรณภูมิ...

ผู้โดยสารขาเข้า

ประตูทางออกสาม...

ชายหนุ่มลากกระเป๋าเดินทางเปิดประตูขึ้นแท๊กซี่

“ไปไหนครับ”คนขับหันมาถามเค้า

“ไปเซ็นทรัล....ครับ”เค้าบอกจุดหมายปลายทาง คนขับยิ้มรับ...ออกรถทันที

...............................

เซ็นทรัล......

ลงจากรถได้ ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาก็รีบบึ่งเดินลากกระเป๋าเดินทางเข้ามายังในร้าน

Lover Diamond**

เค้าเปิดกระเป๋าสตางค์ค้นหาอะไรสักอย่างแล้วยื่นให้...พนักงานสาวรับมาดู กดค้นหาอะไรสักอย่างบนหน้าจอคอม ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นแล้วยิ้มให้

“คุณบดินทร์นะคะ”

“ครับ”

“รบกวนนั่งรอสักครู่ค่ะ”พนักงานเดินหายไปไม่นานนัก ก็กลับมาพร้อมของที่เค้าสั่งไว้

จ่ายเงิน...

เค้าออกจากร้านได้ ก็รีบนั่งแท๊กซี่กลับไปยังคอนโด ถึงห้อง...เค้าก็รีบอาบน้ำแต่งตัวใส่กางเกงยีนส์ขาดแต่ง เสื้อยืดตามสไตล์ที่เค้าชอบทั่วไป เปิดกระเป๋า...เทเสื้อผ้าเก่าๆใส่ตะกร้าไว้เพื่อเตรียมซัก ดึงเสื้อกางเกงตัวใหม่ออกจากไม้แขวนเสื้อ อย่าเรียกว่าพับเก็บเลย ยัดๆใส่ในกระเป๋าจนเรียบร้อย ดื่มน้ำจนหายเหนื่อย...ลากกระเป๋าออกจากห้อง...ไปที่รถวอร์มเครื่องยนต์สักพัก ก่อนจะเคลื่อนตัวจากลานจอดรถไป

........................................

กาญจนบุรี

ถึงแล้วอันตาตารีเวอร์ฮิลรีสอร์ท...

ปีนี้พ่อลูกตัดสินใจพาพนักงานมาพักผ่อนที่นี่..รับกลิ่นอายความเป็นธรรมชาติ สายน้ำไหลสดชื่นเย็น แถมมีลานกว้างรอชาวบอดี้ดี้เชฟทำกิจกรรมสนุกๆที่ทางรีสอร์ทเตรียมจัดไว้ให้

ห้องพักบนพื้นน้ำที่ถูกเสกสรรรวมกว่าสิบห้อง ถูกจัดรอไว้อย่างพอดิบพอดี ใครพลาดก็ต้องระเห็ดไปนอนห้องพักข้างบน ที่มีรองรับกว่ายี่สิบห้อง พนักงานทั้งเลือกทั้งแย่งห้องกันจ้าละหวั่น โซนสำหรับผู้บริหารมีห้องให้เลือกอยู่ห้าหกห้อง และมีอีกหนึ่งห้องตรงข้ามคุณสรยุทธติดป้ายจองไว้ไม่ให้ใครเข้าอยู่

บนลานแพกว้างดูแน่นหนาแข็งแรงอย่างดีผู้บริหารรุ่นใหญ่นั่งจับกลุ่มเสวนาหารือกัน เจ้าหน้าที่ดูแลแพเจ้าหน้าที่รีสอร์ทกำลังจัดเตรียมสถานที่สำหรับมื้อเย็นมื้อใหญ่ พนักงานของเราห้าถึงสิบคนนั่งห้อยขาจุ่มน้ำบ้าง ตีขาในน้ำบ้าง ทยอยขึ้นแพร่องเรือบ้าง นั่งจับกลุ่มคุยกันบ้าง ดูสนุกครื้นเครง แต่บางส่วนเลือกจะนอนเอกเขนกอยู่ในห้องเพื่อพักผ่อนบ้างเอาตามใจสะดวก ให้เวลากับพวกเค้าสามวันสองคืน

“ไม่ลงแพกับพวกเค้าบ้างหรอลูก”เสียงคนเป็นพ่อทำเอาสาวอวบแหงนหน้าขึ้นมอง...พร้อมกับส่ายหน้า

“ไม่ดีกว่าค่ะ เพลงขึ้นไปอีกคนพากันจมหมดแน่ๆ”เธอพูดแล้วส่งยิ้มให้คนเป็นพ่อที่กำลังนั่งลงบนเปลหวายอย่างดี เค้าเอื้อมมือมาลูบหัวลูกสาวเบาๆ

“ขอบใจลูกนะ ที่ช่วยงานพ่อจนผ่านมาด้วยดีทุกอย่าง”เค้ายิ้มด้วยใจจริงให้ลูกสาว

“ขอโทษนะคะที่ปีนี้เพลงทำกำไรหดไปเยอะเลย”เพลงทำหน้าเศร้า

“อย่าโทษตัวเองแบบนั้น รายจ่ายบริษัทเยอะแยะมากมาย มันก็ธรรมดากำไรจะน้อยหน่อย ไม่เป็นไรหรอกลูก” พิณแพรยิ้มเจื่อนๆ

“ลูกต้องขอบคุณเบสเค้านะ”เธอมองหน้าพ่อ ยิ้มอ่อนๆ

“หนูขอบคุณเค้าอยู่ทุกวัน...เพลงบอกเค้าถ้าเพลงไม่ได้เค้า เพลงแย่แน่ๆ”

“ดีแล้วหล่ะลูก...”คุณสรยุทธเอนกายนอนกับเปลหวาย

“อย่าโกรธพ่อเลยนะ”

“....”คนเป็นลูกสาวเงียบฟัง

“เค้าเก่งพ่อรู้ แต่พ่ออยากให้เค้าแกร่ง...ต่อไปเค้าจะได้ยืนเคียงข้างลูกได้อย่างเต็มภาคภูมิ นอกจากจะไม่มีใครกล้าค้าน ยังไงพนักงานเราเค้าก็ต้องสนับสนุน...เค้าเป็นคนดีและเค้าก็รักลูก”

“...”พิณแพรขอบตาร้อนผ่าว สายตามองผ่านเมฆฟ้ากว้างออกไป

“เพลงเห็นเค้าทำงานหนัก เพลงอยากเห็นเค้ามีความสุขบ้าง เทียวไปมาที่นู้นกับกรุงเทพ...เพลงเหนื่อยแทนเค้าค่ะ”เค้ายิ้ม....

“เชื่อพ่อเถอะเพลง...ที่พ่อทำไปก็เพื่อลูกแล้วก็เพื่อตัวเค้าทั้งนั้น”คุณสรยุทธบอก

“เพลงเชื่อพ่อ แต่ขออย่าให้มากจนไม่มีเวลาให้ตัวเค้าเองเลย...นะคะ! เพลงสงสารพี่เบส”เธอบอก

“เอาเป็นว่าพ่อจะไม่โหมให้หนักไปกว่านี้” เธอพยักหน้ารับรู้และเข้าใจ

“เมื่อไหร่จะพาว่าที่ลูกเขยมาแนะนำให้พ่อรู้จักล่ะ หึ้ม”ประโยคนี้ทำเอาลูกสาวยิ้ม...

“เค้าอยากมาหาพ่อใจจะขาดแล้วค่ะ แต่เค้าแค่ยังไม่มีเวลา”เธอยิ้มแหยๆ เค้าเอื้อมมือมาวางบนหัวลูกสาวเบาๆ

“พ่อจะรอนะ”

“ค่ะ”พ่อลูกยิ้มให้กันอย่างสุขใจ ก่อนที่คุณสรยุทธจะชวนลูกสาวไปร่วมร่องแพกับพนักงานคนอื่นๆอย่างเป็นกันเอง

หลังจากที่ทุกคนเปียกปอนและเหน็ดเหนื่อยจากการเล่นน้ำและร่องแพ อีกทั้งร่วมทำกิจกรรมต่างๆกันอย่างสนุกสนานมาครึ่งค่อนวันตั้งแต่เดินทางมาถึงรีสอร์ท ก็ถึงเวลากลับไปอาบน้ำแต่งตัว ก่อนกลับออกมาร่วมกิจกรรม และตบท้ายด้วยบุฟเฟ่ต์มื้อเย็นสุดพิเศษรออยู่

ห้องพักโซนผู้บริหาร

พิณแพรเตรียมจะถอดเสื้ออาบน้ำ กลับนึกขึ้นได้ว่าลืมหูฟังไว้ที่แพด้านล่าง จึงเปิดประตูเพื่อออกไปเอา

“อ้าว...คุณลลิน พี่เดือน”พิณแพรเห็นทั้งคู่ออกมาจากห้องของคุณสรยุทธพอดี

ทั้งคู่ยิ้ม ...ทำเสียงแหะๆ

“คุณเพลง”ทั้งคู่กลับพูดพร้อมกัน

“มาหาคุณพ่อหรอคะ”เธอถาม ทั้งคู่พากันพยักหน้า

“ค่าาาา”

“มีอะไรรึเปล่า?”เธอทั้งคู่รีบโบกไม้โบกมือ

“ไม่มี...เอ่ออ ไม่มีค่ะ พอดีมีงานด่วนเข้ามานิดหน่อย ท่านเลยเรียกพวกเรามา..ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วค่ะคุณเพลง”เดือนบอก นายสาวพยักหน้า

“คุณลลินคะ...ห้องตรงข้ามคุณพ่อ ห้องใครหรอคะ?”นายสาวถามด้วยความสงสัย

“ท่านเตรียมไว้ให้แขกที่ท่านเชิญมาน่ะค่ะ แต่ไม่รู้ว่า...จะมารึเปล่า”

“อ๋อ...งั้นก็รีบไปอาบน้ำเถอะนะคะ เดี๋ยวเจอกัน”เธอพูดจบก็เดินไปเอาหูฟัง ผู้อาวุโสรีบถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะมีท่าทีหัวเราะคิกคักๆก่อนเดินกลับห้องไป

ยามเย็น...พลบค่ำ

พิณแพรเดินออกมาจากห้องในชุดเสื้อชีฟองเปิดไหล่สีขาว ใส่คู่ยีนส์สีเข้มพลางเนื้อขาให้ดูไม่ใหญ่จนเกินไป เธอหันไปทางห้องของพ่อเข้าไปเคาะประตูอยู่หลายครั้งจึงเปิดออก

“ไปยังคะพ่อ...งานเริ่มได้สักพักละมั้ง”

“เอาสิปะ”เธอเอื้อมมือไปควงแขนคุณสรยุทธ ไม่วายจะหันไปมองห้องตรงข้ามพ่อเธออีกครั้ง

ป้ายถูกเอาออกไปแล้ว

แขกพ่อคงมาแล้วล่ะมั้ง....

มองแค่นั้นก็เดินควงแขนพ่อเธอไปร่วมมื้อเย็นกับครอบครัวใหญ่

ลานจัดงานยามเย็น

บรรยากาศภายในงานดูอบอุ่น อบอวนไปด้วยกลิ่นเทียนหอมที่ถูกประดับจัดวางอย่างสวยงาม

เมื่อประธานใหญ่และนายสาวคนสวยมาถึง ทุกคนต่างหันมามองอย่างนอบน้อมกันยกใหญ่

“ตามสบายนะทุกคน ตลอดสามวันนี้เต็มที่ไปเลย!”เสียงขอบคุณ โห่ร้องปรบมือแซ่ซ้องดีใจกับคำพูดเค้า

ทันทีที่ทั้งคู่นั่งโต๊ะ เดือน กุ้งนางและรุ่นน้องอีกคนช่วยกันนำอาหารเครื่องดื่มมาเสริฟ

“โอ้โห..ไม่เป็นไรเดือน เดี๋ยวผมกับยัยเพลงจัดการเองได้ ไปสนุกกันเถอะนะ สามวันนี้ผมไม่เรียกใช้คุณหรอกนะ ตามสบายเลย”คุณสรยุทธพูด

“ไม่เป็นไรค่ะท่าน ท่านกับคุณเพลงพาเรามาเที่ยว...แค่อาหารกับเครื่องดื่มแค่นี้...พวกเราเต็มใจค่ะ”เดือนเลขาคนเก่งบอก เค้าและลูกสาวพยักหน้ายิ้มรับ

“งั้นก็ขอบใจนะ”เค้าบอก

“ขอบคุณนะคะ”พิณแพรบอก ก่อนจะหันไปทางเวที

“น่ารักจังค่ะ จัดสวย...ออกจะดูโรแมนติคด้วยซ้ำนะคะเนี่ย”พิณแพรพูดไปยิ้มชอบใจไป

“ดูโรแมนติคเลยใช่มั้ยคะคุณเพลง”เลขาของพ่อเธอถาม ดูสีหน้าลุ้นๆตลอดเวลา

“อื้มม..สวยค่ะ รวมๆตอนนี้ดูเหมือน....งานเลี้ยงแต่งงานเลย ฮ่าๆ”พิณแพรไม่อยากวิพากษ์วิจารณ์มากไปกว่านี้ เสียบรรยากาศเปล่าๆ

“ดีจังที่คุณเพลงชอบ”เดือนดูตื่นเต้นจนพิณแพรก็ดูจะ งงๆ กับอากัปกิริยาเลขาพ่อเธอ

“ค่ะ”แต่เธอก็ตอบรับ

“เราสองคนขอตัวก่อนนะคะ”คุณสรยุทธและพิณแพรพยักหน้า ก่อนสาวๆจะค่อยๆเดินห่างออกไป บรรยากาศเย็นสบายไร้ยุงมาก่อกวนเจ้าหน้าทีทรีสอร์ทหาตัวช่วยมาจัดการตั้งแต่ก่อนเริ่มงาน เพลงถูกเปิดคลอเบาๆ.... พนักงานหลายคนโยกตัวตาม บ้างก็คุยเฮฮา บ้างก็เดินตักอาหารบุฟเฟ่ต์ที่ถูกเตรียมไว้ให้ บ้างก็เดินไปใกล้ๆริมแพนั่งคุยกันชิวๆ

เมื่อหนังท้องเริ่มจะตึงๆกันแล้ว เลขาคุณสรยุทธและลลินหัวหน้าฝ่ายบุคคล ก็ได้เดินไปด้านหน้าเวที

“สวัสดีค่ะทุกโคนนนน”เดือนเลขาคุณสรยุทธทักทายทุกๆคน

“สวัสดีค่ะทุกโคนน....เมื่อวานใครได้รับเงินโบนัสกันบ้างแล้ว ยกมือค่ะ”คุณลลินพูดจบ ทุกคนพากันยกมือขึ้นสูง

“โอ๋โห..รู้สึกจะได้รับกันถ้วนหน้าเรียบร้อยแล้วนะคะ ปรบมือรับความเฮงๆๆล้นกระเป๋ากับพวกเราชาวบอดี้ดี้เชฟด้วยค่า”ทุกคนปรบมือดังๆพร้อมกัน

“เงินโบนัสล้นกระเป๋า...เที่ยวฟรีตั้งสามวันอิ่มจังตังค์อยู่ครบ ไม่ทำงานเราก็ยังได้กะตังค์จะมีที่ไหนดีเท่า....”เธอต่อประโยคให้ทุกคนเอ่ยตอบ

“บอดี้ดี้เชฟ!!”เสียงกระหึ่มทั่วลานจัดงาน

“อ้าวบอดี้ดี้เชฟนะปรบมือรัวๆ”ทุกคนพากันหัวเราะ ส่งเสียงร้องชอบใจ

“โอเค...เจ้านายเราทั้งสองยิ้มจนแก้มปริแล้ว ฮ่าๆ กลับไปนี่มีแรงทำงานต่อกันแล้วใช่ม้ายยยย”คุณลลินถามให้ทุกคนตอบ

“ช่ายยยยย”

“ถ้าปีหน้าอยากได้โบนัสเยอะกว่านี้อีก...ตั้งใจทำงาน ห้ามสายห้ามขาดงานบ่อยๆนะคะ ฝ่ายบุคคลจะขอบพระคุณเป็นอย่างสูงจริงๆ เอ้า...หวังว่าสามวันจากนี้ทุกคนคงจะมีความสุขกันนะคะ ปีนึง...น้อยนะที่พวกเราจะมีโอกาสได้ฟังเสียงหล่อๆของท่านประธาน วันนี้พวกเราได้รับโอกาสดีนั้น...ลินขอเชิญคุณสรยุทธท่านประธานใหญ่บอดี้ดี้เชฟของเรา ที่ร่วมเดินทางมาเที่ยวสนุกทริปนี้กับพวกเรา ขอเชิญท่านประธานขึ้นมากล่าวอะไรสักเล็กน้อยค่ะ”คุณลลินพูดจบ เสียงปรบมือตอนรับท่านประธานก็ดังขึ้นทันที คุณสรยุทธลุกขึ้นเดินไปยืนหน้าเวที

ยิ้มสุขใจ....

“ขอบคุณพิธีกรคนเก่งที่ยังสวยและยังสาวเหลือน้อยมากของผมนะครับ”คุณสรยุทธมีแซวลูกน้องเค้า เรียกเสียงหัวเราะทั่วทั้งงานได้เป็นอย่างดี

“ล้อเล่นนะเดือน คุณลิน”สองสาวยิ้มแหยๆส่งภาษมือบอกเจ้านายเค้าว่า...ไม่เป็นไรค่ะ

“การที่ผมให้โบนัสการที่ผมพาทุกๆคนมาเที่ยว มันยังไม่พอกับคำขอบคุณจากใจผม ผมในนามตัวแทนผู้บริหารทุกท่านขอขอบคุณพวกเราทุกๆคนมี่ร่วมแรงร่วมใจกันทำงานมาตลอดทั้งปี ผมหวังว่ากลับไปทุกคนจะมีความสุขในการทำงานนะ ขอบคุณเพื่อนๆที่สาขาสิงคโปร์ด้วยที่ไม่ได้มาร่วมสนุกกับพวกเราได้ ผมหวังว่าวันนึงพวกเราคงมีโอกาสได้เลี้ยงฉลองใหญ่ร่วมกัน ขอบคุณมากๆครับ”พูดจบเสียงปรบมือดังก้องทั่วรีสอร์ท คุณสรยุทธเดินกลับเข้าไปนั่งแล้ว พิธีกรของเราก็เริ่มพูดคุยอีกครั้ง..

“ขอบคุณคุณสรยุทธนะคะคุยกับพ่อแล้ว เราต้องคุยกับลูกสาวบ้าง ขอเชิญคุณพิณแพรกล่าวอะไรเล็กๆน้อยๆเป็นกำลังใจให้กับพวกเราด้วยค่าา”เสียงปรบมือต้อนรับ สาวอวบลุกขึ้นไปที่หน้าเวที

“ก่อนอื่นเพลงต้องบอกว่าขอบคุณทุกคน ที่เปิดใจยอมรับสาวอวบร่างอ้วนๆคนนี้มาช่วยคุณสรยุทธ หรือคุณพ่อของเพลงดูแลบอดี้ดี้เชฟของทุกคนด้วยนะคะ”เสียงปรบมิือต้อนรับเธอ

“เพลงสัญญาปีนี้ปีหน้า เพลงจะทำงานและดูแลทุกๆคนอย่างนี้เรื่อยไป ขอให้ทุกคนตั้งใจทำงานกันให้เต็มที่นะคะ เพื่อบอดี้ดี้เชฟของเรา”ทุกคนปรบมือให้สาวอวบ ก่อนที่เธอจะเดินลงเวทีไป

“ขอบคุณคุณเพลงนะคะ ผู้บริหารคนใหม่ไฟแรงของเรา ต่อไปจะประกาศรางวัลพนักงานดีเด่นแห่งปีนะคะ ท่านประธานใจดีแจกเงินรางวัลเป็นขวัญและกำลังใจให้ที่เค้าทั้งทุ่มเทแรงกายแรงใจให้บอดี้ดี้เชฟของเรานะจ๊ะ ทายสิว่าใคร เป็นใคร ...ห๊ะใครนะ ใครนะ”ทุกคนเอ่ยทายกันยกใหญ่

“โอเค...เชียร์เบสกันหลายคนมาก มาดูซิว่าใช่หรือไม่ ใช่รึมั้ย? ...ใช่จริงๆด้วย พนักงานดีเด่นประจำปี คือ บดินทร์ค่า ตามความคาดหมายของหลายๆคน แต่ปัญหาคือ..เจ้าตัวไม่อยู่ไปสาขาสิงคโปร์ ส่งตัวแทนมารับรางวัลหน่อย เอ้าเร็ว! เงียบเชียว”คุณลลินมองทุกคน อยู่ๆพิณแพรนายสาวของพวกเธอก็ลุกขึ้นสร้างเสียงฮือฮาอยู่ไม่น้อย เธอเดินออกมาหน้าเวที

“เพลงขออนุญาตคุณพ่อ ขออนุณาตเป็นตัวแทนของพี่เบสขึ้นมาพูดนะคะ”แค่เรียกว่าพี่เบส ทำเอาทุกคนที่ลานจัดเลี้ยงถึงกับร้องแซว

“ขอขอบคุณแรงสนับสนุนของทุกคน...ที่ทำให้พี่เบสได้รับรางวัลนี้ อยากบอกว่ารางวัลนี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำกับความจริงจัง ความตั้งใจความรับผิดชอบ ที่เค้ามี...เพลงเป็นผู้บริหารรุ่นใหม่ที่ก้าวขึ้นมาทำงาน แต่งานทุกอย่างที่มันหนักอย่างที่เป็นข่าวมาหลายต่อหลายครั้ง เพลงได้พี่เบสช่วยอย่างสุดกำลัง เพราะว่าเค้าทุ่มเทด้วยหัวใจจริงๆ เพลงอยากขอบคุณพี่เบส และเพลงก็รู้ว่า...”เจ้ากรรมน้ำตาเธอดันจะไหล

“เค้าทำด้วยหัวใจที่รักเพลง คุณพ่ออย่าส่งเค้า...ไปอยู่ไกลบ่อยๆอีกได้มั้ยคะ”น้ำตาค่อยๆไหล คุณสรยุทธพยักหน้ายิ้มให้ลูกสาวนิดๆ

“อยากให้ทุกคนรู้ว่าเค้าทุ่มเททุกอย่างเพื่อบอดี้ดี้เชฟจริงๆ ในวันที่เรามีความสุขสนุกแบบนี้เพลงก็อยากให้เค้ามีความสุขไปกับเราเหมือนกัน เพลงคิดถึงเค้าค่ะ”น้ำตาเจ้ากรรมไหลเปื้อนแก้ม

ก็เธอคิดถึงเค้าสุดหัวใจเลยหนิ...

บรรยากาศในงานเงียบเสียงลง เป็นเพราะเธอขึ้นไปพูดแล้วพูดจาเพ้อเจ้อไปหมดเลยใช่มั้ย... พิณแพรกลับมานั่งที่โต๊ะกับพ่อเธอ คุณสรยุทธส่งกระดาษทิชชู่...ดึงลูกสาวเข้ามากอดเป็นการปลอบหัวใจ

อยู่ๆก็มีเสียงคนร้องเพลงดังขึ้น... ทุกคนหันมองรอบๆหาต้นเสียง หนุ่มหล่อแสนดีที่ทุกคนกำลังพูดถึงเดินร้องเพลงตรงเข้ามาบริเวณลานจัดงาน...เค้ากำลังมองหาเธอ

“ก็เป็นคนธรรมดา ไม่พิเศษ🎶”เธอมองต้นเสียงถึงกับน้ำตาไหล คลายอ้อมจากพ่อ มือนุ่มทั้งสองข้างค่อยๆปิดปากอิ่มสวย

“🎶ก็เป็นคนที่เดินดิน อย่างคนทั่วไป”เค้าค่อยๆเดินเข้ามาหา

“🎶ไม่ได้ดีเกินกว่าคนไหน🎶”

“มีแค่ใจดวงเดียวให้เธอ🎶”พิณแพรค่อยๆลุกขึ้นยืนท่ามกลางทุกคนทั้งงาน

“🎶ก็เป็นเพียงคนๆนึงไม่เลิศเลอ”เค้าเดินเข้ามาหาเธอใกล้เข้าไปเรื่อยๆ

“แค่บังเอิญมาเจอเธอ🎶 แต่ไม่รู้ทำไม”เค้ายิ้มให้เธอ เขินอยู่เหมือนกัน ต่อหน้าคนนับร้อยพัน เค้ากล้าขนาดนี้เชียวหรือ...

“🎶ยิ่งใกล้กัน ก็ยิ่งหวั่นไหว”เค้ามาถึงโต๊ะเป้าหมาย

“🎶อยากค้นใจเธอดูสักครั้ง”เค้ายกมือไหว้คุณสรยุทธ แล้วหัน...มาร้องเพลงต่อให้เธอ

“หากบังเอิญถ้าเธอต้องการใคร🎶”บดินทร์เอามือแนบที่แก้มนวล นิ้วโป้เกลี่ยผิวแก้มเนียนไปมา ส่งสายตามองคนรักด้วยแววตาดูอบอุ่น

“หากวันใดถ้าเธอนั้นอ่อนแอ”พิณแพรยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ร้องไห้

“ให้ฉันดูแลเธอรักเธอได้มั้ย🎶”พิณแพรค่อยโอบกอดเอวเค้าไว้

“ให้ฉันเป็นเพื่อนเธอ เมื่อเธอเหงาใจ”ทั้งคู่ต่างก็ส่งยิ้มให้กัน

“ไม่ต้องกลัวจะไม่ไปไหน🎶”

“🎶จะไม่ทำให้เธอเจ็บอีกเหมือนเคย”

“จะดูแลอย่างดี...🎶”เค้าร้องจบ เธอถึงกับยิ้มทั้งน้ำตา เค้าเช็ดน้ำตาให้

เสียงปรบมือ แซวโห่ร้องด้วยใจที่ยินดี....

“พี่มาช้าไปรึเปล่า?”เธอส่ายหน้า

“ครั้งแรกในชีวิตที่ร้องเพลงให้เมีย”เค้ากระซิบบอกข้างหู เธอตีอกเค้าเบาๆ...ประโยคนี้ขอแค่เรารู้กันสองคน

“คิดถึงพี่มากเหมือนที่บอกหน้าเวทีตะกี้รึเปล่า?”เธอพยักหน้าตอบ

“แล้วก็รักพี่ที่สุดด้วยมั้ย?”เธอพยักหน้ารับ... เค้าหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าหลังของกางเกง

เค้าเปิดกล่องกำมะหยี่สีแดงให้เธอดู...แหวนเพชรน้ำดี หนึ่งจุดสองกะรัต แว๊บวับระยับตา

เรียกเสียงฮือฮาจากรอบข้างได้ไม่น้อย...

“ไม่รู้ว่าชอบรึเปล่า?”เธอพยักหน้าหงึกๆ...น้ำตาไหล

“ถึงพี่ไม่ได้รวยล้นฟ้า แต่พี่จะขอยกให้หมดทั้งหัวใจที่พี่มี”เค้าหยิบแหวนขึ้นมาบรรจงสวมให้เธอ จูบที่นิ้วนางข้างซ้ายตรงแหวนเพชรที่เค้าสวมให้

“แต่งงานกับพี่นะ พี่สัญญาว่าจะรักและมีแต่เพลงคนเดียวตลอดไป”เค้าบอกกับคนรัก สาวอวบพยักหน้าร้องไห้ โผเข้ากอดเค้าอย่างสุดรัก

เสียงปรบมือ เสียงคำอวยพรมากมายเหลือเกิน แต่ตอนนี้ได้ยินแค่น้ำคำคนตรงหน้า

“ไม่ร้องสิ หึ้มม...พี่รักเพลงนะ”เค้ากอด ลูบผมสั้นของเธอเบาๆ

“เพลงก็รักพี่เบสนะ”เธอบอกด้วยน้ำเสียงสั่น

“อือหื้ม..ชื่นใจของพี่”เค้าจูบที่ผมหอมๆของเธอ

“ไหนว่ามาไม่ได้ไงคะ”เธอพูด หลักจากคลายกอดเปลี่ยนมาจับมือกัน

“รีบเคลียร์งาน...จนเสร็จ รอทางนู้นส่งผลมา เอาเข้ารายงานท่านประธาน”เค้าบอกเสร็จสรรพ เธอเอามือไปลูบแก้มเค้า

“เหนื่อยมากมั้ย”

“ไม่เลย...ตื่นเต้นสุดๆมากกว่า”เค้าบอก พิณแพรยื่นหน้ามาจุ๊บที่ปากได้รูปเค้า

“ขอบคุณนะคะ....ที่ทำเพื่อเพลงทุกอย่าง”เค้าพยักหน้ารับเช็ดคราบน้ำตาที่แก้มเธอเบาๆ

“จากใจ”เค้าพูดสั้นๆ ...ทั้งคู่ยิ้มให้กันจนฉ่ำหัวใจ

“ขออนุญาตนะคะท่าน”ลลินหันมาบอกคุณสรยุทธ

“อะแฮ่ม!!...คิดว่าอยู่ที่นี่กันแค่สองคนหรอคะน้องเบส”เธอแซวทันที ทำด้วยทั้งคู่หันมา...หัวเราะชอบใจ

“โทษทีครับพี่ลิน ขอโทษด้วยครับทุกๆคน”เค้าตะโกนบอก

“เธอได้รางวัลพนักงานดีเด่น ขึ้นไปพูดอะไรหน่อยสิ”คุณลลินพยักเพยิด ให้พาคนที่เค้ารักขึ้นเวทีไปด้วย

ทั้งคู่โดนดันออกมา พร้อมเสียงร้องเชียร์ดังทั่วลานจัดงาน

“เบสขอบคุณพี่น้องชาวบอดี้ดี้เชฟ ขอบคุณคุณสรยุทธและคุณพิณแพรที่วางให้ผมดูแลงาน ...ผมยินดีทำมันด้วยความเต็มใจ งานจะออกมาดีที่สุดไม่ได้ถ้าผมไม่มีทุกๆคน เพราะทุกคนก็มีส่วนที่ทำและก็มีความสำคัญเท่าถ้วนกัน ผมจะทำทุกอย่างเพื่อบอดี้ดี้เชฟ”บดินทร์หันไปจับมือ...หันหน้าไปมองคนรักที่ยืนเคียงข้าง

“แล้วก็จะทำทุกๆอย่างเพื่อผู้หญิงคนนี้ตลอดไป”เค้าพูดจบ เสียงเชียร์ร้องแสดงความยินดีกับความรักของคนทั้งคู่

“ขอบคุณนะพี่เบส ขอบคุณด้วยหัวใจที่เพลงมีเช่นกันค่ะ”เธอโผเข้ากอดเค้าอีกครั้ง

งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกลา มื้อเย็นผ่านพ้นไปด้วยความสุขแสนพิเศษถ้วนหน้า ทุกคนแยกย้ายไปพักผ่อน

“พวกเรายินดีด้วยนะคะน้องเบสคุณเพลง”ลลิน เดือน กุ้งนางและชาวแก๊งค์อีกหลายคนที่ยืนรายล้อมแสดงความยินดี

“ขอบคุณนะคะ ทุกคน”พิณแพรพูด บดินทร์สวมกอดคุณลลิน

“ขอบคุณนะครับพี่ลลิน น้องกุ้ง คุณเดือน”ทุกคนยิ้มรับ

“ไว้พวกเราจะรอข่าวดีนะคะ”ทั้งคู่พยักหน้า...

“ครับ/ค่ะ”ทั้งหมดแยกย้ายกลับไปพักผ่อน เหลือเพียงเธอเเละเค้าที่เดินจูงมือกันและกันไปที่ห้อง

“เออลืมไปเลย...แล้วพี่เบสจะนอนไหนคะเนี่ย ห้องนอนน่าจะเต็มหมดแล้ว แย่เลยทำไงเนี่ย”เธอบ่นอุบ เค้าโชว์คีย์การ์ดให้ดู เธอทำหน้างงๆปนประหลาดใจ

“เอามาจากไหนคะ ใครเอามาให้อ่ะ”

“พ่อของเพลง”ทั้งคู่มาหยุดตรงหน้าห้องพอดี เค้าชี้ไปที่ห้องที่คุณสรยุทธเตรียมไว้ให้

“เตรียมไว้...ท่านก็ไม่แน่ใจนักว่าพี่จะงานเสร็จทันกลับมารึเปล่า แต่ก็กลับมาได้ทันเวลาพอดี”เค้าบีบจมูกเธอเบาๆ

“คืนนี้พี่ขอนอนยาวๆนะ ไม่ได้นอนติดๆกันมาหลายวันละ”เค้าเผลอพูดก่อนจะเลี่ยงเดินไปเปิดห้อง

“หมายความว่าไงคะ ไม่ได้นอนติดกันมาหลายๆคืน”

“ก็หมายความว่าไม่ค่อยได้นอนจ่ะ รีบเคลียร์งานแล้วกลับมาหาสุดที่รักของพี่ไง หึ้ม”เค้าพูดจบก็หอมแก้มเธอฟอดใหญ่

“นอนพักเถอะค่ะ...ตื่นสายๆก็ได้ เดี๋ยวตอนเช้าเพลงจะเอาอาหารเช้ามาให้ ไม่ต้องกังวลนะว่าจะไม่ได้กิน”เค้ายิ้มหัวเราะชอบใจ...

“พี่ไม่ได้หิวเว่อร์ต้องกินทุกมื้อขนาดนั้น กู๊ดไนท์นะ”

“กู๊ดไนท์ค่ะ พรุ่งนี้เจอกัน”เค้าพยักหน้า เปิดประตูเตรียมเข้าห้อง

“แหวนสวยมาก...แต่มันเทียบค่าไม่ได้กับใจที่พี่เบสมีให้เพลงหรอกนะคะ”เค้าหันมามอง

“ไว้ผู้ใหญ่คุยกันแล้ว...พี่จะให้แม่กับยายรีบหากฤษ์แต่งงานเลยนะ พี่อยากนอนกอดเพลงทุกคืนเร็วๆ”ประโยคท้ายเค้ากระซิบบอก ทำเอาสาวอวบเขินหน้าแดง

“เข้าห้องเถอะค่ะ”

“โอเค”

ทั้งคู่กลับห้องไปแล้ว..ทำธุระส่วนตัวเสร็จก็ต่างเข้านอน

ฝันดี

..........................

ร้าน Lover Diamond ไม่มีที่เซ็นทรัลจริง

เพลงยกเครดิตให้เพลง ให้ฉันดูแลเธอ ของรณเดช ด้วยนะคะ สำหรับฉากร้องเพลง

ตอนนี้ความรักทั้งคู่ก็ชัดเจนแล้วสินะ จะเป็นไงต่อไป เป็นกำลังใจให้ทั้งคู่ด้วยนะ

💋

🙏🏻

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว