ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : กาวใจ

คำค้น : โรแมนติก,รัก,ตลก

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 371

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ค. 2561 21:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กาวใจ
แบบอักษร

ทางด้านพริ้มเพราเองก็ไม่ได้สบายใจนักกับการที่มีปลัดหนุ่มมาคอยป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ตัว แม้ โดยลึกๆแล้วเธอจะรู้ดีว่าเขาก็เป็นคนดีคนหนึ่งเหมือนกัน แต่ตอนนี้เธอคิดว่าถึงเวลาแล้วที่ต้องพูดออกไปตรงๆเพราะหากปล่อยไปนานวันกว่านี้จะแก้ไขลำบาก “คุณพริ้มเพราครับเชิญทางนี้ ผมกำลังทานอาหารคอยคุณอยู่พอดี”วันพระปลัดหนุ่มเอ่ยเชื้อเชิญหญิงสาวด้วยท่าทาง   กระตือรือร้นทั้งๆที่ในปากยังเคี้ยวอาหารอยู่ 

“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะเชิญคุณปลัดทานต่อเถอะค่ะ”พริ้มเพราได้แต่ส่งยิ้มแกนๆไปให้ วันพระช่างเป็นผู้ชายที่ไม่สนใจมารยาทอย่างเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ เธอคิดอย่างปลงๆ

 “แจ็บๆๆ คุณเพราทานสิครับผมอุตส่าห์สั่งอาหารมาตั้งสามอย่าง กลัวคุณเพราไม่พอทาน”เสียงเคี้ยวอาหารกับคำเชิญชวนของปลัดหนุ่มไม่ได้ทำให้พริ้มเพรารู้สึกดีแม้แต่น้อย คิดดูเอาเถอะอาหารสามอย่างที่แต่ละอย่างพร่องไปเกือบครึ่งไหนจะท่าทางการกินที่ดู เฮ้อยิ่งคิดพริ้มเพรายิ่งหนักใจ 

“ที่เพราออกมาวันนี้ก็แค่มีเรื่องอะไรบางอย่างอยากตกลงกับคุณปลัดคะ”เธอตัดสินใจพูดหลังจากที่เห็นว่าปลัดหนุ่มยังไม่มีท่าทีจะอิ่ม

 “มีเรื่องอะไรครับ ท่าทางเครียดเชียวหรือว่าคุณเพราตกลงจะคบผมเป็นแฟนแล้วครับ”ปลัดหนุ่มทิ้งน่องไก่ในมือ คว้ามือเรียวนุ่มมากุมไว้แสดงความดีใจออกหน้าออกตา

 “ใจเย็นๆก่อนคะ”พริ้มเพราค่อยดึงมือออกพลางแอบเช็ดมือใต้โต๊ะเพราะเปื้อนคราบอาหารที่ติดมือวันพระตอนจับมือเธอ 

“อ้าวแล้วคุณเพรามีเรื่องอะไรกันล่ะครับ”น้ำเสียงเขาบ่งบอกถึงความผิดหวัง 

“คือที่ผ่านมาเพราเข้าใจและรับรู้ความรู้สึกดีๆที่คุณปลัดมีให้เพรามาตลอดและเพราก็ขอบคุณความรู้สึกดีๆนั้นของคุณปลัด แต่เพราคงไม่สามารถตอบแทนความรู้สึกที่คุณปลัดมีให้เพราได้ เท่าที่เพราทำได้คือความเป็นเพื่อนเท่านั้น”เธอรีบอธิบายยาวเหยียดเพราะขืนชักช้าเธอรู้ดีว่าจะเกิดอะไรขึ้น

 “มะ มะ ไม่จริงใช่ไหมครับคุณเพราคุณล้อผมเล่นใช่ไหมที่ผ่านมาคุณไม่เคยปฏิเสธผมเลยสักครั้งนี่ครับ”เขาถามเสียงสั่นดวงตาคลอไปด้วยน้ำตาแห่งความผิดหวัง ช่างเป็นภาพที่พริ้มเพรารู้สึกหนักใจยิ่งนัก

 “เพราขอโทษคะ แต่เพราอยากทำอะไรให้ชัดเจนที่ผ่านมาเพราแค่ไม่อยากเสียน้ำใจ” 

“ใจร้ายคุณเพราใจร้ายที่สุด ผมอุตส่าห์เฝ้ารักเฝ้ามองคุณมาตั้งนาน ผมไม่คิดเลยว่าคุณเพราจะใจดำขนาดนี้ผู้หญิงใจร้าย ฮือๆๆ”วันพระแปลงร่างเป็นเด็กชายร้องไห้เสียงดังจนคนทั้งร้านมองมาที่โต๊ะพวกเธอเป็นตาเดียว

 “ใจเย็นก่อนได้ไหมคะคุณปลัด ดูสิคนมองกันใหญ่แล้ว”เธอพยายามปรามแต่ดูเหมือนว่าคนตรงหน้าจะไม่สนใจ อีกทั้งยังลุกพรวดพลาดขึ้นต่อว่าเธออีกรอบ

 “พอกันทีกับผู้หญิงหน้าสวยแต่ใจดำอย่างคุณเพรา ผมจะเอาเรื่องนี้ไปบอกที่ศูนย์วิจัยให้หมดเลยว่าคุณเป็นคนยังไง ฮึเรื่องนี้ต้องถึงหูหัวหน้าคุณแน่”เขาขู่ฟ่อพร้อมๆกับจ้ำอ้าวออกไปไม่สนใจสายตาผู้คนที่กำลังมองมาอย่างสนใจ ผิดกับพริ้มเพราที่ทั้งอายทั้งรู้สึกผิดที่ทำให้ปลัดวันพระเสียใจ “เฮ้อ จบไปอีกเรื่องสักที หวังว่าไม่นานคุณจะเข้าใจฉันนะค่ะคุณวันพระ”

ฝ่ายทางด้านพฤทธิ์เองหลังจากที่ย้ายตัวเองมาอยู่คอนโดได้พักใหญ่ไม่ยอมกลับบ้านกลับช่องเพื่อหวังหลบหน้าใครบางคนเพราะความน้อยใจ วันๆก็เอาแต่ทำงานจนหรรษาและฟ้าครามหนักใจ “ษาฟ้าว่าเราต้องทำอะไรกันสักอย่างแล้วนะขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปมีหวังคนปากแข็งสองคนไม่มีวันได้ลงเอยกันแน่ๆ”

 “นั่นสิษานะมองออกนะว่าสองคนนั้นรักกันมาตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว บางทีอาจจะนานกว่าที่เราจะคิดเสียอีก ถ้าไม่ติดทิฐิกับความฟร์อมจัดป่านนี้สองคนนั้นอาจมีลูกนำเราไปหลายคนแล้วก็ได้” “แล้วนี่ษาพอจะรู้สาเหตุที่พฤทธิ์ย้ายออกมาอยู่คอนโดไหม” 

“คงเป็นเรื่องเมื่อวันนั้นมั้ง ที่ได้ยินเพราคุยกับฟ้าเรื่องคติอะไรของเพรานะ” 

“เขาได้ยินจริงๆสินะ มิน่าล่ะตั้งแต่วันนั้นพฤทธิ์ก็หนีออกมาอยู่คนเดียว”ฟ้าครามอุทานไม่คิดว่าพฤทธิ์จะคิดมากกับบทสนทนาในวันนั้น 

“ว่าแต่เพรามีคติอะไรที่ทำให้ไอ้พฤทธ์มันถึงกับถอยขนาดนี้ ฟ้ารู้ไหม” 

“ก็คติที่จะไม่รักคนใกล้ตัวไง” 

“แค่นี้เนี่ยนะที่ทำให้มันถึงกับถอยครูดได้ขนาดนี้ ไอ้เราก็นึกว่าเรื่องปลัดอะไรนั่นเสียอีก” “ใครว่าเรื่องแค่นี้ นี่มันเรื่องใหญ่ชัดๆไม่งั้นเราสองคนคงไม่มานั่งกลุ้มใจแบบนี้หรอก คิดดูเถอะอีกคนก็หลบหน้า ส่วนอีกคนก็ทำเป็นไม่สนใจทั้งๆที่จริงฟ้าสังเกตนะว่าสองคนนั้นนะคิดถึงกันตลอดไม่งั้นคงไม่นั่งเหม่อบ่อยๆหรอก” 

“แหมเมียผมเนี่ยรู้ดีไปหมดทุกเรื่องจริงๆ”เขาเย้าภรรยาเสียงทะเล้น 

“นี่ตกลงชมใช่ไหมย่ะ”เธอจ้องหน้าสามีสายตาคาดคั้น จนหรรษาต้องรีบเข้าไปกอดเอาใจ

 “โธ่ๆชมสิจ๊ะใครจะกล้าว่าภรรยาคนสวยของผม อย่างอนเลยนะเรามาช่วยกันหาทางให้เพื่อนเราลงเอยกันดีกว่า” 

“เชอะคราวนี้รอดตัวไปนะ ถ้ามีคราวหน้าล่ะน่าดู ส่วนเรื่องสองคนนั้นไม่ต้องห่วงฟ้าว่า ฟ้าพอมีทางแล้วล่ะ”ฟ้าครามยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย ส่วนหรรษาเองก็ได้แต่เออออตามภรรยาไม่กล้าถามมากให้ภรรยาหงุดหงิด

“เอาแบบนี้เลยเหรอหนูฟ้า แม่กลัวมันจะไม่ได้ผล”เพราะพริ้งมีสีหน้าไม่มั่นใจหลังจากที่ฟังแผนการจากฟ้าคราม

 “แต่ฉันว่าเราลองดูคงไม่เสียหายอะไรดีไม่ดีถ้าเด็กสองคนยอมเปิดใจกลับมาคราวนี้เราสองบ้านจะได้เป็นทองแผ่นเดียวกันจริงๆสักที”ศจีเอ่ยสนับสนุนแผนการของฟ้าคราม

 “ใช่คะคุณแม่คิดดูสิคะถ้าเราไม่ทำแบบนี้เมื่อไหร่สองคนนั้นจะปรับความเข้าใจกัน ขืนรอมีหวังระหว่างรอเกิดมีใครผ่านเข้ามาจะยิ่งยากนะคะที่จะให้สองคนนั้นลงเอยกัน”

 “นั่นสินี่ก็เพิ่งหมดเรื่องตาปลัดนักบวชไป ฉันล่ะโล่งใจเป็นที่สุด ขืนต้องรออีกฉันคงแก่ตายก่อนเห็นหน้าหลานแน่ๆ”เพราะพริ้งระบายความรู้สึกในใจออกมาให้ทั้งศจีและฟ้าครามรับฟัง

 “เอาเป็นว่าคุณแม่เห็นด้วยกับฟ้าแล้วใช่ไหมคะเราจะได้แยกย้ายไปทำตามแผนกัน ” 

“จัดไปตามนั้นเลยหนูฟ้า ทางนี้แม่จะจัดการลากตาพฤทธิ์ไปเอง เธอด้วยนะพริ้งต้องลากหนูเพราไปให้ได้นะ”ศจีหันไปย้ำกับเพราะพริ้ง สามสาวสามวัยมองหน้ากันครุ่นคิดถึงแผนการอย่างมีความหวัง

“คุณนายแม่เจ้าค่ะ คุณลูกขอถามอะไรคุณแม่สักอย่างได้ไหมค่ะ”พริ้มเพรามองกระจกหลังจีบปากจีบคอถามมารดาที่นั่งด้านหลังรถคู่กับบิดาด้วยท่าทางสงสัยว่าทำไมอยู่ๆพวกท่านถึงอยากมาเที่ยวบ้านสวนของหรรษาทั้งๆที่บ้านของพวกตนก็มีสวนผลไม้เช่นกัน “ว่ามาสิจ๊ะคุณลูก สงสัยอะไรคุณนายแม่หรือจ๊ะ”เพราะพริ้งจีบปากจีบคอย้อนกลับบ้างจนยุทธนาอดที่นั่งฟังบทสนทนาของสองแม่ลูกเผลอยิ้มขำ ออกมา

 “เฮ้อ”หญิงสาวพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะเข้าสู่โหมดจริงจัง “เพราถามจริงๆเถอะค่ะคุณแม่มีแผนอะไรหรือเปล่าคะ ร้อยวันพันปีเพราไม่เห็นคุณแม่จะอยากมาเที่ยวสวนนายหรรษาสักที แต่อยู่ๆก็มาคะยั้นคะยอลากเพรากับคุณพ่อมากะทันหันแบบนี้ ตกลงมันยังไงกันแน่ค่ะ” “โธ่ๆยายเพราแม่ก็แค่อยากมาดูว่าสวนนายหรรษาจะใหญ่โตเหมือนสวนของเราหรือเปล่า อีกอย่างเห็นยายฟ้ามาเล่าว่าตอนนี้กำลังลองเลี้ยงผึ้งในสวนด้วยกำลังไปได้ดีทีเดียว แม่ก็เลยสนใจบางทีอาจเอาไปทำที่สวนเราบ้างก็เท่านั้นเอง ใช่ไหมค่ะคุณยุทธ”ท้ายประโยคนางหันไปพยักเพยิดกับสามี ซึ่งยุทธนาก็เออออตามภรรยาเหมือนเคย 

“แค่นั้นจริงๆเหรอคะ”เธอถามย้ำมองหน้ามารดาผ่านกระจกหลัง แม้จะไม่เห็นพิรุจในใบหน้า แต่ลึกๆแล้วเธอเองก็อดระแวงกับความเจ้าเล่ห์ของแม่ไม่ได้

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว