ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ : )

EP 01 ทาง [ที่ต้อง] เลือก Loading...100%

ชื่อตอน : EP 01 ทาง [ที่ต้อง] เลือก Loading...100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ค. 2561 07:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
EP 01 ทาง [ที่ต้อง] เลือก Loading...100%
แบบอักษร

image

EP 01

ทาง [ที่ต้อง] เลือก Loading...100%


ปัง!


เสียงปืนอีกหนึ่งนัดดังขึ้นฉุดฉันออกจากห้วงภวังค์ และมันทำให้ฉันคิดได้ว่าฉันต้องรีบตั้งสติแล้วใช้โอกาสนี้หาทางเอาตัวรอด ซึ่งไม่ว่าโอกาสมันจะริบหรี่แค่ไหนฉันก็ต้องพยายาม เพราะถ้าถูกพาไปที่แบล็คทาวน์เมื่อไหร่ โอกาสรอดของฉันจะเป็นศูนย์ทันที


แม้สติจะเหลือน้อยเต็มที แถมขาทั้งสองข้างก็แทบจะไร้เรี่ยวแรงจนแทบก้าวไม่ออก แต่ฉันก็ยังพยายามกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อหาทางหนีทีไล่


ฉันถูกคนของโอยามะสองคนพาออกมาทางด้านหลังของโกดัง และกำลังจะพาฉันตรงไปยังรถยนต์สักคันที่จอดอยู่ไม่ไกล ซึ่งฉันดูไม่ออกหรอกว่าคันไหน เพราะตรงนั้นมีรถจอดอยู่เกือบสิบคัน!


ปัง!


เสียงปืนอีกหนึ่งนัดดังมาจากด้านในทำให้ฉันรีบก้มหัวโดยอัตโนมัติ และอดไม่ได้ที่จะเหลียวหลังกลับไปมอง


ฉันไม่รู้หรอกว่าด้านในเกิดอะไรขึ้น แต่เดาได้ว่ามันจะต้องวุ่นวายมากและที่สำคัญคือต้องมีคนตาย และเพียงแค่คิดถึงเรื่องนั้น สองขาก็พลันจะก้าวไม่ออกเอาดื้อๆ


โอยามะเป็นมาเฟียที่ถ้าเทียบกับรุ่นก่อนๆ ก็ต้องถือว่าเขาอายุยังน้อย ถึงเบื้องหน้าจะมีแต่คนเกรงเขา แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าในเวลาเดียวกัน ก็ย่อมมีคนที่คิดจะล้มเขาเป็นเรื่องธรรมดา แต่เท่าที่รู้ก็คือยังไม่มีใครสามารถทำได้


และที่ปฏิเสธไม่ได้เลยก็คือยิ่งเขามีอำนาจมากขึ้นเท่าไหร่ คนที่อยากแย่งชิงอำนาจของเขาก็มีเพิ่มมากขึ้นเหมือนเงาตามตัว หรือกับบางคนก็ขอแค่ได้ท้าทายอำนาจของเขาเพื่อที่จะเอาไปพูดโอ้อวดกับกลุ่มเพื่อนฝูง เพียงแต่ฉันคิดว่าคนประเภทสุดท้ายนี้น่าจะมีน้อยเหลืออยู่มาก เพราะส่วนมากพวกที่ชอบท้าทายเขามักจะไม่ได้ทีโอกาสเอากลับไปเล่าให้คนอื่นฟัง


“โอ๊ย!”


“เร็ว”


“ฉันเดินไม่ไหว” ฉันบอกเสียงสั่นเมื่อแขนทั้งสองข้างยังถูกจับเอาไว้แน่นเพื่อพยายามจะลากฉันไปที่รถ


เมื่อกี้นี้ตอนก่อนที่ฉันจะถูกพาตัวออกมา ฉันได้ยินชัดเจนว่าโอยามะย้ำกับคนของเขาชัดเจนว่าอย่าให้มีรอย นั่นแปลว่าคงไม่มีใครกล้าทำอะไรรุนแรงกับฉันมากหรอก เพราะถ้าเนื้อตัวของฉันมีร่องรอยหรือบาดแผล คงทำให้โอยามะไม่พอใจแน่ๆ


“ลุกขึ้นเร็ว”


“ฉันลุกไม่ไหว โอ๊ย!”


บ้าจริง พูดยังไม่ทันจบ แขนทั้งสองข้างของฉันก็ถูกแรงกระชากแรงๆ จนฉันแทบจะไถลไปด้านหน้า


“พวกนายทำฉันเจ็บนะ!”


“อย่าลีลา เร็ว ขึ้นรถ!” ผู้ชายตัวใหญ่ๆ ในชุดสูทสีดำที่น่าจะเป็นยูนิฟอร์มของคนของแบล็คสกอร์เปี้ยนส์ตะคอกบอก ตอนนี้เหลือแค่ผู้ชายคนนี้คนเดียวเท่านั้นที่จับฉันเอาไว้ เพราะอีกคนเพิ่งจะวิ่งไปขึ้นรถเพื่อเตรียมพาฉันไปที่แบล็คทาวน์ตามคำสั่ง


 “เร็วสิ”


“อย่านะๆ ถ้านายทำฉันมีรอยแม้แต่นิดเดียว โอยามะตัดนิ้วนายแน่ ไม่ได้ยินเหรอว่าเขาสั่งว่ายังไง ถ้าราคาค่าตัวฉันตก นายจะเดือดร้อนนะ” ฉันขู่ออกไปทั้งที่สั่นไปหมด สายตาจ้องมองไปที่ผู้ชายที่ได้เปรียบฉันทั้งสรีระรูปร่างและพละกำลัง


และเมื่อเห็นว่าผู้ชายตรงหน้าทำท่าเหมือนหยุดคิด โอกาสของฉันก็มาถึง


ตุ้บ!


เสียงแผ่นหลังของผู้ชายคนนั้นกระแทกเข้ากับตัวรถอีกคันเมื่อถูกฉันผลักจนเซออกไป


ฉันรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีพาตัวเองวิ่งออกมาจากตรงนั้นแบบไม่คิดชีวิต ตอนนี้ฉันต้องวิ่ง ต้องวิ่งอย่างเดียวเท่านั้น


“หยุดนะยัยเด็กบ้า!” เสียงตะโกนไล่หลังมาไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกหวาดกลัวได้อีกแล้ว และก็ไม่สามารถทำให้ฉันหยุดวิ่งได้เช่นกัน


“โอ๊ย”


บ้าจริง!


ฉันรีบเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะพยายามคลานต่ำเพื่อหาที่ซ่อน และเมื่อสบโอกาส ฉันก็รีบมุดเข้ามาในหลืบแคบๆ พยายามบังคับลมหายใจให้เบาที่สุดทั้งที่มันทำได้ยากมากในเวลาที่ทุกอย่างกดดันจนรู้สึกมองไม่เห็นทางออก


“หายไปไหนวะ!”


เสียงสบถดังมาจากด้านนอกทำให้ฉันสะดุ้งตัวโยน รีบยกมือขึ้นมาปิดริมฝีปากตัวเองเอาไว้เพราะกลัวจะเผลอส่งเสียงร้องออกไป


วินาทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าดังวนเวียนอยู่ข้างนอกทำให้รู้ว่าลำคอแห้งผากไปหมด อยากจะกลืนน้ำลายสักอึกก็ยังไม่กล้า


ปัง!


เสียงปืนยังคงดังอย่างต่อเนื่อง จากที่ตื่นกลัวฉันก็เริ่มจะคุ้นเคย แต่กลับไม่ชิน และถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้เดินย้อนกลับเข้าไปไปให้เห็นกับตา ฉันก็รู้ว่าฝ่ายไหนจะชนะ


ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ฉันมองเห็นเงาของคนที่กำลังตามหาฉันอยู่แวบไปแวบมาอยู่ด้านนอก ร่างกายและหัวใจอ่อนแรงล้าจนจะประคองตัวเองไม่ไหวอยู่แล้ว


“คุณโอยามะถูกยิง!”


เสียงหนึ่งตะโกนดังลั่นไปทั่ว หัวใจของฉันกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม สองตาเบิกโพลงขึ้นมาโดยอัตโนมัติ


แวบหนึ่งมีคำถามผุดขึ้นมาในหัวสมองว่าใครกันที่กล้าทำได้ถึงขนาดนี้ เพราะถึงโอยามะจะถูกยิง แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาตายไปแล้ว และถ้าคิดจะล้มคนอย่างโอยามะ ก็น่าจะมีแค่ทางเดียวเท่านั้นนั่นคือฆ่าเขาให้ตาย ไม่อย่างนั้นล่ะก็ เขาต้องกลับมาเอาคืนอย่างสาสมแน่!


หลังจากเสียงตะโกนนั้นจบลง ฉันก็ได้ยินเสียงฝีเท้าด้านนอกวิ่งย้อนกลับไปทางโกดัง ท่าทางว่าคนพวกนั้นคงจะรีบไปดูเจ้านายจนลืมฉันไปแล้ว หรือไม่สองคนนั้นก็คงคิดว่าฉันคงหนีไปได้ไม่กลไก ซึ่งก็คงจริง เพราะจนป่านนี้แล้วฉันก็ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าฉันจะหนีไปที่ไหน และรู้ดีว่าต่อให้ตอนนี้รอดไปได้ แต่ถ้าคนอย่างโอยามะจะตามหาฉัน มันก็ง่ายแค่พลิกฝ่ามือ


แล้วฉันก็ค่อยๆ ก้าวออกมาจากจุดที่ซ่อนตัว หลังจากที่มั่นใจแล้วว่าตอนนี้ทุกคนน่าจะไปรวมตัวกันอยู่ที่โกดัง ที่ตอนนี้ฉันก็ยังคงได้ยินเสียงปืนดังดังขึ้นแทบจะตลอดเวลา


ฉันรีบพาตัวเองเดินออกมาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ โชคดีที่ตอนนี้ดึกมาแล้ว และด้านนอกก็แทบไม่มีแสงสว่างเลย มีเพียงแสงจากหลอดไปสปอตไลต์ไม่กี่ดวงที่พอส่งให้เห็นทางเท่านั้น


สองขาของฉันอ่อนแรงเหลือเกิน สายลมแรงๆ ที่พัดผ่านไปทำให้ฉันต้องกระชับเสื้อโค้ทของโอยามะให้แนบไปกับลำตัวอย่างไม่มีทางเลือกหวังเพียงให้มันช่วยคลายความหนาวลงได้บ้าง


บรื้นนน~


เสียงรถยนต์หลายคันถูกขับผ่านหน้าฉันออกไป แต่คนพวกนั้นคงไม่เห็นฉันหรอก เพราะฉันยืนหลบอยู่ระหว่างตู้คอนเทนเนอร์สองตู้ ฉันรู้ดีแต่แรกว่าในเวลาแบบนี้ฉันไม่ควรจะออกไปเดินประเจิดประเจ้อ ก็เลยอาศัยเดินลัดเลาะมาตามตู้คอนเทนเนอร์เก็บของเก่าๆ ที่ตั้งใจจะใช้เงาของมันบดบังตัวของฉันจากสายตาของคนของโอยามะ


แสงไฟท้ายรถที่วิ่งไกลออกไปเรื่อยๆ ทำให้สองขาของฉันอ่อนแรงและทรุดลงในที่สุด ถึงจะไม่อยากเชื่อว่าฉันจะรอดมาได้ แต่ตอนนี้ฉันก็รอดมาแล้วจริงๆ เดาว่าตอนนี้ทุกคนคงเป็นห่วงอาการของโอยามะจนลืมฉันกันหมดแล้ว ซึ่งไม่แน่ว่าหลังจากที่โอยามะปลอดภัย เขาอาจส่งคนกลับมาตามล่าฉันอีกก็ได้ และฉันเดาว่ามีความเป็นไปได้สูงที่คนอย่างเขาจะทำแบบนั้น


แม้ว่าโอยามะจะไปแล้ว และมีคนของเขาขับรถตามออกไปเป็นขบวน ซึ่งเท่าที่เห็นก็เหมือนจะไม่ได้ทิ้งใครเอาไว้ แต่ทว่าก่อนเนื้อในอกของฉันก็ยังคงเต้นแรงไม่หยุด ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม


“นายจะตายมั้ยโอยามะ” ฉันรำพึงรำพันถามตัวเองเบาๆ


ไม่ปฏิเสธหรอกว่าใจหนึ่งฉันก็อยากให้เขาตาย เพราะนั่นเป็นทางเดียวที่ฉันจะรอด แต่ก็อดจะสงสัยไม่ได้ว่าใครกันนะที่กล้ายิงคนอย่างโอยามะ ดีไม่ดีถ้าเขาไม่ตาย ฉันกับคนที่เป็นเจ้าของกระสุนปืนนัดนั้นอาจถูกลากคอกลับมาฆ่าพร้อมกันก็ได้


แต่อีกใจฉันกลับไม่อยากให้เขาตาย เพียงเพราะรู้สึกว่าถ้าเขาต้องมาตายในวันนี้ สาเหตุส่วนหนึ่งอาจมาจากฉัน ถ้าเมื่อคืนฉันไม่บุกรุกแอบเข้าไปเพื่อขโมยของในห้องของเขา เรื่องนี้ก็คงจะไม่เกิดขึ้น เพราะฉะนั้นถึงฉันจะอยากให้เขาตายแค่ไหน แต่ฉันไม่ได้อยากจะเป็นต้นเหตุหรือมีส่วนเกี่ยวข้องกับความตายของเขาเลยสักนิด


“นายอย่าตายนะ โอยามะ”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว