Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บททดสอบ...ที่สอง (ต่อ)

ชื่อตอน : บททดสอบ...ที่สอง (ต่อ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 23k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2561 03:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บททดสอบ...ที่สอง (ต่อ)
แบบอักษร

สำนักงานบอดี้ดี้เชฟ

ประชาสัมพันธ์

หนุ่มตี๋เดินเข้ามาพร้อมถุงกระดาษสามสี่ใบ

“ผมมาพบคุณสรยุทธครับ”เค้าเอ่ยปากบอก หญิงสาวคนงามเงยหน้าขึ้นมอง

“นัดท่านไว้รึเปล่าคะ”

“เปล่าครับ...ช่วยบอกว่า...หยกมาหา”

“งั้นกรุณารอสักครู่นะคะ”โอเปเรเตอร์ต่อสายถึงหน้าห้องท่าน ก่อนจะเหลือบตาขึ้นมองหน้าเค้า

“ฮัลโหลพี่เดือน อ้าวพี่ลลินเหรอคะ นึกว่าพี่เดือน...พอดีมีแขกมาขอพบท่านประธานค่ะ เค้าให้บอกว่าชื่อหยก”เธอเงียบไปสักพักใหญ่ แล้วก็กดวางสาย

“เชิณคุณหยกเดินขึ้นลิฟท์ด้านซ้ายมือ ท่านประธานอยู่ชั้นxxนะคะ ถึงแล้วจะมีคนบอกว่าต้องไปทางไหนต่อค่ะ”เธออธิบายยาวเหยียด

“อ๋อ ขอบคุณครับ”เค้าทำตามอย่างว่าง่าย...เดินผ่านไปทางไหนก็มีแต่สาวเมียงมอง

พ่อหนุ่มตี๋ใส่แว่น

เมื่อลิฟท์มาถึงชั้นที่ต้องการ เค้าก็เจอพนักงานออกมารอรับอยู่แล้ว

“คุณหยกใช่มั้ยคะ...คุณท่านรออยู่เชิญทางนี้เลยค่ะ”เค้าพยักหน้า เดินตามสาวใหญ่ คุณลลินของเราไปนั่นเอง

ก๊อกๆ

“เชิญ”สิ้นเสียงคุณสรยุทธ ประตูก็ถูกเปิดออกกว้าง

“ท่านคะ...คุณหยกมาถึงแล้วค่ะ”ลลินบอกกับบอสใหญ่ เค้าเงยหน้าขึ้นมอง

“คุณอาสวัสดีครับ”เพชรเกียรติยกมือไหว้ผู้อาวุโสที่น่านับถือ คุณสรยุทธรีบลุกขึ้นก้าวเข้ากอดลูกชายของเพื่อนรัก

“ไงหลานชาย หวัดดีๆเป็นไงมาไง โหนี่... อาไม่ได้เจอหลานมานานกี่ปีล่ะเนี่ย ห๊ะ...นี่จะก็เป็นสิบปีแล้วมั้ง”คุณสรยุทธประเมิณ

“ได้ครับเกือบจะสิบปี”หยกยืนยันกับคนอาวุโสกว่า

“เออนะ แล้วดูตอนนี้...กลายเป็นหนุ่มหล่อสูงใหญ่จริงวะ ห๊ะ ฮ่าๆ เออๆ แล้วนี่มีคุยติดต่ออะไรกับยัยเพลงบ้างยัง”เค้าถามเจ้าหลานชาย

“ผมคุยกับน้องแล้วฮะ บอกเพลงแล้วด้วยว่าจะมา” คุณสรยุทธพยักหน้า

“ดีเลย เดี๋ยวอาบอกน้องเราอีกที”เค้าหันไปกดสปิกโฟน

“เดือนรึเปล่า”

“เดือนค่ะ”

“เดือนตามคุณเพลงให้ผมที...ด่วนนะ”

“ค่ะ”เค้ากดตัดสาย ก้มมองดูนาฬิกาข้อมือแสนแพง

“พอดีเลยเดี๋ยวเราไปกินข้าวกันเลยดีกว่านะ เที่ยงแล้ว...รอยัยเพลงแป๊บนึง”

“อ่ะมาแล้ว”คุณสรยุทธพูด พิณแพรเข้ามายิ้มให้

“อ้าวพี่หยก มานานแล้วเหรอคะ”

“เพิ่งมาถึงจ่ะ เอ่อ..คุณอานี่ของฝากเล็กๆน้อยๆจากอังกฤษฮะ”เค้ายื่นถุงให้คุณสรยุทธสามถุง

“ขอบใจมากไอ้หลานชาย ไม่น่าลำบากซื้อมาให้อาเลยนะ”เค้ารับถุงมา

“ไม่เป็นไรครับคุณอา หยกฝากให้อาแขด้วย กระเป๋ารุ่นนี้อาแขน่าจะยังไม่มี”หยกบอกคนเป็นเพื่อนพ่อ

“ขอบใจมากนะหลานชายอาแขคงถูกใจแน่ๆ”เค้าตบเข้าที่แขนชายหนุ่มเป็นการย้ำเตือนถึงน้ำจิตน้ำใจที่เค้ามี

“อีกถุง ป๊าให้ผมซื้อมาให้คุณอา”คุณสรยุทธกางถุงดู

“สันต์มันรู้ใจอาเหมือนเดิม ฝากขอบใจพ่อเราด้วยนะ”คุณสรยุทธเอ่ยฝากขอบใจเพื่อนรัก

“ได้ครับคุณอา เดี๋ยวไว้ผมจะบอกป๊าให้นะครับ เออแล้วนี่...ของเพลงจ่ะ”เค้ายื่นถุงให้ เธอยกมือไว้ขอบคุณ

“ไม่รู้ชอบมั้ย พี่เลือกไม่ค่อยเป็น”เพชรเกียรติบอกเค้า

“ขอบคุณค่ะพี่หยก ไม่น่าลำบากเลยเนอะ”เธอยิ้มอ่อนๆให้เค้า เมื่อกางถุงดูเสร็จ

“ชอบมั้ย?”

“ค่ะ...สวยดี”คุณสรยุทธเห็นทั้งคู่ก็อดยิ้ม นึกไปถึงเมื่อสิบปีไม่ได้ เด็กชายหญิงคู่นี้ตัวแทบจะติดกัน สองครอบครัวเราไปเที่ยวด้วยกันแทบตลอด ไม่แปลกที่ทั้งคู่จะสนิท หรือรู้สึกพิเศษต่อกัน

ทั้งสามออกไปทานข้าว...

พิณแพรเปิดประตูขึ้นรถเป็นคนสุดท้าย มีคุณสรุยทธนั่งเบาะหน้าเคียงข้างเพชรเกียรติที่อาสาเป็นสารถีคนขับรถเบ๊นซ์คันงาม และเคลื่อนตัวออกจากบริษัทไป

..............................................

ห้องทำงานบดินทร์

ก๊อกๆ

“เข้ามาครับ”เค้าเงยหน้ามองว่าเป็นใครที่เดินเข้ามา

“น้องเบสไปกินข้าวกัน”คุณลลินเข้ามาชวนเค้า

“ไปกันเลยครับ วันนี้ผมมีงานต้องเคลียร์หลายอย่าง”เค้าปฏิเสธ

“ไปนะ พี่เลี้ยงเองเมื่อวานถูกหวย...เจ้านายออกไปกินข้าวกัน เบรคสักชั่วโมงเจ้านายเค้าไม่ว่าหรอกนะ นี่ก็เวลาพักเที่ยงด้วย”ลลินบอก เค้ามองพี่ร่วมงานแล้วหยิบมือถือขึ้นดู

พฤ. 3/5

เพลงออกไปกินข้าวกับพ่อนะคะ

ข้อความไลน์ขึ้นโชว์หลา ให้เค้าอ่าน.... เค้าตัดสินใจหยิบกระเป๋าตังค์ มือถือ....ลุกจากเก้าอี้ออกไปกินข้าวพร้อมกับพี่ลลิน

......................................................

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป...

“น้องเบสเข้าไปก่อนเลย เดี๋ยวพี่เอารถไปเก็บก่อน”ลลินบอกเค้า

“ขอบคุณครับพี่ ไว้คราวหน้าผมเลี้ยงคืนนะ”เค้าบอกพี่ร่วมงาน เธอพยักหน้ารับก่อนจะขับรถเข้าไป

บดินทร์เดินลูบท้องเข้าออฟฟิต ตามประสาคนกินอิ่มนอนหลับ เมื่อหนังท้องตึงหนังตามันก็หย่อน... เดินไปที่ลิฟท์ ซึ่งประตูมันกำลังถูกเปิดออก ชายหนุ่มเงยหน้ามองใครบางคนที่กำลังเดินออกจากลิฟท์มา...

ชายหนุ่มทั้งสองจ้องหน้ากันตาไม่กระพริบ เพชรเกียรติยิ้มเหยียดนิดๆ ก่อนจะเดินห่างออกไป ส่วนบดินทร์ก็มองอีกฝ่ายจนเหลียวหลัง

“มองกวน...ีนๆแบบนี้ จะมีใครสักกี่คนที่กล้ามองเรา...หน้ามันก็คุ้น...คุ้นมาก เหมือนเคยเจอมาก่อน เคยเจอที่ไหนวะ เหมือนเคยเจอมันที่ไหน ...เดี๋ยวนะๆๆ”เค้าหันไปอีกที มันก็หายไปแล้ว

นั่นมันไอ้ห่านั่นหนิ...

มันมาหาใคร มันต้องรู้จักใครในนี้สักคน

ความรู้สึกมันค้างคาใจ บอกไม่ถูก...

บดินทร์กดขึ้นลิฟท์ไปยังชั้นที่เค้าต้องการ... ประตูลิฟท์เปิดออก เค้ารีบเดิน...แต่ดันเจอเป้าหมาย มองซ้ายแลขวา คว้ามือนุ่มๆที่เดินนำหน้าอยู่ก่อนเค้า...ดึงหายไปทางบันไดหนีไฟ...

“พี่เบส...นี่!!”เธออุทานด้วยความตกใจ มือนุ่มๆเข้าตีที่อกกว้าง เค้าอาศัยจังหวะนั้นดึงเธอเข้ามากอด...และหอมเข้าที่แก้มเบาๆ

“คิดจะแกล้งกันใช่มะ ทำตกอกตกใจหมด”มีงอน เค้าจูบหน้าผากนวลเธอ แตะสัมผัสเข้าริมฝีปากอิ่มสวยเบาๆ

“คิดถึง...”เค้ากระซิบข้างหู ทำเอาคนฟังถึงกับเขินอาย

“ค่ะ”

“ค่ะอะไร หึ้ม?”เค้าเลิกคิ้วถาม พิณแพรเอาแต่ยิ้มอยู่ภายใต้อ้อมกอด

“แล้วจะให้ทำไงคะ?”

“ก็ทำแบบนี้สิ”เค้าพูดจบ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ทาบทับลงบนปากอวบอิ่ม เธอผละออก...ยิ้ม ส่งสายตาหวานใส่เค้า

“ไม่เอาค่ะ”

“ทำไมล่ะ หึ้ม?”

“ขอทำแบบนี้ดีกว่า”สาวร่างอวบค่อยๆโน้มโอบกอดคอดึงให้หน้าเค้าเข้ามาใกล้ เธอหอมเข้าที่แก้มเค้า จุ๊บปาก...แล้วค่อยๆขบเม้มปากล่าง ใช้ลิ้นเลียให้เบารอบริมฝีปากบน

“แบบนี้เค้าเรียกว่ายั่วรู้มั้ย หึ้ม?”

“แล้วรู้สึกดีมั้ยล่ะคะ?”

“มาก” ทั้งคู่มองตากัน

“....”เธอยิ้ม

“รู้สึกดีมากแล้วพี่ก็รักเพลงมากด้วย”เค้าบอกให้เธอรับรู้

“วันนี้ไป....ห้องพี่มั้ย”เค้าถาม นิ้วนุ่มแตะที่ริมฝีปากเค้า

“ไม่ค่ะ”

“ทำไมล่ะ?”

“เพลงมีธุระค่ะ”

“ธุระอะไร”เค้าถามเสียงเรียบ เธอกำลังจะเอ่ยตอบ...กลับมีเสียงคนเดินคุยกันผ่านมา ทั้งคู่เงียบ

“เพลงออกไปก่อนดีกว่า เดี๋ยวใครมาเห็นมันจะดูไม่ดีค่ะ”เธอผละจากตัวเค้า เปิดประตูจะเดินเข้าไป

“รึเพลงไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าพี่คบกับเพลง?”เค้าถามระคนน้อยใจ เธอหันกลับมา

“ไม่ใช่ค่ะ”

“อยู่กับพี่มันดูไม่ดียังไง...หรือแค่อยากคบหลบๆซ่อนๆ ฆ่าเวลารอคบคนอื่น”

“พี่เบส! ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ ไปกันใหญ่ละ หลบๆซ่อนๆอะไร พี่เบสต่างหากเล่าที่ดึงมือเพลงเข้ามาในนี้นะคะ”เธอพูด

เค้าเงียบไม่ตอบ...

“มันดูไม่ดีค่ะเพราะมันอยู่ในเวลางาน มีเหตุผลหน่อยสิคะ”เธอบอกเหตุผลสั้นๆ

“ตะกี้เรายังหวานกันอยู่เลยนะ”เค้าตัดพ้อ

“หมดเวลาหวานแล้วค่ะ”

“....”เค้ามองหน้าเธอ ยื่นมือไปไล้แก้มนวลของพิณแพรเบาๆ

“อย่าคิดมากสิ เพลงรักพี่เบสน้า”จุ๊บที่ปลายคางเค้า ก่อนเธอจะเดินเข้าประตูไป ระหว่างทางกลับไปห้องทำงานของเค้า...บดินทร์เดินผ่านห้อง มิ้ตติ้งรูม ได้ยินพนักงานสาวๆคุยกันค่อนข้างชัด

“ผู้ชายคนนั้นน่ะหรอ ได้ข่าวจากพี่เดือนว่าเป็นลูกชายเจ้าของเครื่องสำอางค์milkteen”

“จริงดิ”

“น่าจะคบกันนะ เพิ่งจบจากเมืองผู้ดีนะแก”พนักงานคนนึงพูดจบ พากันกรี๊ดกร๊าดเสียงดัง แม้จะพยายามทำเสียงให้เบาแค่ไหนก็ตาม

“น่าอิจฉาคุณเพลงจังเลยเนาะ”

“ช่ายยย”

“เสียดายพี่เบสเนอะ ...คุณเพลงน่าจะมองพี่เบสบ้าง”พนักงานสาวอีกคนพูด

“ถึงจะมีใจให้กัน แต่แกต้องเข้าใจนะ ฐานะคุณเพลงกับพี่เบสอ่ะต่างกัน พี่เบสเค้าไม่ใช่เศรษฐีนะแก ท่านประธานจะยอมหรอ”พนักงานคนนึงให้เหตุผล

“ก็จริงของแกนะ สาธุยังไงก็ขอให้คนนี้ดีจริงเถอะ อย่าให้เป็นแบบคุณกฤษก็แล้วกัน ถ้ารวยแต่เลวก็ไม่ไหว”

บดินทร์ที่ได้ยินได้ฟังหน้าถอดสี ใจเค้าเหมือนจะหยุดเต้น

‘เพราะแบบนี้ใช่มั้ย...เพลง’

....................................................

ปากคนนะ อยากพูดไรก็พูดได้ รู้จริงไม่จริงจอให้ได้พูดเอาไว้ก่อน

ฟังหูไว้หูนะคะพี่บดินทร์ 😬

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว