ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เข้าใจผิด

คำค้น : โรแมนติก,รัก,ตลก

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 323

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 เม.ย. 2561 20:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เข้าใจผิด
แบบอักษร

"ยายเพราแกออกไปไหนมาดึกๆดื่นๆทุกวันเลย อย่าคิดว่าแม่ไม่รู้นะ”เพราะพริ้งเอ่ยถามลูกสาวเสียงเข้ม

 “โธ่แม่คะ เพราไม่ได้ออกไปเที่ยวเตร่ที่ไหนหรอกคะ แค่มีธุระนิดหน่อยให้ไปจัดการแล้วนี่ก็เสร็จแล้วด้วย ไม่ออกไปไหนอีกแล้ว” 

“แม่ถามจริงๆเถอะตอนนี้แกกับตาพฤทธิ์ตกลงมันอะไรยังไงกันแน่ แม่เห็นแกสองคนแอบไปคุยลับๆล่อๆค่ำมืดบ่อยๆ หรือว่าแกสองคนแอบคบกันหรือเปล่า” 

“จะบ้าเหรอแม่คิดอะไรอกุศล รู้ไหมคะว่าลูกสาวเสียหาย” 

“แหมแม่ก็ไม่ได้จะว่าอะไรสักหน่อยก็แค่ถาม ร้อนตัวนะเรา เอ่อ แล้วคุณวันพระวันโกนนั่นอีกเขาตามจีบแกใช่ไหม วันก่อนเขามาที่บ้านตอนแกไม่อยู่ด้วย แถมยังเอาซองผ้าป่ามาฝากแม่เสียปึกใหญ่เลย”เพราะพริ้งนึกถึงชายหนุ่มท่าทางราวกับมหาแล้วยังอดขำไม่ได้

 “จีบหรือเปล่าเพราไม่รู้แต่ที่รู้คือเพราคิดกับเขาแค่เพื่อน”หญิงสาวปฏิเสธเสียงหนักแน่น เรียกรอยยิ้มพอใจจากมารดา

 “แม่ก็ว่างั้นแหละ ขืนได้พ่อมหาคนนี้มาเป็นเขย แม่คงโดนแจกซองทุกวันแน่ๆ”

 “เพราก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”เธอยิ้มเห็นด้วยกับมารดา ก่อนจะถามถึงเพื่อนรักที่หายไปตั้งแต่เช้า 

“ ว่าแต่แม่เห็นฟ้าบ้างไหมคะเพราไปดูที่ห้องก็ไม่เจอ” 

“สงสัยไปที่ร้านแล้วล่ะมั้ง แม่บอกให้อยู่บ้านเฉยๆก็ไม่ยอมดื้อจริงๆเลย”เพราะพริ้งส่ายหัวให้กับความดื้อรั้นของฟ้าครามที่ไม่ยอมพักผ่อนอยู่ที่บ้านทั้งๆที่กำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ

 “ฟ้าคงเกรงใจเลยเลยอยากช่วยอะไรเราบ้าง งั้นเพราไปหาฟ้าหน่อยแล้วกันฝากแม่ทำกับข้าวอร่อยๆให้เด็กเอาไปส่งให้เพราที่ร้านหน่อยแล้วกันนะคะ”หญิงสาวโอบกอดอย่างออดอ้อนเอาใจ

 “จ๊ะแม่ลูกสาวบังเกิดเกล้า”นางประชดทั้งๆที่ยิ้มกว้าง

เมื่อมาถึงที่ร้านสิ่งแรกที่พริ้มเพราทำคือเดินไปหาเพื่อนรักในส่วนสำนักงานทันที และก็เป็นอย่างที่เธอคิดเพราะฟ้าครามกำลังง่วนอยู่กับการจัดดอกไม้ใส่แจกันเพื่อตกแต่งสำนักงานนั่นเอง “ฟ้าฉันว่าแกเปิดร้านรับจัดดอกไม้ท่าจะรุ่งนะ ดูสิสำนักงานฉันกลายเป็นงานพฤกษาโลกไปซะแล้ว”เธอทักทายน้ำเสียงร่าเริงมองหน้าเพื่อนรักด้วยรอยยิ้มแฝง 

“แหมเพราก็ ฟ้าก็แค่เห็นว่าสำนักงานของเพรามันดูโล่งๆไปหน่อย เวลาลูกค้ามาเห็นดอกไม้บ้างจะได้สดชื่นประทับใจร้านเธอไงล่ะย่ะ” 

“มันก็จริงแต่ฟ้าให้เด็กในร้านทำก็ได้ไม่เห็นต้องนั่งหลังขดหลังแข็งทำเองเลย ยิ่งตอนนี้ฟ้าไม่ใช่ตัวคนเดียวอีกแล้วนะจ๊ะยายคุณหนู”พริ้มเพราเอ่ยแซวเพื่อนรักที่ภายนอกดูอ่อนหวานบอบบางราวกับคุณหนูในละคร ทั้งที่จริงแล้วฟ้าครามเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งเด็ดเดี่ยวไม่แพ้เธอ 

“มันก็ไม่ได้หนักขนาดนั้นเสียหน่อย ฟ้าว่างๆไม่อยากนั่งๆนอนๆทั้งวันเกรงใจบ้านเพราเปล่าๆ ว่าแต่เพราเถอะมีอะไรหรือเปล่าตั้งแต่มาถึงเห็นยิ้มแปลกๆตลอดเลย”ฟ้าครามสังเกตเห็นถึงท่าทีแปลกๆของเพื่อนรักมาสักพักหนึ่งแล้ว ยิ่งแววตามีประกายตื่นเต้นเธอก็ยิ่งสงสัยจนอดถามไม่ได้ “ฉันมีข่าวดีมาบอก แต่ก่อนที่ฉันจะบอกฟ้าสัญญาได้ไหมว่าจะฟังจนจบ”เธอจับมือฟ้าครามกระชับแน่นสีหน้าจริงจังผิดกับเมื่อครู่ 

“ก็ได้ฟ้าจะฟังเพราจนจบ เพราเล่ามาเถอะ”ฟ้าครามให้คำมั่น ซึ่งทันทีที่เพื่อนรักรับคำพริ้มเพราก็เล่าถึงแผนการที่เธอกับพฤทธิ์วางแผนจับผิดกิ๊ฟเด็กสาวที่เข้ามาทำลายความรักของเพื่อนเธออย่างละเอียดพร้อมกับเปิดคลิปที่อัดไว้ตอนเด็กกิ๊ฟโวยวาย โดยระหว่างที่รับฟังฟ้าครามไม่แสดงอารมณ์ใดๆเลยสองมือยังจัดดอกไม้ปกติ ทำเหมือนกับว่าเรื่องที่ฟังอยู่นั้นเป็นเรื่องลมฟ้าอากาศ ท่าทางนั้นทำเอาคนเล่ารู้สึกใจแป้วไม่น้อย ส่วนด้านพฤทธิ์เองก็อยากทราบผลเช่นกัน เขาจึงเลือกมาหาฟ้าครามและพริ้มเพราถึงที่ร้านและเลือกแอบฟังทางหน้าต่างด้านหลังเพื่อดูสถานการณ์ไปก่อน “เท่านี้ใช่ไหมที่เพราจะบอกฟ้า”เธอถามเสียงเรียบ

 “แล้วฟ้าว่าไง เชื่อที่เพราเล่าไหม”พริ้มเพรามีน้ำเสียงไม่มั่นใจนัก ยิ่งเพื่อนไม่แสดงอาการใดๆเลยเธอยิ่งงุนงง

 “ก็ไม่รู้สิ ฟ้าแค่เหนื่อยไม่อยากวุ่นวายกับใคร ที่ผ่านมามีเพรากับพฤทธิ์คอยช่วยฟ้า แค่นี้ฟ้าก็ขอบคุณมากแล้ว  ส่วนเรื่องของษาฟ้าเข้าใจษาแล้วแต่ฟ้ายังไม่มั่นใจที่จะกลับไปเผชิญหน้าเขาอีกครั้งหรอก ที่ผ่านมาฟ้าจัดหนักจัดเต็มไปไม่น้อยเลยนะ”ท้ายประโยคเธอบ่นเสียงอ่อยรู้สึกผิดกับสามี

 “โอ๊ยแม่คุณที่แท้ก็กลัวสามีโกรธ เล่นเอาฉันลุ้นแทบแย่เรื่องนั้นอย่าใส่ใจเลย ไอ้ษามันไม่กล้าโกรธฟ้าหรอกยิ่งตอนนี้ฟ้ากำลังท้องมันยิ่งไม่กล้าฮือ ฟ้าสบายใจเถอะ” 

“อืมก็จริงอย่างที่เพราว่านะ แหมลูกแม่หนูมาเกิดได้ถูกเวลาจริงๆเลย”เธอลูบท้องบอกลูกน้อยท่าทางมีความสุข ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาขอบคุณเพื่อนรักผ่านสายตา

 “แกหยุดเลยยายฟ้าอย่ามาทำอะไรดราม่า ฉันไม่ชอบ”พริ้มเพราร้องห้ามเพราะทำตัวไมถูกเวลาใครมาทำอะไรซึ้งๆ

 “ก็ได้ๆฟ้ารู้หรอกน่าว่าเพราไม่ชอบ แต่ฟ้าก็ขอบคุณนะถ้าไม่ได้เพรากับพฤทธิ์ป่านนี้ฟ้าก็คงยังไม่เข้าใจษา แต่จะว่าไปเพรากับพฤทธิ์เวลาร่วมมือกันก็น่ารักดีนะ เหมือนคู่รักกันเลยและเมื่อคืนฟ้าก็เห็นเพราปีนออกมาจากห้องพฤทธิ์ด้วยนะว่าจะถามอยู่เหมือนกันว่าไปสนิทกันขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่”ฟ้าครามมองเพื่อนที่เขินจนหน้าแดงด้วยสายตาล้อเลียน ไม่ต่างจากคนที่แอบฟังที่เผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว เขาอยากรู้นักว่าพริ้มเพราจะให้คำตอบแก่ฟ้าครามว่าอย่างไร 

“จะบ้าเหรอยายฟ้า อย่ามาเดาอะไรมั่วสิ ที่ฉันต้องปีนออกมาจากห้องนายพิลึกก็เพราะต้องออกไปจับผิดเด็กนั่นแค่นั้นเอง ขืนฉันเข้าทางหน้าบ้านพ่อแม่แล้วก็เธอก็สงสัยกันพอดีว่าฉันออกไปไหนทุกคืน อีกอย่างห้องฉันก็อยู่ใกล้ระเบียงห้องนายพิลึกด้วยฟ้าก็รู้”เธอแก้ตัวเป็นพัลวันน้ำเสียงลนลาน

 “แหมรีบแก้ตัวเชียวนะ ฟ้าก็ยังไม่ทันว่าอะไรเลย ดีซะอีกถ้าเพรากับพฤทธิ์เป็นแฟนกันพวกแม่ๆสองบ้านจะได้สมหวังกันสักทียิ่งเห็นกันมาตั้งแต่เด็กยิ่งดีนิสัยใจคอเป็นยังไงก็รู้กันหมด” 

“จะบ้าเหรอฟ้า ฟ้าก็รู้ว่าเพราถือคติไม่รักคนใกล้ตัว คิดดูนะเวลาเลิกกันบ้านเพรากับบ้านนั่นจะมองหน้ากันติดเหรอ โอ๊ยแค่คิดก็ปวดหัวแล้วมันเป็นไปไม่ได้หรอกอย่ามายุให้เสียเวลาเลยยายฟ้า ฉันกับนายพิลึกนั่นไม่มีทางลงเอยกันได้แน่ๆฟันธง”คำพูดที่พริ้มเพราใช้กลบเกลื่อนความรู้สึกของตนเองกับเพื่อนรัก ช่างเป็นเหมือนกับหนามแหลมที่ทิ่มหัวใจของพฤทธิ์ยิ่งนักไอ้คติบ้าๆนั่นอีก นี่ใช่ไหมเหตุผลที่พริ้มเพราไม่ยอมแสดงความรู้สึกที่มีกับเขาพฤทธิ์คิดด้วยความน้อยใจ พร้อมกับเดินจากไปอย่างเงียบๆแววตาหม่นเศร้า 

“นี่เป็นเพราะคุณปลัดวันพระหรือเปล่าที่ทำให้เพราไม่สนใจพฤทธิ์”ฟ้าครามแกล้งถามหยั่งเชิงทั้งๆที่ค่อนข้างมั่นใจว่าคุณปลัดไม่ได้มีส่วนให้เพื่อนเธอปฏิเสธหัวใจตัวเอง

 “ไม่ใช่เพราะคุณปลัดหรอก   ฉันก็แค่ไม่มั่นใจก็เท่านั้นเอง”ท้ายประโยคเธอพูดเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินแต่นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับคำตอบที่ฟ้าครามต้องการ หากพฤทธิ์จะฟังต่ออีกสักนิดคงไม่เดินคอตกไปแบบนั่นแน่ ฟ้าครามคิดอย่างหนักใจ เพราะที่จริงเธอเห็นเงาสะท้อนของชายหนุ่มตรงกระจกตั้งนานแล้ว ไม่งั้นคงไม่พูดเรื่องนี้และก็คิดไม่ถึงว่าพริ้มเพราจะปากแข็งกว่าที่คิด

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว