Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ดื่ม....

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.4k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2561 03:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ดื่ม....
แบบอักษร

ตลอดทางที่ผมไปส่งเธอ ทั้งที่เธอเพิ่งผ่านเรื่องหนักๆ แต่ผมกลับไม่เห็น หรือได้ยินแม้เสียงร้องไห้ เธอเข้มแข็งกว่าที่คิดไว้มาก คงเป็นเพราะความเจ็บปวดมันกลายเป็นความชินชามั้ง ที่ตัวผมเองก็ไม่อาจรับรู้ได้ว่า....ภายใต้ใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแสนน่ารัก รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจผมไม่อาจอดใจให้คิดและนึกถึงได้นั้น...ที่จริงแล้วเธอจะรู้สึกยังไง ....หลังจากคืนนั้นทั้งผมเเละเธอก็ไม่เคยได้คุยหรือเจอะเจอกันอีกเลย ท่านประธานส่งให้ผมไปตรวจความเรียบร้อยบอดี้ดี้เชฟในทุกสาขาทั่วประเทศร่วมสองอาทิตย์เต็ม ในที่สุดวันที่ผมตั้งตารอคอย...ก็มาถึง

...............................

สนามบินสุวรรณภูมิ

ระหว่างเดินไปgate

“ครับ ครับ ครับไว้กลับมาผมจะแวะไปที่บ้านแน่ๆ...แม่ว่าอะไรนะ...เมื่อไหร่ผมหาลูกสะใภ้ไปให้ ฮ่าๆๆแค่นี้ก่อนเลยนะ ผมต้องขึ้นเครื่องแล้ว ไว้เจอกันแม่ รักนะครับ”บดินทร์ตัดบทจบการสนทนาแล้วกดวางสาย....เดินตัวปลิวพร้อมกับตั๋วเครื่องบินไปที่gate

“ทำไมยังไม่มานะ”เค้าจ้องมือถือสลับหน้าปัดนาฬิกาข้อมือ อีกไม่กี่นาทีจะต้องขึ้นเครื่องแล้วคนที่เค้ารอคอยมาสองอาทิตย์ เมื่อไหรจะมาสักที...

วันนี้. 16/4

ผมกำลังจะขึ้นเครื่อง..คุณอยู่ไหน?

นี่เป็นข้อความแรกที่ผมส่งหา เธอก็ยังไม่ยอมเปิดอ่านไลน์ เกิดอะไรขึ้นรึเปล่า ผมเดินขึ้นเครื่องด้วยใจที่ห่อเหี่ยว... จ้องเก้าอี้ตัวข้างๆ เกิดคำถามในใจตลอดทาง

‘ทำไมไม่มา ไม่อยากเจอผมงั้นรึ?’

........................................

บ่ายวันต่อมา...ที่สิงคโปร์

สำนักงานบอดี้ดี้เชฟ...

บดินทร์เดินเข้ามาในบริษัท เสียงทักทายดังตลอดทาง

“อ้าว! บดินทร์”รุ่นพี่คนนึงทักทายเค้า

“โห่พี่ เรียกชื่อซะดังเชียว มีอะไรรึเปล่าครับพี่”เค้าถามกลับไป

“เปล่าก็เห็นใครนะ บอกว่านายมากะคุณเพลง นี่ไรพี่เห็นคุณเพลงมาคนเดียว มาถึงก็นั่งตรวจงานตั้งแต่เช้าแล้วหน่ะสิ พี่เลยนึกอยู่ว่านายคงไม่ได้มาด้วย”คำพูดของรุ่นพี่ทำเอาตกใจอยู่ไม่น้อย แต่ก็ซ่อนความดีใจไว้อยู่มาก

“...ผมต้องมาสิไม่มาได้ไง”

“ดีแล้วหล่ะ คุณเพลงบอกบ่ายโมงให้เริ่มประชุม...นี่ก็บ่ายโมงพอดี พี่กะว่าถ้าอีกสักพักนายไม่มาก็คงจะเริ่มประชุมละล่ะ ทำอะไรเสร็จแล้วก็ตามเข้าไปละกัน”รุ่นพี่ตบที่ไหล่เบาๆก่อนเดินไป บดินทร์เอากระเป๋าเข้ามาวางในห้องหยิบเอกสาร แล้วรีบเดินตามรุ่นพี่ไปให้ทัน....

การประชุมผ่านไป

นาฬิกาเวลาบอก 16.30 น.

“หัวข้อสุดท้ายที่จะพูดในวันนี้ เพลงมาที่สาขานี้ก็เพราะตอนนี้ที่นี่...มีปัญหาซึ่งทุกคนก็น่าจะทราบกันดี ลูกค้าวีไอพีหลายๆท่านไม่พอใจในบริการ ลูกค้าขอยกเลิกการเข้าโปรแกรมกับเราทั้งหมด...ถ้าเป็นยอดตัวเลขที่เราต้องคืนเงินลูกค้ามันเยอะมาก แต่...ทางเราไม่มีนโยบายคืนเงินอยู่แล้ว ทางลูกค้าเลยฟ้องร้องเราจนเป็นข่าวใหญ่โต คุณพ่อเลยส่งเพลงมาเพราะอยากทราบเหตุผลที่แท้จริงในเรื่องนี้ค่ะ...มีใครพอจะให้คำตอบกับเพลงได้บ้างคะ”พิณแพรพูดในห้องประชุม มองซ้ายแลขวาไร้เสียงตอบ

“....”

“พรุ่งนี้เพลงคงจะได้สรุปเรื่องนี้ รวมทั้งเรื่องอื่นๆที่คุยไปด้วยนะคะ วันนี้พอแค่นี้ค่ะ”พิณแพรพูดอย่างคนอ่อนอกอ่อนใจ ทุกคนออกไปหมดแล้ว บดินทร์เดินเข้ามาถึงตัวเธอทันที

“คุณมาถึงเมื่อไหร่?”พิณแพรหันมามองแว๊บนึง ก่อนจะหันไปเก็บเอกสารบนโต๊ะต่อ

“เมื่อคืนค่ะ...”เก็บของเสร็จพิณแพรสะพายกระเป๋าเตรียมออกจากห้องประชุม บดินทร์คว้าแขนเธอไว้

“ทำเเบบนี้ ตั้งใจหลบหน้าผมใช่มั้ย ไลน์ไปก็ไม่ตอบอ่ะ หึ้มม..”เค้าดึงเธอให้เข้ามาใกล้

“ป่าวค่ะ...”เธอแกะมือ แล้วผลักเค้าให้ออกห่าง

“ป่าว..แล้วทำไมไม่มาไฟล์เดียวกันกับผมอ่ะ”เค้าถาม หากเธอก็ไม่ตอบเดินตรงไปหน้าประตู เค้าตามไปขวางไว้ เธอมองด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย

“ตอนนี้บอดี้ดี้เชฟเจอปัญหาเยอะเพลงเหนื่อย...ขอกลับไปพักก่อนได้มั้ยคะ”เธออ้างเลี่ยงหลบสายตาลึกซึ้งของเค้า

“ได้”เค้ายอมถอย...เปิดประตูให้ เธอรีบเดินดุ่ยๆไปที่ลานจอด ...พิณแพรเตรียมขึ้นรถที่มีคนขับสตาร์ทเครื่องจอดรอเธออยู่ หากร่างอวบกลับถูกยกตัวขึ้นตรงหน้า...

“เอ๊ะครู!..ปล่อยเพลงลงนะคะ เพลงจะขึ้นรถค่ะ”เธอบอกเค้า ใบหน้าเนียนใสโดนจมูกโด่งเป็นสันของเค้ากดจมลึกหายลงไปบนแก้มเธอจังๆ เธอรีบเอาหน้าออกห่าง

“ปล่อยเพลงลงสิคะ”

“ได้ แต่เดี๋ยวผมไปส่ง...”

“...”เธอจ้องหน้าเค้า

“ผมจะไปส่ง”เค้าเพิ่มน้ำเสียงเหมือนออกคำสั่งนิดๆ

“แต่คนขับรอเพลงอยู่นะคะ”

“นั้นแหละ เดี๋ยวผมไปส่งบอกให้เค้ากลับไปนอนตีพุงเล่นที่บ้านได้เลย...”

..........................

บนรถของบดินทร์...

เค้ามองถนนที หันไปมองหน้าเธอที เพราะสิ่งที่เธอกำลังทำ มันทำให้เค้ายิ้มได้ตลอดเส้นทางจริงๆ...

“อะไรคะ ยิ้มอยู่ได้”

“ก็ยิ้มให้คุณไง นั่งซะติดประตูเชียว กลัวผมขนาดนั้นเลยหรอ?”เค้าพูดจบก็หันไปมองถนนข้างหน้าต่อ

“เปล่าค่ะ”

“เปล่าจริงดิ?”

“จริงค่ะ”เธอแอบประชดเล็กๆ ส่วนเค้าก็เค้ายิ้มเจ้าเล่ห์

“ผมแพ้ผู้หญิงผมสั้น?”เค้าพูดทีเล่นทีจริง พิณแพรถึงกับทั้งจับทั้งลูบทรงผมบ๊อบเท ที่เพิ่งไปตัดมาใหม่

“สวยดี”เค้าชม เธอแอบยิ้มนิดๆ

“ไปตัดมาเมื่อไหร่?”เค้าถาม

“อาทิตย์ที่แล้ว..”เค้าพยักหน้ารับ

“ทำเอาใจสั่น....”เค้าหันมาบอกกับเธอ

“...”หน้าพิณแพรแดง แต่ก็เงียบไม่แสดงท่าทีอื่นใด

“ไม่เชื่อหรอ?”

“....”

“ไม่เชื่อก็ลองจับดูสิ...เนี่ยใจสั่นจริง”

“บ้า ไม่เอา....รถๆๆรถเบียดมาแล้วครูอ่ะ ขับดีๆดิคะ...เป๋ไปเป๋มาไม่ตรงทางหมด”เค้ายิ้ม...รีบหันกลับไปมองทางอีกครั้ง

“ครูคิดว่ายังไงบ้างคะ...เพลงมองทางออกไม่เจอเลย”เธอเข้าสู่โหมดจริงจัง

“เรื่องอะไร?”

“เรื่องที่พ่อส่งเพลงมากับครูค่ะ”

“เค้าคิดว่าการที่เค้าเสียเงินให้เรามาก เพราะเค้าเองก็หวังว่าจะได้รับผลลัพธ์เต็มร้อยเปอร์เซนต์ จริงๆมันจะเกิดขึ้นไม่ได้ถ้าเค้ายังมีพฤติกรรมเดิมๆเหมือนคุณ”เค้าพูดความจริง

“เหมือนเพลงตรงไหนคะ?”เธอหันมาย้อนถามให้เค้า

“กินจุบจิบกินอะไรก็กินไม่ดูว่าส่งผลต่อรูปร่างตัวเองมั้ย ก็เลยกลับมาอ้วนเหมือนเดิมอีกไง นี่คือเหตุผลที่เค้าอยากได้เงินคืนทั้งหมดทุกบาททุกสตางค์ ซึ่งจริงๆนโยบายเราไม่มี ความจริงลูกค้ารู้ข้อตกลงนี้นะ เพราะก่อนเข้าคอร์สเราก็แจ้งลูกค้าไว้ชัดเจน”

“เค้าฟ้องเรา เราต้องรับข้อกล่าวหาด้วยรึเปล่า”เธอถามแบบคนไม่รู้เรื่องกฏหมาย

“ถ้าผมมองนะ เรารับและสู้กลับ..ก็คงมีแต่เสียกับเสีย ยังไงเค้าก็ต้องงัดเอากฏหมายมาอ้างใช้กับเราอยู่วันยังค่ำ เรื่องที่เราเอาผู้เปรียบบริโภค ลูกค้าไม่ยอมเราง่ายๆแน่ ถึงเราจะมีนโยบายแบบนั้นก็เถอะ เราคงต้องได้คืนเงินลูกค้าจริงๆ”

“มีวิธีประนีประนอมบ้างมั้ย เพลงคิดไม่ออกเลย?”เธอเอนหลังพิงรถ หันมาถามเค้าด้วยสีหน้าเป็นกังวล

“ผมขอนอนคิดเป็นการบ้านคืนนึง พรุ่งนี้ผมอาจจะมีข้อสรุปดีๆให้คุณ”เธอฟังเค้าจนจบแล้วพยักหน้ารับ...

“มีมัดจำล่วงหน้ามั้ย?”

“แบบนี้อยู่เรื่อยเลยนะคะ”พิณแพรเริ่มรู้มุกทัน เค้าหัวเราะ...

“ขอก่อนจะได้มั้ยล่ะ?”

.................................

ค่ำนั้น...

บดินทร์ยื่นกระป๋องเบียร์ให้ พิณแพรรับมาเปิดได้ ก็ซดดื่มทันที...

“เนี่ยนะที่อยากทำ”เค้าเกือบบ่นอุบ

“ค่ะ....”

“คือการดื่มเบียร์เนี่ยหรอ?”เค้าถามแล้วมองหน้าเธอ แต่เธอกลับไม่ได้สนใจหันมามองเค้ามากนัก

“ก็ครูเป็นคนบอกเองไม่ใช่หรอคะ มัดจำที่ว่าคืออยากให้เพลงทำอะไรก็ได้ที่อยากทำที่สุดในตอนนี้”เธอบอกกับเค้า

“มันก็ใช่อยู่หรอก...”เค้าอยากค้าน แต่...

“อากาศไม่ร้อน...ดีจัง บรรยากาศก็ดี”พูดจบก็ซดเบียร์เข้าปากอีก บดินทร์ยิ้มแก่วๆ...

หันไปมองบรรยากาศมองท้องฟ้าผืนเดียวกันกับเธอบ้าง เค้ายกเบียร์ซดอึกๆ จนชื่นใจ

“เพลงอยากลองบ้าง...คนในวัยทำงานมักใช้ไอ้นี่ดับความเครียดจากงานไม่ใช่หรอคะ”พูดจบก็ซดอึกๆต่อ เค้ามองยื่นมือไปจับกระป๋องเบียร์ ...หวังให้เธอเพลาๆ

“เบาๆสิ”เธอส่ายหน้า ผลักมือเค้าออกพัลวัน

“ซี้ดส์ อ่าาา สดชื่นจัง ชอบ!”เธอทำหน้าซู่ซ่าถึงใจ

“หึ!”เค้ายิ้มนิดๆ

“ครูก็ดื่มอีกสิคะ”พูดเสร็จเธอก็ดื่มต่อ ดันเบียร์กระป๋องที่เค้าถือจ่อตรงที่ปาก

“ได้สิจะดื่มให้เยอะๆเลย”เค้าพูดแกมประชดแล้วก็ยกซดต่อเป็นเพื่อนเธอ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา...

กับกระป๋องเบียร์ที่วางระเกะระกะบนพื้นหญ้าที่เธอและเค้านั่งอยู่

“พอเเล้ว!..”เค้าพยายามดึงกระป๋องเบียร์ออกจากมือนุ่มๆ

“เอ้ย!!..ครู พอเพออะไรคะ เพลง..ยังไหวค่ะครูไม่ต้องห่วง”เธอกระดกเบียร์เข้าปากอวบอิ่มน่าจูบจนหมด บดินทร์ทนต่อไปไม่ไหวตัดสินใจยืนฉุดแขนเธอให้ลุกขึ้น

“ไปไหนคะครู ยังไม่หมดเลยมีอีกตั้งหลายป๋องแหนะ นั่งก่อนๆๆ”เธอพูดไปคอพับคออ่อนไป

“พอได้แล้ว!...”

“อึ้ยยย...พออะไร ได้อีกครู ฮ่าๆๆ”เธอพูดจบ เค้าหยิบกระป๋องเบียร์ทั้งหมดใส่ถุงหิ้วเก็บไปทิ้งถังขยะซะจนหมด เธอลุกขึ้นตามไปต่อว่าเค้า

“ทิ้งทำไมอ่ะ ยังไม่หมดเลย เอาคืนมานะ ปล่อยเพลงลง ปล่อยเซ่ เพลงกลุ้มใจอยู่นะ ความรักก็พังไม่เป็นท่า งานก็มามีปัญหา เฮ้ยปล่อยเพลงนะ! ปล่อย”เค้าไม่ฟัง ย่อตัวจับเธอพาดขึ้นหลังพาไปที่รถ

“...ไม่ปล่อย”เค้าบอก ทั้งที่เธอขี่หลังอยู่ หาได้สนใจใครไม่

“ครูอ่ะ ...รู้มะว่าเมื่อวานทำไมเพลงไม่อยากมากับครู”

“ทำไม?”

“ก็ครูทำให้กลัว”เค้าหูผึ่งขึ้นมาทันที ถามกลับทันควัน

“กลัวอะไร”

“ไม่รู้ค่ะ!”เค้ายิ้มให้กับคำตอบนิดๆ

“ครูรักเพลงเหรอ?”ใจเค้าเต้นแรงขึ้นมากๆกับคำถามๆนี้

“รัก...”เค้ายิ้มพร้อมคำตอบ พิณแพรที่สลึมสลือ...หันหน้าเข้าหา เกือบโดนเข้ากับแก้มเค้า

“จริงอ่ะ”เธอพูด บดินทร์หยุดเดิน....หันหน้ามา ปากของทั้งคู่เเทบจะชนกัน ห่างกันแค่นิดเดียว

“จริง”เค้าตอบ แต่ตากลับจ้องไปที่ปากอวบสวยนั่น.....กลิ่นแอลกอฮอล์ที่หอมหวนหลอมรวมกับลมหายใจรดรินมาที่ต้นคอและใบหน้าหล่อๆของเค้า ทำเอาอารมณ์ทั้งคู่กระเจิงไปไกล

“ให้พิสูจน์มั้ยล่ะ?” พิณแพรไม่ตอบ บดินทร์จึงค่อยๆแตะริมฝีปากลงบนปากชมพูเม้มเบาๆที่กลีบปากล่าง จูบย้ำชัดลงที่กลีบปากบน ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนค่อยๆละจากปากอวบสวยนั่น

“พอได้รึเปล่า?”เค้าถามยิ้มๆ พิณแพรเขินอาบหลบสายตา ซบใบหน้าลง ตั้งใจฝากรอยจูบลงบนที่ต้นคอของเค้า แขนขาวๆตะกรองกอดไว้ บดินทร์ยิ้มชอบใจ ออกเดินต่อไปยังรถที่จอดอยู่

“ครูอย่าเหมือนพี่กฤษได้มั้ย?”อยู่ๆเธอก็เอ่ยขึ้น หากก็ไร้ซึ่งคำตอบ

“ครู”เค้าหยุดเดิน แต่กลับไม่พูดอะไร...

“พี่กฤษทำเพลงเจ็บมาก...”เธอพูด เค้าตัดสินใจเดินไปที่รถต่อ

“อย่าทำเหมือนที่เค้าทำกับเพลงเลยนะ”พูดจบพิณแพรก็จูบที่ต้นคอเค้าอีก หยดน้ำใสๆค่อยๆไหลผ่านเสื้อลงไปถึงไหล่กว้าง เค้ารู้สึกได้...

จากนั้นผมก็ไม่ได้พูดอะไรกับเธออีก ได้แต่กอดกระชับเธอไว้อย่างนั้น คอที่พับคอที่อ่อนพาดลงบนไหล่ มือนุ่มที่ตะกรองกอดผมไว้เหมือนไม่อยากให้ผมห่างหาย...ผมรับรู้ได้ถึงความรู้สึกของเธอ...ว่าแท้ที่จริงภายใต้ใบหน้ายิ้มหัวเราะนั้น มันกำลังบดบังน้ำตาที่ยังคงไหลอยู่ ผมเดินต่อไปจนถึงรถ ...ทิ้งตัวเธอนอนลงที่เบาะหลัง จากนั้นก็พาเธอกลับ ขับรถออกไป

หลับเถอะนะคนดี

คืนนี้ผมจะอยู่กับคุณเอง...


‘ผมชอบเวลาคุณดื่มเบียร์จัง’

..............................................

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว