ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

แอบมองเธออยู่นะ

ชื่อตอน : แอบมองเธออยู่นะ

คำค้น : โรแมนติก,รัก,ตลก

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 350

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 เม.ย. 2561 15:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แอบมองเธออยู่นะ
แบบอักษร

 เช้าวันต่อมาพฤทธิ์และหรรษานัดกันมาคุยถึงแผนการเมื่อคืนที่ร้านต้นไม้ของพริ้มเพรา“เฮ้อเมื่อคืนแผนเหลวไม่เป็นท่าเลย แถมฉันยังต้องอดนอนตื่นแต่เช้าเข้าร้านอีก”พริ้มเพราบ่นพร้อมกับจิบกาแฟดำในแก้วแก้ง่วง 

“มันแค่วันแรกจะให้เหยื่อติดเบ็ดได้ยังไงเล่า”พฤทธิ์แก้ตัว 

“นั่นสิฉันว่าเราก็เดินมาถูกทางแล้วนะ ฉันแอบเห็นนะว่าน้องกิ๊ฟก็มีท่าทีสนใจพฤทธิ์เหมือนกัน รออีกสองสามคืนรับรองติดกับเราแน่”หรรษาให้เหตุผล 

“ก็ได้ฉันจะยอม นี่ไม่ใช่เพราะแกไอ้ษาบ้า ฉันคงไม่ต้องอดหลับอดนอนแบบนี้หรอก ฮึ”เธอบ่นอย่างไม่สบอารมณ์ ซึ่งก็ทำให้หรรษาถึงกับเฉาไปเหมือนกัน  และหลังจากคืนนั้นและอีกหลายคืนต่อมาพวกเขาสามคนก็ต้องไปที่ผับทุกวันเพื่อคอยจับผิดพฤติกรรมเด็กกิ๊ฟซึ่งก็ได้ผลไม่น้อย พริ้มเพราแอบเก็บภาพยายเด็กแสบที่ชอบคั่วกับผู้ชายไม่เลือกหน้าได้หลายราย และหลายคนก็เป็นเพื่อนกันเสียด้วย “ยายเด็กนี่มันเก่งเรื่องสับรางจริงๆ เซียนมากๆที่ควงผู้ชายทีเป็นฝูงโดยที่รถไฟไม่ชนกันเลย สงสัยเก่งเรื่องการจัดการทรัพยากรมนุษย์”พริ้มเพราอดเหน็บไม่ได้เมื่อเห็นพฤติกรรมของเด็กกิ๊ฟ

 หลังจากนั้นอีกไม่กี่วันพฤทธิ์พาเด็กกิ๊ฟมากินข้าวที่ร้านแห่งหนึ่งหลังเลิกเล่นดนตรีได้สำเร็จ “พี่ฤทธิ์คะ วันนี้เล่นกีต้าร์เพราะจัง วันหลังกิ๊ฟขอไปฟังที่ห้องพี่ตามลำพังบ้างได้ไหมคะ”เด็กสาวออดอ้อนพร้อมส่งสายตายั่วยวน จนพริ้มเพราที่นั่งอยู่ใกล้อดเบ้ปากเพราะหมั่นไส้ไม่ได้ “ได้สิครับพี่ยินดีต้อนรับน้องกิ๊ฟเสมอ แต่แฟนน้องกิ๊ฟนะสิจะว่าพี่ได้”พฤทธิ์แกล้งส่งสายตาเจ้าชู้ตอบรับไมตรี 

“ใครว่ากิ๊ฟมีแฟนคะ กิ๊ฟโสดไม่เคยมีแฟนเลยสักคน” 

“ชิ แล้วที่ฉันเห็นหล่อนวิ่งบริการอยู่ไม่ซ้ำหน้านั่นสัมภเวสีหรือไงยะ”พริ้มเพราคิดอย่างหมั่นไส้กับมารยาและจริตจกร้านของเด็กสาว และยิ่งรู้สึกหงุดหงิดเมื่อเห็นพฤทธิ์เล่นอี๋อ๋อ ส่งสายตาเจ้าชู้กระลิ้มกระเลี่ย เกินความจำเป็น

 “แต่เอ ที่พี่ได้ยินว่ากิ๊ฟเป็นแฟนกับบอลล่ะ ไหนจะนายเต้ นายจีนอีก”ชายหนุ่มลองถามหยั่งเชิง ซึ่งเด็กสาวก็สามารถแก้ตัวได้อย่างลื่นไหลไม่มีสะดุดสักนิด

 “โธ่พี่ฤทธิ์คะ พวกนั้นก็แค่เข้ามาจีบกิ๊ฟเฉยๆแต่กิ๊ฟไม่ได้สนใจใครสักคนที่พูดด้วยก็เพราะไม่อยากเสียมารยาทก็เท่านั้น นี่สงสัยพวกพี่เขาต้องโมเมว่ากิ๊ฟเป็นแฟนแน่ๆ พี่ฤทธิ์อย่าคิดมากนะคะคนที่กิ๊ฟสนใจมีแต่พี่คนเดียวเท่านั้น”เด็กสาวลุกขึ้นเดินไปนั่งบนตักชายหนุ่มพร้อมกับใช้แขนคล้องคอเขาไว้โดยที่ไม่อายสายตาคนในร้านเลย 

“เย็นไว้เพรา เย็นไว้นี่มันเป็นแค่แผน แค่แผนเท่านั้น”พริ้มเพราพยายามระงับความไม่พอใจที่จะไม่เข้าไปกระชากเด็กนั่นออกจากตักชายหนุ่ม จึงได้แต่กำหมัดแน่นรอสะสางกับพฤทธิ์ทีหลัง

 “เพรา คุณพริ้มเพราใช่ไหมครับ”เสียงทักทายอันคุ้นเคยปลุกให้พริ้มเพราตื่นจากอารมณ์พลุ่งพล่าน “เอ่อคุณวันพระ”เธอแทบจะลืมเกษตรวันพระไปเสียแล้วหากไม่บังเอิญเจอเขาในวันนี้ “แหมคุณเพราสวยมาก สวยจนผมคิดว่าทักคนผิด ไม่เจอกันเท่าไหร่ดูคุณเพราสวยอย่างกับนางฟ้าจำแลง”วันพระถือโอกาสนั่งโต๊ะเดียวกับเธอ ส่งสายตาหวานเชื่อมมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับจนกลืนกิน “ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกคะ”เธอฝืนยิ้มทั้งๆที่ใจจริงอยากควักลูกตาคู่นั้นออกมา ข้อหาที่มองเธอแบบนั้น ซึ่งก็ไม่ต่างจากพฤทธิ์สักเท่าไหร่ที่ไม่พอใจวันพระที่มองพริ้มเพราด้วยสายตาจาบจ้วง และเมื่อกลับถึงบ้านทั้งคู่ก็อดไม่ได้ที่จะไม่พอใจซึ่งกันและกันจากเหตุการณ์ที่ร้าน

 “เพราไอ้ตี๋หน้าหื่นมันเป็นใคร ทำไมเธอถึงยอมให้มันจ้องจนจะกินไปทั้งตัวอยู่ได้”เขาถามเสียงเข้ม “เขาเป็นเกษตรอำเภอที่เชียงราย ลงมา ทอดผ้าป่าแถวนี้”เธอตอบกลับไปเสียงห้วนไม่แพ้กัน “แค่นี้ใช่ไหมฉันง่วงจะรีบกลับไปนอน”

 “เดี๋ยว เธอไม่พอใจอะไรฉันหรือเปล่า”เขาฉุดมือเธอไว้ กำแน่นไม่ยอมปล่อย 

 “เปล่า ฉันแค่ง่วง อ๋อแล้วพรุ่งนี้อย่าลืมหาทางหลอกยายเด็กไปที่โรงแรมตามแผนล่ะเรื่องบ้าๆนี้จะได้จบเสียที ฉันเหนื่อยเต็มทีแล้วที่ต้องอดนอนเป็นอาทิตย์ๆ”พูดจบเธอก็สะบัดมือเขาออก รีบปีนระเบียงกลับห้องตนทันที “ตกลงใครโกรธใครกันแน่วะ”พฤทธ์ได้แต่พึมพำกับตนเองอย่างไม่เข้าใจ

“เพราๆ”ฟ้าครามเขย่าแขนเพื่อนรักที่เอาแต่นั่งสัปหงกทั้งๆที่ในมือยังเลอะดินที่กำลังปลูกดอกไม้ “ฮะๆๆ ยินดีต้อนรับคะ”พริ้มเพราสะดุ้งตื่นหน้าตาเลิกลักเผลอพูดต้อนรับลูกค้าอย่างเคยชิน จนฟ้าครามอดยิ้มขำกับอาการตกใจของเพื่อนไม่ได้ “นี่เพราเป็นอะไรมากไหมเนี่ย ฟ้าแค่ปลุกเฉยๆไม่มีลูกค้าหรอก แล้วดูทำหน้าเข้าสิฟ้าว่าเพราไปงีบสักพักในห้องดีกว่าไหม เดี๋ยวที่เหรอฟ้าจัดการต่อเอง”

 “ฮ้าว”เธอหาวปากกว้างก่อนจะพูดทั้งๆที่ยังไม่ทันหุบปาก “ไม่เป็นไรๆเพราสบายมากแค่     เพลียๆเพราะนอนดึกนิดหน่อยเอง” 

“แต่ฟ้าเห็นเพราขึ้นนอนแต่หัวค่ำทุกวันเลยนะ ทำไมถึงได้ง่วงขนาดนี้ล่ะ เอ๊ะหรือว่าดึกๆเพราหนีเที่ยวจ๊ะ”ฟ้าครามเย้าสายตาจับผิด จนพริ้มเพราต้องรีบส่ายหน้าหวืดปฏิเสธทันควัน

 “เปล้า ไม่จริงฉันไม่ได้ไปไหนเลย จริ้ง”น้ำเสียงสูงปรี๊ดกับการหลบสายตาของพริ้มเพรายิ่งทำให้ฟ้าครามที่ตอนแรกแค่แกล้งแหย่ เริ่มรู้สึกถึงอะไรบางอย่างทะแม่งๆ “แล้วทำไมเพราต้องเสียงสูงด้วยล่ะ แถมหลบสายตาฟ้าอีกบอกมานะมีอะไรปิดเพื่อนใช่ไหม”ฟ้าครามชี้หน้าเพื่อนรักจ้องหน้าไม่วางตา 

“สวัสดีฟ้าทำอะไรอยู่ท่าทางยุ่งเชียว”เสียงของพฤทธิ์ราวกับระฆังช่วยชีวิตพริ้มเพรา หญิงสาวเผลอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “ก็กำลังจับผิดคนปากแข็งที่ชอบทำอะไรไม่บอกเรานะสิ ว่าแต่นายเถอะอยู่ๆก็โผล่มาที่ร้านเพราได้ยังไง”

 “เราก็แค่จะมาดูว่าฟ้าสบายดีหรือเปล่า ยังแพ้ท้องไหมจะได้ไปบอกไอ้ษาได้ถูกว่าลูกเมียมันสบายดีไงล่ะ”จบคำอธิบายฟ้าครามถึงกับปั้นหน้ายักษ์รีบลุกขึ้นประกาศกร้าวเสียงแข็ง

 “ฟ้ายังไม่ตายง่ายๆหรอก แล้วก็ไม่ต้องมาสนใจอะไรในตัวฟ้าอีกที่ผ่านมาฟ้าทนมามากพอแล้ว และจะไม่มีโอกาสให้กับคนทรยศอีก แค่ลูกคนเดียวฟ้ามีปัญญาเลี้ยง ถ้านายอยากเป็นเพื่อนกับเราต่อนายเลิกเอาข่าวเราไปบอกเขาได้แล้วไม่งั้นเราจะหนีไปให้ไกลเลยคอยดู”น้ำตาเม็ดโตที่หยดลงมาจากใบหน้าของฟ้าคราม ทำให้พฤทธิ์กับพริ้มเพราถึงกับหนักใจด้วยคิดไม่ถึงว่าฟ้าครามที่ดูอ่อนหวานยามโกรธจะใจแข็งและเด็ดเดี่ยวถึงขนาดนี้ “ก็ได้ๆเราไม่ทำแล้วก็ได้ ฟ้าหยุดร้องเถอะเดี๋ยวจะกระทบไปถึงหลานเรา”พฤทธิ์ยอมยกธงยอมแพ้ปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปก่อน เพราะอีกไม่กี่อึดใจเขามั่นใจว่าจะสามารถกอบกู้ครอบครัวของเพื่อนได้แน่ “ฉันว่าฟ้าเข้าไปพักข้างในก่อนดีกว่า ทางนี้ฉันขอจัดการกับคนที่บังอาจมาทำลายความสงบสุขของฟ้าก่อนแล้วกัน”คล้อยหลังฟ้าครามพริ้มเพราก็อดไม่ได้ที่จะบิดเนื้อนายตัวดีที่บังอาจพูดทำลายบรรยากาศ “นี่ไอ้พิลึกแกก็รู้ว่าฟ้ายังโกรธหรรษาอยู่ยังจะพูดอีกนะ” 

“แล้วเธอจะมาหยิกฉันทำไมเล่า ฉันก็แค่สงสารไอ้ษาที่อุตส่าห์รอฟังข่าวไหนจะคอยแอบส่องดูเมียตัวเองเกือบเดือนเธอไม่เห็นใจมันบ้างหรือไง” “ก็ใครใช้ให้มันโง่เองล่ะ สมน้ำหน้าโดนซะบ้างจะได้เข็ด แกก็รู้ว่ายายฟ้านะเป็นพวกอ่อนนอกแข็งใน ถ้าไม่มีหลักฐานหนักแน่พอจ้างให้ก็ไม่ใจอ่อนหรอก”

 “ก็เพราะรู้ไงล่ะฉันถึงได้มานี่ เพื่อจะได้ย้ำแผนกับเธอให้แน่ใจว่าคืนนี้จะไม่มีอะไรผิดพลาด” “เรื่องนั้นแกสบายใจได้ ฉันจัดการนัดชายหนุ่มในสต็อกเด็กนั่นไปรวมตัวกันที่โรงแรมเรียบร้อยแล้ว บอกว่ายายเด็กนั่นนัดปาร์ตี้ แค่นึกฉันก็สนุกแล้วแกลองคิดดูพวกผู้ชายหน้าโง่พวกนั้นคงงงเป็นไก่ตาแตกตอนเจอหน้าพร้อมๆกัน”พริ้มเพราหัวเราะคิกคักกับแผนการในคืนนี้ “ดีงั้นสี่ทุ่มเจอกันที่โรงแรม เพราะฉันต้องแวะไปรับน้องเขาที่บ้าน” “ยะแล้วหวังว่าแกจะไม่ทำเสียแผนเพราะหลงนมโตๆกับหน้าแบ๊วๆอีกคนล่ะ”เธอประชดน้ำเสียงหมั่นไส้ 

“เห็นอย่างนี้ฉันก็เลือกนะไม่ชอบอาหารจานด่วนใส่สารกันบูดกลัวกินแล้วปวดท้อง ไม่เหมือนกับอาหารที่ค่อยๆทำปรุงสุกใหม่ๆถึงจะรอนานแต่ผลที่ได้อร่อยถูกใจกว่ากันเยอะ เธอว่าจริงไหม”เขาว่าดวงตาจับจ้องอยู่ที่ใบหน้านวลราวกับกำลังบอกเป็นนัยถึงความในใจ และเป็นพริ้มเพราเองที่ทนไม่ได้กับสายตาที่เปิดเผยนั้นจนต้องเป็นฝ่ายหลบตาเสียเอง

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว