facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

เด็กสาวที่เฝ้าใฝ่ฝันถึงชีวิตธรรมดาแสนสงบสุข เพื่อความอยู่รอดจึงจำต้องเข้าสู่สำนักเซียน ชีวิตที่แต่เดิมเรียบง่ายจึงกลับตาลปัตรไปหมด ความลับบางอย่างที่ถูกผนึกเอาไว้มาเนิ่นนานกำลังจะปรากฏออกมาแล้ว...

ตอนที่ 44 คายใส่ชาม อึใส่ตัวเจ้า

ชื่อตอน : ตอนที่ 44 คายใส่ชาม อึใส่ตัวเจ้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ก.ย. 2562 12:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 44 คายใส่ชาม อึใส่ตัวเจ้า
แบบอักษร

            ยาวิเศษ? แถมแช่อยู่ในน้ำ? จูจูเดินมาที่ห้องรับแขกอย่างงงๆ  ยาวิเศษสักนิดนางก็ไม่มี แม้แต่ยาล้างสิ่งโสมมและยาดึงรากวิญญาณที่สำนักเอามาแจกให้นางยังฝากไว้ที่อิ๋นจื่อจาง

            เจ้าหมูน้อยตัวนี้เหมือนกับแผ่นแปะแก้ปวดเมื่อยไม่มีผิด มันกัดชายกระโปรงของนางไว้พลางเดินออกมาด้วย แต่ก็ยังคงยืนหยัดที่จะแอบอยู่ด้านหลังจูจู ไม่กล้าออกมาเผชิญหน้ากับอิ๋นจื่อจางตรงๆ

            มุมห้องที่นางวางถาดใส่น้ำเอาไว้ให้หมูน้อยล้นออกมานิดหน่อย ทำให้พื้นเปียก ในถาดนั้นเต็มไปด้วยยาวิเศษเป็นเม็ดกลมทั้งเล็กใหญ่ กลิ่นที่พิเศษของพวกมันลอยมาแต่ไกลจนจูจูก็ได้กลิ่นนั้น

            “เอ๋? ยาพวกนี้ไม่ใช่ของข้า…” จูจูหยิบขึ้นมาดูไม่กี่เม็ด ก็รู้จักว่ามันคือยาฟื้นฟูพลังและยาล้างสิ่งโสมม ยาทุกเม็ดไม่ว่าจะเม็ดเล็กหรือใหญ่ต่างเปี่ยมไปด้วยพลัง ภายนอกของมันเปล่งรัศมีที่สดใสออกมา กลิ่นของมันก็บริสุทธิ์ เป็นยาวิเศษคุณภาพสูงแน่ๆ!

            อิ๋นจื่อจางนำยาฟื้นฟูพลังที่อยู่ในแหวนจัดเก็บออกมาหนึ่งเม็ดเพื่อเทียบกัน แน่นอนว่ายาที่อยู่ในถาดนั้นคุณภาพสูงกว่ายาที่ปรมาจารย์หยวนอิงมอบให้เขาเสียอีก!f

            จูจูนึกถึงมูลค่าของยา “ตายแล้ว” นางอุทานออกมาพลางรีบวิ่งไปหยิบชามจากในห้องครัวออกมาหยิบเอายาวิเศษออกมาเรียงให้แห้งตามประเภทของมัน พวกนี้ต่างคือเงินทั้งนั้น….ไม่ใช่สิ พวกนี้ต่างคือหินวิญญาณ! สำหรับจูจูที่ยากจนข้นแค้นขนาดนี้ ยาถาดนี้ถือว่าเป็นทองคำก้อนโต

            ครั้งนี้แม้แต่อิ๋นจื่อจางก็ไม่หัวเราะเยาะนาง

            ตอนที่จูจูกำลังแยกประเภทของยาอยู่ อิ๋นจื่อจางก็ขมวดคิ้วพลางพูดว่า “เจ้าอย่าเพิ่งดีใจไป เจ้ายาพวกนี้ยังไม่รู้ที่มา ถ้าหากมีคนคิดจะเอายาพวกนี้มาใส่ร้ายเจ้า เจ้าก็ไม่สามารถปฏิเสธได้”

            จูจูขมวดคิ้วใบหน้าเล็กๆ นั้นพลางพูดว่า “ห้องปรุงยามีทั้งม่านพลังและการตรวจตราเข้มงวด ข้าแอบเข้าไปขโมยยาได้สิถึงจะแปลก เมื่อวานข้าเพิ่งจะได้เข้าไปในห้องปรุงยาครั้งแรก กลับมาก็นอนหลับ ไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้ายาพวกนี้มาจากไหน….เจ้าหมูน้อยเจ้าทำอะไร? ยาพวกนี้กินไม่ได้นะ!”

            อิ๋นจื่อจางก้มหน้าลงมอง ไม่รู้ว่าเจ้าหมูน้อยขึ้นมาอยู่บนโต๊ะตอนไหน สองขาหน้าของมันกำลังจับอยู่ที่ด้านหนึ่งของชาม ปากของมันเข้าใกล้ชามแล้ว เขาจึงยื่นมือออกไปเพื่อจะดึงมันออก คิดไม่ถึงว่าเจ้าหมูน้อยจะทำในสิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึง และเป็นสิ่งที่ไม่น่าอภิรมย์เป็นที่สุด

แหวะ! เจ้าหมูน้อยพ่นของออกมาจากปากอย่างรวดเร็ว….

มันไม่ใช่น้ำลาย แต่เป็นยาวิเศษสีเขียวมรกตรูปร่างทรงกลม ยาล้างสิ่งโสมม!

จูจูหยิบยาเม็ดนั้นมาเทียบกับยาเม็ดอื่นที่อยู่ในชาม  คุณภาพและรูปร่างของมันเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน

อิ๋นจื่อจางกับจูจูมองไปที่เจ้าหมูน้อยอย่างไม่อยากจะเชื่อ เจ้าหมูน้อยบิดตัวไปมาอย่างลำพองใจ พลางพ่นยาล้างสิ่งโสมมออกมาอีกหนึ่งเม็ดต่อหน้าต่อตาทั้งสองคน

ครั้งนี้ทั้งสองต่างเห็นชัดเจน จูจูลูบหัวของเจ้าหมูน้อย พลางถามอย่างแปลกใจว่า “ยาพวกนี้เจ้าเป็นคนพ่นออกมาหรือ?”

เจ้าหมูน้อยทำตาหยีท่าทางพอใจและพยักหน้าแรงๆ รูปร่างของมันนั้นเป็นทรงกลม แค่พยักหน้าทั้งร่างกายก็สั่นไปหมด จนเกือบจะทำให้ชามที่แยกยาเอาไว้คว่ำลง แต่โชคดีที่อิ๋นจื่อจางความรู้สึกไวจึงคว้าเอาไว้ทัน

“เจ้า เมื่อวานเจ้ากินยาที่ไร้คุณภาพเข้าไป ดังนั้นวันนี้ก็เลยพ่นยาพวกนี้ออกมาหรือ?” จูจูคิดทบทวนเรื่องเมื่อวานอย่างละเอียดพลางคาดเดา

เจ้าหมูน้อยก็พยักหน้าจนตัวสั่นด้วยอาการมีความสุขอีกครั้ง

หวา! เก็บสิ่งของมีค่าได้ เจ้าหมูน้อยสามารถทำให้ของที่ไร้ประโยชน์กลายมาเป็นของล้ำค่าขนาดนี้ แน่นอนว่าเจ้าหมูนี้เป็นสิ่งมีชีวิตที่เป็นแหล่งขุมทรัพย์จริงๆ จูจูกำลังอยู่ในอาการที่มีความสุขมาก ขณะนั้นไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องดีๆ แบบนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเอง

อิ๋นจื่อจางเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง พลางถามเจ้าหมูน้อยว่า “ในท้องของเจ้ายังมีอะไรอีกไหม? พ่นออกมาให้ดูทั้งหมดหน่อยซิ?”

แค่เขาพูดออกมา เจ้าหมูน้อยก็กลัวจนตัวสั่น มันกลิ้งและวิ่งมาทางจูจู ทำให้อิ๋นจื่อจางโมโห พลางหนีบหูของมันไว้แล้วคำรามว่า “วิ่งทำไม วิ่งอีกทีข้าจะจับเจ้าทำหมูพะโล้แน่”

เจ้าหมูน้อยร้อง “อ๋าอ๋า” เพื่อขอให้จูจูช่วย จูจูรู้สึกปวดใจจึงช่วยมันออกมาจาก ‘กรงเล็บปีศาจ’ ที่กำลังหนีบหูของมัน พลางพูดอย่างอ่อนโยนว่า “ถ้าในท้องเจ้ามียาวิเศษอยู่ก็คายออกมาเถอะ เขาดุมากเลยนะ…”

หนึ่งคนและหนึ่งตัวมองหน้ากันอย่างกล้ำกลืน เจ้าหมูน้อยใช้ขาหน้าทั้งสองที่ทั้งเล็กและสั้นของมันจับโต๊ะเอาไว้ ใช้แรงบีบร่างกายตัวเองแต่ไม่มีใครมองออก เพื่อเตรียมตัว หลังจากนั้นก็ “พรวด!” ส่งเสียงและพ่นออกมาใส่ชามที่ว่างเปล่าอย่างเต็มที่

เป็นการพ่นออกมาอย่างเต็มที่จริงๆ! แค่ครั้งเดียวก็พ่นยาออกมาจากปากร้อยกว่าเม็ด ภายในพริบตานั้นยาก็เต็มชาม  อิ๋นจื่อจางและจูจูถูกเหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้าทำให้ตกตะลึงอ้าปากค้าง

จำนวนที่เจ้าหมูน้อยพ่นออกมา รวมกับที่มันพ่นออกมาเมื่อคืนนั้นก็ใหญ่กว่าหัวของมันเสียอีก มันทำได้อย่างไรเนี่ย? ช่างเหลือเชื่อจริงๆ!

อิ๋นจื่อจางอุ้มเจ้าหมูขึ้นมาดูพลางพลิกไปพลิกมา ทันใดนั้นเจ้าหมูน้อยก็ตื่นตระหนกพลาง ต่อสู้ดิ้นรน อิ๋นจื่อจางถือว่ามันตัวเล็กไม่น่ากลัว และยิ่งออกแรงบีบมันแรงขึ้น โศกนาฏกรรมจึงเกิดขึ้น…

เจ้าหมูน้อยตัวสั่นเล็กน้อย หลังจากนั้นส่วนล่างของร่างกายมัน บนเสื้อผ้าของอิ๋นจื่อจางก็มีก้อนสีเหลืองๆ ดำๆ เต็มไปหมด

ภายในห้องทั้งสองคนและหนึ่งตัวต่างตกตะลึง จูจูเป็นคนแรกที่มีปฎิกิริยาตอบสนองนางคว้าเจ้าหมูน้อยไว้แล้วหันหลังวิ่งออกไป อิ๋นจื่อจางทั้งเดือดดาลและสะอิดสะเอียน สะบัดชุดเพื่อนำของที่ติดอยู่ที่เสื้อผ้าให้ร่วงลงพื้น พลางตะโกนว่า “เอาเจ้าหมูสมควรตายนั่นมาให้ข้า ข้าจะจับมันปิ้งซะ!”

……..

จูจูเพิ่งจะเริ่มงานวันแรกก็วุ่นวายขนาดนี้ตั้งแต่เช้า

หลังจากนั้นนางก็นำเจ้าหมูน้อยไปแอบไว้ที่โพรงต้นไม้ที่บ่อน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ แล้วตัวนางก็ไปขอโทษขอโพยอิ๋นจื่อจาง พูดจนนับครั้งไม่ถ้วนถึงจะทำให้คุณชายใหญ่ยอมกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านตนเอง

จูจูรีบทำอาหารเช้าจนหัวหมุน หลังจากรออิ๋นจื่อจางกินเสร็จ ก็รีบแนะนำอย่างประจบประแจงว่า “  เจ้าไม่ใช่ต้องฝึกบำเพ็ญตบะหรือ? เอายาพวกนี้ไปด้วยก็ดีเลย ทุกคนในภูเขาญาณศักดิ์สิทธิ์นี้จะมีใครที่เห็นยาพวกนี้เป็นขนมได้เหมือนเจ้าอีก ไม่มีอีกแล้ว”

นางนับเรียบร้อยแล้วว่า ยาล้างสิ่งโสมมนั้นมีสามร้อยยี่สิบแปดเม็ด และมียาฟื้นฟูพลังอีกหนึ่งร้อยสิบสองเม็ด ยาฟื้นฟูวิญญาณอีกแปดสิบเม็ด ยังมียาอดอาหาร ยาจิตใจสงบและยาคุณภาพต่ำอีกกว่าเจ็ดแปดชนิด ต่างเหมาะสมให้ผู้ฝึกพลังใช้ และคุณภาพยังดีจนน่าแปลกใจ

อิ๋นจื่อจางคิดถึงฉากที่เจ้าหมูน้อยนั้นพ่นยาออกมาอย่างสุดกำลังก็รู้สึกสะอิดสะเอียนมาก ส่ายหน้าไปมา ถ้าหากยังไม่สามารถกำจัดความรู้สึกนี้ไปได้ กินลงไปคงมีแต่ผลร้ายไม่มีผลดี

จูจูมองเห็นท่าทางของเขาก็รู้ได้ทันทีว่าเขารู้สึกเช่นไร จึงดึงชายเสื้อของเขาพลางพูดว่า “งั้นข้าเอายาพวกนี้ไปแลกกับยาของผู้ปรุงยาคนอื่นมาให้เจ้าดีไหม?”

นี่เป็นวิธีเดียวที่เหลืออยู่ แต่แค่การที่นำยาคุณภาพสูงไปแลกกับยาคุณภาพกลางหรือแม้กระทั่งคุณภาพต่ำนั้น ช่างขาดทุนย่อยยับเลยจริงๆ

อิ๋นจื่อจางโบกมือพลางพูดว่า “ข้าลองคิดดูอีกที ถึงยังไงก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร เหอะ ถูกเจ้าทำแบบนี้มันมีผลกระทบต่อจิตใจข้า อย่างน้อยอีกสองสามวันข้าถึงจะบำเพ็ญตบะได้ใหม่อีกครั้ง ตอนนี้ท่านอาจารย์สองน่าจะกลับมาแล้ว พาญาติของเจ้าแล้วก็สมุดที่จดบันทึกไว้ช่วงสองสามเดือนนี้ไปพบอาจารย์ แล้วก็ถามเรื่องญาติของเจ้าให้ละเอียดด้วย”

จูจูรู้ว่าเขาเจตนาเรียกนางและเจ้าหมูน้อยเป็นญาติกันแสดงออกถึงความไม่พอใจมาก แต่นางเองก็จนปัญญา จึงทำได้เพียงเชื่อฟัง

ระหว่างทางที่เดินไปจูจูก็คิดคำถามขึ้นมาได้ข้อหนึ่ง “อาจารย์จะต้องลงจากภูเขาทุกสามวัน ดูลึกลับมาก เขาไปทำอะไรกันแน่?”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว