Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อีกคนก็เพื่อนรัก อีกคนก็รักที่สุด (แก้ไขคำ)

ชื่อตอน : อีกคนก็เพื่อนรัก อีกคนก็รักที่สุด (แก้ไขคำ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 32.9k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 13 พ.ค. 2561 03:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อีกคนก็เพื่อนรัก อีกคนก็รักที่สุด (แก้ไขคำ)
แบบอักษร

สองปีผ่านไป...

พิณแพรใส่ต่างหูไข่มุกอีกข้างเสร็จ...เธอลุกขึ้นตรวจดูความเรียบร้อยชุดเดรสที่สวมอยู่ ท้าวเอวบิดตัวซ้ายขวา เนื้อเอวเริ่มหนาออกข้างมากขึ้นแล้ว หนึ่งปีหลังมานี้กับน้ำหนักที่กลับมาเท่าเดิม เธอแทบไม่ได้เข้าฟิตเนส เธอไม่อยากมีเวลามากนัก เธออยากสนใจแต่งานที่พ่อป้อนให้อย่างเต็มที่ พิณแพรหยิบกระเป๋าเดินออกจากห้อง..ลงมาเจอพ่อกับแม่ที่นั่งอยู่บนโต๊ะอาหาร

“เพลงมากินข้าวกับแม่ก่อนลูก”

“ไม่ทันค่ะแม่...เช้าเพลงมีอบรมผู้บริหาร บ่ายสัมภาษณ์ลงหนังสือธุรกิจวันนี้”เธอบอกคนเป็นแม่

“หิวแย่เลย”

“เดี๋ยวมีเบรคค่ะ ค่อยแวะทานอะไรอร่อยๆก่อนไปสัมภาษณ์”เธอบอก

“ลูกพ่อเก่งขึ้นแล้วน้าา ฮึม!. ปีเดียวช่วยงานพ่อได้ทุกอย่าง”คุณสรยุทธเอ่ยปากชม

“โห่...ไม่หรอกค่ะพ่อ ยังห่างไกลพ่อมากก สู้ไม่ได้สักนิดค่ะ”เธอพูดหยอด ทั้งสามจึงพากันหัวเราะชอบใจ

“พ่อได้ยินมาว่า ลูกรับจั่นมาทำงานรึ?!”คุณสรยุทธถาม

“ค่ะ...ลูกสงสารเธอหน่ะค่ะ...ตกงานบริษัทเจ๊ง เธอเป็นคนเก่งนะคะ พ่อไม่ต้องห่วง เพลงเชื่อว่าจั่นทำงานได้แน่นอน”เธอบอกกับพ่ออย่างนั้น

“ไอ้เรื่องทำงานพ่อไม่ว่า ตำแหน่งsup จะไหวหรอลูก เดี๋ยวจะเป็นขี้ปากพนักงานคนอื่นเค้าได้”คุณสรยุทธท้วงถาม ตามด้วยคุณเพียงแขที่ร้องทักท้านอีกคน

“แม่ว่าเพลงตามใจจั่นมากไปนะ ให้ทำเอกสารงานออฟฟิตก็พอ ไม่งั้นลูกอาจเสียลูกค้าก็ได้นะลูก”คุณเพียงแขพูดด้วยความเป็นห่วง

“โธ่แม่คะ...ถึงจั่นจะใหม่ แต่ทำได้แน่ค่ะรับรอง”เธอยืนยัน

“งั้นตามใจลูกก็แล้วกัน มีไรให้พ่อช่วยก็บอกนะ อย่าแบกรับไว้คนเดียว”คุณสรยุทธพูด พิณแพรพยักหน้ารับยิ้มให้พ่อแม่ด้วยความสบายใจ

“งานหมั้นใกล้จะถึงแล้ว...ลูกไม่ลงคอรสเจ้าสาวไว้บ้างล่ะลูก ให้เด็กๆดูแลผิวพรรณขัดสีฉวีวรรณให้ผ่องๆเข้าไว้เป็นดี”คุณเพียงแขกล่าวขึ้น

“ไม่ค่ะ...เพลงไปก่อนนะคะแม่ เย็นนี้ไม่ต้องรอทานข้าวนะคะ เพลงนัดพี่กฤษไว้”เธอพูดจบก็เดินออกจากบ้าน ตรงดิ่งไปที่รถแล้วขับออกจากบ้านไป

.......................

คอนโด

เรือนหอที่พึ่งสร้างเสร็จ...

ในห้องหอ...บนเตียงที่ถูกห่อหุ้มไปด้วยพลาสติก ...ยังไร้ร่องรอยแกะรื้อ

ภาพหญิงร่างระหงทาบทับบนตัวชายหนุ่ม ควบโยกโบกสะบัดผม...สุดมันส์

“อ้าส์...พี่กฤษ จั่นเสียว”เธอพูดไปกระแทกซอยบั้นเอวใส่เค้าไม่ยั้ง โดยที่เค้าคุมการโยกควบจากเธออยู่

“พี่ก็ใกล้ถึงแล้วจ๊ะ...เร่งเลยสิจ๊ะที่รัก”เค้าพูดแค่นั้น เธอก็ใส่ไม่ยั้งจนทั้งคู่ถึงจุดสุดยอด ร่างทั้งคู่กระตุกเกร็งรับความเสียวของกันและกัน

“พี่กฤษ จั่นถึงแล้วค่ะ”เสียงหวานๆครั้งสุดท้ายก่อนที่เธอจะหมดแรงฟลุบลงที่อกล่ำเค้า ส่วนท่อนล่างหน่ะหรอ....

“ค้างไว้แบบนี้ตลอดไปก็ดีเหมือนกันนะจั่นว่ามั้ย”สุรกฤษเย้าแหย่จักจั่น

“จะดีหรอคะพี่กฤษ เดี๋ยวเจ้าสาวคนสวยจะหึงเอานะคะ”จักจั่นลูบไล้ขนที่หน้าอกเค้าไปมา

“เพลงไม่ว่าพี่หรอก...เค้าตามใจพี่ทุกอย่าง ชี้นกเป็นนก...ขนาดชี้เป็ดยังว่าเป็นกระรอก เพลงยังเชื่อที่พี่บอกเลย นับกระสาอะไรกับ...”เค้าหยุดแค่นั้น หากจักจั่นตีเอาที่ไหล่กว้างเบาๆ

“ทะลึ่งละพี่กฤษ....ไปค่ะไปแต่งตัวดีกว่านะ เดี๋ยวเพลงคงใกล้มาถึงละ เมื่อชั่วโมงที่แล้วบอกจั่นว่าเพิ่งแยกกับทีมสัมภาษณ์”จักจั่นลุกออกจากพันธการรักของเค้า ก่อนเดินไปหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่

“หึ!...เพลงทำตัวไม่เหมือนชาวบ้านเค้าไม่เหมือนจั่นสักนิด”เค้าบ่นอุบ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที

“ยังไงคะ?”

“ปล่อยเนื้อปล่อยตัวปล่อยให้ตัวเองอ้วนอีกเหมือนเดิม ทั้งๆที่เพลงเคยลดน้ำหนักเพื่อพี่มาแล้ว น่าจะดูแลตัวเองให้ตลอด ปล่อยตัวขนาดนั้นหนังสือยังกล้าเชิญไปลงทำไมไม่รู้”

“เพลงเค้างานเยอะค่ะ ไม่มีเวลาว่างจะดูแลออกกำลังกายนักหรอก เพลงเค้าชอบกินพี่กฤษก็รู้ ตั้งแต่เรียนล่ะ ปล่อยให้เพลงเค้ามีความสุขแบบนั้นก็ปล่อยเค้าเถอะค่ะ เราก็มีความสุขในแบบของเรา วินๆทั้งคู่ไงคะพี่กฤษ”จักจั่นแต่งตัวเสร็จก็เดินมานั่งตักสุรกฤษที่ขอบเตียง กอดยั่ว จูบปากเเล้วจ้องหน้าเค้าไว้

“รู้ใจพี่ที่สุด...จั่นยอดรักของพี่ อีกหน่อยพี่ได้เงินจากเพลงมากขึ้น เราจะเอาไปซื้อบ้านหลังใหญ่ของเรากันนะ หึ้ม...ดีมั้ย”เค้าพูดสวมกอดเธออย่างรักใคร่

“ค่ะ...ถึงตอนนั้นเราคงมีความสุขกันทั้งวันทั้งคืนและตลอดไป”ทั้งคู่ซบอิง นั่งหันหลังให้ประตูห้อง ยิ้มเชื่อมหวานให้กันอีกครั้ง ก่อนมองออกไปนอกหน้าต่าง หาได้ยินคนเปิดประตูเข้ามาไม่

เรียกแล้วเคาะแล้วไม่ตอบรับ กดรหัสผ่านเสร็จปั๊บ...สาวร่างอวบในชุดเดรส ก็ค่อยๆเดินเข้ามา ผ่านไปทุกห้องๆก็ไม่เจอ ผ่านห้องนั่งเล่นก็บังไร้วี่แวว จนมาถึงหน้าห้องนอนที่เปิดแง้มอยู่

“ตอนนี้เพลงรับจั่นเข้าทำงานแล้ว...อีกหน่อยเราคงมีเวลาเจอกันมากขึ้น”จักจั่นพูดกับคู่หมั้นเพื่อนแบบนั้น

“ก็ดีนะ...พี่จะได้มีกำลังใจ และก็จะได้ออกกำลังกายก่อนทำงานด้วย”คู่หมั้นพิณแพรพูดเสร็จ ก็หันมาหอมผมจักจั่นเบาๆ ก่อนจะเลื่อนไปจูบปาก แลกลิ้นกันบนเตียงนั่น

พิณแพรเห็นทุกฉากทุกตอน ยกมือปิดปาก ...ก่อนจะค่อยๆถอยหลังออกห่าง แล้วออกจากเรือนหอของตัวเธอเองไป

พี่กฤษแค่เล่นๆใช่มั้ย ไม่ได้คิดจริงจังอะไรใช่มั้ย เธอจะโทษพี่กฤษคงไม่ได้ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอไม่เคยยอมให้ว่าที่เจ้าบ่าวได้ลิ้มรสความหวานหอมจากเธอได้สักที อย่างมากก็แค่จับมือ โอบไหล่ ... ถ้าแต่งงานพี่กฤษ์ผู้ชายก็คงเลิกเจ้าชู้และทิ้งจักจั่นไปเอง ใจเย็นๆไว้พิณแพร มือไม้ที่สั่น ออกจากลิฟท์แล้วเดินตรงกลับมานั่งในรถคันหรู หยิบมือถือกดเบอร์เพื่อนสาวทันที

“จั่นอยู่ไหนหรอ”เธอถามเพื่อนสาว

“เพลงล่ะอยู่ไหน”เพื่อนสาวย้อนถามคำถาม....ที่เธอไม่อยากตอบเท่าไรนัก

“เพลงอยู่บนรถ”พิณแพรบอก

“งั้นหรอ พอดีจั่นรอเพลงที่ล๊อบบี้เห็นทุ่มนึงแล้วว่าจะกลับก่อน จั่นเจอพี่กฤษด้วยนะ กำลังขึ้นไปหาเพลงที่ห้องพอดีนัดกันไว้ไม่ใช่หรอ”

“อืม”

“งั้นวันนี้จั่นขอตัวกลับก่อนนะ ไม่อยากเป็นกขค โทษทีนะตอนแรกว่าจะรอ”จักจั่นบอก ขอโทษขอโพยยกใหญ่

“ไม่เป็นไร ได้...ยังไงก็ได้แล้วแต่จั่น เอาที่จั่นสบายใจ รีบกลับบ้านเถอะดึกแล้ว เดี๋ยวรถติด”พิณแพรพูดพยายามให้เสียงเป็นปกติที่สุด

“พรุ่งนี้จั่นจะไปทำงานละนะ”

“อืม”

“แค่นี้นะเพลง”

.....................

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

ห้องทำงานพิณแพร

“ไม่ไปส่งพี่จริงๆหรอเพลง”สุรกฤษทำเสียงอ้อนใส่พิณแพรที่เงยหน้าขึ้นมอง ส่ายหัวแล้วยิ้มให้นิดๆ

“มัวมาทำอะไรอยู่...ไม่รีบไปขึ้นเครื่องอ่ะ ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวเพลงจัดการแจกการ์ดบางส่วนเอง ไม่ต้องห่วงนะคะพี่กฤษ”เธอบอกว่าที่เจ้าบ่าว

“พี่ไม่อยากไปไกลๆเพลงเลย คิดถึง”เค้าหยอดคำหวานอีกแล้ว

“รีบเรียนแล้วรีบกลับมาช่วยเพลงและพ่อนะคะ พ่อตั้งใจอยากให้พี่กฤษเรียนระดับสูงเลย ต่อไปก็ขึ้นแทนเพลงกับพ่อได้ แล้วเพลงก็เชื่อว่าพี่กฤษต้องทำได้ค่ะ”เธอพูดจบ สุรกฤษนื่นมือมากุมมืออวบๆไว้ทันที

“ขอบคุณที่เชื่อใจและไว้ใจพี่นะ พิณแพร พี่สัญญาว่าจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุดค่ะ”เค้ายิ้มหวานใส่เธอ

“ค่ะ...ไปเถอะค่ะ รถรอแย่แล้ว”เธอคะยั้นคะยอเค้า

“เห็นเพลงว่าจั่นมาทำงานได้อาทิตย์แล้วไม่ใช่หรอ ทำไมวันนี้ไม่เห็นหน้าเลยล่ะ”สุรกฤษถาม

“จั่นกลับบ้านต่างจังหวัดค่ะ เห็นบอกแม่ไม่ค่อยสบาย กลับมาอีกทีคงอาทิตย์หน้ามั้งคะ”เธอพูดจบ สุรกฤษพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

“งั้นพี่ไปก่อนนะเจ้าสาวของพี่”

“โชคดี เดินทางปลอดภัยนะคะพี่กฤษ”

“จ๊ะ”เค้าจูบมืออวบๆก่อนเดินออกจากห้องไป พิณแพรส่ายหัวในความอ้อนของเค้า ก่อนจะก้มหน้าทำงานต่อไป

สองชั่วโมงต่อมา...

เสียงมือถือที่ตั้งเวลาไว้เตือนดัง เธอเลยหยิบมาดู

“นี่กี่โมงแล้วเนี่ย ตายละใกล้ละนี่นา ทำงานลืมเวลาเพลินไปเลย ป่านนี้มารอกันแล้วมั้ง”พิณแพรบอกกับตัวเองปิดโนตบุ๊ค หยิบกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องทำงานไป

................

ร้านอาหาร

“ขอบใจมากนะแก อุตส่าห์พาพวกฉันมาเลี้ยง”เพื่อนสาวในกลุ่มต่างขอบคุณยกใหญ่

“ไม่เป็นไรแก สบายมาก คืองี้พวกแก ฉันก็คบพี่กฤษมานานแล้วใช่ปะ ?!”พิณแพรจุดประเด็นสำคัญขึ้น

“ก็ใช่ทำไมหรอ”สาวๆถามกันระงม

“อย่าบอกนะว่าแก....”เพื่อนคนนึงเอ่ย

“อีกสองเดือนฉันจะหมั้นกับพี่กฤษแล้วแก ไปนะ”

“เฮ้ย จริงดิแก”

“อืม...”

“ดีใจด้วยนะเพลง”เพื่อนๆต่างแย่งกันพูดแสดงความยินดี จนพิณแพรหัวเราะชอบใจ

“เออ แกเพื่อนรักแกไม่มาด้วยหรอจ๊ะ”เพื่อนคนนึงในกลุ่มถาม

“อ๋อ...จั่นกลับบ้านต่างจังหวัดน่ะ อาทิตย์หน้าก็กลับมาทำงานแล้ว เห็นว่าแม่ไม่สบาย”เพลงอธิบาย

“งั้นหรอ ดีจังเลยเนอะ ฉันอิจฉายัยจั่นอ่ะ มีแกที่รักและดีกับมันขนาดเนี่ย”เพื่อนคนนึงกล่าว

“ช่ายๆๆๆจั่นโชคดีเนอะ ที่มีเพื่อนรักอย่างแก” สาวๆทั้งหมดพากันเห็นด้วย คุยไปคุยมาก็เปลี่ยนเรื่องคุยไปร้อยแปด คุยกันไปกินอาหารกันไป...อย่างออกรสออกชาติ

“ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ วันนี้วันมามากอ่ะ”เพื่อนๆพยักหน้า พิณแพรลุกจากโต๊ะเดินเกือบไปถึงห้องน้ำ นึกได้ว่าลืมของสำคัญ(ผู้หญิงๆ)ในกระเป๋า เลยเดินวนกลับมาที่โต๊ะอีกรอบ หากต้องสะดุดหู แล้วยืนฟังข้างๆเสาที่บังอยู่นั่น

“สงสารยัยเพลงนะ มันคงไม่รู้ว่าเพื่อนรักมันสวมเขาให้ตั้งแต่สมัยปีสามปีสี่โน้น”

“ชู่ๆ เหยียบไว้เลยนะ อีจักจั่นกับไอ้พี่กฤษมันแอบเอากันมาตั้งไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่แล้ว ยัยเพลงสิเฮ้อ หลงไอ้พี่กฤษหัวปักหัวปำอยู่ได้”เพื่อนคนนึงพูด

“จริง แต่ตอนแรกฉันก็รู้มาแค่ว่าสองคนนี้กิ๊กกันเล่นๆไม่นึกว่าจะ....”อีกคนก็เมาท์ตาม

“อร๊ายยแก....ท๊อปซีเครทเลยนะแก ชู่ๆๆเหยียบเลยนะ ยัยจักจั่นมันอ้อนยัยเพลงจนได้งานทำ แถมอ่อยให้พี่กฤษเอามันแทบทุกคืน เพื่อนต่างกลุ่ม ทั้งสนิท ไม่สนิท ที่คณะต่างคณะ เค้าลือกันให้แซ่ด”

“ต๊ายยย จริงดิไม่น่าเชื่อเลยเนอะทำยัยเพลงลง”

“แล้วใครจะกล้าบอกยัยเพลงล่ะทีนี้ ถ้ารู้ว่าผู้ชายที่มันจะหมั้นด้วย ไปนอนเอากะเพื่อนเจ้าสาวทุกวัน”

“นั้นสิๆ”

“นี่พวกแก ดูในอินตราแกรมเมื่อชั่วโมงก่อน ดูอียัยจั่นสิ ต๊ายถ่ายรูปเหมือนกำลังจะขึ้นเครื่องไปต่างประเทศ”

“ไหนยัยเพลงว่าไปต่างจังหวัดไง”เพื่อนคนนึงค้าน

“อึ๋ยแก ในรูปมันกอดผู้ชายจากด้านหลัง”

“ไหนๆใครอ่ะแกดูดิๆ”เพื่อนสาวพากันขอดู

“เฮ้ยนี่มัน...พี่กฤษไม่ใช่หรอวะ อย่าบอกน่าว่าแอบไปด้วยกัน”สาวๆในกลุ่มต่างเม้าท์มอยกันอย่างสนุกปาก จนพิณแพรทนไม่ไหวตัดสินใจเดินตรงเข้าไปที่โต๊ะ หยิบกระเป๋าขึ้นสะพาย ลาเพื่อนๆกลับทันที

“คุยไรกันอยู่น่าสนุกเชียว ฉันเข้าห้องน้ำเสร็จแล้ว ว่าจะกลับละพวกแกมีงานทำต่อ ตามสบายนะพวกแกฉันเลี้ยงเองนะ”พิณแพรยิ้มหวานๆ ก่อนโบกมือลาเพื่อนๆออกมา ไม่ทันเดินออกมาพ้นโต๊ะดี...

“เพลงจะได้ยินพวกเราป่าววะแก...”เพื่อนคนนึงพูดขึ้น

“ไม่หรอกแก เสียงเพลงในร้านกลบเสียงพวกเราอยู่ คิดมากแก”สาวๆในกลุ่มพูด

พิณแพรได้ยินแค่นั้นก็รีบจ้ำๆออกมา ความรู้สึกมันถาโถม ใจเต้นแรงยิ่งกว่ากลองชุดใหญ่ โกรธจนตัวสั่น โมโหสุดกำลัง

แต่สุดท้ายก็ทำอะไรใครไม่ได้อยู่ดี

อีกคนก็เพื่อนรัก อีกคนก็รักที่สุด....

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว