[ตอนที่1:ห้องลองเสื้อหมายเลข 0]
-
✨
-
📖
-
วันนี้คือวันเริ่มฝึกงานวันแรกที่ VALERIA แบรนด์แฟชั่นไฮเอนด์ที่ฉันใฝ่ฝันอยากเข้าที่สุดในชีวิต! 😭✨
-
ผิง:ในฐานะเด็กฝึกงานฝ่ายประสานงานแฟชั่น ฉันต้องทำให้ดีที่สุด สู้เพื่อเงินก้อนมารักษาน้องสาวให้ได้ ผิงทำได้! ✌️
-
. . .
-
บริษัทแบรนด์แฟชั่นไฮเอนด์ (เสื้อเชิ้ต/ชุดชั้นน้ำ/เครื่องหนัง)
-
𝐕𝐀𝐋𝐄𝐑𝐈𝐀
-
หน้าเคาน์เตอร์ต้อนรับของบริษัท
-
ผิงเอ่อ... สวัสดีค่ะ
-
ผิงพี่คะ หนูเป็นเด็กฝึกงานคนใหม่ที่นัดรายงานตัวกับฝ่ายบุคคลวันนี้ค่ะ
-
พนง.อ๋อ น้องที่มาประสานงานแฟชั่นใช่ไหมคะ?
-
ผิงใช่ค่ะ
-
พนง.ฝ่ายบุคคลแจ้งไว้แล้วค่ะ ขึ้นลิฟต์ไปชั้น 4 เลยนะ เดินไปสุดทางจะเจอห้อง สตูดิโอและห้องลองเสื้อผ้า ไปรายงานตัวที่นั่นได้เลยค่ะ
-
ผิงขอบคุณมากค่ะ 🙏
-
ชั้น4
-
ผิงแย่แล้ว ชั้น 4 ของที่นี่มันจะ กว้างไปไหนเนี่ย โว้ยยย
-
ผิงเดินวนจนมึนหัวไปหมดแล้ว โซนซ้ายหรือโซนขวาวะ 😭
-
ผิงพี่เขาบอกว่าเดินสุดทาง...
-
ผิงอ๊ะ! เจอประตูห้องลองเสื้อแล้ว แปะป้ายไว้ว่า Fitting Room
-
ผิงแต่ทำไมไม่มีเลขห้องหว่า?
-
ผิงช่างเถอะ รีบเข้าไปก่อนจะสายดีกว่า
-
ผิง//ผลักประตู
-
ผิง💭:แปลกมาก... ทำไมห้องลองเสื้อห้องนี้มันมืดจัง
-
บรรยากาศภายในห้องเปิดแค่ไฟสลัวๆ โทนสีแดงดาร์กๆ แอร์เย็นเฉียบ แถมบนราวแขวนเสื้อผ้า ไม่มีชุดเดรสหรูๆเลย มีแต่... ชุดหนังรัดรูป ปลอกคอ เข็มขัดเส้นหนาๆ แล้วก็….
-
ผิง💭: นั่นมัน... แส้เหรอ?!
-
ผิง💭:นี่มันห้องแฟชั่นแนวไหนกันเนี่ย...
-
กริ๊ก... เสียงล็อกประตูอัตโนมัติดังขึ้นจากด้านหลัง
-
ผิง//สะดุ้ง
-
ผิงขะ... ขอโทษค่ะ มีคนอยู่ข้างในด้วยเหรอคะ?
-
ท่ามกลางความมืด สตรีลึกลับในชุดสูทสีดำสนิท ค่อยๆ ก้าวเท้าก้าวออกมาจากมุมมืด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นบุหรี่ลอยมาเตะจมูก ใบหน้าสวยคม นัยน์ตาเรียวดุคู่นั้นจ้องมองผิงตั้งแต่หัวจรดเท้า
-
ริสามาสายนะ...
-
ผิงคะ?
-
ริสาเลิกทำหน้าเลิ่กลั่กตาซื่อแบบนั้นได้แล้ว
-
ริสารู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอว่าเดินเข้ามาในห้องนี้ต้องเจออะไร😏
-
ผิงเอ๋? คือหนู… หนูแค่จะมารายงานตัว...
-
ริสาเดินเข้ามาประชิดตัว จนผิงหลังชนฝาผนัง มือเรียวสวยเอื้อมมาเชิดคางยัยเด็กดื้อขึ้นมาสบตา
-
ริสาไม่ต้องพูดมาก
-
ริสาถอดเสื้อผ้าออกให้หมด
-
ริสาแล้วขึ้นไปคุกเข่ารอฉันบนโซฟาซะเด็กใหม่
-
ผิงยืนตัวสั่นพั่กๆ หน้าแดงแจ๋จนถึงใบหู ทั้งช็อก ทั้งอาย ที่จู่ๆ ก็โดนผู้หญิงแปลกหน้าหุ่นแซ่บหน้าดุสั่งให้ถอดเสื้อผ้า
-
ผิงนี่มันบ้าอะไรเนี่ย😠
-
ผิงคุณเป็นใครคะเนี่ยจู่ๆ มาสั่งให้คนอื่นถอดเสื้อผ้า บ้าหรือเปล่าหนูไม่ถอดค่ะ!
-
ริสา🤨
-
ริสาหึ... เล่นบทเด็กใสซื่อประท้วงงั้นเหรอ?
-
ผิงคะ?
-
ริสาเอเจนซี่ไม่ได้บอกรึไงว่างานลับของฉันห้ามเถียง
-
ผิงเอเจนซี่อะไร หนูเป็นเด็กฝึกงานค่ะ
-
ผิงแล้วหนูก็ไม่ทำงานบ้าๆ บอๆ อะไรนี่ด้วย ถอยไปเลยนะ หนูจะออกจากห้องนี้!
-
ผิงพยายามจะผลักอกคุณริสาออก แต่อีกฝ่ายจับข้อมือผิงล็อกไว้กับผนังทันที
-
ริสาดื้อหรอคะ
-
ริสากระซิบชิดใบหูจนผิงขนลุกซู่
-
ริสากล้าปฏิเศษฉัน... รู้ไหมว่าที่นี่ไม่มีใครกล้าขึ้นเสียงใส่ ริสา วาเลเรีย แม้แต่คนเดียว
-
ผิงเบิกตากว้าง ใจร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม
-
ผิงวะ... วาเลเรีย คุณคือ... ท่านประธาน?!
-
ริสาเออสิ แล้วเธอคิดว่าใคร?
-
ริสาในเมื่อรับเงินมัดจำห้าแสนไปแล้ว ก็อย่ามาเล่นตัวหน่อยเลย
-
ริสาหน้าตาดูซื่อๆ แต่ดื้อตาใสชะมัด
-
ผิงเงินห้าแสนอะไรคะ?
-
ผิงหนูก็แค่เดินหลงเข้ามา หนูนัดรายงานตัวฝึกงานวันนี้
-
ผิงไม่ได้รู้เรื่องเงินห้าแสนอะไรเลยนะคะ คุณริสา ปล่อยหนูเถอะค่ะ😭
-
เขาชะงักไปนิดนึง สายตาคมกริบไล่มองป้ายชื่อพนักงานฝึกงานที่อกเสื้อของผิง... ก่อนจะรู้ความจริงว่าจับผิดคน
-
ริสาหือ เด็กฝึกงาน หลงเข้ามา?
-
ผิงใช่ค่ะ ปล่อยได้รึยังคะ
-
ยอมปล่อยข้อมือผิง แต่ยังเอาตัวยืนบังประตูไว้ไม่ให้หนี
-
ผิงแล้วห้องนี้มันห้องอะไรเนี่ย ทำไมมันมีแต่ของแปลกๆ
-
ริสาห้องลองเสื้อคอลเลกชั่นพิเศษไง
-
ริสาแต่เอาเถอะ ในเมื่อเธอรู้ความลับของห้องนี้แล้ว
-
ริสาและฉันก็กำลังต้องการคนช่วยงานส่วนตัวที่ไว้ใจได้พอดี
-
ผิงงานส่วนตัว
-
ผิงงานอะไรคะ?
-
ผิงหนูมาฝึกงานแฟชั่นปกตินะคะ
-
ริสาแลกกับเงินก้อนโตที่จะช่วยรักษาน้องสาวเธอได้ทันที สนใจไหมล่ะ
-
ผิงคุณรู้ได้ยังไงว่าน้องหนูป่วย
-
ริสาฉันเป็นเจ้าของ VALERIA ประวัตินักศึกษาฝึกงานทุกคนทำไมฉันจะไม่รู้😏
-
ริสาข้อเสนอของฉันง่ายมาก ฉันจะส่งสัญญาจ้างฉบับพิเศษให้เธอทางแชทคืนนี้
-
ริสาต่อหน้าพนักงานคนอื่น เธอคือเด็กฝึกงานธรรมดา
-
ริสาแต่ถ้าวันไหนฉันส่งรหัสลับคำว่า Collection 00เข้าไปในแชทเธอ
-
ริสาแปลว่าคืนนั้นเธอต้องล็อกประตูห้องนี้ แล้วมาทำหน้าที่ผู้ช่วยส่วนตัวของฉันหลังเวลา 18.00 น. ทันที
-
ผิงละ... แล้วหนูต้องทำอะไรบ้างในคอลเลกชั่น 00 ที่ว่านั่น?
-
ริสาเดินเข้ามาประชิดตัวอีกรอบ ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบขู่ยัยเด็กดื้อ
-
ริสาทำทุกอย่างที่ฉันสั่ง โดยไม่มีสิทธิ์เถียง แม้ว่าฉันจะสั่งให้เธอทำอะไรแปลกๆ กับเสื้อผ้าพวกนี้ก็ตาม
-
ผิงเม้มปากแน่น หน้าแดงแจ๋ สายตามองไปที่ราวแขวนชุดเครื่องหนังแสนวาบหวามนั่นและ สลับกับมองหน้าสวยๆ ของคนตรงหน้า
-
ผิงแบบนี้มันมัดมือชกกันชัดๆ เลยนี่คะ
-
ผิงแล้วถ้าคุณสั่งให้หนูทำเรื่องลามกขึ้นมาล่ะ
-
ริสาลามกงั้นเหรอคะ
-
ริสาคิดไปถึงไหนแล้วหืม...
-
ริสาฉันแค่บอกว่าจะให้มาเป็นหุ่นลองเสื้อคอลเลกชั่นพิเศษเฉยๆ เอง
-
ริสาแต่ก็นะ... ถ้าเธอดื้อใส่ฉันมากๆ บางทีฉันอาจจะอยากทำเรื่องลามกแบบที่เธอว่าขึ้นมาจริงๆ ก็ได้
-
ผิงคุณริสา...!
-
ริสาเลิกเถียงแล้วฟังฉันค่ะ เงินห้าแสนที่จะเอาไปรักษาน้องสาวเธอ ฉันพร้อมจะเซ็นอนุมัติให้ทันทีที่เธอตกลงรับข้อเสนอนี้
-
ริสาคิดดูให้ดีนะผิง... ระหว่างยอมทำตามคำสั่งของฉันหลังหกโมงเย็น กับปล่อยให้น้องสาวเธอต้องทนป่วยต่อไปโดยไม่มีเงินรักษา อย่างไหนมันคุ้มกว่ากัน?
-
ผิง...คุณสัญญาจริงๆ นะคะ
-
ผิงว่าถ้าหนูทำตามรหัสคอลเลกชั่น 00 อะไรนั่นแล้ว คุณจะช่วยน้องสาวหนูจริงๆ
-
ริสาคำไหนคำนั้นค่ะ วาเลเรียไม่เคยโกหกใคร
-
ผิงก็ได้ค่ะ หนูตกลง
-
ริสายิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ขยับใบหน้าสวยคมเข้าไปใกล้ จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ที่ข้างแก้มของผิง
-
ริสาดีมากค่ะเด็กดี
-
ริสาในเมื่อตกลงแล้ว งั้นฉันขอชิมมัดจำหน่อยแล้วกันนะ...
-
ผิงอ๊ะ...! คุณจะทำอะไรคะ... 😳
-
ผิงเบิกตาโพลง ขดตัวเกร็งจนหลังแทบทะลุผนัง เมื่อใบหน้าของคุณริสาเลื่อนเข้ามาใกล้ จนปลายจมูกชนกัน
-
ริมฝีปากบางเฉียบเกือบจะแตะลงบนปากของเธออยู่รอมร่อ ผิงได้แต่หลับตาปี๋ด้วยความกลัวผสมความเสียวกระสันทึ่ไม่เคยเจอมาก่อนในชีวิต
-
.
-
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
-
เสียงเคาะประตูห้องลองเสื้อดังขัดจังหวะขึ้นมาอย่างแรง ทำให้ผิงลืมตาพรึบ ส่วนคุณริสาชะงักไปนิดนึงอย่างขัดใจ
-
พนง.ท่านประธานคะ
-
ผิงสะดุ้งสุดตัว รีบใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักอกคุณริสาออกห่างทันที หน้าแดงก่ำลนลานทำตัวไม่ถูก
-
พนง.ท่านคะ
-
ริสาถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างเซ็งๆ ปรับสีหน้ากลับมานิ่งขรึมและทรงอำนาจเหมือนเดิม ในเสี้ยววินาที
-
ริสาเดินไปเปิดประตูสิ แล้วทำตัวตามปกติซะ
-
ผิงรีบลนลานเดินไปเปิดประตูห้องออกทันที
-
พนักงานชะงักไปนิดนึงที่เห็นเด็กฝึกงานหน้าตาตื่นอยู่ในห้องประธาน แต่ก็รีบรายงานงานด่วน
-
พนง.ท่านประธานคะ พอดีคุณพรีมนางแบบเซเลบคนนั้นส่งผู้จัดการส่วนตัวเอาเช็คเงินสดห้าแสนบาทมาคืนให้ที่เคาน์เตอร์แล้วค่ะ
-
พนง.เห็นบอกว่าติดธุระด่วนที่ต่างประเทศ มาเทสต์ชุดคอลเลกชั่นพิเศษให้ไม่ได้แล้วค่ะ
-
ริสามาไม่ได้งั้นเหรอ หึ... ดี
-
ริสางั้นรับเช็คคืนมาเข้าบัญชีกลางของแบรนด์ไว้เลย
-
พนง.ได้ค่ะท่าน แล้วเรื่องนางแบบคนใหม่ที่จะมาเทสต์ชุดแทนล่ะคะ
-
ริสาไม่ต้องหา ฉันได้คนใหม่มาแทนที่เรียบร้อยแล้ว
-
ริสาหมดธุระแล้วก็ออกไปได้แล้ว
-
ริสาฉันต้องการความโปร่งโล่งในห้องนี้
-
พนง.รับทราบค่ะท่าน//ก้มหัว
-
. . .
-
ริสาได้ยินชัดแล้วใช่ไหม
-
ริสาเงินห้าแสนก้อนนั้นมันว่างอยู่ และมันกำลังจะไปอยู่ในบัญชีของเธอเพื่อรักษาน้องสาว
-
ริสาออกไปรายงานตัวที่ฝ่ายบุคคลได้แล้ว
-
ริสาแล้วรอรับแชท Collection 00 จากฉันได้เลย
-
ผิงค ค่ะ
-
. . .
-
หลังจากผิงเดินหน้าแดงแก้มร้อนออกจากห้องลองเสื้อลับ ก็รีบไปรายงานตัวและเซ็นเอกสารฝึกงานที่ฝ่ายบุคคลจนเสร็จเรียบร้อย พอได้ป้ายชื่อมาห้อยคออย่างเป็นทางการ ผิงก็เดินก้มหน้าก้มตามาที่หน้าลิฟต์เพื่อเตรียมตัวกลับบ้าน...
-
ผิง😩
-
ติ้ง!
-
ประตูลิฟต์เปิดออก ผิงเงยหน้าขึ้นมาแล้วก็ต้องใจหายวาบ เมื่อคนทียืนอยู่ข้างในลิฟต์ที่ว่างเปล่านั้น... คือคุณริสา
-
ผิงอ๊ะ... คุณริสา
-
ริสา😏
-
ริสาจะกลับแล้วหรอ เข้ามาสิ หรือว่ากลัวฉัน?
-
ผิงคะ... ใครกลัวคุณกันคะ
-
พอลิฟต์เคลื่อนตัว คุณริสาก็ก้าวเท้าเข้ามาประชิดข้างหลังผิงทันที มือเรียวสวยเอื้อมไปกดปุ่มล็อกลิฟต์เพื่อประวิงเวลา
-
ผิงคุณริสา! จะทำอะไรคะ
-
ผิงนี่มันในลิฟต์บริษัทนะ!
-
เขาไม่ฟังเสียงนกเสียงกา มือเรียวล้วงเข้าไปใต้เสื้อเชิ้ตลูบไล้เอวบางของยัยเด็กดื้อแผ่วเบาจนผิงสะดุ้งตัวโยน แผ่นหลังบางแนบชิดกับอกนุ่มของริสาทันที
-
ริสาก็แค่อยากตรวจสอบสินค้าชิ้นใหม่
-
ริสาดื้อๆ แบบเธอเนี่ย เวลาโดนฉันขยำแรงๆ จะร้องเสียงหลงขนาดไหนกันนะ?
-
ผิงอื้อ... ปล่อยนะคะ
-
ริสาเธอมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน
-
ผิงละ... แล้วทำไมหนูต้องทำตามที่คุณสั่งทุกอย่างด้วย!
-
ริสาเพราะสัญญาคอลเลกชั่น 00 ไงคะ
-
ริสาและข้อแรกที่เธอต้องจำใส่หัวไว้คือ ต่อจากนี้เวลาอยู่ด้วยกันสองคน ห้ามเรียกฉันว่าคุณริสา... แต่เธอต้องเรียกว่านายหญิง
-
ริสาไหนลองเรียกซิคะ
-
ผิงหน้าแดงจนจะระเบิด เม้มปากแน่นด้วยความอาย แต่พอโดนนิ้วเรียวขยำเอวเน้นย้ำอีกทีจนเสียววาบ ท้ายที่สุดก็ต้องยอมแพ้ต่ออำนาจ
-
ผิงนะ... นายหญิง... ปล่อยหนูเถอะค่ะ//เสียงสั่นเครือแผ่วเบา
-
เขาหัวเราะในลำคอด้วยความสะใจอย่างผู้ชนะ และจูบซับที่ซอกคอขาวเนียนไปทีนึงอย่างหมั่นเขี้ยว
-
ริสาหือ เสียงหวานใช้ได้เลยนะคะ
-
ริสาจำไว้นะว่าต่อจากนี้เธอต้องเชื่อฟังแค่นายหญิงคนเดียว
-
ติ้ง!
-
ริสาสะบัดมือออกและถอยไปยืนนิ่งเนี้ยบหรูหราเหมือนเดิมในเสี้ยววินาที ทิ้งให้ผิงยืนหน้าแดงพิงผนังลิฟต์ ขาสั่นจนแทบก้าวไม่ออก
-
ริสากลับบ้านดีๆ นะคะ
-
. . . . . .
คลิกบริเวณนี้เพื่ออ่าน
หรือสัญลักษณ์ด้านขวาเพื่ออ่านต่อเนื่อง


กรุณาเข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็นปักหมุด
ความคิดเห็นทั้งหมด ()