ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ร่วมมือ

คำค้น : โรแมนติก,รัก,ตลก

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 342

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 มี.ค. 2561 20:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ร่วมมือ
แบบอักษร

วันต่อมา ฟ้าครามอาการดีขึ้นและออกจากโรงพยาบาล โดยก่อนกลับเจ้าตัวยืนกรานเสียงแข็งว่าจะขอกลับไปอยู่บ้านเดิมของตนตามลำพังแทนที่จะกลับบ้านสามี แม้ว่าหรรษาจะอ้อนวอนเพียงใดฟ้าครามก็ไม่มีทีท่าใจอ่อน อดไม่ได้ที่พริ้มเพราจะออกปากขอร้องให้ฟ้าครามมาอยู่บ้านตนเองแทน อย่างน้อยเธอและพฤทธิ์ก็จะได้สบายใจ และถึงแม้ว่าฟ้าครามจะไม่ค่อยเห็นด้วยกับข้อเสนอของเพื่อนรักมากนักแต่อีกชีวิตที่กำลังถือกำเนิดในครรภ์ของเธอทำให้เธอต้องลดทิฐิลงบ้าง 

“เป็นไงบ้างฟ้าห้องนี้แกพออยู่ได้ไหม มันเป็นห้องเก่าของพ่อกับแม่ก่อนที่ท่านจะย้ายลงไปใช้ห้องข้างล่าง”พริ้มเพราวางกระเป๋าสัมภาระของเพื่อนลงพร้อมกับช่วยจัดการเก็บของเข้าตู้        “ที่จริงเพราให้ฟ้านอนห้องเพราก็ได้ ไม่เห็นต้องยุ่งยากวุ่นวายเลยดูสิฟ้าเลยทำให้คนทั้งบ้านวุ่นไปหมด”หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงเกรงใจพยายามฟื้นยิ้มให้เพื่อนที่มองมาทั้งๆที่แววตาเศร้าสร้อยเหลือเกิน “ถ้าแกไม่ไหวแกก็อย่าฝืนเก็บไว้คนเดียวนะฟ้าฉันอยู่ตรงนี้ทั้งคนแกอย่าลืมสิ”พริ้มเพราดึงฟ้าครามเข้ามาสวมกอดส่งผ่านไออุ่นของความรักความห่วงใยที่มีไปให้ ซึ่งฟ้าครามก็รับรู้ได้เธอ    สะอื้นเบาๆที่อกของเพื่อนเพื่อระบายความทุกข์ทั้งหมดออกมา พร้อมกับสัญญากับตนเองว่านี่จะเป็นการร้องไห้ครั้งสุดท้ายของเธอ ต่อไปนี้เธอจะเข้มแข็งเพื่อลูกที่กำลังจะเกิดมา

“เป็นไงบ้างยายกระเพราฟ้าดีขึ้นบ้างไหม”พฤทธิ์สอบถามทันทีที่เห็นพริ้มเพราเดินออกมาจากห้องพักของฟ้าคราม ซึ่งพริ้มเพราเองก็ไม่อยากให้คนในห้องได้ยินสิ่งที่เธอจะพูดกับพฤทธิ์จึงชวนให้เขาไปนั่งที่สวนด้านล่างแทน  “ฉันสงสารยายฟ้าจัง ร้องไห้จนตาบวมไปหมดแล้ว”  ทันทีที่นั่งลงพริ้มเพราก็พ้อออกมาเมื่อนึกถึงสภาพจิตใจของฟ้าคราม “ฉันก็สงสารแต่เรื่องนี้ไอ้ษามันก็ไม่ได้ทำผิดอะไร แต่มันดันซวยที่ตามเล่ห์เด็กนั่นไม่ทันต่างหาก” 

“ชิ เข้าข้างกันเข้าไป ถ้าไม่เพราะมันใจอ่อนเห็นเด็กสาวๆเนื้อขาวๆหรอกเหรอเพื่อนฉันถึงต้องอยู่ในสภาพนี้”พริ้มเพราเยาะน้ำเสียงดูแคลน   “เออ ฉันรู้ว่าไอ้ษามันแพ้ทางผู้หญิง แต่ฉันมั่นใจว่ายังไงหรรษาก็รักและซื่อสัตย์กับฟ้าคนเดียว”พฤทธิ์แก้ต่างแทนเพื่อนแม้จะเห็นสีหน้าไม่เชื่อของพริ้มเพราแต่เขาก็เชื่อใจเพื่อนเขาไม่ต่างจากที่เธอเชื่อใจฟ้าคราม “ฮึ ไอ้พิลึกแกมันก็ผู้ชายพวกเดียวกัน สันดานเหมือนๆกันฉันไม่เชื่อหรอกว่าเวลามีไอ้เนื้อขาวๆนมโตๆมาป้อนให้ถึงที่ผู้ชายที่ไหนจะไม่รีบงับ  อ๋อ ยกเว้นแกสินะฉันลืมไปว่าแกต้องล่ำๆกล้ามโตๆเท่านั้น” ทั้งคำพูดและแววตาล้อเลียนของพริ้มเพราแทบทำให้พฤทธิ์อยากกระโจนเข้าไปสั่งสอนสักทีว่า เขาไม่ได้เป็นอย่างที่เธอพูด คนเดียวที่เขาอยากใกล้ชิดมีแต่หล่อนเท่านั้น “ฉันไม่ได้เป็นเกย์ เธออย่ามามั่ว ถ้าไม่เชื่อเธอกล้าให้ฉันพิสูจน์ไหมล่ะ”แววตาคมดุมองใบหน้าขาวๆของพริ้มเพราราวกับจะกลืนกินทำให้พริ้มเพราถึงกับใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จนต้องรีบเปลี่ยนเรื่องคุยก่อนที่เธอจะเผย  พิรุจให้อีกฝ่ายล่วงรู้ “ไม่ต้องมาแกล้งแอ็บแมนแถวนี้เลยไม่เนียนหรอก มาเข้าเรื่องดีกว่าว่าเราจะช่วยยายฟ้าได้ยังไง” พฤทธิ์เผลอยิ้มที่มุมปากเมื่อเห็นอีกฝ่ายเขินอายไม่กล้าสบตา ช่างเป็นภาพที่หายากจริงๆ “ฉันมีแผนแต่เธอต้องร่วมมือด้วย”      “แผนอะไรของแก ไหนลองว่ามาสิ”            “เรื่องนี้คนที่จะยืนยันความบริสุทธิ์ของไอ้ษาได้มีแต่เด็กนั่นคนเดียวเท่านั้น แต่ถ้าเราไปข้อรองให้เด็กนั่นมาเล่าความจริงเด็กนั่นคงไม่ยอมแถมไปๆมาฉันกลัวว่าจะมาใส่ไฟไอ้ษาอีกรอบคราวนี้ฟ้าคงหย่าจริงๆนี้ ฉันเลยคิดว่าเราน่าจะช่วยกันเปิดโปงยายเด็กแสบนั่นให้ทุกคนรู้ทีนี้ล่ะไอ้ษาก็จะได้พ้นผิดครอบครัวมันจะได้กลับมาสงบเหมือนเดิม ”    “พูดเหมือนง่ายนะ แล้วแกรู้เหรอว่าจะไปหาเด็กนั่นได้ที่ไหนที่สำคัญแกจะจัดการเด็กนั่นยังไง”พริ้มเพราเท้าคางมองพฤทธิ์อย่างต้องการคำอธิบาย “เรื่องนั้นเธอไม่ต้องห่วงฉันหาข้อมูลมาเรียบร้อยแล้ว ยายเด็กนั่นชอบไปตามงานหรือผับที่มีวงที่ชอบขึ้นแสดงโดยจะตามไปดูทุกที่ที่นักร้องนักดนตรีที่เป็นเป้าหมายไป เมื่อเริ่มคุ้นหน้าคุ้นตาเด็กนั่นก็จะเข้าไปตีสนิทจากนั่นก็จะไปนอนกับพวกเขาเพื่อที่จะได้ไปคุยอวดกับเพื่อนๆในกลุ่ม และที่ฉันรู้มาวงไอ้ษาทั้งวงโดนเก็บเรียบที่สำคัญสมาชิกในวงไม่มีใครรู้สักคนว่ายายเด็กนั่นนอนกับทุกคนในวงด้วย ดีที่ไอ้ษารอดมาได้”                            “อี้ นังเด็กนี่มันบ้าหรือเปล่าเป็นโรคขาดผู้ชายไม่ได้หรือไงถึงได้ทำตัวไร้ค่าแบบนี้ เที่ยวไปนอนกับผู้ชายไปทั่วเพื่อเก็บแต้มเนี่ยนะ เสื่อมจริงๆ”พริ้มเพราเมื่อได้ยินเรื่องราวของคนที่ทำร้ายครอบครัวเพื่อนรักก็ถึงกับบ่นออกมาไม่หยุดรู้สึกทั้งขยะแขยงปนสมเพชกับสิ่งที่เด็กนั่นกระทำ “ยายกระเพราเธอก็อย่าเพิ่งบ่นไปเลย มาฟังแผนการของฉันก่อน”พฤทธิ์เบรกอารมณ์หญิงสาวก่อนที่เธอจะบ่นมากไปกว่านี้ “ว่ามาสิ ฉันนะอยากสั่งสอนยายเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคาวโลกีย์เต็มทนแล้ว”     “ฉันจะเข้าไปเป็นนักดนตรีในวงเพื่อนไอ้ษาอีกวงที่ตอนนี้ยายเด็กคนนั้นกำลังตามอยู่ ค่อยสังเกตพฤติกรรมเพื่อหาจังหวะเปิดโปง”                  “นี่แกจะเอาตัวเองเป็นเหยื่อล่อว่างั้น ช่างกล้า”พริ้มเพราเหน็บแววตาขบขัน “ฮึ เห็นอย่างนี้ฉันก็หล่อนะมีแต่เธอเท่านั้นแหละที่เซ่อมองไม่เห็น”      “เอ่อ ฉันมันเซ่อหวังว่ายายเด็กนั่นจะตาดีเห็นความหล่อเร้นลึกของแกก็แล้วกัน”                     “แล้วใครบางคนแถวนี้จะเสียใจที่มองข้ามฉันไปคอยดู”พฤทธิ์จ้องลึกเข้าไปในแววตาของเธอพร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะเดินกลับบ้านไป ปล่อยให้คนปากดีนั่งนิ่งตกอยู่ในภวังค์เป็นนานกว่าจะหลุดจากภวังค์พร้อมกับหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ  “อ้าย ไม่จริงใช่ไหมฉันไม่ได้ชอบไอ้พิลึกยายเพราเธอต้องไม่หลงกลมันนะ”พริ้มเพราพึมพำออกมาพร้อมกับสะบัดหัวเพื่อขับไล่ภาพของชายหนุ่มบ้านตรงข้ามออกไปให้หมด แต่เหมือนยิ่งเธอพยายามเท่าไหร่ภาพของเขาก็ยิ่งฝังแน่นมากขึ้นเท่านั้น

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว