facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 25 อยู่ข้างๆ

ชื่อตอน : บทที่ 25 อยู่ข้างๆ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.พ. 2561 20:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 25 อยู่ข้างๆ
แบบอักษร

​พร้อมกานต์ตื่นขึ้นมาก็เห็นแต่ความว่างเปล่า หล่อนมองดูไปรอบๆห้องก็ไม่เห็นใคร หล่อนดึงผ้าห่มขึ้นมากำไว้แน่น


“พี่ปีย์อยู่ไหนคะ”หล่อนเรียกปีย์แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา ตอนนี้หล่อนกลัวว่าจะต้องอยู่คนเดียวอีก


“ป๊า ม๊า อากง อาม่า ทุกคนอยู่ไหนคะ”หล่อนยังเรียกต่อไป


“พี่ปีย์ อยู่ไหนหนูกานต์ไม่อยากอยู่คนเดียว”น้ำตาหล่อนค่อยๆไหลลงมา หล่อนนั่งกอดเข่าตัวเองเอาไว้แล้วมองไปที่ประตู


ปีย์ถูกตามให้ช่วยไปดูคนไข้ที่เขาผ่าตัดแต่อาการทรุดลง เขารีบไปก็รีบกลับแต่พอเปิดประตูห้องเข้าไปก็เห็นพร้อมกานต์นั่งกอดเข่าน้ำตาไหล เขารีบเข้าไปกอดเอาไว้แน่น


“เป็นอะไรไปคะ ไม่เป็นอะไรแล้วพี่อยู่ตรงนี้แล้ว”ปีย์ลูบหลังพร้อมกานต์เบาๆ


“พี่ปีย์ทิ้งหนูกานต์ให้อยู่คนเดียว”เขาชะงักไปนิดหนึ่งที่ได้ยินแบบนั้น


“พี่ขอโทษ พี่รีบไปดูคนไข้แล้วก็รีบกลับมาหาหนูกานต์ไงคะ”เขาพูดพลางกอดหล่อนเอาไว้ เขาไม่ได้อยากทิ้งหล่อนไปไหนเลย แต่หน้าที่ก็สำคัญไม่แพ้กัน เขาไม่สามารถทิ้งคนไข้ได้


“หนูกานต์กลัว กลัวต้องอยู่คนเดียวอีก”พร้อมกานต์พูดขึ้น


“คราวหลังพี่จะไม่ให้หนูกานต์อยู่คนเดียวแล้ว เดี๋ยวพี่จะให้พยาบาลมาอยู่เป็นเพื่อนดีไหมคะ”เขาพูดก็ยังคงกอดหล่อนอยู่ แต่หล่อนผลักเขาออก


“ไม่เอา หนูกานต์จะกลับบ้าน ไปอยู่กับป๊า ม๊า อากง อาม่า หนูกานต์ไม่อยากเจอใคร”หล่อนพูดขึ้น


“หนูกานต์ไม่งอแงสิ เราตกลงกันแล้วว่าหนูกานต์จะรักษาตัวให้หายก่อนไง”เขาค่อยๆพูดกับหล่อน


“หนูกานต์หายแล้ว ให้หนูกานต์กลับบ้านนะ”หล่อนยังคงพูดต่อ


“หนูกานต์ อีกไม่กี่วันก็ได้กลับบ้านของเราแล้ว ทนอีกนิดนะครับ”เขาพูดแล้วพลางลูบหัวหล่อน


วันนี้ปีย์เอานิยายที่อ่านค้างไว้ให้พร้อมกานต์อ่าน หล่อนยังคงอ่านหนังสือได้ พูดได้ มีปฏิกิริยาโต้ตอบอาจจะช้ากว่าปกติเล็กน้อยแต่ก็ดีกว่าหล่อนเป็นอะไรไปเลย


“เราลองไปเดินเล่นกันไหม”พร้อมกานต์หันมามองเขาก่อนที่จะส่ายหน้า


“ไม่เอาค่ะ หนูกานต์ไม่อยากไปไหน” ปีย์เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติของหล่อนตั้งแต่กลัวการอยู่คนเดียวแล้ว ตอนนี้ไม่อยากจะเจอใครอีก


“ทำไมละครับ ไม่อยากเดินเล่นหรอ”ปีย์ถามต่อ


“อยากค่ะ แต่หนูกานต์ไม่อยากเจอใคร หนูกานต์ไม่สวย ไม่มีผมด้วย”หล่อนยกมือขึ้นจับที่หัวของตัวเอง


“ไม่ว่าอย่างไรหนูกานต์ก็สวยสำหรับพี่ เดี๋ยวผมก็ยาวแล้วอย่ากังวลไปเลย” เขาค่อยๆปลอบหล่อน


“แต่หนูกานต์ไม่อยากไปไหน”หล่อนยังคงพูดต่อ เขาแค่อยากให้หล่อนเดินบ้าง


“หนูกานต์อยากไปนั่งตรงระเบียงไหม ไม่ได้ออกไปข้างนอกด้วย”เขาพูดแล้วยิ้มให้หล่อน ก่อนที่หล่อนพยักหน้า


ปีย์ค่อยๆประคองพร้อมกานต์ไปนั่งที่ระเบียง หล่อนยังเดินได้แต่อาจจะช้าเขาประคองให้หล่อนค่อยๆนั่งบนเก้าอี มองลงไปข้างล่างก็เห็นสวนหย่อม เขาจับมือหล่อนเอาไว้


“หนูกานต์เห็นไหมว่าผู้หญิงคนนั้นก็โกนหัวเหมือนหนูเลย”เขาหันมามองหล่อน


“ค่ะ”หล่อนตอบแต่ตายังคงมองไปที่ผู้หญิงคนนั้น ปีย์เห็นอย่างนั้นก็ยิ้มออกมา


“คนนั้นเป็นคนไข้ของพี่ เขาเข้มแข็งมาก อีกไม่กี่วันก็ออกจากโรงพยาบาลเหมือนหนูกานต์เลย”ปีย์พูดขนาดที่มองพร้อมกานต์ไปด้วย หล่อนหันมามองเขาพอดี


“เขาหายแล้วหรอคะ”หล่อนถามขึ้น


“ใกล้แล้วค่ะ เขาทำเหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป หนูกานต์อยากทำอย่างนั้นบ้างไหม”เขาถามขึ้น


“ค่ะ”หล่อนตอบ


“ถ้าอย่างนั้นเราก็มาช่วยกันนะครับ”เขาพูดแล้วขยับเข้าไปจูบหน้าผากหล่อนเบาก่อนที่ผลักออก


ปีย์กับพร้อมกานต์นั่งเล่นไปสักพัก ครอบครัวของหล่อนก็มาหา หล่อนพยายามทำให้ทุกอย่างเป็นปกติ ตอนนี้หล่อนรู้ตัวว่าหงุดหงิดอะไรได้ง่ายขึ้นแต่หล่อนก็พยายามควบคุมอารมณ์ตัวเอง คนที่โดนหล่อนอารมณ์เสียใส่บ่อยสุดคงจะเป็นปีย์ อาจจะด้วยเขามาอยู่ใกล้หล่อน


“พี่ปีย์ปิดโทรทัศน์ทำไมคะ หนูกานต์อยากดูอยู่เลย”หล่อนพูดขึ้น


“หนูกานต์นอนพักผ่อนได้แล้วนะ”ปีย์พูดขึ้น


“แต่หนูอยากดู”หล่อนทำหน้างอใส่ชายหนุ่ม


“นอนเถอะนะ จะได้กลับบ้านเร็วๆไง”ชายหนุ่มยังคงพูดด้วยความใจเย็น


“หนูกานต์ไม่อยากนอน”หล่อนยังคทำหน้างอ


“หนูกานต์”ชายหนุ่มเรียกชื่อหล่อนเสียงดุขึ้น


“ขอโทษค่ะ”หล่อนเริ่มรู้ตัวว่าทำตัวไม่น่ารักก็จะรีบขอโทษทันที ก่อนที่จะค่อยๆนอนลง อาจารย์หนุ่มห่มผ้าให้เรียบร้อย ก่อนที่จะจูบขมับหล่อนเบาๆ


“ฝันดีนะคะ”หล่อนรู้สึกว่าอาจารย์หนุ่มจะผลักออกก็รีบจับมือเอาไว้ก่อน


“พี่ปีย์อย่าไปไหนนะคะ”หล่อนพูดขึ้นแต่มือยังจับเอาไว้แน่น


“พี่จะนั่งรอหนูกานต์ตื่นตรงนี้”ปีย์พูดขึ้นแล้วส่งยิ้มให้หล่อน หล่อนจับมือเอาไว้ก่อนที่จะหลับตาลง


ปีย์นั่งมองพร้อมกานต์หลับไปสักพัก มารดาของพร้อมกานต์ก็เดินเข้ามาจับไหล่เขาก่อนที่ชายหนุ่มจะส่งยิ้มให้


“หนูกานต์ดื้อขึ้นเยอะเลยนะปีย์ เหนื่อยไหมลูก ถ้าเหนื่อยกลับไปพักที่บ้านก่อนก็ได้จ้ะ”มารดาของพร้อมกานต์พูดขึ้น


“ไม่เป็นไรครับ”เขาตอบกลับ แต่ตายังคงมองคนที่อยู่บนเตียง


“ถ้าไม่ไหวก็บอกได้เลยนะปีย์”มารดาของพร้อมกานต์บอก ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่เดิม


“ทุกคนครับ หนูกานต์ออกจากโรงพยาบาลให้ไปอยู่บ้านผมก่อนได้ไหมครับ บ้านผมอยู่ใกล้โรงพยาบาลเกิดอะขึ้นจะได้ช่วยกันทันด้วย” เขาหันไปหาครอบครัวพร้อมกานต์แล้วถามขึ้น


“พวกเราไปอยู่บ้านปีย์นานแล้วก็เกรงใจเหมือนกัน”ป๊าพูดขึ้น


“ไม่ต้องเกรงใจเลยครับ ผมอยากดูแลหนูกานต์ด้วย”ปีย์ยังคงพูดต่อ


“อาม่าว่าให้ม๊าเขาอยู่ดูแลหนูกานต์แล้วกัน ไปอยู่ที่บ้านปีย์ก็ได้ม๊าเขาอยู่ได้ไม่น่าเกลียดด้วย”อาม่าพูดขึ้น ทุกคนพยักหน้า


“ถ้าอย่างนั้นปีย์ว่างก็พายัยหนูกับม๊ากลับอยุธยาบ้างแล้วกัน ป๊าได้กลับไปทำงานด้วยทิ้งมานานแล้วไม่รู้ที่บริษัทเป็นอย่างไรบ้าง”ป๊าพูดขึ้น ทุกนก็พยักหน้ารับก่อนที่พวกผู้ใหญ่จะคุยกันต่อส่วนเขาก็หันกลับมาดูพร้อมกานต์ต่อ


วันหยุดของปีย์เขาใช้เวลาว่างไปกับพร้อมกานต์ เขารู้ว่าพร้อมกานต์พอรู้ตัวว่าตัวเองหงุดหงิดก็จะพยายามระงับอารมณ์ตัวเองเอาไว้ พร้อมกานต์เริ่มยอมมาเดินเล่นที่สวนหย่อมข้างล่างบ้างแล้ว วันปกติเขาก็ไปทำงานพอมีเวลาว่างก็รีบมาดูหล่อนก่อนจะรีบกลับไปทำงานต่อจนเลิกงานเขาก็มาอยู่กับหล่อน จนตอนนี้เขาก็ยังไม่ได้กลับบ้านตั้งแต่วันที่มานอนเฝ้าหล่อน เสื้อผ้าของเขาบิดาของเขาก็เอามาให้บ้าง มารดาที่มาเยี่ยมพร้อมกานต์เอามาให้บ้าง ส่วนเสื้อผ้าที่ใช้แล้วก็เอากลับไปแทน


“พรุ่งนี้ก็กลับบ้านแล้วดีใจไหมคะ”ปีย์ถามขึ้นขนาดปลอกส้มให้หญิงสาวที่นั่งอยู่โซฟาข้างๆ


“บ้านที่อยุธยาหรอคะ หนูคิดถึงบ้าน”พร้อมกานต์พูดขึ้นแล้วหันมายิ้มให้เขา


“หนูกานต์กลับไปอยู่บ้านพี่ก่อนนะคะ แล้วถ้าพี่ว่างเราค่อยไปอยุธยากัน”เขาพูดขึ้น แต่พร้อมกานต์หันมาทำหน้างอใส่


“แต่หนูกานต์อยากกลับบ้าน”หนูกานต์ยังหันมาทำหน้างอๆ


“บ้านพี่ก็เหมือนบ้านหนูกานต์”เขายังพูดต่อ


“แต่บ้านพี่ปีย์ไม่มีต้นแก้ว”หล่อนยังพูด


“เดี๋ยวเราปลูกด้วยกันก็ได้”เขาพูดแล้วยิ้มให้หล่อน


“บ้านพี่ไม่มีชิงช้า”หล่อนยังพูดต่อ


“เดี๋ยวพี่หามาให้ หนูกานต์อยากได้อะไรพี่จะหามาให้ไปอยู่บ้านพี่เถอะนะ พี่เป็นห่วงถ้าเกิดอะไรขึ้นจะได้ช่วยทันไงคะ”เขาพูดขึ้นแล้วเอาหน้ามาซบที่ไหล่หล่อน


“พี่ปีย์ทำแบบนี้หนูกานต์ก็ต้องยอมอีกสิ”หล่อนพูดขึ้น


“ยอมพี่บ้างเถอะ พี่ยอมหนูกานต์ตลอดอยู่แล้ว”เขาพูดขึ้น แต่ได้ยินเสียงหัวเราะจากคนที่เขาซบอยู่ที่ไหล่ก็ทำให้เขายิ้มออกมา


วันนี้พร้อมกานต์ได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว ครอบครัวของหล่อนก็คุยกันสนุกสนาน หล่อนเห็นก็พลอยมีความสุขไปด้วยตอนนี้หล่อนควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ดีขึ้นจากเมื่อตอนฟื้นขึ้นมาแรกๆ หล่อนพูดชัดขึ้นเพราะพี่ปีย์ของหล่อนคอยเตือนอยู่เสมอ


“หมวกไหมพรมม๊าถักให้ ลองใส่สิจ้ะ”มารดาของหล่อนยื่นหมวดมากให้หล่อน หล่อนเห็นมารดานั่งถักมาหลายวัน หล่อนยิ้มกว้างให้


“น่ารักจังค่ะ”หล่อนมองแล้วหยิบขึ้นมาใส่บนหัว มารดาช่วยจัดให้เข้าที่


“น่ารักจังเลยลูกม๊า”ม๊าพูดจบก็หอมแก้มหล่อน ก่อนที่ทุกคนจะชมหล่อนสวยอย่างนั้นน่ารักอย่างนี้


“เลิกยอกันเองเถอะค่ะ หนูจะลอยได้อยู่แล้ว”หล่อนพูดขึ้นทุกคนก็หัวเราะขึ้นมา


“ทำไมปีย์ไปนานจัง”อากงพูดขึ้น


“นั้นสิ เดี๋ยวคงมาแล้ว”อาม่าพูดขึ้นไม่ทันจบประตูห้องก็ถูกเปิดออกมาโดยคนที่กำลังถูกพูดถึง


“ขอโทษที่ช้าครับ เด็กมาถามเรื่องคนไข้พอดีเลยต้องอยู่คุยก่อน”ปีย์พูดแล้วขอโทษทุกๆคน


“ไม่เป็นไรเจ้าปีย์ ก็เป็นหมอจะทิ้งคนไข้ได้ยังไงใช่ไหมยัยหนู”ป๊าหันมาถามก่อน หล่อนที่ยิ้มอยู่ก็รีบพยักหน้า


“ถ้าพี่ปีย์ทิ้งคนไข้แล้วรีบมาหนู หนูคงโกรธพี่ปีย์ตายเลย”หล่อนพูดจบปีย์ก็เดินมาจับมือหล่อนแล้วยิ้มให้


'ก๊อกๆ'


หล่อนหันไปมองเตามเสียงเคาะประตูก็เห็นบุรุษพยาบาลเข็นรถเข็นมาให้ ปีย์เดินไปรับก่อนที่บุรุษพยาบาลจะเดินกลับไป ปีย์เข็นรถมาจอดตรงหน้าหล่อนก่อนจะค่อยๆประคองหล่อนนั่งบนรถช้า


“พี่ปีย์ ไมต้องขนาดนี้ก็ได้ หนูนั่งได้”หล่อนพูดพร้อมกับยิ้มขำๆกับอาการเว่อร์ของชายหนุ่ม


“พี่อยากดูแลหนูนี่ หนูก็อยู่ให้พี่ดูแลเถอะ” พอหล่อนได้ยินอย่างนั้นก็เขิน หล่อนนึกได้ก็รบหันไปหาครอบครัวหล่อนก่อน


“วันนี้ทุกคนนอนค้างบ้านพี่ปีย์อีกสักคืนนะคะ หนูเป็นห่วง”หล่อนพูดขึ้น


“ก็ดีเหมือนกัน นี่ก็เย็นมากแล้ว”อากงพูดขึ้น


“ถ้าอย่างนั้นเราก็กลับบ้านกันเถอะครับ” เขาพูดขึ้น


ปีย์เข็นรถของพร้อมกานต์ไปที่ลานจอดรถข้างหน้าตึกที่หล่อนพัก ครอบครัวของหล่อนเดินปยกไปอีทางเพราะป๊าจอดรถไว้คนละที่กับปีย์ ระหว่างเข็นออกจากห้องพักหล่อนก็รู้สึกง่วงก็เลยพักสายตา หล่อนได้ยินเสียงอาจารย์หนุ่มดังข้างๆ


“ง่วงหรอคะ”หล่อนได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าก่อนที่คอจะตกก็มีมือมารองไว้พอดีหล่อนจับมือนั้นไว้ก่อนแล้วนั่งเอียงข้างๆซบมือนั้นไว้ที่ชายหนุ่มจะเข็นต่อ หล่อนกำลังจะหลับก็ได้ยินเสียงเรียกชายหนุ่มขึ้นมา


“ปีย์ขา”หล่อนได้ยินก็ลืมตาขึ้นมานิดหน่อยก็เห็นผู้หญิงสวยคนหนึ่งมายืนตรงหน้า หล่อนหลับตาต่อแต่มือก็ยังจับเอาไว้ ในหัวยังคิดว่าคนนั้นเป็นใคร หล่อนไม่รู้ว่าตอนนี้ชายหนุ่มทำหน้ายังไงแต่ก็ไม่ได้ยินเสียงตอบกลับ


“น้องเขาหายแล้วหรอ ณีว่ายังคงดูท่าไม่ค่อยดีเลยนะคะ”หล่อนรู้สึกแรงบีบที่มือก่อนที่หล่อนจะลืมตาเงยขึ้นมองหน้าชายหนุ่มก็เห็นหน้าตาน่ากลัวจนหล่อนต้องเอามืออีกข้างไปลูบไว้เบาๆก่อนที่เขาจะก้มลงมายิ้มให้หล่อนบางๆ


“หายแล้วครับ ขอตัวก่อน”เขาพูดจบก็กำลังจะเข็นรถหล่อนผ่านผู้หญิงนั้นไป แต่ผู้หญิงคนนั้นจับรถเข็นของหล่อนไว้ก่อน


“แต่ก็คงไม่ปกติสินะ เมื่อกี้ณียังเห็นคอพับคออ่อนอยู่เลย”มณียังคงพูดต่อ


“นี่คุณ ปล่อยได้หรือยัง ฉันจะกลับบ้าน”หล่อนพูดขึ้นมาบ้าง


“ปีย์คะ น้องเขาคงได้รับการกระทบกระเทือนมากสินะคะถึงกับพูดไม่ชัด แถมยังก้าวร้าวอีก คุณจะทนได้หรอคะ”มณียังคงพูดต่อไป แต่ตอนนี้หล่อนรู้สึกว่าโกรธผู้หญิงตรงหน้ามาก


“หนูกานต์คะ ค่อยๆพูดค่ะ”ปีย์รีบมาคุกเข่าข้างหน้าหล่อน ก่อนที่หล่อนจะเบือนหน้าหนี


“หนูกานต์ใจเย็นสิคะ ลองนับ1-10นะคะ”หล่อนพยักหน้าแล้วนับในใจ ก่อนที่จะมองหน้าชายหนุ่มที่ยิ้มให้หล่อนอยู่ ก่อนที่จะหันไปเห็นผู้หญิงคนนั้นที่ยังยืนอยู่ที่เดิม


“ปีย์คะ”มณีเรียกปีย์อีกครั้ง เขาหันกลับไปมองนิดหนึ่งก่อนที่จะลุกขึ้นไปจะเข็นรถพร้อมกานต์ต่อ


“ปีย์คะ ณีขอคุยกับคุณหน่อยได้ไหมคะ” มณีเข้ามาจับแขนของเขา เขามองนิดหนึ่งก่อนที่จะเอามืออีกข้างแกะออก


“เราคุยกันจบไปแล้ว ขอตัว”เขาพูดจบก็เข็นรถออกมาทันที


ปีย์เข็นพร้อมกานต์มาถึงรถก็อุ้มขึ้นรถทันที ก่อนที่จะคาดเบลท์ให้แล้วรีบเข็นรถไปคืน รีบขึ้นมานั่งบนรถทันที


“หนูกานต์ เป็นอะไรไหม”ชายหนุ่มหันมาจับมือพร้อมกานต์ที่ลืมตาขึ้นนิดหน่อย


“เป็นอะไรคะ” หล่อนถามขึ้น


“เรื่องเมื่อกี้ไง พี่คิดว่าจะจบตั้งแต่วันนั้น”เขาพูดแล้วบีบมือหลอนนิดหน่อย หล่อนหันไปมองก็เห็นว่าอาจารย์หนุ่มเสียใจจริงๆ หล่อนเลยยิ้มให้


“วันนี้พี่ปีย์ทำดีแล้วค่ะ อย่ากังวลไปเลย”หล่อนพูดขึ้นก่อนที่จะหอมแก้มอาจารย์หนุ่มเบาๆ


“หนูกานต์ทำอย่างนี้พี่เสียหายนะ”ปีย์พูดขึ้นหล่อนเลยหัวเราะออกมา


“แล้วจะให้หนูกานต์รับผิดชอบยังไงดีคะ”หล่อนหันไปพูดกับคนที่นั่งหลังพวงมาลัย


ปีย์ก็ยิ้มนิดหนึ่งก็ที่จะขยับหน้าเข้าไปใกล้ๆจนแตะกับริมฝีปากของหล่อน พร้อมกานต์รู้สึกว่าตอนนี้ตัวหล่อนเหมือนจะลอยอาจารย์หนุ่มผลักออกก่อนแล้วจูบหน้าผากหล่อนเบาๆก่อนที่จะขับรถกลับบ้าน

ความคิดเห็น