เดี๋ยวรวมตอนให้นะค้า ตอนจะได้ลดลงไม่ต้องเสียเหรียญเยอะค่า ^^

ชื่อตอน : So sexy girl EP. 3

คำค้น : เควิน ขนม เจ้าชู้ เซ็กซี่ ร้าย แบดบอย

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 36k

ความคิดเห็น : 110

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2561 22:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
So sexy girl EP. 3
แบบอักษร

​ฉันเดิน เดิน เดิน แล้วก็เดินทักทายเพื่อนๆ พี่ๆ ที่รู้จัก เวลานี้ว่างค่ะเพราะเป็นช่วงเวลาที่อยู่ในช่วงของการรับแขกอยู่ อีกสักพักก็คงจะเริ่มงาน แล้วก็มีสัมภาษณ์คู่บ่าวสาว มีตัดเค้ก มีบอกรักกัน หอมแก้มกัน ชิส์

ไม่เห็นจะมีอะไรน่าตื่นเต้นเลยสำหรับงานแต่งงาน มีแต่บรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความรักของเจ้าบ่าวเจ้าสาว น่าเบื่อ ไม่น่าอิจฉาเลยสักนิด ยิ่งสำหรับคนที่เกิดมาไม่เคยมีแฟนแบบขนมก็ยิ่งไม่อิจฉา ไม่อิจฉาเลยสักนิด!

“มุเดี๋ยวมานะ” ฉันหันไปบอกมุตาเพราะรู้สึกอยากจะออกไปข้างนอก เหมือนในละครเลยใช่ไหมล่ะคะ นางเอกมางานแล้วเกิดอึดอัดบรรยากาศหรืออะไรสักอย่าง เลยปลีกตัวออกไปที่สวนของโรงแรม ไปยืนนิ่งๆ เหม่อลอยเหมือนโดนยาสักตัวก่อนจะมีพระเอกเดินเข้ามาแอบมอง หรือมาทัก

แต่ไม่ใช่สำหรับขนมค่ะ ที่จะออกไปข้างนอกนี่เพราะหนมหนาวค่ะ หนาวจนเริ่มควบคุมตัวเองไม่ให้สั่นไม่ได้แล้ว เปิดแอร์บ้าบอคอแตกอะไร ไม่เห็นเหรอว่ามีผู้หญิงใส่ชุดราตรีเกาะอกเปิดไหล่มาประชันกันเป็นสิบเป็นร้อย

“ไปไหนอ่ะหนม” มุตาที่นั่งจิ้มอาหารกินอยู่ที่โต๊ะก็เอ่ยปากถามทันที

“ไปข้างนอก หนาวมากนั่งต่อไม่ไหวแล้ว เดี๋ยวมา” ฉันบอกมันแล้วก็ลุกขึ้นทันที แต่ต่อให้หนาวยังไงก็พยายามสูดหายใจลึกๆ ไม่ให้มันสั่นค่ะ แล้วก็เชิดหน้าประดุจนางพญา หนมเริศ หนมเชิด หนมสวย อิอิ เดินเชิดไปค่ะ ไปหาอากาศที่มันเย็นน้อยกว่านี้!

“ฟู่ว!” พอออกมาด้านนอก หมายถึงด้านนอกห้องจัดงานอ่ะค่ะ น้องคงไม่บ้าเดินลงจากโรงแรมเพื่อไปชมสวนหรอกนะคะ ใส่รองเท้าส้นสูงนะคะที่เดินฉับๆ เหมือนนางแบบนี่ก็กัดฟันจะตายละ

"พี่ๆ" ในขณะที่ฉันเดินออกมาด้านนอกเพื่อรับไออุ่นที่แทบจะไม่มีเพราะโรงแรมบ้านี่เปิดแอร์ทั้งโรงแรม แต่อย่างน้อยตรงโถงทางเดินก็ไม่ได้หนาวจัดแบบในห้องจัดเลี้ยง ฉันเจอพี่คนหนึ่งกำลังจะเดินผ่านหน้าฉันไปก็เลยกวักมือเรียกเขาอย่างรวดเร็ว

ฉันจำได้เพราะมาเตรียมงานแต่งงานของเจ้มินหลายวัน ก็เลยคุ้นหน้าว่าพี่คนนี้เป็นช่างในห้องควบคุม ได้โอกาศคลายความหนาวของน้องหนมคนสวยแล้วค่ะ

"ครับ มีอะไรเหรอครับ อ้าว! น้องนี่เอง วันนี้แต่งตัวสวยเชียว มีอะไรให้พี่ช่วยครับ" พี่แกหันมาแล้วก็ทักฉัน ก็แน่หละใครจะจำฉันไม่ได้ ทั้งสวยทั้งเฟรนลี่

"ขอบคุณค่า หนูมีเรื่องให้พี่ช่วยนิดหน่อยอ่ะ" 

"มีไรอ่ะน้อง งานมีปัญหาเหรอ" พี่เขาถามหน้าเครียดขึ้นมาเชียว

"เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรมีปัญหา แต่ว่าพี่ลดแอร์หน่อยได้ไหม หนูโคตรหนาวเลย พี่ไม่รู้เหรอในงานผู้หญิงใส่เกาะอกเต็มเลยอ่ะ มันหนาวมากเลยนะพี่ พี่เปิดกันกี่องศาเนี่ย" ฉันบอกพี่เขาพร้อมกับบ่นออกมา อย่าให้ได้บ่นนะคะ บ่นทีหนมบ่นยาว

"ฮ่าๆๆ โธ่น้องพี่ก็นึกว่าไร โอเคๆ เดี๋ยวพี่จะจัดการให้" 

"ขอบคุณมากค่า เออพี่คะ แต่ตอนอาฟเตอร์ปาร์ตี้ พี่เปิดแอร์เย็นๆ เลยก็ได้ เวลาเต้นมันร้อน อิอิ" ฉันหันไปบอกพี่แกอีกรอบ พี่แกก็ทำหน้าอึ้งๆ แหละ คงคิดว่าอีสวยนี่มันบ้ารึเปล่า แต่ไม่สนค่ะ เพราะฉันจะทำทุกอย่างให้ฉันสวยทุกสถานะการณ์ แต่งตัวสวยนั่งสั่นก็ไม่ไหวนะคะซิส 

พอจัดการเรื่องความหนาวเย็นของแอร์เสร็จฉันก็เลยเดินไปหาที่นั่งเล่น รอเวลาอีกสักพัก ไหนๆ ก็ออกมาแล้วขอนั่งพักพุงหน่อย แขม่วพุงจนแทบขาดใจตายแล้วเนี่ย ไม่น่าเลย ไม่น่าไปกินหมูกะทะที่ไอ้พวกเพื่อนมันนัดรวมตัวไปกิน ไม่รู้ว่ามันสะอาดหรือสกปรก แต่กินแล้วท้องผูก ไม่อึ๊มา 2 วันแล้ว พุงน้องเลยป่องออกมา เหมือนกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ T__T

ระหว่างทางที่เดินก็มีคนมองฉันบ่อยๆ ส่วนมากก็เป็นผู้ชายนั่นแหละค่ะ แต่ถ้าเป็นเมื่อก่อนไม่มีหรอก

“ออกมายืนรอใครเหรอครับ” อี๋ ใครมาใช้มุกทักหญิงกับฉันคะ เพิ่งบ่นไปบอกตรงๆ ว่าพล็อตเรื่องนี้มันซ้ำน่าเบื่อมาก ละครมากค่ะ แต่เสียงหล่อให้อภัยค่ะ ขนมก็เลยหันช้าๆ สโลว์สวยๆ เพื่อหันไปมองหน้าบุรุษใจกล้าที่มาทักซิลเดอเรลล่าอย่างหนม

“...!...”

หล่อ หล่อมาก หล่อไม่ต่างจากคุณพอร์ช เฮียติน เฮียแอล หล่อมากแต่หล่อคนละแบบเปรียบเทียบกันไม่ได้ ฉันเคยเห็นเขาผ่านๆ ตาในโซเชี่ยววันนี้ก็คิดแหละว่าคงจะได้เจอเพราะเขาเป็นเพื่อนของเฮียติน แต่ไม่คิดว่าเขาจะเป็นฝ่ายเข้ามาทักฉันหรอกนะ

ถึงฉันจะมั่นใจว่าตัวเองสวยแค่ไหนแต่เกิดมาไม่เคยเจอผู้ชายหล่อขนาดนี้มาทักเหมือนอยากจะสานสัมพันธ์หรอกค่ะ ยิ่งพอเจอคนตรงหน้ามาทักมันก็เลยทำให้นึกถึงเรื่องที่ทำให้ปวดใจมาหลายปี จนทุกวันนี้ก็ยังไม่ลืม อยากรู้ไหมคะว่าเรื่องอะไร ฉันจำได้ดีทุกประโยคเลยหละ

- 2 ปีก่อน

“หนมมึงแน่ใจเหรอ” เสียงแจน เพื่อนสนิทของฉันตั้งแต่สมัยมัธยมเอ่ยถามฉันด้วยสีหน้ากังวล ทำไมอ่ะ สิ่งที่ฉันทำไม่ได้มีอะไรเสียหายสักหน่อย

“อื้อ แน่ใจดิ” ฉันตอบแจนพร้อมด้วยรอยยิ้มสดใส วันนี้ฉันจะไปบอกรักรุ่นพี่ที่เรียนมหาลัยเดียวกันกับแจน คือฉันกับแจนเรียนคนละมหาลัยค่ะ แต่มันไม่ได้ใกลกันมากเลยชอบไปมาหาสู่กัน และมันก็ทำให้ฉันเจอผู้ชายในฝัน

ผู้ชายที่มีรอยยิ้มสวยๆ ท่าทางอารมณ์ดี ยิ้มให้กับผู้คนง่ายๆ ถึงแม้จะอยู่ในกลุ่มที่มีเพื่อนหน้าเย็นชา กับเย็นชามากก็ตาม แต่พอมีพี่เขาอยู่ในนั้น กลุ่มที่มันดูทะมึนๆ น่ากลัวก็ดูสดใสขึ้นมา

“แล้วถ้าวันนี้แห้วล่ะ” แจนถามฉัน หน้าตามันมีแต่ความกังวลมาก

“ไม่เป็นไรแจน หนมแค่จะมาบอกความรู้สึกให้พี่เขารู้ ถ้าพี่เขาชอบก็โอเค แต่ถ้าไม่ก็ไม่เป็นไร เราบังคับให้ใครมารักเราไม่ได้หรอก” ฉันบอกมันพร้อมรอยยิ้มอีกครั้ง

ฉันเป็นเด็กต่างจังหวัดค่ะ เป็นสาวน้อยน่ารักแห่งดินแดนที่ราบสูง เข้ามาอยู่กรุงเทพมหานคร ก็ตอนเข้าเรียนอุดมศึกษา ความใสซื่อมันก็เลยมีอยู่มาก อารมณ์แอบชอบพี่เขาเหมือนชอบไอดอลเกาหลีอ่ะ เก็บเอาไปฝัน แอบเซฟรูปพี่เขามาดู

และวันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ค่ะ อร๊ายยย รู้แล้วใช่ไหมล่ะว่าหนมจะทำอะไร ใช่ค่ะ! น้องจะมีสารภาพรักกับพี่เขา พี่เขาเป็นรักแรกของน้อง รักล้นใจเก็บเอาไว้ไม่อยู่แล้ว >///<

“งั้นก็ขอให้โชคดีนะขนม” แจนยิ้มให้ฉัน ส่วนฉันก็พยักหน้าขอบคุณ แล้วก็นั่งรอเวลาที่พี่เขาจะเลิกเรียกสักที

“แจน!” ฉันที่นั่งกร่อยหานิยายอ่านฆ่าเวลารอพี่เขาที่หน้าคณะมาร่วมครึ่งชั่วโมง พอพี่เขาเดินลงมาก็เรียกแจนด้วยความตื่นเต้นทันที

“อะไรหนมเป็นไร” แจนรีบเงยหน้ามามองฉันทันที ส่วนฉันตอนนี้ก็เอาแต่มองไปทางพี่เควิน พี่เขามาแล้ว

“มาแล้วๆ พี่เขามาแล้วแจน ทำไงดีอ่ะ หนมตื่นเต้นมากเลย” ฉันหันไปขอความช่วยเหลือจากแจน ทีแรกก็ว่าใจกล้าอยู่หรอกนะแต่พอเห็นหน้าพี่เขาก็เริ่มไม่กล้าแล้ว หล่อมากหล่อทะลุมิติ

“ถ้ายังไม่พร้อมก็ค่อยบอกวันหลัง”

“ไม่ได้! ต้องวันนี้เท่านั้น วันวาเลนไทน์นี่แหละ” ฉันหันไปบอกแจนด้วยความเร็วพอๆ กับหนึ่งร้อยล้านปีแสงทันที แล้วก็หยิบช็อกโกแลตที่ตั้งใจเลือกที่สุดมารวบรวมพลัง

“เอาเลยเหรอขนม” แจนมองฉันอย่างทึ่งๆ มันคงอึ้งและทึ่งกับความบ้าบิ่นของฉันนั่นแหละ

สภาพเด็กน้อยปีหนึ่งที่มาจากบ้านนอก ความงามยังไม่แตกฉานนึกออกใช่ไหมคะ มัดผมเรียบตึง ใส่เสื้อโคร่งๆ กระโปรงพลีทคลุมเข่า รองเท้าคัทชูส้นเตี้ยสีดำ หน้าไม่แต่ง คิ้วเขียนไม่เป็น ฟันก็เหยิน ผิวไม่ขาวผ่อง ที่สำคัญหุ่นยังไม่เข้าที่ อวบๆ ไปนิด แต่ไม่นะตอนนี้ก็ไม่ได้ขี้เหล่อะไร รุ่นน้องที่โรงเรียนก็โหวตให้เป็นดาวโรงเรียนอยู่นะ

“อื้อ!” ฉันหันไปตอบแจนด้วยความมั่นใจ แต่เต็มร้อยไหมไม่รู้เหมือนกัน 

“รอให้คนบางตากว่านี้ไหมขนม หรือรอให้พี่เขาไปที่รถก่อน คนจะได้ไม่เยอะ” แจนรีบจับมือฉันไว้ เออว่ะ ตอนนี้คนเยอะ ถ้าไปสารภาพมันอาจจะโจ่งแจ้งผู้คนสนใจมากเกินไป ฉันเลยเห็นด้วยกับแจนก็เลยนั่งรอให้พี่เขาเดินไปที่รถ ที่เป็นตึกจอดรถแถมยังไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านด้วย

รอสักพักไม่ถึง 20 นาที ก็เห็นพี่เขาโบกมือลาเพื่อนๆ ก่อนที่จะเดินไปทางตึกจอดรถ เอาล่ะ! ได้เวลาสารภาพรัก ภารกิจพิชิตหัวใจอปป้าหน้าหล่อกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว ฮูเล่!

*มาต่อให้อีกนิดหน่อยพอกรุบกริบ ส่วนใครที่รอเฮียแอลกับหนูมิลค์ ใจเย็นๆ เด้อ ไรท์แต่งสดทุกเรื่อง  เพราะฉะนั้นขอเวลาไรท์สักครู่นะค้า

*ชอบไหม ชอบไม่ชอบ เม้นท์มาคุยมาบอกกันหน่อยนะคะ อย่าให้งอลจนอยากเป็นนักเขียนเงาเหมือนเรื่องก่อนๆ อุอิ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว