facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 รับน้อง

ชื่อตอน : บทที่ 2 รับน้อง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 10k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ม.ค. 2561 16:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 รับน้อง
แบบอักษร

​‘ฮูเล ฮูเล ฮูเลเฮฮา...’ เสียงเพลงเชียร์ดังขึ้นต้อนรับน้องใหม่หน้าคณะ มองไปก็เห็นแต่รุ่นพี่มัดจุด แต่งหน้าทาปากตลกๆ คงเป็นพี่สันทนาการ รับน้องวันนี้คงสนุกน่าดูเลย พอหล่อนจอดจักรยานล็อครถที่ปั่นมาจากหอพักไว้ที่สำหรับจอดจักรยาน มีพี่ๆเข้ามารุมแล้วเต้นรอบๆ หล่อนหน้าแดง ทำอะไรไม่ถูก

“พอแล้วอย่าแกล้งน้อง พอน้องไปลงทะเบียนเรียนได้แล้ว”มีรุ่นพี่คนหนึ่งตะโกนบอกรุ่นพี่ที่กำลังเต้นรอบๆหล่อน

“น้องชื่ออะไรคะ เรียนสาขาอะไร เดี๋ยวพี่พาไปลงทะเบียน ได้เอาป้ายชื่อเลย” รุ่นพี่คนหนึ่งในกลุ่มพูดขึ้นมา แล้วจูงมือหล่อนไปโต๊ะลงทะเบียนเรียน

“พร้อมกานต์ โชคพรอนันต์ค่ะ เรียกกานต์ก็ได้ อยู่บัญชีค่ะ”หล่อนพูดระหว่างถูกจูงไปที่โต๊ะลงทะเบียน

“น้องกานต์ บัญชี”รุ่นพี่สันทนาการบอกรุ่นพี่ที่นั่งโต๊ะลงทะเบียน รุ่นพี่เงยหน้ามองเล็กน้องแล้วก้มลงไปเขียนป้ายเล็กๆ หล่อนเซ็นชื่อในกระดาษรายชื่อ เซ็นต์เสร็จหล่อนรับป้ายชื่อแล้วพี่สันทานาการจูงหล่อนไปเข้าแถวเพื่อนที่น่าจะอยู่สาขาเดียวกัน คนมากันเยอะแล้ว ข้างหน้ามีพี่สันทนาการกำลังเต้น ไก่ย่างถูกเผา หล่อนกำลังมองเพลินๆก็มีคนสะกิดข้างหลัง

“สวัสดี แกเรียนบัญชีหรอ” หล่อนหันไปมองเห็นผู้หญิงหน้าตาสวยคมที่กำลังส่งยิ้มมาให้ หล่อนจึงยิ้มตอบ

“ใช่ แกก็เรียนบัญชีหรอ” หล่อนถามกลับ

“ใช่ ฉันชื่อรษานะ แกชื่ออะไร” พร้อมกานต์คิดว่าคงจะได้คนสวยมาเป็นเพื่อนอีกคนแล้ว

“ชื่อพร้อมกานต์ เรียกกานต์ก็ได้”พร้อมกานต์ตอบ กำลังจะชวนคุยต่อ แต่มีรุ่นพี่ข้างหน้าตะโกนขึ้นมา

“น้องผู้หญิงสองคนที่คุยกัน ออกมาข้างหน้าด้วยครับ”พร้อมกานต์หันไปมองข้างหน้าพร้อมกับชี้ตัวเอง

“ครับน้องสองคนนั้นแหละ ลุงเลยครับ”พร้อมกานต์ลุกขึ้นพร้อมรษา เดินออกไปข้างหน้า หล่อนยิ่งเป็นคนขี้อายอยู่ด้วย แต่รษาดูจะยิ้มแย้มแจ่มใสดีจัง

“พวกพี่ให้น้องเลือกว่าจะเต้นเพลงไก่ย่างห้าดาว หรือจะให้พี่ทำโทษอย่างอื่นดี”รุ่นพี่คนสวยพูดด้วยแววตาสนุกสนาน หล่อนคิดว่าถ้าจะให้เต้นมันก็จบตรงนี้ แต่ถ้าทำอย่างอื่นนี่สิ จะทำอะไร หล่อนกำลังจะตอบ

“เต้นค่ะ”หล่อนตอบ

“ทำอย่างอื่นค่ะ”รษาตอบ ทั้งสองมองหน้ากันแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ

“น้องจะเอาอะไรกันแน่ ตอบมาพร้อมกันเลย” รุ่นพี่คนเดิมพูดขึ้น หล่อนเป็นคนยังไงก็ได้อยู่ ตามใจรษาก็ได้มั้ง

“ทำอย่างอื่นก็ได้ค่ะ” หล่อนมองหน้ารุ่นพี่

“เสียดายจังไม่ได้เห็นน้องเต้น” ทำรุ่นพี่บอกว่าเสียดายแต่สีหน้าดูตรงข้ามกับประโยคนั้นเลย

“กติกานะคะ น้องคนหนึ่งจะเป็นคนปิดตา อีกคนหนึ่งค่อยดูแลเพื่อนแล้วทำตามคำสั่งที่พี่บอกนะคะ” นี่มันแรงกว่าเต้นอีกนะเนี่ย ไม่น่ายอมเลย

“ใครจะเป็นคนปิดตาอ่ะ รษา”หล่อนหันไปถามเพื่อน

“แกปิดได้ไหม เดี๋ยวเราคอยบอกทางเอง” รษาบอกพร้อมกับรับผ้ามาจากรุ่นพี่ แล้วก็ปิดตาหล่อนไว้

“คำสั่งแรกนะคะ หมุนรอบตัวเอง 3 รอบค่ะ” พร้อมกานต์ทำตาม เพื่อนๆที่นั่งดูช่วยกันนับ

“1!!”

“2!!”

“3!!” เพื่อนๆนับครบ พร้อมกานต์ยืนเซๆ มีรษาคอยประคอง เพื่อนๆส่งเสียงเฮฮากันใหญ่

“คำสั่งต่อไป เดินไปหน้าอาคาร แล้วหยิบขนมป้อนเพื่อนค่ะ” รุ่นพี่สั่งเสร็จ หล่อนกำลังจะเดินไปทางขวา แต่รษาพูดขึ้นมาก่อน

“ซ้ายแกซ้าย” รษาพูดไปหัวเราะไป ก็หล่อนมองไม่เห็นทาง มันก็ต้องพลาดบ้าง หล่อนเดินไปทางซ้าย เพื่อนๆที่นั่งดูก็ส่งเสียงเชียร์ ซ้ายบ้าง ขวาบ้างจนหล่อนงงไปหมดแล้ว

“รษา ถึงยัง” หล่อนถามรษาขนาดเดินตรงไป เสียงเพื่อนๆก็เชียร์กันดัง

“ถึงแล้วๆ หยิบเลย แกป้อนดีๆนะ” หล่อนได้ยินเพื่อนบอกอย่างนั่นก็กวาดมือไปทั่ว จนเจอขนมแล้วหยิบขึ้นมา เพื่อนใต้อาคารยังบอกซ้ายๆ ขวาๆ มือหล่อนก็ไปตามนั้น

“ฉันบอกซ้ายนิดเดียว แล้วแกไปทางขวาทำไม”รษาโว้ยวายขึ้น

“แหะๆ ขอโทษก็ฉันได้ยินขวานี่” ก็หล่อนได้ยินหลายๆเสียงจนมึนไปหมดแล้ว

“ถ้าอย่างนั้นแกอยู่เฉยๆ ฉันก้มกินเอง” เมื่อได้ยินเพื่อนบอกแบบนั้นพร้อมกานต์พยายามให้มืออยู่นิ่งๆ เมื่อรู้สึกขนมในมือหมดแล้ว รุ่นพี่คนสวยก็ให้เปิดตา ฉันมองไปทางรษาแล้วหัวเราะออกมาดังลั่น

“แกหัวเราะอะไร”เพื่อนสาวยืนงง จะให้หล่อนบอกยังไงก็ตอนนี้หน้าสวยๆเลอะครีมจากขนมที่เล่นเกมเมื่อกี้หมดเลย

“ป่าว แต่เราไปห้องน้ำกันมั้ย ฮ่าๆๆๆ” หล่อนชวนแต่ก็ยังขำเพื่อนไม่หยุด

                กิจกรรมการรับน้องก็ยังดำเนินไปตลอดทั้งวันจนเกือบสี่โมงเย็น หล่อนคิดว่าการรับน้องจะโหดๆซะอีกจากที่ได้อ่านในเว็บบอร์ดมา แต่พอเข้าจริงๆไม่มีแบบที่ได้อ่านมาเลย รุ่นพี่สนุกสนานเฮฮากันมาก

“ตอนนี้อยู่ในช่วงสุดท้ายของกิจกรรมรับน้องกันแล้ว น้องคิดว่าเพื่อนที่อยู่ข้างๆน้องจะมีรุ่นพี่ปลอมตัวเป็นพี่เนียนกันบ้างไหม ขอเชิญพี่เนียนออกมาเลยค่ะ” พอรุ่นพี่คนสวยพูดจบเพื่อนรุ่นเดียวก็เกิดเสียงเฮฮากันดังขึ้น

“รษา แกคิดว่าใครจะเป็นพี่เนียน ฉันเดาไม่ออกเลย”หล่อนชวนรษาคุย แล้วมองไปรอบๆ มีรุ่นพี่ที่แฝงตัวมาค่อยๆลุกทีละคน ทั้งผู้หญิงและผู้ชาย

“ฉันเองแหละ”หล่อนหันมามองแล้วอ้าปากค้าง รษาขยิบตาให้ทีหนึ่ง หล่อนจึงรู้สึกตัวแล้วหัวเราะดังลั่น โดนต้มซะเปลื่อยเลย

                หลังจากกิจกรรมรับน้องเลิกแล้วหล่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เห็นเบอร์ภัทรไม่ได้รับสายอยู่ จึงโทรกลับ

“ฮัลโหล ที่รักอยู่ไหน ทำไมโทรไม่รับสาย”พร้อมกานต์ได้ยินที่ภัทรพูดพร้อมกรอกตามองบน ห้ามเท่าไรไม่เคยฟัง ก็ขี้เกียจจะห้ามแล้วเหมือนกัน

“พึ่งเลิกรับน้อง แกอยู่ไหน ให้ไปหาป่าว” หล่อนถามภัทรไป กลับหอไปตอนนี้ก็ไม่รู้จะทำอะไรอยู่ดี ไปหาเพื่อนดีกว่า

“อยู่คณะ กำลังคุยกับรุ่นพี่กับอาจารย์อยู่” ภัทรตอบมา หล่อนได้ยินคนเรียกภัทรมาตามสายโทรศัพท์

“เดี๋ยวไปหา แค่นี้แหละ บาย” หล่อนพูดจบก็ตัดสายโทรศัพท์” เดินไปไขกุญแจล็อคจักรยาน ทำไมถึงปั่นจักรยานหรอ หล่อนอยากรักโลกขึ้นมา ป๊า ม๊า บอกมันอันตราย ไม่สะดวก ขี่มอเตอร์ไซค์ดีกว่าไปไหนก็เร็วกว่า แต่หล่อนไม่อยากได้นี่ ถ้าอยากไปไหนค่อยยืมมอเตอร์ไซค์ภัทรหรือนั่งรถสองแถวเอาก็ได้ สะดวกดีกว่าอีก ไม่ต้องขับเอง

หน้าคณะแพทยศาสตร์หล่อนจอดจักรยาน กำลังจะเดินเข้าไปข้างในเห็นคนกำลังจับกลุ่มคุยกัน หล่อนมองหาเพื่อนแต่สายตายไปสะดุดที่เด็กชายจ้ำม่ำกำลังวิ่งกระโดดเข้ามากอดหล่อนไว้ โชคดีที่หล่อนไม่ล้มลงไปก่อน

“พี่คนสวย เมื่อวานพอน้องธามเจอป๊ะป๊า ก็ไม่เห็นพี่คนสวยแล้ว”เด็กชายทำหน้างอได้น่ารักน่าเอ็นดี จนหล่อนอยากเอามือไปดึงแก้มป่องๆ

“พี่ชื่อกานต์ครับ เรียนพี่กานต์ดีกว่า เรียนพี่คนสวยพี่เขิน”หล่อนยิ้มแล้วเอื้อมมือไปหยิกแก้มยุ้ยๆนั้นเบาๆ

“ครับพี่กานต์ ไปหาป๊ะป๊ากันมั้ยคับ ป๊ะป๊านั่งอยู่ตรงนู้น”เด็กชายชี้ไปทางกลุ่มคนที่หล่อนเห็นตอนเดินเข้ามา หล่อนมองตามมือเด็กน้อย แต่คนไหนละป๊ะป๊าน้องธาม

“พี่มาหาเพื่อนค่ะ ว่าแต่น้องธามวิ่งออกมาแล้วบอกป๊ะป๊ายังคะ”หล่อนถามเด็กชาย จากที่ยิ้มจนเห็นฟันแทบทุกซี่ ก็ค่อยๆหุบยิ้มแล้วส่ายหน้ากับหล่อน

“น้องธามรู้ไหมคะ ว่าถ้าน้องธามวิ่งออกมาเองโดยที่ไม่บอกป๊ะป๊า ป๊ะป๊าจะเป็นห่วงน้องธามมากนะคะ น้องธามอยากให้ป๊ะป๊าเป็นห่วงหรอคะ”พร้อมกานต์ค่อยๆพูดกับน้องธาม เธอเข้าใจเด็กวัยนี้กำลังสนใจอยากรู้อยากเห็น แต่ก็ต้องบอกต้องเตือนบ้าง

“ไม่อยากคับ น้องธามอยากเล่นกับพี่กานต์ น้องธามจะทำยังไงดีคับ”เด็กมองพร้อมกานต์ด้วยสิหน้ามีความหวังว่าหญิงสาวจะช่วยแก้ปัญหาให้ได้

“ทำยังไงดีน้า”หล่อนทำหน้าคิด น้องธามก็ทำตาม หล่อนจึงหัวเราะออกมา วัยนี้กำลังเป็นวัยเลียนแบบสิ่งต่างๆจริงๆ

“พี่คิดว่าน้องธามกลับไปบอกป๊ะป๊านะคะว่าจะมาเล่นกับพี่ แล้วพี่จะไปนั่งรอตรงนั้นดีไหมคะ”หล่อนชี้ไปที่โต๊ะม้าหินอ่อนใกล้ๆ

“ดีคับ เดี๋ยวน้องธามมานะคับ”เด็กชายพูดจบก็วิ่งไปทางกลุ่มคนทันที หล่อนจูงจักรยานไปนั่งรอที่โต๊ะหินอ่อนที่ชี้ไปเมื่อกี้นี้


“ป๊ะป๊าคับ น้องธามไปเล่นกับพี่กานต์นะคับ ตรงนั้น”น้องธามชี้ไปทางผู้หญิงผมยาว หน้าตาน่ารัก สูงประมาณร้อยหกสิบกำลังจูงจักรยานไปทางม้าหินอ่อน

“น้องธามไปรู้จัก พี่กานต์ได้ยังไงครับ” ถึงจะหน้าตาดูซื่อๆแต่คนสมัยนี้ก็ไว้ใจไม่ได้หรอก

“พี่คนสวยที่ช่วยน้องธามเมื่อวานไงคับ นะคับป๊ะป๊า ให้น้องธามไปเล่นนะคับ”เด็กชายเขย่าแขนเขา มันเป็นการอ้อนวิธีหนึ่งของน้องธาม ผมก็ได้แต่ใจอ่อนสิ แล้วตอนนี้ยังติดคุยกับพวกนักศึกษาอยู่ ให้ไปเล่นก่อนเสร็จแล้วก็คงต้องรีบไปหาน้องธาม อย่างน้อยก็ยังอยู่ในระยะสายตา

“ก็ได้ครับ แต่อย่าซนนะ เกรงใจพี่เขาด้วย เข้าใจไหมครับ” ปีย์สั่งกำชับกับน้องธาม ก่อนที่เด็กชายจะวิ่งออกไปหาหญิงสาวที่นั่งรอที่โต๊ะหินอ่อนแล้ว


“น้องธามมาแล้วคับ เราจะเล่นอะไรกันดี” เด็กชายทำหน้าคิดคิ้วขมวดชนกัน พร้อมกานต์เห็นก็หัวเราะออกมา เด็กหนอเด็ก มาถึงก็คิดถึงเรื่องเล่นแล้ว

“นั้นสิ เราจะเล่นอะไรกันดีนะ”หล่อนมองหน้าน้องธามแล้วยิ้มให้ หล่อนชอบเด็กหน้าตาน่ารัก แล้วน้องธามยิ่งพูดเก่งหล่อนยิ่งชอบ หล่อนอยากมีลูกน่ารักๆ คงต้องหาพ่อหน้าตาดีมาก หล่อนจะมาเพ้อเจ้ออะไรเนี่ย

“เรามาวาดรูปกันไหมคับ” พร้อมกานต์เสนอการวาดรูปเพราะเป็นการเสริมพัฒนาการและยังฝึกกล้ามเนื้อมืออีกด้วย

“ได้คับ แต่เราไม่มีกระดาษกับดินสอ”น้องการพูดจบก็ทำหน้าเศร้าอีกครั้ง หล่อนยิ้มให้เด็กชาย แล้วหยิบกระดาษกับดินสอจากกระเป๋าเป้ขึ้นมาวางบนโต๊ะ

“นี่ไงครับ เรามาช่วยกันวาดในกระดาษแผ่นนี้กันดีกว่า” พร้อมกานต์หยิบดินสอกับน้องธามคนละแท่งแล้วเริ่มวาดภาพกัน

“น้องธามวาดอะไรครับ” หล่อนถาม เมื่อเห็นเด็กชายวาดรูปกลมๆตรงมุมกระดาษ

“พระอาทิตย์คับ” พร้อมกานต์ได้ยินดังนั้นจึงวาดรูปก้อนเมฆ หล่อนยิ้ม อยู่กับเด็กก็สนุกดี น้องธามวาดรูปสนุกสนาน ตอนนี้ในกระดาษมีทั้งพระอาทิตย์ ก้อนเมฆ ต้นไม้ ก้อนหิน หญ้า เต็มไปหมด ถึงผู้ใหญ่จะดูมันเป็นภาพที่ไม่สวยแต่ สำหรับเด็กคนหนึ่งแล้ว มันคงจะเป็นภาพที่ตั้งใจที่สุดแล้ว

“น้องธามครับ กลับบ้านกันเถอะ” พร้อมกานต์เงยหน้าเห็นผู้ชายตัวสูง ดูดีตั้งแต่หัวจรดเท้า หล่อนอ้าปากค้าง คนอะไรหล่ออย่างกับเดินออกมาจากนิยาย คงเป็นป๊ะป๊าของน้องธาม ยังดูเด็กอยู่เลยคงจะมีลูกเร็ว

“ป๊ะป๊าคับ น้องธามกับพี่กานต์ช่วยกันวาดรูป สวยไหมคับ”น้องธามเอากระดาษาที่ช่วยกันวาดรูปเมื่อกี้ไปให้ป๊ะป๊าดู

“สวยครับ ขอบคุณมากที่ช่วยเล่นกับน้องธาม ผมกับน้องธามขอตัวก่อนนะครับ”ผู้ชายอะไรยิ้มนิดเดียวก็โลกละลายได้แล้ว หล่อนใจสั่นเหมือนจะทะลุออกมา

“คุณ คุณ”ผู้ชายตรงหน้าเรียกอีกครั้ง

“คะ คะ”หล่อนได้สติขึ้นมา

“ผมกับน้องธามขอตัวก่อนนะครับ” หล่อนกำลังจะตอบกลับ ก็ได้ยินเสียงภัทรตะโกนมาแต่ไกล

“ที่รัก!!! รอนานไหม”เสียงของภัทรมาพร้อมตัวพอดี หล่อนกำลังจะตอบ แต่ภัทรทักผู้ชายตรงหน้าขึ้นมาก่อน

“อาจารย์ปีย์ ยังไม่กลับหรอครับ” ผู้ชายตรงหน้าเป็นอาจารย์เลยหรอ แต่หน้ายังเด็กอยู่เลยนะ หล่อนแอบมองหน้าอาจารย์ปีย์ คนอะไรยิ่งมองยิ่งหล่อ ทำไมทำหน้านิ่งแล้วละ

“ผมกำลังจะกลับครับ ไปครับน้องธาม” อยู่ๆก็เสียงดุขึ้นมาอีกด้วย ว่าแต่เสียงแบบนี้คุ้นๆเหมือนเคยได้ยินที่ไหนเมื่อไม่นานมานี้ แต่คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก

“สวัสดีครับ พี่กานต์ สวัสดีครับเพื่อนพี่กานต์” น้องธานหันมาบ๊ายบายให้พร้อมกานต์ แล้วเดินตรงไปที่รถ

“ผู้ชายที่เดินชนในเซเว่น” หล่อนอยู่ๆก็ตะโกนขึ้นมา ภัทรสะดุ้งตกใจ

“อะไรของแกว่ะ อยู่ๆก็ตะโกน”ภัทรหันมาถามด้วยหน้างงที่เพื่อนตะโกนขึ้นมา

“ผู้ชายคนนั้น อาจารย์ปีย์ไง”               พร้อมกานต์หันมายิ้นให้เพื่อนด้วยความดีใจ ที่หล่อนจำได้ว่าผู้ชายคนนั้นคือใคร หล่อนคงต้องไปขอโทษอาจารย์ปีอีกครั้งแล้วสิ

ความคิดเห็น