facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 1 ซุ่มซ่าม

ชื่อตอน : บทที่ 1 ซุ่มซ่าม

คำค้น : นักศึกษา,อาจารย์,มหาวิทยาลัย,เพื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ม.ค. 2561 16:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 ซุ่มซ่าม
แบบอักษร

พร้อมกานต์กำลังขนของเข้าหอพักใกล้มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง นักศึกษาปี1เหมือนหล่อนส่วนใหญ่ก็อยู่หอในมหาวิทยาลัยกัน แล้วทำไมหล่อนไม่อยู่หรอ หล่อนโดนเพื่อนทิ้งไง ตอนแรกศศิมาเพื่อหล่อนก็อยากมาอยู่ด้วยกัน จะเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกัน สุดท้ายศศิสอบติดมหาวิทยาลัยอีกแห่ง แต่จะโทษใครได้ เพื่อนผู้หญิงที่สนิทคนเดียวของหล่อนไปอยู่ที่อื่น หล่อนก็เลยอยู่คนเดียว แต่ไม่เป็นไรยังไงมาเรียนที่นี่ก็ไม่ได้มาคนเดียวอยู่แล้ว

 “ที่รักยืนรออะไร ไม่ขนของขึ้นหอหรอ” หล่อนหันไปมองผู้ชายที่เดินทำหน้างอลงมาจากชั้นบน ภัทรนั้นเอง นี่ไงที่บอกว่าไม่ได้มาเรียนคนเดียว แต่ภัทรเดินไปที่ไหนสาวก็กรี๊ด พี่ภัทรคะ พี่ภัทรขา ก็พี่แกสูงซะหนึ่งร้อยแปดสิบ หน้าก็ตี๋ ขาวก็ขาว สเปกผู้หญิงเลย ตอนมัธยมฉันกับศศิมาเลยได้กินขนมฟรีบ่อยๆ

“บอกว่าไม่ให้เรียกที่รักไงภัทร ฉันชื่อพร้อมกานต์ ชื่อเล่นชื่อกานต์โว้ย”พร้อมกานต์ทำหน้าไม่พอใจ ภัทรเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก บ้านก็อยู่ติดกัน ป๊า ม๊า อากง อาม่ารู้จักกันหมดแหละ แต่อย่างว่าลูกคนเดียวสองคนมาอยู่ด้วยกันสนุกละทีนี้

“แกจะเรื่องมากทำไม กานต์ก็แปลว่าที่รัก ฉันกำลังคุ้มกันแกอยู่นะ”ภัทรพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ พร้อมกานต์กำลังงงว่าทำไมต้องคุ้มกัน ภัทรพูดขึ้นมาก่อน

“ก็ป๊าแกฝากให้ฉันคอยกันท่าทุกคนที่มาจีบแก ในเมื่อรับคำสั่งมาแล้วก็ต้องทำตาม ฮ่าฮ่าฮ่า” หล่อนตาโตเมื่อได้ยินที่ภัทรพูดจบ แต่จะให้ยอมหรอ ถ้ายอมก็ไม่ใช่พร้อมกานต์สิ

“ถ้าอย่างนั้นฉันก็ต้องคุ้มกันแกด้วยสินะ ถ้าอย่างนั้นเรารีบขนของขึ้นหอกันดีกว่า ฉันจะได้โทรหาศศิ” หล่อนหลิ่วตาใส่เพื่อนอย่างนึกสนุก คิดว่าจะแกล้งหล่อนได้คนเดียวหรอ คิดผิดแล้ว

“โทรทำไม ศศิว่างหรอ เมื่อวันก่อนบอกจะไปเข้ากิจกรรมรับน้องที่มหาวิทยาลัย” พอดูถึงศศิรีบหันมาทันที แฟนพันแท้ศศิต้องยกให้ภัทรนี่แหละ

“แกชอบศศิทำไมแกไม่บอกไปว่ะ ทำตัวเป็นพระเอกอยู่ได้” พอพูดเรื่องนี้ทีไรแววตาภัทรเศร้าตลอด ไม่เข้าใจสองคนนี้เลย

“แกไม่เข้าใจฉันหรอก ว่าแอบรักเพื่อนจะให้บอกไปยังไง ถ้าฉันบอกไปแล้วศศิไม่รักฉัน ฉันจะทำยังไง” ภัทรหันหลังยกกล่องสุดท้ายขึ้นไปบนหอ

“ฉันจะช่วยแกยังไงดีไอ้ภัทร” หล่อนพูดจบแล้ววิ่งตามหลังภัทรขึ้นไปบนหอ

ห้อง308 ภายในห้องเดินเข้าทางขวาก็เป็นตู้เสื้อผ้า ทางซ้ายก็เป็นห้องน้ำ เดินเข้ามาก็เห็นเตียง 5 ฟุต โต๊ะ เก้าอี้ หลังจากเดินดูรอบๆห้องแล้ว หล่อนจึงหันไปหาภัทร

“ภัทรไปหาอะไรกินที่เซเว่นกันไหม” หล่อนเริ่มรู้สึกหิวหลังจากดูเวลา ตอนนี้เกือนหกโมงเย็นแล้ว

“ไปสิ เหนื่อยจะตายแล้ว เจ้าของห้องอะไรไม่ยอมขนของเองเลย”ภัทรทำท่าจะบ่นอีกยาว ถ้าฟังเพื่อนหล่อนบ่นวันนี้คงไม่ได้กินอะไรแน่

“เดี๋ยวเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวข้างเซเว่น ไปกันเถอะ”พอภัทรได้ยิน จึงเลิกบ่นแล้วรีบลงไปสตาร์ทรถมอเตอร์ไซค์รอ หล่อนรีบเดินลงมาขึ้นรถ

เซเว่นแถวมหาวิทยาลัย มีแผงขายของกินเต็มไปหมด เยอะขนาดนี้หล่อนคงรอดตายแล้วเพราะภายในหอพักไม่ให้ทำอาหาร มั่วแต่มองซ้ายมองขวา จนเดินชนเด็กผู้ชายตัวจ้ำม่ำ หน้าตาน่ารักล้ม เด็กชายร้องไห้เสียงดัง คนก็เริ่มหันมามอง​ หล่อนยิ่งตกใจหน้าซีด 

“เอ่อ...หนูเป็นอะไรไหมครับ”หล่อนรีบก้มลงไปจับตัวเด็กดู ว่ามีแผลตรงไหน แต่ก็ไม่พบบาดแผลหล่อนจึงคลายใจ แต่เด็กชายก็ยังร้องไห้ไม่หยุด หล่อนจึงกอดเด็กชายไว้กับอก ลูบหลังเบาๆเหมือนที่ม๊าหล่อนเคยทำตอนหลอนร้องไห้ พอเด็กชายคลายสะอื้นลงหล่อนจึงคลายอ้อมกอด

“หนูชื่ออะไรครับ มากับใคร”หล่อนมองซ้ายมองขวาไม่เห็นใคร เด็กชายน่ารักน่าจะหลงทางกับผู้ปกครอง เด็กชายค่อยๆเงยหน้ามองพร้อมกานต์

“ผมชื่อน้องธามคับ ผมมากับป๊ะป๊า” น้องธามพยายามมองหาป๊ะป๊า ทั้งที่น้ำตายังเต็มหน้าอยู่

“มีเบอร์ป๊ะป๊าไหมครับ เดี๋ยวพี่โทรให้” น้องธามหยิบกระดาษเล็กๆขึ้นมา เขียนชื่อจริง นามสกุลจริงของน้องธาม เด็กชายธาม ปัญญากุลและผู้ปกครองนายปีย์ ปัญญากุล เบอร์ติดต่อ พร้อมกานต์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากำลังจะกดเบอร์โทรศัพท์ แต่เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์หล่อนดังขึ้นก่อน

‘ภัทร’

ภัทรคงไปรอร้านก๋วยเตี๋ยวแล้ว เมื่อกี้ที่เดินชนน้องธามก็พลัดหลงกัน แต่กำลังจะกดตัดสาย น้องธามก็ดึงมือออกจากมือที่หล่อนกุมไว้

“ป๊ะป๊า”น้องธามวิ่งเข้าไปกอดคนที่เรียกว่าป๊ะป๊า หล่อนกำลังจะเดินเข้าไปหาสองพ่อลูก แต่เสียงเรียกเข้าก็ดังไม่หยุด ก็เลยกดรับสาย บอกภัทรว่าเดี๋ยวตามไป พร้อมกานต์เงยหน้ามามองหาสองพ่อลูกอีกครั้งก็ไม่เจอแล้ว จึงรีบเดินไปร้านก๋วยเตี๋ยวที่ตกลงจะมากินตอนแรก

“ไปไหนมาว่ะ โคตรช้าเลย ฉันสั่งเล็กแห้งต้มยำให้แกแล้ว” พอฉันนั่งลงบนเก้าอี้ กำลังจะเรียกพนักงานสั่งอาหาร ภัทรรีบบอก

“เดินชนเด็ก เลยช่วยหาผู้ปกครอง”พร้อมกานต์ตอบ พูดจบก็ดื่มน้ำเข้าไปอึกใหญ่ ภัทรยังคงจ้องหน้าหล่อนราวกับจะรอฟังว่าหล่อนจะเล่าอะไรต่อ

“แค่นี้?” ภัทรถาม

“แล้วต้องแค่ไหน” จะให้หล่อนเล่าอะไร ก็เรื่องมันมีอยู่แค่นี้ ก๋วยเตี๋ยวมาเสิร์ฟ หล่อนเริ่มกิน ก๋วยเตี๋ยวคืออาหารที่หล่อนชอบกิน กินบ่อยแค่ไหนก็ไม่เบื่อ

“แค่นี้ก็แค่นี้ แล้วแกจะเข้ารับน้องคณะบริหารของแกป่าว”ภัทรชวนคุยระหว่างกินก๋วยเตี๋ยว

“เข้ามั้ง แกละหมอมีรับน้องด้วยป่าว” หล่อนไม่รู้ว่าคณะแพทยศาสตร์มีรับน้องป่าวเลยถาม เพื่อนหล่อนคนนี้เป็นว่าที่คุณหมอ คนอะไรหล่อ เรียนดี กีฬาเด่น อะไรจะขนาดนี้

“มีพรุ่งนี้เหมือนกัน ถ้าแกเข้ารับน้อง เราเข้ามหา’ลัยพร้อมกันไหม” ภัทรชวน แต่ทุกคนคงไม่รู้ว่าเพื่อนหล่อนคนนี้ตรงเวลาขนาดเอาไม้บรรทัดมาวัดแล้วขีดเลย ส่วนฉันหรอเข้าเรียนทันก็ดีแล้ว

“ฉันไปเองดีกว่า ไว้เจอกันที่มหา’ลัยเลย” หล่อนปฏิเสธ แล้วเรียกพนักงานมาเก็บเงิน

“ภัทรเข้าเซเว่นกัน”พร้อมกานต์บอก จึงเดินนำเข้าไปในเซเว่น สิ่งแรกที่ทำคือเดินตรงไปที่เครื่องกดสเลอปี้ หล่อนมั่นใจว่าหล่อนกดสเลอปี้เก่งที่สุด พร้อมกานต์กดเสร็จหันมาชนผู้ชายใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว แก้วสเลอปี้แปะอยู่ที่เสื้อตัวนั้น หล่อนตกใจจนอยากจะวิ่งหนี วันนี้วันซวยอะไรเนี่ย ชนเด็กแล้วยังจะมาชนคนอีก เมื่อไรจะหายซุ่มซ่านเนี่ยพร้อมกานต์

“ขอโทษค่ะ” หล่อนขอโทษ อีกมือกำลังจะหยิบผ้าเช็ดหน้า แต่คู่กรณีพูดขึ้นมาก่อน

“ไม่เป็นไร คราวหลังระวังหน่อยสิคุณ” พร้อมกานต์เงยหน้าขึ้นมอง เห็นแต่แผ่นหลัง สูงประมาณร้อยแปดสิบกว่า รีบเดินออกจากเซเว่นไป ขนาดข้างหลังยังออร่าขนาดนี้ แล้วข้างหน้าจะขนาดไหน แต่เสียงดุชะมัด

“ไอ้กานต์ ทำไมแก้วเละแบบนั้นว่ะ” ภัทรเห็นรีบเดินมาหาเพื่อน

“เดินชนคน โคตรซวยเลย” หล่อนพูดจบก็กดสเลอปี้ใหม่ แล้วเดินไปจ่ายเงิน

ความคิดเห็น