Chat

Sharpter No.1🧡

way//way425😶‍🌫️ | Sharpter No.1🧡

_

_

ผมถอนหายใจอย่างโล่งอก หลังไอ้ชาร์ปตกลงมารับ เดือนนี้ผมเอาค่าขนมไปซื้อสีให้มันจนหมดแล้ว (สีบ้าๆเกือบ2,000) นอกจากเงินจะหมด เฟรมวาดภาพก็ยังต้องซื้อใหม่อีก ไม่งั้นไม่มีส่งอาจารย์

ก็ความใจดีของผมดันไปเข้าตาน้องแก้ม พอเขามายืมเฟรม ผมก็ดันยกให้ไปง่าย ๆ ก็ผมปฏิเสธคนไม่เป็นนี่นา

และคนที่ต้องมารับผิดชอบพาผมไปซื้อของ ก็หนีไม่พ้นไอ้ชาร์ป ชาร์ปกับผมรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก ตอนนั้นบ้านเราอยู่ซอยเดียวกัน วิ่งเข้าออกบ้านกันจนพ่อแม่แทบไม่ต้องเรียก

ตอนนี้โตแล้ว จากเพื่อนบ้านก็กลายมาเป็นรูมเมตในห้องพักเดียวกัน เพียงแต่วันนี้เป็นวันเสาร์ ไอ้ชาร์ปต้องกลับบ้าน เลยเหลือผมอยู่ห้องคนเดียว

หมอนั่นเป็นคนเดียวที่ผมกล้าขอยืมเงิน และผมก็เป็นคนเดียวที่มันกล้าบ่นใส่ได้ทุกเรื่อง พูดง่าย ๆ ถ้าโลกนี้ต้องมีเพื่อนสนิทสักคน สำหรับผมก็คงเป็นไอ้ชาร์ปนี่แหละ

จะว่าไป ชีวิตผมแทบทุกเรื่องก็มีมันอยู่ด้วยหมด ไม่เว้นแม้แต่ เรื่องความรัก

_

1ชั่วโมงต่อมา🕠

หน้าร้านอุปกรณ์เครื่องเขียน

🌈 MM-Shop 🌈

🔔🔔กริ่ง กริ่ง🔔🔔

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังเบา ๆ ตอนผมผลักประตูเข้าไป

ไอ้ชาร์ปดันหลังผมจากด้านหลัง ร้านMM-Shopเล็กกว่าที่คิด ชั้นวางเต็มไปด้วยสมุดวาดรูป สีน้ำ แล้วก็อุปกรณ์ศิลปะเรียงกันเป็นแถว

และดูเหมือนจะเป็นร้านใหม่ เพราะผมกับไอ้ชาร์ป เพิ่งจะเคยเห็นร้านนี้

🌈ภายในร้าน🌈

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากหลังเคาน์เตอร์ ผมเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็หยุดเดินไปดื้อ ๆ

ผมยังไม่ทันตอบ ปึก! ไอ้ชาร์ปที่เดินตามหลังมาชนหลังผมเต็ม ๆ

ประโยคของมันเงียบไปกลางคัน เพราะมันเงยหน้าขึ้นมอง เด็กหลังเคาน์เตอร์…เหมือนกับผม

อยู่ ๆ ร้านก็เงียบไปพักหนึ่ง จนเด็กคนนั้นเอียงหัวเล็กน้อย

ไอ้ชาร์ปกระแอมเบา ๆ ก่อนจะเดินแซงผมไปที่เคาน์เตอร์ ทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ผมแอบเห็น ว่าหูมันแดง

ผมหันไปมองมันทันที เพราะผมยังไม่ได้บอกขนาดเลยสักคำ และมันก็ไม่ใช่คนที่ต้องใช้

เด็กคนนั้นยิ้ม ก่อนจะหันไปเปิดชั้นวางด้านหลัง ผมเพิ่งสังเกตว่า เวลายิ้ม ตาเขาจะโค้งนิด ๆ

มันตอบแต่ตายังจ้องดูน้องไม่วาง

มันทำตัวเลิกลั่ก แต่ก็ยังพยายามเก๊กขรึมไว้ตามนิสัย

ไอ้ชาร์ปรีบยกมือขึ้นกุมหูตัวเองทันที

ผมเงียบไปนิดหนึ่ง เพราะเหมือนมันจะพูดถูก

เสียงน้องดังขึ้นพร้อมเฟรมในมือ ผมกับไอ้ชาร์ปรีบหันกลับไปยืนตัวตรงทันที เหมือนเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ไอ้ชาร์ปตอบเสียงนิ่ง ทั้งที่เมื่อกี้มันยังหูแดงอยู่เลย น้องวางเฟรมลงบนเคาน์เตอร์

ไอ้ชาร์ปหันมามองหน้าผมทันที

ผมตอบเบา ๆ เหมือนกระซิบ

น้องมองพวกเราสองคนสลับกัน ก่อนจะหลุดยิ้มออกมาเบา ๆ ผมรีบยื่นแบงก์ร้อยให้ไปสามใบ ในใจแอบคิดว่า 'ไม่ต้องทอน'ก็ได้

ผมรีบกระตุกชายเสื้อมัน แต่มันปัดมือผมออกเบา ๆ เหมือนจะบอกว่า ช่างเถอะ ผมเห็นน้องยิ้มรับเล็ก ๆ สุดท้ายก็ได้แต่ยืนมอง เงินยี่สิบบาทของผม… ลอยจากชีวิตไปอย่างสงบ

น้องรับเงินไปก่อนจะเงยหน้ามองพวกเรา

เอาวะ ยี่สิบ แลกยิ้ม ยังไงก็คุ้ม ผมคิดในใจ

ผมลังเลอยู่แป๊บหนึ่ง ก่อนจะถามบางอย่างออกไป

ชื่อ น่ารัก เหมือนเจ้าตัวเลยแฮะ! ผมคิดในใจ แต่ไอ้ชาร์ป ไม่เลย....

ผมรีบกระตุกชายเสื้อมันเบา ๆ เพราะเสือยิ้มยากอย่างมัน ตอนนี้กำลังยิ้มไม่หุบ

ผมเลยรีบเอ่ยคำลา ทั้งที่มีคำถามมากมายไปหมด ผมดึงไอ้ชาร์ปออกมาจากร้านทันที ทิ้งให้น้องโซมินยืนทำหน้าอึ้งอยู่หลังเคาน์เตอร์

_

เมื่อประตูร้านปิดลง💫

ผมหันไปมองหน้าไอ้ชาร์ปทันที

เราทั้งคู่มองหน้ากันอยู่แป๊บหนึ่ง ก่อนจะกอดคอกันหัวเราะออกมา ——— ผมคิดว่า เราคงได้กลับมาร้านนี้อีกแน่ ๆ

——— และดูเหมือนว่า ไอ้ชาร์ปก็คงคิดเหมือนกัน 😊