ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ละครตบตา

คำค้น : โรแมนติก,รัก,ตลก

หมวดหมู่ : นิยาย เรื่องสั้น

คนเข้าชมทั้งหมด : 509

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2561 18:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ละครตบตา
แบบอักษร

“ตุบ” พฤทธิ์วางร่างของพริ้มเพราลงบนเตียงไม่เบา จนร่างที่หลับไม่รู้เรื่องกระดอนเกือบตกเตียง “ฮึ ตัวหนักชะมัดยายกระเพราเห็นบางๆไม่คิดว่าจะตัน ดูสิทำเอาหลังฉันแทบยอก”แม้เขาจะบ่นแต่มือก็ยังช่วยดึงร่างที่กำลังจะตกเตียงเข้ามา กลางเตียง อีกทั้งยังเอาผ้าชุบน้ำมาช่วยเช็ดเนื้อตัวให้ “นี่ถ้าฉันไม่เห็นแก่คุณน้าทั้งสองอย่าหวังว่าฉันจะทำให้เลย ดูสิหน้าหวานๆแบบนี้ทำไมถึงได้แสบนักนะ เธอจะยอมฉันบ้างไม่ได้เลยหรือไง  คราวนี้ฉันขอสั่งสอนเธอบ้างนะเพราอย่าโกรธกันเลย   ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่เธอล้ำเส้นฉันเกินไป”พูดจบชายหนุ่มก็จัดการปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีเข้มของหญิงสาวออกภายใต้เสื้อเชิ้ตเผยให้เห็นเสื้อกล้ามสีขาวรัดรูปซ่อนอยู่ภายใน พฤทธิ์มองด้วยรอยยิ้มเอ็นดูก่อนจะลงมือทำอะไรบางอย่างเพื่อสั่งสอนพริ้มเพรา

แสงแดดจ้าในสายวันต่อมาสาดส่องผ่านหน้าต่างที่ถูกเปิดกว้างเพื่อรับสายลมแผ่ว พริ้มเพราเริ่มขยับตัวขยุกขยิกภายใต้ผ้าห่มหนาอย่างรำคาญกับแสงแดดที่เริ่มร้อนระอุลามเลียผิวหน้าเธอจนร้อนผ่าว เธอขยับไปจนเกือบสุดเตียงทั้งที่ยังหลับตา พร้อมกับใช้มือคว้าอะไรบางอย่างเข้ามา กอดอย่างเคยชินเพราะเข้าใจว่าคือหมอนข้างในห้องนอนตนเองมิหนำซ้ำเจ้าตัวยังซุกหน้าลงไปคลอเคลียร์ท่าทางเพลิดเพลิน แต่เสียงตุบตับที่กำลังเต้นระรัวข้างหูทำให้เธอต้องรีบลืมตาขึ้นมาราวกับนึกอะไรออก “ไงจ๊ะเพราตื่นแล้วเหรอ ถ้าเธอยังง่วงนอนกอดฉันต่ออีกหน่อยก็ได้”พฤทธิ์ข่มใจที่เต้นระรัวให้เป็นปกติ และทักทายคนที่ยังตะลึงอยู่ในอ้อมกอด “ไอ้พิลึก”พริ้มเพราดีดตัวออกจากอ้อมกอดทันทีที่ได้สติพร้อมทั้งชี้หน้าชายหนุ่มมือไม้สั่นเทา “แก แกเข้ามาอยู่ในห้องฉันได้ยังไงออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ”                                   “ใครว่าห้องเธอล่ะ ห้องฉันต่างหากดูสิ”เขาบอกอย่างใจเย็น ซึ่งเมื่อพริ้มเพรากวาดสายตาไปรอบๆก็ถึงกับหน้าเผือดสี ยิ่งได้เห็นสภาพตัวเองกับพฤทธิ์แล้วเธอแทบอยากตายให้รู้แล้วรู้รอด “แก ไอ้พิลึกแกทำอะไรต่ำๆกับฉัน แกมันไอ้ทุเรศผู้ชายเฮงซวย รังแกผู้หญิงไม่มีทางสู้”พริ้มเพราโวยวายเสียงเครือดวงตาแดงเรื่อ จนพฤทธิ์นึกสงสาร แต่เขาจะไม่ยอมให้เธออีกแล้ว “หยุดด่าฉันได้แล้วเพรา เป็นไงล่ะโดนเอาคืนจากฉันสะใจดีไหม ฉันก็เคยรู้สึกแบบเธอเหมือนกันแหละตอนที่เธอแอบถอดล้อรถคันโปรดของฉันไป ทีฉันจับเธอถอดบ้างถึงกับพูดไม่ออกเลยใช่ไหมล่ะ”                     “นี่มากไปหรือเปล่า ถ้าแกแค้นฉันมากแกก็ไปถอดล้อรถฉันคืนสิ มาทำแบบนี้กับฉันทำไม แกทำแบบนี้ฆ่ากันให้ตายซะเลยดีกว่า”เธอพ้อทั้งน้ำตาไม่เข้าใจว่าทำไมพฤทธิ์ต้องแก้แค้นเธอด้วยวิธีนี้ “เพราฉัน”เขายืนมือเพื่อเช็ดน้ำตาให้เธอ แต่กลับถูกอีกฝ่ายปัดมือออกอย่างไม่ใยดี “ไอ้บ้า ไอ้สกปรกไม่ต้องเอามือสกปรกๆของแกมาถูกตัวฉันเลยนะ แล้วแกก็ช่วยจำไว้ด้วยว่าระหว่างเราไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น ”พริ้มเพราพูดจบก็รีบคว้าเสื้อขึ้นมาสวมก่อนจะรีบออกไปจากห้อง        “ระหว่างเรามันก็ไม่เคยมีอะไรอยู่แล้วนี่เพรา”พฤทธิ์ได้แต่พึมพำกับตนเองและรู้สึกสงสารหญิงสาวไม่น้อยเพราะตั้งแต่เขารู้จักเธอมาไม่มีครั้งไหนเลยที่จะเห็นน้ำตาของเธอเลย เมื่อถึงบ้านพริ้มเพราก็ขังตัวเองอยู่แต่ในห้องพยายามนึกถึงเหตุการณ์ในคืนที่ผ่านมา เพราะลึกๆในใจเธอยังเชื่อว่าพฤทธิ์จะไม่ทำอะไรต่ำทรามกับเธอแต่พยายามเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก “คุณยายเพรามันเป็นอะไรตั้งแต่กลับมาฉันเห็นลูกเอาแต่อยู่ในห้องไม่ออกไปไหนเลย ฉันชวนไปดูร้านก็ไม่ยอมไป”เพราะพริ้งถามสามีหลังจากที่สังเกตเห็นถึงความผิดปกติ “ก็ไม่เห็นมีอะไรนี่คุณ ลูกคงเหนื่อยมั้งเมื่อคืนก็ออกไปกับพวกเพื่อนๆคงฉลองกันดึก นี่คงเพิ่งกลับมาจากบ้านยายฟ้านั่นแหละ”                        “ก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้นนะ เห็นหน้าเครียดๆฉันก็นึกว่าลูกมีเรื่องไม่สบายใจ ถ้าไงฉันฝากคุณดูๆแกด้วยแล้วกันฉันขอไปหาศจีก่อนนะคะ”

ฝ่ายตัวพฤทธิ์เองแทนที่เขาจะรู้สึกสะใจกลับเป็นว่าเขาไม่สบายใจกับน้ำตาของพริ้มเพราเลยบางทียังอดนึกไม่ได้ว่าเธอจะคิดสั้นหรือเปล่า จึงโทรไปปรึกษาหรรษา “เป็นไงบ้างวะไอ้พฤทธิ์ เมื่อคืนแกทำอะไรยายเพราหรือเปล่า”หรรษารีบสอบถามเพื่อนรักทันทีที่กดรับสาย “ก็เป็นไปตามแผน ยายเพราช็อกไปเลยตอนที่เห็นตัวเองนอนอยู่กับฉันบนเตียง”เขาบอกเสียงเนือย               “ฟังจากเสียงฉันว่าแกไม่ดีใจเท่าไหร่นะที่แก้เผ็ดยายเพราได้ จริงๆแล้วแกก็รู้สึกผิดเหมือนกันใช่ไหมที่เล่นแรงแบบนั้น ถึงยายเพราจะแสบแค่ไหนแต่เขาก็เป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง”คำพูดของหรรษายิ่งเป็นการตอกย้ำใจของพฤทธิ์ ใช่เป็นอย่างที่หรรษาพูดทุกอย่างเขาก็แค่ต้องการสั่งสอนแต่ก็ลืมนึกไปว่าผู้หญิงที่ไม่เคยผ่านมือชายใดอย่างพริ้มเพราจะรู้สึกอย่างไรเมื่อต้องตื่นขึ้นมาพบเขาในสภาพนั้น ยิ่งคิดพฤทธิ์ก็ยิ่งรู้สึกผิด “เฮ้อ”พฤทธิ์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะทำปากแข็ง “ใครว่าฉันรู้สึกผิด ก็แค่เบื่อตอนแรกคิดว่ายายเพราจะลุกขึ้นมาด่าอย่างที่เคยทำ แต่ดันบ่อน้ำตาแตกเสียได้ฉันเลยหมดสนุกก็เท่านั้น”                        “เออ ฉันจะพยายามเชื่อก็แล้วกัน  แล้วฉันก็หวังว่ายายเพราคงไม่คิดมากจนทำอะไรบ้าๆลงไปก็แล้วกัน ปัญหานี้พวกแกสองคนเป็นคนเริ่มก็เชิญพวกแกสองคนแก้กันตามสบายเถอะ”หรรษาพูดจบก็กดตัดสายทันที โดยที่ไม่รู้ว่าเบื้องหลังฟ้าครามยืนอยู่นานแล้ว และได้ยินบทสนทนาของสองหนุ่มทั้งหมดด้วย “นายหรรษา”ฟ้าครามเรียกชื่อสามีเสียงเข้ม ใบหน้าใสๆเปลี่ยนเป็นโกรธจนหน้ากลัว เสียงเข้มผิดปกติของภรรยาทำเอาหรรษาถึงกับสะดุ้งโหยงรีบหันกลับไปเผชิญหน้า “จ๋าฟ้า มีอะไรจ๊ะเสียงดุเชียว”                                       “ษากับพฤทธิ์เล่นอะไรกัน แล้วเกี่ยวอะไรกับเพรา ฟ้าได้ยินนะว่าเพราเครียดจนจะคิดสั้น ษามีคำอธิบายดีๆอะไรจะบอกฟ้าไหม” พอเจอสายตาคาดคั้นของภรรยาหรรษาก็จนใจที่จะปิดบังยอมเปิดปากเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่พฤทธิ์แก้เผ็ดเพื่อนสาวคนสนิทของภรรยาแบบหมดเปลือก โดยหวังว่าภรรยาจะไม่โมโหตนเองจนเกินไป “ก็ได้ถ้าษาเล่าฟ้าห้ามโกรธนะ ษาเตือนมันแล้วแต่มันไม่ฟังเอง” “อะไรกันทำไมเล่นอะไรรุนแรงขนาดนี้ ษาก็รู้ว่าเพราถือเรื่องพวกนี้แค่ไหน พฤทธิ์เองก็เหมือนกันทำไมถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้ กับคนอื่นไม่เคยที่จะเสียมารยาททีกับเพราทำไมถึงได้ร้ายกาจนักนะ”ฟ้าครามฉุนจัดโมโหแทนเพื่อนรัก “ฟ้าพูดเหมือนดูไม่ออกว่าสองคนนั้นมีอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในใจ ทั้งพฤทธิ์ทั้งเพรามีอะไรบางอย่างที่บอกว่าทั้งคู่เป็นมากกว่าเพื่อนที่โตมาด้วยกัน”    “ก็เพราะฟ้ารู้ไงเลยเข้าใจเวลาทั้งคู่ทะเลาะกัน ก็เพื่อหาเรื่องใกล้ชิดพูดคุย แต่คราวนี้ฟ้ารู้สึกผิดหวังจริงๆที่พฤทธิ์เล่นแบบนั้น ฟ้าคงต้องไปบอกเรื่องนี้กับเพราที่บ้านหวังว่าษาจะไม่บอกพฤทธิ์นะ หากฟ้าจะให้เพราเอาคืนบ้าง”ฟ้าครามพูดจบก็รีบเดินทางไปหาเพื่อนสาวทันที ปล่อยให้หรรษาได้แต่ถอนหายใจเงียบๆตามลำพัง “เฮ้อ เพราสำคัญกว่าตามเคย”

ฟ้าครามรีบจอดรถทันทีที่ถึงหน้าบ้านเพื่อนรัก หญิงสาวกดกริ่งอยู่หลายครั้งกว่าจะเห็นคุณเพราะพริ้งเดินออกมา “สวัสดีคะคุณแม่ เพราอยู่บ้านหรือเปล่าคะ”                                       “อ้าวฟ้านี่เอง หายหน้าไปตั้งนานไม่เห็นมาเที่ยวที่บ้านเลย จะว่าไปฟ้าแต่งงานไปก็หลายปีแล้วนะเมื่อไหร่จะมีน้องล่ะ”แทนที่เพราะพริ้งจะตอบคำถาม แต่กลับเอาแต่ชวนคุยโดยที่ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าร้อนใจแค่ไหน “เอ่อฟ้าก็ยังไม่ทราบเหมือนกัน คงแล้วแต่ว่าเขาจะมาเมื่อไหร่”เธอตอบแบบผ่านๆ สายตามองเข้าไปในบ้านอดไม่ได้ที่จะถามถึงเพื่อนรักอีกครั้ง “ตกลงเพราอยู่ไหมคะ”                “โทษทีจ๊ะแม่มัวแต่ชวนคุย รายนั้นนะนอนอยู่บนห้องตั้งแต่เช้าแล้วป่านนี้ยังไม่ยอมลงมาเลย ข้าวปลาก็ไม่ยอมกินฟ้ามาก็ดีเหมือนกัน ช่วยดูให้แม่หน่อยเถอะว่าลูกสาวแม่แผลงฤทธิ์อะไรอีก”      “งั้นฟ้าขอตัวขึ้นไปดูยายเพราให้แล้วกันคะ”พูดจบฟ้าครามก็เดินตรงไปยังห้องของเพื่อนรัก เธอต้องเคาะเรียกเพื่อนอยู่หลายครั้งกว่าเจ้าของห้องจะยอมเปิดประตู “อ้าวฟ้าเองเหรอ โทษทีนะเพรากินยานอนหลับไปนะเลยไม่ได้ยิน”พริ้มเพราอธิบายเสียงแหบพร่า จากสภาพภายนอกที่ฟ้าครามเห็นเธอถึงกับโมโหพฤทธิ์ขึ้นมาครามครัน “นี่เพราเธอไปทำอะไรมาถึงได้โทรมขนาดนี้”ฟ้าครามลองถามเพื่อดูว่าพริ้มเพราจะบอกเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้เธอฟังหรือไม่ “ฟ้าอย่าถามเลยฉันไม่อยากนึกถึงมันอีก”เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นพริ้มเพราถึงกลับน้ำเสียงสั่นเครือรู้สึกเจ็บจี๊ดไปทั้งใจ.                       “เพราจะปิดฟ้าอีกเหรอ ฟ้าเป็นเพื่อนเพรานะสิ่งที่เกิดขึ้นกับเพราฟ้ารู้หมดแล้ว”ฟ้าครามจับไหล่เพื่อนที่ลู่ลงอย่างหน้าสงสารพร้อมกับมองตาเพื่อบอกให้รู้ว่าเธอพร้อมจะอยู่เคียงข้างเพื่อนคนนี้เสมอ เมื่อได้เห็นถึงความจริงใจของเพื่อนพริ้มเพราถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่โผเข้ากอดเพื่อนรักร้องไห้ออกมาจนตัวโยน “ฮือๆๆฟ้าไอ้พฤทธ์มันทำร้ายฉัน มันปล้ำฉัน” “โอ๋ๆๆเพราใจเย็นๆนะอย่าเพิ่งตีโพยตีพายไป ฟังที่ฟ้าพูดก่อนนะ”ฟ้าครามดึงเพื่อนรักออกจากอก พร้อมกับเช็ดน้ำตาก่อนจะบอกถึงเรื่องราวในครั้งนี้ “เรื่องทั้งหมดมันไม่ใช่เรื่องจริงเพราโดนพฤทธิ์หลอกเท่านั้น”จากคำบอกเล่าของฟ้าครามพริ้มเพราถึงกับหยุดร้องไห้รีบถามในทันที “ที่ฟ้าพูดหมายความว่ายังไง”เธอถามเสียงแข็งดวงตาวาวราวกับแม่เสือ น้ำตาเมื่อครู่หยุดไหลในทันที “ก็ไอ้เรื่องที่พฤทธิ์จัดฉากทำเป็นว่ามีอะไรกับเพราไง ทุกอย่างมันเป็นแค่แผนหลอกตาเพื่อแก้แค้นเพราที่เพราไปถอดล้อรถเขาต่างหาก”                                           “หนอยไอ้พฤทธิ์ถ้าวันนี้ ฉันไม่ได้เอาเลือดหัวแกออก อย่ามาเรียกฉันว่าพริ้มเพราเลย” หญิงสาว กระโจนลงจากเตียงด้วยความโกรธหมายจะไปเอาเรื่องชายหนุ่มที่บ้าน แต่ถูกฟ้าครามฉุดแขนไว้ก่อน “เพราใจเย็นก่อน ขืนเพราไปโวยวายเอาเรื่องตอนนี้จะมีแต่เสียกับเสียนะคิดดูถ้าพ่อแม่เพรา กับพ่อแม่พฤทธิ์รู้เรื่องเข้าว่าเมื่อคืนเพราอยู่กับพฤทธิ์ที่คอนโดสองต่อสองทั้งคืน เพราคิดว่าพวกท่านจะเชื่อเหรอว่ามันไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น ที่สำคัญดีไม่ดีงานนี้เพรากับพฤทธิ์อาจถูกจับแต่งงานเพื่อรักษาชื่อเสียงก็ได้นะ”                                      “แต่ฉันไม่ยอมแต่ง  ใครหน้าไหนจะกล้าก็ลองดูสิแม่จะอาระวาดให้บ้านแตกเลย”                    “จ้า ฟ้าเชื่อว่าเพราอาระวาดแน่ แต่อย่าลืมสิว่าพ่อเพรานะเป็นถึงผู้ว่าเพรารับได้เหรอที่จะให้ใครนินทาพ่อเพราได้ว่าลูกสาวเที่ยวไปนอนกับผู้ชายก่อนแต่ง สู้เพราอยู่เงียบๆไม่โวยวายเอาเรื่องพฤทธิ์จะดีกว่าไหม”เหตุผลของฟ้าครามทำให้พริ้มเพราถึงกับอึ้ง เธอเองก็นึกไม่ถึงข้อนี้เหมือนกันแต่การที่จะให้เธอปล่อยผ่านเรื่องนี้มันก็เป็นเรื่องที่ยอมไม่ได้อีกเช่นกัน “แล้วจะให้ฉันนั่งเฉยๆให้ไอ้พิลึกมันหัวเราะสะใจหรือไง ฉันทนไม่ได้หรอกนะ”เธอว่าเสียงกร้าว.                              “แล้วใครจะให้เพราอยู่เฉยๆละ ฟ้าเองก็โกรธพฤทธิ์ไม่น้อยเลยนะ เพื่อนกันแท้ๆไม่น่าเล่นอะไรรุนแรงแบบนี้เลย”                                    “ฟ้าแกมีแผนอะไรเด็ดๆใช่ไหม ไหนรีบบอกมาด่วนเลย”สองสาวปรึกษาแผนการพักใหญ่เมื่อตกลงกันได้แล้วทั้งคู่ก็เริ่มแผนปฏิบัติการทวงคืนทันที

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว