ขอบคุณนะคะที่สนับสนุน

ชื่อตอน : เด็กใสๆ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.7k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ธ.ค. 2560 12:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เด็กใสๆ
แบบอักษร

1

เด็กใสๆ

หนูนาลูกสาวบ้านคนรวยที่กำลังศึกษาอยู่มหาวิทยาลัยปีที่1 และนี่ก็เป็นวันแรกของการเปิดเรียน

"พ่อค่ะแม่ค่ะหนูไปมหาวิทยาลัยก่อนนะคะ"

"จ๊ะ"หนูนากอดพ่อและแม่อีกตามเคยก่อนที่จะให้ลุงบุญไปส่งที่หน้ามหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง

"ตั้งใจเรียนนะลูก"ท่านทั้งสองโอบกอดลูกสาวก่อนจะปล่อยให้เธอไปมหาวิทยาลัย

ลุงบุญคนขับรถประจำบ้านทำหน้าที่ไปส่งหนูนาที่มหาวิทยาลัย

"เชิญครับคุณหนู"

"ขอบคุณนะคะลุงบุญ"

ลุงบุญแอบมองต้นขาขาวๆที่โผล่มาจากกระโปรงทรงเอทุกวันยิ่งเวลาคุณหนูขยับยิ่งยั่วยวนสายตาคนแก่แบบเขา

"อืมมม ขาวจัง"ลุงบุญอิ่มอกอิ่มใจที่ได้มองอะไรแบบนี้

"พูดอะไรหรอคะลุงบุญ"หนูนาเข้าใจว่าลุงบุญพูดกับตัวเองจึงหันไปถาม

"เอ่อ เปล่าหรอกจ๊ะ ลุงแค่บ่นว่าทำไมรถถึงได้ติดแบบนี้ก็ไม่รู้"ลุงบุญแก้ตัวน้ำขุ่นๆ

"ช่วงเช้าก็แบบนี้แหละจ๊ะลุง"

"นั่นสิเนอะ ฮ่าๆๆๆๆ"คุณหนูเนี่ยไม่ระวังตัวเอาเสียเลยเธอนั่งแยกขาออกจนเกือบจะมองเข้าไปข้างในได้อยู่แล้ว

อ้าออกอีก อ้าออกเลยคุณหนูโอ้ววว อยากเห็นข้างในจังเลยโว้ย มันคงจะขาวไม่แพ้ข้างนอก

ยิ่งช่วงรถติดลุงบุญยิ่งมองผ่านกระจกแทบไม่ละสายตาเธออ้าขาออกอีกเรื่อยๆและอีกนิดเดียวเขาก็จะได้เห็นแล้ว

ลุงบุญแทบไม่มองทางเลยเอาแต่มองหนูนาจนหนูนารู้สึกตัว

"มองอะไรคะ"เขาไม่ได้มองเธอโดยตรงแต่ว่ามองผ่ากระจกรถ

"เอ่อ เปล่าครับคุณหนู"ลุงบุญหันไปมองทางอีกครั้ง

"ลุงบุญจอดตรงนี้แหะค่ะ"อีกนิดเดียวจะถึงหน้าโรงเรียนแล้วแต่ว่าเธออยากจะลงไปหาเพื่อนรักที่กำลังเดินอยู่คนเดียว"หนูไปเรียนแล้วนะคะ"หนูนาไหว้ลุงบุญแบบไม่ถือยศถือศักดิ์

"อ้าว หนูนา"

"เรามาเดินเข้ามหาวิทยาลัยเป็นเพื่อนเธอ" หนูนาเดินเคียงคู่เข้ามากับเพื่อนของเธอ

"ขอบใจนะ หนูนาน่ารักตลอดเลย"มิน่าล่ะหนุ่มๆถึงได้หลงเธอหัวปลักหัวปลำ

"ขอบใจทำไมเราเป็นเพื่อนกันเรื่องแค่นี้ไม่ต้องขอบใจหรอก"มันเป็นเรื่องเล็กน้อยมากสำหรับหนูนา

หนูจูงมือเพื่อนรักเข้ามาในห้องเรียนใหม่ในวันเปิดเทอม

วันแรกของการเรียนการสองก็ยังไม่มีอะไรมากก็มีแค่การแนะนำชื่อคุณครูและปรับตัวให้เข้ากับการเปิดเรียนมีแค่บางวิชาที่อาจารย์จะเริ่มสอนเลย

"หนูนาไปกินข้าวกับเราไหม"เพื่อนชายในห้องถามหนูนา

"เอาสิไปด้วยกันหลายๆคนสนุกดี"หนูนาหันไปชวนเพื่อนที่อยู่ข้างๆไปด้วย

"ไปด้วยกันนะแอมมี่"ดอลรู้สึกเซ็งที่เธอหันไปชวนคนอื่นไปด้วย เขาอยากไปกับเธอแค่สองคนต่างหากละ

"จะดีหรอก เรานึกว่าพวกเธอจะอยากไปกินข้าวด้วยกันสองคน"แอมมี่เห็นสายตาของดอลที่มองมาที่เพื่อนก็รู้ทันทีว่าดอลไม่อยากให้เธอไปด้วยสักเท่าไรหรอก

"ดีสิ ไปด้วยกันหลายๆคนถ้าดอลไม่ให้แอมมี่ไปด้วยหนูนาก็จะไม่ไปกับดอลเด็ดขาด"

"ไปด้วยกันเถอะแอมมี่"คราวนี้ดอลเป็นคนออกปากเอง

"นั่นสิ ไปด้วยกันนะ"หนูนาอ้อนเพื่อนรัก

"เราไปด้วยก็ได้"บรรยากาศโรงอาหารเต็มไปนักศึกษามากมาย

"หนูนาอยากกินอะไรเดี๋ยวเราสั่งให้เอง"ดอลพูดกับหนูนา

"เราเอาอะไรก็ได้ ขอบใจนะจ๊ะดอลเดี๋ยวเราไปซื้อน้ำมาให้"

หนูนาเดินออกมาซื้อน้ำให้ตัวเองและเพื่อนอีกสามคน

ตลอดการกินข้าวดอลรู้สึกไม่พอใจที่มีเพื่อนเธอมาอยู่ด้วยตลอด

"หนูนาอยากขึ้นไปบนด่านฟ้ากับเราไหม"ดอลหันไปกระซิบเธอ

"แต่นี้ใกล้จะได้เวลาเข้าเรียนแล้วนะ"ขึ้นไปตอนนี้ไม่ทันแน่นอน

"ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยเราขึ้นไปข้างบนกันเถอะ"ตรงนั้นเงียบและเหมาะแก่การจะทำอะไรบางอย่างทาก

"ไม่เอาหรอกการโดดเรียนถือว่าเป็นสิ่งไม่ดีนะดอล หนูนาไม่อยากทำ"ดอลรู้สึกขัดใจที่เพื่อนสาวไม่ยอมขึ้นไปด้วย

"เราเช้าเรียนกันเถอะแอมมี่"หนูนาชวนเพื่อนที่เดินมาด้วยกัน

"จ๊ะ เข้าเรียนกันดีกว่าเนอะ"หนูนาและแอมมี่เข้าเรียนไปแล้วปล่อยให้ดอลโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่แบบนี้ ดอลชอบหนูนามากๆพยายามเข้าหาตลอดแต่ว่าเธอก็ไม่ได้มีท่าทีสนใจหรือรังเกียจเขาแต่อย่างใด

"หึ่ย คอยดูเถอะหนูนาสักวันเธอจะไปไหนจากฉันไม่ได้เลย"พ่อกับแม่ของเขาสนิทกับพ่อและแม่ของเธอมากๆเขาจะใช้ช่องทางนี้ให้เป็นประโยชน์

หนูนาเข้ามาเรียนในห้องตามปกติจนถึงเวลาเลิกเรียนเธอก็รอลุงบุญมารับอีกเช่นเคย

"หนูนาให้ดอลไปส่งไหม"ดอลเดินเข้ามาหาหนูนาอีกครั้ง

"ไม่เป็นไรดีกว่าลุงบุญคงใกล้จะมาถึงแล้วหนูนาไม่อยากรบกวนเพื่อน

"แต่ว่าให้เรานั่งเป็นเพื่อนดีกว่าไหม"

"ก็ดีนะขอบใจดอลมากเลยนะที่อยู่เป็นเพื่อนเรา"ตอนนี้ก็เลิกเรียนแล้วเพื่อนๆในโรงเรียนก็เริ่มกลับกันหมดแล้วแต่ว่าลุงบุญก็ยังไม่อีก

ดอลเห็นว่าเธอไม่สนใจอะไรเขาจึงเอามือไปวางไว้ที่ไหล่ของเธอ

หึๆ 

"หนูนานี่ก็นานแล้วนะให้ดอลไปส่งไหม"ดอลจะขับรถมาจอดที่ข้างมหาวิทยาลัยทุกวัน

"อีกสักหน่อยลุงบุญก็คงมาหนูนาว่าเรารอไปอีกสักดีกว่า"ดอลได้แต่ภาวนาให้ลุงบุญอะไรนั่นไม่มาเพื่อที่เขาจะได้พาเธอไปที่อื่น

"หนูนา"คราวนี้ดอลเอามือมาวางไว้ที่หน้าขาของหนูนาบ้าง

"มีอะไรหรอดอล"หนูนาหันมาหาเพื่อน

"คือว่า คือ..."ดอลลูบขาของหนูนาไปด้วยเขาอยากบอกหนูนาเหลือเกินแต่ไม่รู้เธอจะโกรธหรือว่าอะไรเขาไหม

"มีอะไรไหม"หนูนาถามย้ำอีกครั้งเมื่อเพื่อนยังมั่วแต่อ้ำๆอึ้งๆอยู่แบบนี้

"คือว่า..."ดอลกำลังจะพูดอะไรบางอย่างออกมาแต่ทว่ากลับมีรถตู้บีบแตรและสาดส่องไฟมาทางพวกเขา

แตรรรรร

"ลุงบุญมาแล้ว"ดอลถึงกับอารมณ์เสียเมื่อมีคนมาขัดจังหวะ

"ผมขอโทษครับคุณหนูพอดีว่ารถติดมากไปหน่อย"

"ไปเป็นไรค่ะหนูนาเข้าใจ"ลุงบุญเปิดประตูรถตู้ให้เธอ

"เราไปก่อนนะดอลแล้วเจอกันพรุ่งนี้"หนูนาโบกมือลาเพื่อนก่อนจะขึ้นรถไปโดยที่เธอได้ลืมเรื่องที่เพื่อนจะบอกไปเลย

"เจอกันพรุ่งนี้นะ"ถึงดอลจะอารมณ์เสียแต่ก็ไม่พาลใส่หนูนา

"ลุงขอโทษหนูนาอีกครั้งนะ"

"ไม่เป็นไรจริงๆค่ะตอนนี้เรารีบกลับกันเถอะค่ะ"ช่วงใกล้มืดแบบนี้รถยิ่งติดเข้าไปใหญ่

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว