ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 7 คุณหนูปากร้าย

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 คุณหนูปากร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 162

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ย. 2560 13:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 คุณหนูปากร้าย
แบบอักษร

​ตอนที่ 7

ดาหลังให้อาซิ๋มมารับเธอที่หน้าปากซอยเพราะกลัวแม่จับได้ว่าเธอไม่ได้กับป๊ประหว่างทางหล่อนก็คิดเรื่องที่แม่เสนอให้เขาคอยไปรับไปส่งแล้วก็หยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าขึ้นมา

“ฮัลโหล นี่ฉันดาหลัง ลูกสาวคุณหญิงหลิวนะ คือวันนี้ฉันไม่ค่อยสบายอะ คงไม่ได้ไปเรียนนะ” (แกล้งไอ) “ไว้วันหลังค่อยเจอกันนะคะแค่นี้ก่อนนะคะ" วางสายพร้อมกับทำหน้าเยาะเย้ยใส่ถึงมหาลัยอาซิ๋มจอดรถแล้วก็ดาหลังด้วยความสงสัย

“แกจะแกล้งเขาไปทำไมวะ??”

“ก็ฉันไม่อยากมากับเขานิ” พอลงจากรถปุ๊ปเสียงโทรศัพท์ก็ดังจากในกระเป๋า กริ้งงงง กริ้งงงง

ดาหลัง : สวัสดีคะแม่

แม่ : นี่ลูกอยู่ไหนเนี่ย

ดาหลัง : เออ ลูกอยู่ที่คณะแล้วคะแม่ กำลังจะขึ้นเรียนคะ

แม่ : แล้วลูกไม่โกหกเขาทำไม ว่าไม่ได้ไปเรียน รีบไปหาปั๊ปเขาเลยนะ

ดาหลังทำหน้าเศร้าและไม่ประสบอารมณ์

แม่ :    รีบไปหาปั๊ปเขาเลยนะ อย่าให้เขาต้องเสียเวลา

ดาหลัง : ค่ะ แม่…แล้วก็วางสายไปพร้อมกับบ่น ยัยตาปั๊ปบ้าเอ้ยอย่าหวังเลยว่าฉันจะไปหาแก ชิ

พี่โบ๊ทมาเจอเธอที่หน้าตึกคณะแล้วหยอดคำหวานๆใส่ “น้องดาหลังคะเจอกันแบบเนี่ยพี่ว่าเป็นพรหมลิขิตแน่ๆเลย” เธอยิ้มเขินแล้วเอามือปัดผมโบ๊ทถามเธอต่อ  “แล้วนี่จะไปไหนคะเนี่ย”

“ดาหลังกำลังจะไปหาเพื่อนคะ แล้วก็จะขึ้นเรียนวิชาแรก”

“แม้ สวยแล้วยังขยันอีกนะคะ แล้ววิชาแรกเรียนไรคะ”

ปั๊ปตามเธอมาที่หน้าตึกคณะสถาปัตบังเอิญมาเจอโบ๊ทเพื่อนต่างคณะ “ไอ่โบ๊ท” เสียงปั๊ปเรียก “อ่าวไอ่ปั๊ป มาทำไรคณะกูเนี่ย ร้อยวันพันปีไม่เห็นจะโผล่มา” โบ๊ทเอ่ยถามแล้วก็มองหน้าปั๊ป

“พอดีกูมีธุระแถวนี้นิดหน่อยหนะ ไม่ได้อยากเรียกว่าธุระอะนะ เรียกว่าภาระดีกว่า”

“พี่โบ๊ทคะ งั้นเดี๋ยวดาหลังขึ้นเรียนก่อนนะคะ” เธอเอ่ยขึ้นมาเพื่อไม่อยากเจอหน้าตานี่

“ค่ะ”

“เดี๋ยว” เสียงปั๊ปพูดแล้วก็ลากดาหลังมาหลังเสาข้างตึกคณะ “เดี๋ยวก็บอกว่าป่วย เดี๋ยวก็โผล่มา เล่นอะไรไม่รู้จักคิด เสียเวลาชะมัด” ในขณะที่สองคนกำลังคุยกัน เชอแตมก็เดินมาเห็นสองคนนี้มาแอบคุยกันอย่างสนิทสนม

“แล้วใครขอให้คุณมาหละ” เสียงดาหลังต่อปากต่อคำกับปั๊ป

“ก็คุณแม่ของคุณไง” แล้วก็หัวเราะเยาะเบาๆ “แต่เท่าที่ผมเห็นเมื่อกี้เนี่ย คงไม่ต้องมีใครมาดูแลคูณละมั่ง”

“ค่ะ ฉันว่าแม่ฉันคงจะเข้าใจผิด ฉันว่าถ้าให้ฉันดูแลตัวเองเนี่ย น่าจะดีกว่าคนอย่างคุณแม่ดูแล”

“ก็ดี ผมจะได้เอาเวลาของผมไปทำอย่างอื่น”

“เชิญค่ะ แล้วฉันจะบอกคุณแม่ให้นะคะ ว่าอย่าไปเที่ยวรบกวนเวลามีค่าของใครอีก”

ปั๊ปได้ยินก็ยิ้มประชด“อ๋อ ละก็อย่าไปเที่ยววิ่งไล่ ตามผู้ชายอย่างไอ่โบ๊ทมากนะ เดี๋ยวมันจะเสียภาพลักษณ์ลูกสาวสวยของคุณหญิงหลิวไปหมด” ยิ้มเยาะเย้ยแล้วก็เดินหนี เชอแตมเดินเข้ามาหาดาหลังด้วยความเป็นรุ่นพี่เลยชอบข่มขู่รุ่นน้องโดยเฉพาะคนที่เข้าใกล้ปั๊ป “นี่คงจะเป็นด็กเข้ามาใหม่สินะ เลยไม่รู้จักฉัน”

“คุณเป็นดาราหรอที่คนจะต้องรู้จักคุณไปหมด”

“อ่าวน้องคะ น้องไปอยู่ไหนมาคะถึงไม่รู้จักพี่”

“พี่ก็เอาป้ายเขียนชื่อติดสิคะคนเขาจะได้รู้จัก”

“เป็นเด็กแค่ปีหนึ่งอย่ามาต่อปากต่อคำกับฉันนะ” เชอแตมพูดแล้วกทำหน้าตาโกรธดาหลังเห็นไม่อยากเถียงให้เสียเวลา “พี่ควรเอาเวลาไปเข้าเรียนนะคะ ไปก่อนนะคะสวัสดีคะ” เชอแตมยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่

เสียงกริ่งดังขึ้นเป็นสัญญาณเลิกเรียน กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงง  พวกสาวๆเดินมานั่งที่โต๊ะประจำเพื่อนั่งเมาส์มอย

“เรียนเสร็จแล้วไปไหนกันต่อดีอะ” มะนาวถามเพื่อนๆ

“เอ๊ะ ไปไหนดีอะ” ดาหลังพูดต่ออีที “ดูหนังมะ” เสียงอาซิ๋มเสนอ “ทำเล๊บๆๆๆๆ”ดาหลังเสนอต่ออีกคนสักพักเสียงโทรศัพท์ของดาหลังก็ดังขึ้นเธอหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋าพร้อมกับทำสีหน้าที่เสียอารมณ์

“ฮัลโหลล รู้แล้วหน่าเดี๋ยวฉันไปหาที่หน้าตึกคณะแค่นี้นะ” เมื่ออาซิ๋มแอบได้ยินที่ดาหลังคุยโทรศัพท์ก็รู้ว่าเป็นปั๊ปโทรมา

“พวกแกฉันไปไม่ได้แล้ววะ”

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันไปส่งแกที่หน้าตึกโอเคมะ เสร็จแล้วเดี๋ยวพวกฉันไปช้อปปิ้งกันต่อ” อาซิ๋มขออาสาไปส่งดาหลังที่หน้าตึกคณะเพื่อที่อยากจะเจอหน้าปั๊ป

“โอ้ยยย ทำไมชีวิตวัยรุ่นฉันมันต้องพังขนาดนี้เนี่ยย” เธอบ่นให้เพื่อนๆฟัง

“เอาน่าแก” แม่ชีมะนาวปลอบใจเพื่อน

“งั้นเดี๋ยวฉันไปก่อนละนะ ฝากเที่ยวด้วย” เธอพูดแล้วลุกขึ้นยืนด้วยน่าตาที่งอแง “บายยยยยย” หลังจากนั้นก็เดินออกไป

“เอ้ยยย รอฉันด้วยเดี๋ยวฉันไปส่ง”อาซิ๋มพูดและวิ่งตามเธอมา ดาหลังรีบเดินเพราะไม่อยากให้นายปั๊ปบ่นวลารอเขานานๆๆเดินเข้าจะใกล้นายปั๊ปเหยียบฟุตบาทผิดขั้นท่าทางเหมือนจะล้มแต่ดีที่นายปั๊ปมารับไว้ทันสายตาของทั้งคู่ก็จับจ้องซึ่งกันและกัน อาซิ๋มเพื่อนที่ตามมาก็ได้แต่ทำหน้าตาอึ้งที่ทั้งคู่กำลังสวีทกันยู่พร้อมกับหญิงสาวเชอแตมที่กำลังเดินมาเจอทั้งคู่ส่งสายตาให้กันและกัน

“นี่ๆๆๆๆๆ อะไรกันยะ แหมะแค่อยู่ปีหนึ่งอ่อยผู้ชายถึงระดับนี้เชียวหรอน้อง” เชอแตมตามราวีเธอด้วยความไม่ชอบขี้หน้า เมื่อปั๊ปเจอเชอแตมรีบจูงเมื่อดาหลังขึ้นรถแล้วขับรถออกไปเพื่อไปอยากให้เชอแตมอารมณ์ร้ายขึ้น ใครๆก็รู้ว่าเวลาที่เชอแตมโมโหยิ่งกว่า งวงช้างฟาดสะอีก

“อ่าวนี่จะไปไหน ฝากไว้ก่อนเถอะ” เชอแตมตะโกนว่าหลังจากที่ปั๊ปขับรถหนีหน้าเธอ อาซิ๋มเดินกลับมาที่โต๊ะก็เจอโบ๊ทกำลังเดินเข้ามาทักทาย “สวัสดีคะสาวๆ กำลังจะไปไหนกันคะ”

“กำลังจะไปช้อปปิ้งคะ” มะนาวตอบ “ดีเลยคะ พี่กำลังจะไปอยู่พอดีให้พี่ไปส่งไหม” สาวๆปฏิเสธโบ๊ทเพื่ออยากกันแค่สองคน “ขอบคุณนะคะพี่ แต่ไม่เป็นไรดีกว่าคะพอดีหนูเอารถมาคะ” อาซิ๋มตอบไม่ให้เสียกำลังใจโบ๊ท “โอเคคะ งั้นเที่ยวให้สนุกนะคะ” ความเจ้าเล่ห์ของโบ๊ทหว่านเสน่ห์ให้กับสาวๆทุกคนเลยจริงๆไม่ว่าจะเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันกับดาหลังทั้งๆที่ตัวเองก็กำลังตามจีบเธออยู่

“ไปก่อนนะคะ สวัสดีคะ บายยยย”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว