เตรียมพบกับความรักแฟนหลงแฟนของเฮียภามพระเอกของเรากันได้เลย💜และขอขอบคุณทุกแรงสนับสนุนที่คอยเข้ามาอ่านเข้ามาแสดงความคิดเห็นด้วยนะคะ.....เดซี่🌼

ชื่อตอน : PAM_02

คำค้น : ยายะ เฮียภาม รักในมหาลัย ภาม พี่ร้าย ยาหยี หนูยา nc18++

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.6k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ย. 2560 13:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
PAM_02
แบบอักษร

“เอาหล่ะ เราจะมาชี้แจงกิจกรรมในช่วงบ่ายขอวันนี้กันนะครับ”

พี่หน้าโหดพูดขึ้นหลังพวกพี่ภามแนะนำตัวเสร็จ

“ก่อนพักเที่ยง น้องๆทุกคนต้องมาเอาคำใบ้กับพี่....แล้วให้ไปตามสถานที่ที่แผ่นกระดาษระบุเอาไว้ จากนั้นต้องขอลายเซ็นพี่คนนั้นที่อยู่ประจำตำแหน่งมาให้ได้...แล้วกลับมารวมตัวกันอีกที คือบ่ายสองครึ่ง เข้าใจไหมครับ”

“เข้าใจค่ะ/ครับ!”

“งั้นก็แยกย้ายไปได้”

สิ้นเสียงพี่หน้าโหดฉันก็ลุกขึ้นไปเอาคำใบ้

“สวัสดีเราชื่อหอมกรุ่น เธอชื่ออะไรอ่ะ” อยู่ๆก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาทักฉันหลักจากเอาคำใบ้เสร็จ

“เราชื่อยายะ” ฉันกลับไปยิ้มให้

“ไปกินข้าวด้วยกันไหม เรายังไม่มีเพื่อนเลย” หอมกรุ่นชวน

“เราไปด้วยสิ”  จู่ๆคนที่ชื่อนลินก็โผลมาจากไหนไม่รู้

“เอาสิ ไปกินด้วยกัน” ดีเหมือนกันจะได้มีเพื่อนเร็วๆ เพราะอยู่คนเดียวมันเหงา ฮอลลล

“เราเตรียมกับข้าวมาจากบ้าน มากินด้วยกันสิ” หอมกรุ่นชูปิ่นโตใบใหญ่ขึ้นมาชวนพวกเราสองคน

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวไปซื้อกินก็ได้” ฉันพูดออกไปเพราะรู้สึกเกรงใจยังไงไม่รู้

“ไม่ต้องเกรงใจหรอก บ้านเราเปิดร้านอาหารไทยน่ะ แม่เลยเตรียมเอาไว้เผื่อเพื่อนใหม่จะได้สนิทกันเร็วๆ มากินด้วยกันนะ” ตรรกะอะไรเนี่ย 

“อื้อ งั้นก็ได้” ฉันพยักหน้าเบาๆ จากนั้นพวกเราก็เดินตรงไปที่ไม้หินอ่อนใต้อาคาร

“ยายะ เป็นลูกครึ่งเหรอ” คำถามประจำวันของฉันเวียนกลับมาอีกแล้ว

“เปล่า แต่เพราะว่าผิวขาวแม่เลยตั้งชื่อให้ดูญี่ปุ่นน่ะ” ฉันตอบออกไป

“มาๆๆ กินกันเถอะ” กลิ่นหอมของอาหารโชยมาแตะจมูก....หอมยั่วน้ำลายสุดๆ

“ไม่เกรงใจแล้วนะ” นลินพูดเสร็จก็ตักอาหารตรงหน้ากินทันที ฉันตักแกงเขียวหวานเขาปาก ฮื้อ อร่อยอ่ะ จากนั้นพวกเราสามคนก็นั่งกินกันจนมันหมดเกลี้ยง 

อ่าาา....อิ่มจัง

"ได้คำใบ้ว่าอะไรกันบ้าง” นลินถามขึ้นมาหลังพวกเรากินเสร็จ

“ห้องเก็บของน่ะ แล้วเธอหล่ะ” ฉันชูแผ่นคำใบให้ทั้งสองคนดู

“เราได้ลานบาส” หอมกรุ่นบอก

“เราได้สนามหญ้า” นลินชูแผ่นให้ขึ้นมา

“ขอเบอร์หน่อยสิ จะได้ติดต่อกันได้” จากนั้นพวกเราทั้งสามก็แลกเบอร์ ไลน์ ไอจี บลาๆๆ กันเสร็จสรรพ

“อ๊ะ เรารีบไปกันเถอะ เดี๋ยวจะไม่ทันเวลา” หอมกรุ่นพูดพรางมองเวลาในมือ

“จริงด้วย!” นลินโพล่ขึ้นมา 

“งั้นเราไปก่อนนะ เอาไว้จะโทรหานะ” ต้องรีบแล้ว มัวแต่คุยกันจนเพลิน จากนั้นฉันก็บอกลาสองสาวแลวรีบแยกตัวออกมา



หลังจากตัวออกมา ฉันก็ยืนทำหน้างงอยู่หน้าตึกเรียนของคณะ แล้วห้องเก็บของมันอยู่ตรงไหนฟะ! ไปถามคนแถวนี้ดีกว่า

“อ้อ ขอโทษนะคะ พอจะรู้ไหมว่าห้องเก็บของไปทางไหน”

ฉันเดินเข้าไปถามผู้ชายร่างสูงคนหนึ่งที่หันหลังดูบอร์ดอยู่

“หือ?” พระเจ้าดูหล่อเถื่อนมาก ดูน่ากลัวยังไงไม่รู้สิ

“พอดีหาห้องเก็บของไม่เจอ พอจะรู้ไหมคะว่าไปทางไหน”

ฉันถามออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ ก็เล่นจ้องขนาดนั้นจะไม่ให้กลัวได้ยังไงเล่า!

“เดินไปริมสุดด้านซ้ายมือประตูฟ้า” คนหน้าหล่อพูดเสียงเรียบแต่ก็ยังจ้องฉันไม่เลิก

“อ่อ ขอคุณค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ” พูดเสร็จฉันก็รีบเดินออกมาแล้วตรงไปที่ห้องเก็บของทันที...



เกร็ก!

ทันทีที่ถึงหน้าประตูห้องเก็บขอฉันก็เปิดประตูเข้าไปทันที

“ขอโทษนะคะ มีใครอยู่ไหม” ฉันโผล่หัวเข้าไป กลิ่นเหม็นอับนิดๆเตะเข้าจมูกทันทีที่เดินเข้ามา

“หนูยา” เอ๊ะ ทำไมเสียงคุ้นๆ หรือว่า....

“เฮียภาม!” ฉันยิ้มกว้าง รีบเดินเข้าไปหาเฮียภามสุดหล่อที่ส่งยิ้มให้ฉันอยู่บนโต๊ะตัวเก่า

“มาขอลายเซ็น” ฉันยืนกระดาษให้เฮียทันที

“หื้อ ยังไม่ได้ให้ทำอะไรเลย จะมาขอซะแล้ว” เฮียพูดเสียงอ่อนแล้วยิ้มให้ฉันจางๆ ฮืออ หล่อ

“นะๆๆๆ นะคะ” ฉันเดินไปคว้าแขนยาวของเฮียพร้อมกับเอาหน้าถูเบาๆอย่างออดอ้อน

“ไม่ได้หรอก เดี๋ยวมันจะไม่ยุติธรรมกับคนอื่น”

“แล้วจะให้หนูทำอะไรอ่ะ” ฉันถามทำหน้างอเล็กน้อย

“อืมม งั้นขอจุ๊บซักทีจะเซ็นให้เลย” เฮียทำเสียงหื่น  

“บ้า คนลามก!” ฉันเริ่มอายจนหน้าร้อนตีท่อนแขนเค้าเบาๆแก้เขิน

“หึหึ เร็วเข้า” เฮียภามพูดเร่ง

“กะ ก็ได้” ฉันพูดเสียงสั่นเล็กน้อยพร้อมกับยื่นหน้าไปทางเฮีย

“อื้อออ” ฉันถึงกับเบิกตากว้างเมื่อปากโดนประกบพร้อมกับลิ้นร้อนที่แทรกเข้าด้านใน เฮียภามตวัดลิ้นไปมา พร้อมกับลูบผมฉันไปด้วย สูบพลังฉันไปจนหมด จนหายใจแทบไม่ทัน ฉันทุบแขนหนาเบาๆเพื่อให้เฮียปล่อย

“แฮ่กๆๆ” ฉันหอบหายใจแรงหลังจากที่เฮียยอมปล่อยปากฉันให้เป็นอิสระ...

“เก่งมากเด็กดี” เฮียลูบผมฉันเบาๆ อ่อนโยนชะมัด!  เฮียภามจะเป็นแบบนี้เสมหล่ะ ทั้งอ่อนโยนและใจดีสุดๆ ฉันถึงไปหลงเค้าไง แฮ่ะๆ อายจัง...

“งื้ออ ไม่ต้องเลย เซ็นให้เดี๋ยวนี้เลย” ฉันยื่นกระดาษให้เฮียแก้เขิน

“ครับๆ” เฮียภามหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาเซ็นทันที

“พอใจยัง” เฮียยื่นกระดาษคืนให้ฉันพร้อมกับถามเสียงอ่อน

“อื้ม งั้นหนูไปก่อนนะ เดี๋ยงจะสาย”

“เดี๋ยว” เฮียดึงแขนฉันไว้

“คะ?” ฉันถามด้วยแววตาสงสัย

“จุ๊บก่อน” เฮียยื่นหน้ามาเตรียมให้ฉันจุ๊บแก้ม

จุ๊บ!

ฉันเขย่งเท้าหอมแก้มสากเบาๆ

“เลิกเรียนจะรออยู่ที่รถ รีบมา”

“หนูกลับเองก็ได้” ฉันหันไปบอกกับเฮียภาม เพราะมีเขาดูแลตลอดฉันเลยไม่โตสักที (โทษคนอื่นซะงั้น)

“แล้วจะกลับยังไง” เฮียพูดเสียงเข้ม

“อ่อ” จริงสิ! ก็ฉันมากับเฮียนี่นา

“เห็นไหม อย่าทำให้เป็นห่วงโดยการคิดอะไรแผลงๆแบบนี่สิ” เฮียถอนหายใจเบาๆพร้อมกับพูดเสียงนุ่ม 

“กลับกับเฮียก็ได้” ฉันพูดเสียงอ่อย ก็ฉันอยากลองใช้ชีวิตแบบไม่มีใครมาดูแลนิ 

“อืม งั้นรีบไป ไม่งั้นจะสายเอานะ”  เฮียพูดเตือน

"จริงด้วย! ไปก่อนนะคะ" พูดเสร็จฉันก็รีบวิ่งออกไปทันที 



“อีกสิบนาที ถ้าใครยังไม่มาถึงเราจะมีการทำโทษนะครับ”

ในขณะที่ฉันกำลังเดินอยู่นั้นเสียงรุ่นพี่ก็ดังขึ้น จากนั้นฉันก็รีบวิ่งเข้าแถวทันที

 นลินโบกมือให้ฉันเดินไปหา

แฮ่กๆๆ​

“ยายะ เป็นไงได้ลายเซ็นไหม”​

“ได้สิ แล้วแกล่ะ” ฉันหอบหายใจแรง 

“ได้เหมือนกัน แต่กว่าจะได้แทบแย่” 

“ทำไมล่ะ แค่เข้าไปขอลายเซ็นไม่ใช่เหรอ” ฉันถามด้วยความสงสัย

“ก็ต้องวิ่งรอบอาคารตั้งสองรอบกว่าจะได้มา แล้วแกล่ะ ได้ทำอะไรไหม”

เอาแล้วสิ จะบอกว่าแค่จูบแล้วได้มาก็ยังไงอยู่ แถไปแล้วกัน

“อ่อ ฉันก็คล้ายแกนั้นแหละ” ฉันตอบออกไปปัดๆ 

“แล้วแกละหอม” นลินพนักหน้าเบาๆ แล้วหันไปถามหอมกรุ่นที่ทำหน้าเซ็งๆอยู่ข้างฉัน

“ได้ไปเก็บขยะ โครตจะเซ็งเลย ตัวเหม็นไปหมดแล้วเนี่ย!” หอมกรุ่นทำหน้าเซ็งสุดขีด....


"ปีหนึ่งรวม!" 


************************************


ดีจ้าาา มาอีกตอน แต่อาจจะไม่ทุกวันนะ ช่วงนี่ไรท์ยุ่งๆ 

จะพยายามจะมาให้ได้ทุกวันนะคะ ชอบไม่ชอบยังไงติชมกันได้น้าา



ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว